Nippon Rainy รักหวานฉ่ำวันฝนพรำ

ตอนที่ 7 : これ以上ドキドキさせないでよ・・・。 (อย่าทำให้ฉันใจเต้นแรงไปมากกว่านี้เลยนะ...) [COMPLETED 100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,599
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    21 มี.ค. 60




7

これ以上ドキドキさせないでよ・・・。

(อย่าทำให้ฉันใจเต้นแรงไปมากกว่านี้เลยนะ...)










ทุกคน! รับคู่มือการเดินทางไปคนละหนึ่งใบ! และเราจะเริ่มออกเดินทางกันตอนแปดโมงครึ่งนะ ถ้าจะไปไหนให้รีบไปตอนนี้แล้วกลับมาให้ทันอย่าสายล่ะ! ไม่งั้นถูกทิ้งไม่รู้ด้วย!”



ที่ยืนตะโกนๆ อยู่นี่คือฉันเองค่ะ กำลังปฏิบัติหน้าที่กรรมการห้องอยู่ค่ะ T_T นอกจากจะต้องลำบากไปประชุมทุกสัปดาห์แล้วยังต้องทำหน้าที่ในวันที่ทุกคนกำลังจะไปเที่ยวกันแบบน้ีด้วย เศร้านัก U_U



รถบัสของเราคือเบอร์ 12 นะทุกคน! อย่าขึ้นผิดคันล่ะ! จำหน้าคนที่นั่งข้างๆ ไว้ด้วย~”



ขยันขันแข็งจังเลยนะคะคุณกรรมการห้อง~”



เงียบไปเลยยัยมิวะ ที่จริงหน้าที่นี้ควรจะเป็นของเธอด้วยซ้ำ ทำไมฉันถึงซวยอยู่คนเดียว -_-+”



น่า น่า~”



ฉันค้อนใส่มิวะจังที่ดูสนุกเสียเหลือเกิน -3- ก่อนจะเดินแจกสมุดคู่มือต่อพร้อมกับดูให้แน่ใจว่าทุกคนมีกันคนละเล่มแล้ว จะได้ไม่มาโวยวายทีหลังว่าไม่เห็นรู้เรื่องกำหนดการเลย เพราะฉันอุตส่าห์นั่งทำกำหนดการตั้งนานเนี่ย ดังนั้นก็เอาไปอ่านกันซะ =[]=^



อย่าลืมดูกำหนดการด้วยนะทุกคน! วันนี้เราจะถึงจังหวัดมิยางิตอนประมาณเที่ยง! และจะแวะทานอาหารเที่ยงก่อน หลังจากนั้นก็จะไปเที่ยววัดซุยกันจิ*กัน!”



ฉันย้ำอีกเป็นรอบที่สอง จากนั้นก็มองเห็นใครบางคนเดินผ่านไปจากหางตา... เขาอยู่ในชุดวอร์มเหมือนกับทุกคน แถมยังเดินหน้าง่วงเหงาหาวนอนเหมือนยังไม่ตื่นดี...แต่กลับมีออร่าเด่นเด้งซะจนฉันรู้สึกแสบตาขึ้นมาเลย สมเป็นเจ้าชายที่หล่อที่สุดในโรงเรียนจินไดจริงๆ เลยเนอะ



เจ้าชายที่แอบมี 'ความลับ' ของตัวเอง...แล้วก็ 'ความลับ' ร่วมกันกับฉันไม่รู้กี่อย่างเข้าไปแล้ว... แถมแต่ละอย่างนี่บอกใครไปก็ไม่น่าจะมีใครเชื่อเสียด้วย...



ราวกับมีแค่เราสองคนกับสายฝนเท่านั้นที่รู้



ฉันแอบอมยิ้มกับตัวเองเมื่อเห็นเขายืนหาวหวอดๆ จากนั้นเมื่อหันมองนาฬิกาข้อมือตัวเองอีกรอบแล้วพบว่าใกล้ได้เวลาออกเดินทางแล้วฉันจึงปรบมือเรียกสติทุกคนที่กำลังเม้าท์มอยอย่างบ้าคลั่งจนไม่สนใจเวลา



เอ้า ขึ้นรถกันได้แล้วทุกคน~ บัสเบอร์อะไรจำได้รึเปล่า~”



ยี่สิบเอ็ด~”



ไม่ต้องไปกันหรอกเซนได =_=”



ฮ่าๆๆๆ สิบสองครับผม จำได้สิครับทสึยุจางง~”



ทสึยุจังขอบคุณมากน้า~”



เหล่าเพื่อนๆ ที่รู้ซึ้งในพระคุณของฉันพากันพูดขอบคุณกับฉันขณะเดินเรียงแถวไปที่รถบัส อืม พอทุกคนพูดแบบนี้แล้วก็ค่อยรู้สึกหายเหนื่อยขึ้นมาหน่อย >O<



เดี๋ยวฉันจองที่ไว้ให้น้าทสึยุจาง~”



อื้อ! แซงคิ้ว!”



ฉันตอบมิวะที่เดินขึ้นรถบัสไปก่อน จากนั้นจึงนับจำนวนคนต่อเพื่อดูให้แน่ใจว่าไม่ได้ขาด (หรือเกิน T^T)



และตอนนั้นเอง... ฉันมองเห็นใครคนหนึ่งกำลังจะเดินขึ้นไปที่รถบัสเบอร์หนึ่งคันข้างๆ ทำให้รู้ว่ารถบัสคันนั้นเป็นของปีสองห้อง A เพราะว่าเขาคนนั้นอยู่ห้อง A...



โอตะซังเหลือบมองฉันด้วยหางตาในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวขึ้นรถ... เพียงแค่ชั่วเสี้ยววินาทีเดียวที่เราสบตากัน เขาไม่ได้ยิ้มให้...เขาไม่เคยยิ้มให้ฉันสักครั้งหรอก แต่สายตาที่มองมาทำให้รู้สึกได้ว่าเรากำลังสื่อสารกัน ถึงจะไม่รู้ว่าคุยอะไรกันอยู่ก็เถอะ...



ฉันนี่ก็พิลึกเข้าไปทุกวันเลย บางทีอาจจะแค่คิดไปเองทั้งหมด และเขาก็อาจจะไม่ได้มองมาทางนี้ตั้งแต่แรกเลยด้วยซ้ำก็ได้



แต่ไอพอดที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อวอร์มของฉันมันกลับบอกอีกอย่าง...และน้ำหนักของมันก็ชวนให้หัวใจเอนเอียงไปทางความคิดเข้าข้างตัวเอง...ซึ่งพอมาคิดแล้วคิดอีกก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้หนักกว่าเก่า...



さあ、出発しまーす!(เอาล่ะทุกคน ออกเดินทางได้!!)”


















จังหวัดมิยางิ



ฉันไม่เคยมาเที่ยวทางแถบเซนไดมาก่อนเลย เพราะงั้นตอนนี้ถึงได้รู้สึกตื่นตาตื่นใจมาก *O*



อันที่จริงการได้เป็นคณะกรรมการมันก็ดีเหมือนกัน เพราะได้ค้น ได้เลือก แล้วก็ได้คิดแผนการท่องเที่ยวเอง ก็เลยเหมือนได้เตรียมตัวก่อนมาเที่ยวแบบข้อมูลแน่นปึ้ก~ และทำให้การท่องเที่ยวสถานที่ต่างๆ มันสนุกขึ้นอีกเท่าหนึ่งเพราะเรารู้สตอรี่ของแต่ละที่แล้ว >O< อย่างวัดซุยกันจิหรือสุสานของท่านดาเตะ มาซามุเนะ* ที่ไปมาวันนี้ก็ด้วย~伊達政宗



แต่ก็ยังเหลือที่เที่ยวอีกที่หนึ่งซึ่งฉันอยากไปมากๆ แต่ก็ยัดเข้าไปในกำหนดการไม่ได้...ก็เลยต้องไปในวันที่เขาปล่อยให้เที่ยวอิสระพรุ่งนี้ >_< ตกลงกับมิวะจังไว้แล้วด้วยว่าจะไปด้วยกัน ตื่นเต้นจัง~



เอาของไปเก็บห้อง เปลี่ยนชุดยูคาตะแล้วลงมากินข้าวเย็นกันนะ!”



ยะฮู้ววว เสร็จแล้วไปแช่น้ำแร่กันเถอะ ออนเซนนนน!”



หลังจากต้อนทุกคนให้เอากระเป๋าขึ้นไปเก็บในห้องพักของตัวเอง (ห้องนึงพักแปดคนค่ะ คละห้องและชั้นปี แต่ฉันขี้โกงจัดให้ตัวเองอยู่กับมิวะ~) เรียบร้อยแล้วก็ต้องต้อนลงมากินข้าวในห้องทานอาหารขนาดยักษ์ของเรียวกัง (ยักษ์พอจะจุนักเรียนทั้งชั้นปีได้ *O*) พอเห็นทุกคนอยู่ในชุดยูคาตะนั่งเรียงกันอย่างนี้ก็ให้ฟีลทัศนศึกษาจริงๆ นะเนี่ย ถ้าอยู่ที่ไทยคงไม่ได้มีโอกาสแบบนี้...จะว่าไปมาญี่ปุ่นก็ใช่ว่าจะมีแต่เรื่องแย่ๆ นะ...



สำคัญคือที่ไทยไม่มีเจ้าชายสุดหล่อที่ยิงธนูแม่นเหมือนจับวางแถมยังชอบฟังเพลงจากแผ่นเสียงไวนิลด้วย... (ลักษณะเฉพาะมากไปไหมนะ)



โอตะคุงหล่อจัง”



ทำไมเหมาะกับชุดยูคาตะขนาดนี้นะ >////<”



เสียงซุบซิบของสาวๆ ในห้องทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะเหลือบไปมองบ้าง แล้วก็พบว่าโอตะ เอย์ซาคุที่อยู่ในชุดยูคาตะหลวมๆ เปิดให้เห็นกระดูกไหปลาร้าสวยได้รูปของเขานั้นดูเซ็กซี่คูณแปดพันล้าน...จากเดิมที่เสน่ห์ล้นเหลืออยู่แล้ว ตอนนี้กลับยิ่งดาเมจรุนแรงหนักเข้าไปอีก...



ฉันรู้สึกหัวใจเต้นไม่ค่อยเป็นจังหวะเท่าไหร่ตอนที่เขายกมือขึ้นเสยผมแล้วก็อ้าปากหาวหวอดเหมือนง่วงนอนค้างมาตั้งแต่เช้า...ก่อนจะสะดุ้งจนทำฝาปิดหม้อคามะเมชิร่วงลงพื้นดังแคร้ง! เมื่อจู่ๆ เขาก็ลากสายตามาสบตากับฉันราวกับรู้ว่าฉันมองอยู่ TOT



อะไรเนี่ยทสึยุ้~ ตกใจหมดเลย”



ขะ...ขอโทษที”



ทำไมมือไม้อ่อนแบบนี้ หิวข้าวมากเหรอ หิวก็นั่งลงแล้วกินซะ!”



อื้อ อื้อ” ฉันรีบทรุดตัวลงนั่งข้างๆ มิวะพร้อมกับหยิบตะเกียบมาเตรียมลงมือกินแก้เก้อทันที ทว่าเมื่อฉันเหลือบไปมองทางตัวต้นเหตุอีกครั้ง... (ยังไม่เข็ด)



ก็สบตาเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มที่เป็นประกายวับวาวสวยเหมือนหยดน้ำค้างยามเช้าของโอตะซังที่ยังไม่ได้ละสายตาไปไหน...และทันทีที่สบตากัน ก็มองเห็นริมฝีปากบางสวยของเขาขยับเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง...ที่ฉันจับใจความได้ว่า...



'アホか?(บ๊องเหรอ)'



บะ...บ๊อง... -O-////



ฉันถึงกับสตันต์จนทำตะเกียบหล่น (อีกแล้ว TOT) ตอนที่โอตะซังเลิกสนใจยัยบ๊องอย่างฉันแล้วหันไปหาคามะเมชิหอมกรุ่นตรงหน้าตัวเองแทน ทิ้งให้ฉันเอ๋อค้างอยู่กับความเขินไม่มีที่มาที่ไป...ที่ทำให้หน้าร้อนราวกับไฟเผา แค่คำว่าบ๊องคำเดียวที่ก็ยังไม่รู้ว่าจะใช่บ๊องจริงๆ มั้ยหรือฉันแค่อ่านปากเขาผิด...



ให้ตายเถอะ ตั้งสติก่อนสิฝน! เขาแค่กำลังด่าเธออยู่นะ จะเขินทำไมกัน!? T////T







[[ ต่อ ]]












8.26 P.M.



ขึ้นชื่อว่าเป็นทัศนศึกษา...ก็ต้องมีออนเซน~



และนอกจากออนเซนแล้ว...ก็ยังมีอีกอย่างนึงที่ขาดไม่ได้ และนั่นก็คือ...



เดี๋ยวอาบน้ำเสร็จแล้วไปนั่งเล่นห้องของพวกผู้ชายกันเถอะ!”



กรี๊ด~ ไปๆ~”



เอาด้วยๆ~”



ไปห้องไหนน่ะ”



ยามามุระคุง~ บอกว่าจะเล่นไพ่กันแหละ ให้เราเอาขนมไปด้วย”



ถูกต้องแล้ว...คือเหล่าสาวๆ ม.ปลาย ที่แสบซ่าส์นิดๆ และไม่กลัวที่จะแหกกฏข้อสำคัญที่สุด (ห้ามออกจากห้องหลังเวลาปิดไฟ และห้ามไปนั่งเล่นที่ห้องของเพศตรงข้าม) ซึ่งในฐานะที่ฉันเป็นกรรมการห้องแล้วนั้น...



ทสึยุ! ไปกันนะ!”



...ก็ได้”



#แป่ว



(ก็แหม ทัศนศึกษาหนึ่งปีมีครั้งเดียวนี่นา มันก็ต้องหยวนๆ กันหน่อยสิ :P)



ด้วยเหตุนั้น...เมื่อทุกคนเห็นตรงกันแล้ว ก็เลยพากันไปอาบน้ำแร่แช่น้ำร้อนจนผิวลื่นนุ่มมมม~ ก่อนจะแวะไปกดตู้ขายน้ำอัตโนมัติซื้อนมสดเย็นๆ มาคนละขวด (หลังขึ้นจากออนเซนยังไงก็ต้องดื่มนมนี่แหละฟินสุด!) จากนั้นก็กลับห้องไปเอาขนมแล้วมุ่งหน้าไปยังห้องของยามามุระคุง (ซึ่งเป็นใครอยู่ห้องไหนฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน -O-;;)



เงียบๆ นะ ดูต้นทางด้วย >O<”



คิกๆ น่ากลัวจัง~”



บทสนทนาไม่เห็นจะรู้สึกว่ากำลังกลัวอยู่สักนิด มีคิกๆ ด้วยคืออะไร -3-



เพียงไม่นานนักเธอก็พาเราลัดเลาะมาตามทางเดิน หนีอาจารย์เวรที่เดินตรวจตราอยู่มาถึงหน้าห้องของพวกเด็กผู้ชายที่เรากำลังจะมากันจนได้



ยามามุระคุง~ ฉันเอง~”



นานะจางงง~”



ยามามุระคุงเปิดประตูผลัวะออกมาทันทีที่ได้ยินโค้ดลับ จากนั้นพวกเราก็รีบผลุบตัวเข้ามาในห้องและปิดประตูตามหลังอย่างเงียบเชียบและรวดเร็วราวกับเป็นแก๊งนินจาสาว -O-;



ภายในห้องของพวกผู้ชายก็เหมือนกับห้องของเรา เพียงแต่รกและดูแน่นกว่ามาก (และยิ่งแน่นขึ้นไปอีกเมื่อกลายเป็นมีคนสิบหกคนอัดกันอยู่ในห้อง -O-;;;



นั่งกันเลยๆ เดี๋ยวแนะนำตัวกันก่อนนะ! ผมยามามุระ โชตะอยู่ห้องเอคร้าบบบบ~”



ฉันอุราฮาร่า นานะ~ ห้องบี”



ฉันชิโนเบะ เอมิ ห้องซี...”



แนะนำตัวทีละคนในวงแบบนี้ยังกับงานโกคง* เลยเนอะ ฮ่าๆ ฉันไซโต โคจิ”

(NOTE* หมายถึง 合コンหรืองานนัดบอด)



มิวะค่า~ จากภาคภาษาอังกฤษ~”



ฉัน...”



หลังจากแนะนำตัวกันไปหมดแล้วสุดท้ายก็ถึงตาฉัน... แต่เดี๋ยวก่อนสิ ทำไมรู้สึกเหมือนนับได้ไม่ครบสิบแปดเลย O_O



อ้อ เออลืมบอกไป จริงๆ มีอีกคนนึง แต่หมอนั่นออกไปซื้อนม เดี๋ยวก็คงกลับมา...”



แกร๊ก~



เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นตั้งแต่ตอนที่ยามามุระคุงยังพูดไม่จบ และแล้วนักเรียนชายคนที่แปดของห้องนี้ก็เดินเข้ามา...ท่ามกลางเสียงฮือฮาของสาวๆ



และความตกใจจนบรรยายเป็นคำพูดไม่ได้ของฉัน...



โอตะคุง! ทางนี้ๆ! นี่พวกสาวๆ เพื่อนฉันเอง >O< มาเล่นไพ่กัน~”



อะ...โอตะซัง... นี่เขาก็พักอยู่ห้องนี้ด้วยงั้นเหรอเนี่ย -O-;;; แย่แล้ว...



ฉันก้มหน้าลงทันทีราวกับทำแบบนี้แล้วเขาจะมองไม่เห็น ทั้งที่จริงๆ เขาน่าจะเห็นตั้งแต่เปิดประตูเข้ามาแวบแรกแล้ว เพราะว่าฉันนั่งหันหน้าเข้าหาประตูพอดี TOT แงงง ทำไงดีล่ะ นี่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเลยนะ หน้าสดมากๆ เลยนะ แถมยังมาอยู่ในห้องของเด็กผู้ชายอีก นี่เขาจะมองฉันยังไง...



มานั่งเร็วโอตะคุงงง~”



...อือ” หลังจากถอนหายใจอย่างยืดยาวจบแล้วเขาถึงได้รับคำ ก่อนจะเดินเข้ามาที่ฟูตงกลางห้องเพื่อจะนั่ง...ฝั่งตรงข้ามกับฉันข้างๆ ชิโนเบะ เอมิซังมีที่นั่งว่างอยู่ ฉันก็เลยคิดว่าเขาจะเข้าไปนั่งตรงนั้น...



ทว่าเขากลับเดินผ่านชิโนเบะ เอมิซังและคนอื่นๆ...เดินมาเรื่อยๆ จนกระทั่ง...



...”



ฉันเงยหน้าขึ้นมองหน้าโอตะซังที่มองลงมา...จากนั้นโดยที่ไม่ได้พูดอะไร เขาก็ทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ฉันราวกับนี่เป็นที่ที่กำหนดไว้แต่แรกแล้ว...



ไม่รู้ว่าคนอื่นจะสังเกตถึงความผิดปกตินี้รึเปล่า...แต่ตอนนี้หัวใจฉันกำลังจะระเบิดอยู่แล้ว ทำไมถึงมาตกอยู่ในสถานการณ์อย่างนี้ได้ หรือเป็นบทลงโทษที่ฉันปล่อยให้ทุกคนแหกกฏทั้งที่ตัวเองเป็นหนึ่งในคณะกรรมการน่ะ TT////TT นี่เขานั่งอยู่ข้างๆ ฉันเลยนะ ฉันที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จหมาดๆ ผมก็ยังเปียกชื้นอยู่นิดหน่อยเพราะไดร์ผมมาแค่ลวกๆ...



โอยไม่นะ เขินไม่ไหวแล้ว ใครก็ได้ช่วยด้วย TT//////TT



เอาล่ะ!! เราจะเล่นไพ่กันนะ! เริ่มจากไพ่สลาฟก่อนเลย~”



มีตั้งสิบหกคน ไพ่จะพอเหรอ”



เออจริงด้วย งั้นจับคู่ชายหญิงดีกว่า เล่นเป็นคู่ไงดีมะ! ถ้าแพ้ก็โดนทำโทษด้วยกัน~”



เริ่ด!”



ไม่ดี TOT



ฉันสติแตกอยู่ในใจในขณะที่สาวๆ ทุกคนเมียงมองมาทางโอตะซังด้วยแววตาเสียดายหน่อยๆ ที่อดจับคู่กับเขา



ส่วนโอตะซังที่นั่งอยู่ข้างๆ ฉันก็ยังนิ่งเงียบอย่างสุขุมอยู่เช่นเคย...เหมือนว่าไม่ได้รู้สึกอะไรเลยสักนิด ทั้งที่ตัวเองเป็นคนเดินมานั่งข้างๆ ฉันและทำให้ฉันสติแตกแบบนี้แท้ๆ T^T



แจกไพ่ล่ะนะคร้าบบบบ~”



...เธอเล่นเป็นมั้ย”



เอ๊ะ!? อื้อ! เป็น!” ฉันพูดพร้อมกับรับหน้าที่ถือไพ่เองเพราะโอตะซังเอนกายพิงผนังอยู่และดูท่าทางไม่อยากจะขยับตัวมาหยิบไพ่แม้แต่น้อย “ตะ...แต่ว่าเล่นไม่เก่งหรอกนะ T^T ถ้าแพ้ก็ขอโทษด้วย...”



ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันบอกเอง”



โอตะซังตอบกลับมาคำพูดที่ไม่ได้ดูโอ้อวดแต่ชวนให้รู้สึกอุ่นใจว่ายังไงก็ไม่แพ จากนั้นเกมก็เริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว =O= แต่ทั้งที่บอกว่าเป็นแค่เกมทุกคนกลับจริงจังกันซะจนฉันรู้สึกกดดันเลย ฮือออออ



...ลงอันนี้”



แต่เพราะฉันมีโอตะซังอยู่ข้างๆ ความกดดันก็เลยหายไปเกือบหมด -O- แทบไม่ได้ออกความเห็นอะไรเลย แค่ลงไพ่ตามที่โอตะซังบอกเท่านั้น ทำไปทำมาพอชนะก็เริ่มสนุกแล้ว >O<



ใบนั้นเก็บไว้ก่อน ลงคู่ไป แล้วค่อยปิด”



อื้อ!”



กรี๊ด! คิงอีกแล้วเหรอ!?”



เฮ้ย คู่นี้จะเก่งไปแล้ว -O-;;; นี่โอตะคุงเป็นพระเอกคนตัดคน* เหรอ”



โกงอ๊ะป่าวเนี่ย TOT ทำไมฉันแพ้ติดๆ กันแบบนี้!”



ทุกคนเริ่มงอแงเมื่อโอตะซังกับฉันได้เป็นคิงติดๆ กันมาหลายตาแล้ว จากนั้นเกมก็เริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ...ทำให้เสียงของพวกเราดังขึ้นไปโดยไม่รู้ตัวด้วย ลืมกันไปหมดเลยว่าตอนนี้เรากำลัง 'แอบ' เข้ามาเล่นในห้องของพวกผู้ชายอยู่...



และนั่นก็ทำให้เกิดอีกเรื่องหนึ่งตามมา...



เฮ้ย ได้ยินเสียงคนเดินจากข้างนอกป่ะ -O-”



อ๊ะ หรือว่าเซ็นเซย์จะมาเดินตรวจ!?”



แย่แล้ว ปิดไฟเร็ว!”



ทุกคนซ่อน!”



ทั้งหมดเกิดขึ้นไวมากราวกับเป็นสัญชาตญาณดิบของทุกคน -O-; พวกสาวๆ นี่ยิ่งซ่อนไวสุด ไม่ว่าจะเข้าไปหลบในห้องน้ำ ในตู้เก็บฟูตง ตู้เสื้อผ้า หรือใต้ผ้าห่ม ส่วนฉันยังคงนั่งเบลออยู่เลย เพราะสมองคิดตามไม่ทัน (แค่ตั้งสตินั่งอยู่ข้างๆ โอตะซังให้ได้ก็กินพื้นที่แรมในสมองฉันไปมากแล้ว T///T)

















...เธอนี่บ๊องจริงๆ สินะ”



...!?”



มานี่”




















จบคำนั้นทุกอย่างก็เหมือนเกิดขึ้นและจบลงภายในเสี้ยววินาที...ตอนที่เขาเอื้อมมือมาคว้าร่างฉันเข้าไปหาตัวพร้อมกับดึงผ้านวมขึ้นมาคลุมร่างของเราเอาไว้...



รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ตัวเองอยู่ในอ้อมแขนแข็งแรงของโอตะซัง...ที่ใช้มือหนึ่งกดท้ายทอยฉันเอาไว้จนใบหน้าซุกอยู่กับแผงอกกว้างภายใต้ชุดยูคาตะหลวมๆ เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าสุดเซ็กซี่ของเขา...



กลิ่นหอมอ่อนจางจากตัวเขาทำลายสติฉันที่มีอยู่น้อยนิดลงในพริบตาเดียว หัวใจเต้นแรงจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน...หรือถึงจะไม่ได้ยินก็คงรู้สึกได้ เพราะว่าเราอยู่ใกล้ชิดกันขนาดนี้...



ขนาดที่ไม่น่าเชื่อว่าฉันยังไม่เป็นลมไป...



ฉันไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นไป ก็เลยได้แต่แนบใบหน้าเข้ากับแผงอกกว้าง...ฟังเสียงหัวใจของเขาเต้นดังออกมา จังหวะไม่ตรงกับหัวใจที่รัวเป็นกลองยาวของฉันหรอก...แต่ก็เต้นเร็วไม่น้อย คงจะเป็นเพราะเขากำลังลุ้นว่าเซ็นเซย์จะเปิดประตูผัวะเข้ามาในห้องตอนไหนสินะ...



มือเรียวยาวของเขาที่อยู่ตรงท้ายทอยฉันขยับเล็กน้อย สัมผัสคล้ายกับกำลังถูกลูบหัวทำให้ฉันสะดุ้งแผ่วเบา...รู้สึกทั้งร่างร้อนวาบไปหมดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน...หัวใจก็เต้นแรงจนรู้สึกเจ็บ...จนกลัวว่ามันจะรับไม่ไหวและชิงวายไปก่อนจริงๆ...



...ผมเธอยังเปียกอยู่เลยนะ”



ในช่วงเวลาที่รู้สึกเหมือนโลกหมุนติ้ว...จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงโอตะซังกระซิบที่แถวๆ หน้าผาก ลมหายใจอุ่นจัดของเขาที่อยู่ใกล้จนน่าใจหายทำให้ฉันเผลอตัวกลั้นหายใจก่อนที่ความเขินไร้ที่สิ้นสุดนี้จะทำให้ตัวฉันระเบิดออกมาซะก่อน



...เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก”



เขากระซิบเสียงแผ่วอยู่ใต้ผ้าห่มต่อไป...ขณะที่นิ้วมือเรียวยาวของเขาไล้ไปตามเส้นผมที่เปียกชื้นหน่อยๆ ของฉันอย่างเบามือเหมือนกับจะสำรวจอะไรบางอย่าง และมันก็เป็นสัมผัสที่ไม่อาจอธิบายได้ว่าทำให้รู้สึกแบบไหน



สัมผัสจากมือเรียวสวยของโอตะซัง...ที่กำลังลูบผมฉันอยู่แบบนี้...



ฉันรู้สึกขอบตาร้อนจัดเหมือนกับจะร้องไห้ คนที่เขินจนร้องไห้ออกมามันมีอยู่จริงฉันเองก็เพิ่งรู้ก็ตอนนี้...ไม่ไหวแล้วนะ



ตัวร้อนด้วย หรือว่าไข้ขึ้นไปแล้ว?”



คนบ้า! ฉันไม่ได้ตัวร้อนเพราะป่วยสักหน่อย ใครจะไปป่วยไวทันใจอะไรขนาดนั้น



ที่ร้อนขนาดนี้...เป็นเพราะนายต่างหาก



เป็นเพราะนายคนเดียวเลย



เซ็นเซย์ไปแล้วว่ะ”



ฮู่ววววว นึกว่าจะคอขาดซะแล้ว TOT”



ได้ยินเสียงยามามุระคุงพูดขึ้นเป็นคนแรก...จากนั้นจึงตามมาด้วยเสียงถอนหายใจอย่างโล่งอกของคนอื่นๆ



แต่ทั้งๆ ที่ทุกคนพากันออกมาจากที่ซ่อนแล้ว...มือของโอตะซังก็ยังไม่ขยับไปไหน ยังคงลูบผมฉันอยู่อย่างนั้นจนฉันไม่กล้าขยับตัวแม้แต่นิดเดียว



อ้าว แล้วโอตะคุงกับทสึยุจังไปไหนอ่ะ -O-;”



ในที่สุดเมื่อมีคนถามหา โอตะซังถึงได้ยอมปล่อยมือพร้อมกับเลิกผ้าห่มขึ้นมา จากนั้นจึงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย...ราวกับเหตุการณ์ใต้ผ้าห่มเมื่อครู่เป็นแค่จินตนาการฝันเฟื่องของฉันเองคนเดียว -O-



แยกย้ายกันกลับห้องได้แล้วมั้ง ยังไงซะพวกนายก็เล่นไม่ชนะฉันอยู่แล้ว”



และทุกคนก็ดูเหมือนจะไม่ได้เอะใจว่าทำไมเราถึงอยู่ใต้ผ้านวมผืนเดียวกัน...ซึ่งก็ดีไป ถ้าไม่งั้นฉันเองก็ไม่รู้จะตอบคำถามทุกคนยังไงเหมือนกัน T///T



หน็อยแน่ะ เจ็บใจโว้ย! แต่ก็จริง...”



งั้นไว้เจอกันพรุ่งนี้เช้านะทุกคน~”



ตอนปล่อยฟรีจะไปเที่ยวไหนกันน่ะ >_<”



ยังไม่รู้เลย คงตามทุกคนไป”



เดี๋ยวสิ ไม่ได้วางแผนอะไรกันมาเลยเหรอ”



ก็ไม่รู้จักเซ็นไดนี่นา”



...แล้วเธอล่ะ จะไปไหน”



ขณะที่ทุกคนกำลังถกกันเรื่องสถานที่ท่องเที่ยวและช็อปปิ้งในเซ็นได...โอตะซังที่นั่งหน้าเนือยอยู่ข้างๆ ก็ถามฉันโดยไม่ได้หันมามอง เอ่อ...ถามฉันอยู่จริงๆ ใช่มั้ยนะ ไม่ได้ถามคนทางนู้นใช่รึเปล่า TOT (เริ่มไม่มั่นใจ)



ฉันกะว่าจะไปหมู่บ้านจิ้งจอกน่ะ”



จิ้งจอก?”



อื้อ! จะไปกับมิวะพรุ่งนี้ ไม่รู้จะได้อยู่สักกี่ชั่วโมงเพราะจากนี่ไปก็ไกลอยู่...”



สมเป็นเธอเลยนะ”



เอ๊ะ หมายความว่ายังไงน่ะ -3-”



ถ้าจะไปก็รีบไปนอนซะ เดี๋ยวตื่นสายก็ไปไม่ทันรถบัสหรอก” โอตะซังตัดบทฉันก่อนจะลุกขึ้นยืน เหมือนเป็นสัญญาณให้คนอื่นๆ หยุดเม้าท์กันไปด้วย



ขอบคุณมากนะหนุ่มๆ! ไว้เจอกันพรุ่งนี้น้า~”



กลับห้องระวังๆ ด้วยล่ะ!”



ถ้าถูกจับได้อย่าซัดทอดพวกเราน้า~”



โทษไอ้ยามามุระคนเดียวพอ”



เฮ้ย ไหงงั้นอ่า TOT”



ฉันหัวเราะไปกับทุกคนด้วย (แบบเบาๆ) จากนั้นจึงเตรียมตัวจะอพยพย้ายถิ่นกลับห้องตัวเอง (แบบระมัดระวัง TOT)



ตอนที่กำลังจะออกจากห้อง ด้วยความบังเอิญ (จริงๆ นะ T^T) ฉันก็หันไปสบตากับโอตะซังที่กำลังเตรียมชาร์ตแบตมือถืออยู่บนฟูตงของตัวเองเข้า...



แล้วด้วยความพอดีกัน...เขาก็บังเอิญหันมาทางนี้พอดี



'อะ...โอยาสุมิ'



ฉันขยับปากเป็นคำพูดไร้เสียง...ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องพูดกันสองคนไม่ให้คนอื่นรู้ คงเพราะเราสองคนมีแต่ความลับล่ะมั้ง เลยรู้สึกว่านี่ก็ต้องเป็นความลับด้วยอีกอย่าง...



นัยน์ตาคู่สวยของเขาเป็นสีเข้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อไฟปิดลง...



และก่อนที่ไฟจะปิด ฉันก็เป็นริมฝีปากสีชมพูสวยของเขาขยับตอบกลับมาด้วยคำเดียวกัน



'おやすみ。 (ฝันดีนะ)'








[[ To Be Continued ]]

เจ้าหญิงผู้เลอโฉม







ไถ่โทษที่ไม่ได้มาอัพนานมากกก >////<

จัดเต็มให้ครบ 100% เลยจ้าาาาาา

ฉลองลงปกเต็มให้ดูด้วย เห็นกันหรือยังงงง

วางแผง 29 มีีนา (ในงานหนังสือ)

สำหรับร้านหนังสือทั่วไปอาจต้องรอหลังจากนั้นอีก 3-4 วันจ้า

ราคา 199 บาทนะคะ ถ้าซื้อในงานลดอีก 15% จ้า

อย่าลืมกำตังค์ไปเตรียมเปย์เอย์จังกันนะคะ~ >////<








* วัดซุยกันจิ (Zuiganji) เป็นวัดที่ได้รับการยกย่องให้เป็นสมบัติแห่งชาติและเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญของประเทศ เป็นวัดนิกายเซ็นอันดับหนึ่งของแถบโอชู วัดซุยกันจินี้ถูกสร้างขึ้นในปีค.. 828 โดยจิคาคุไดชิเอ็นนิน พระสงฆ์ที่เป็นผู้สร้างวัดฮิราอิซึมิและวัดยามะเดระมาก่อน โดยตัวอาคารที่เห็นในปัจจุบันนั้นเป็นอาคารที่สร้างขึ้นใหม่ในชื่อวัดโฮไดจิ เป็นวัดประจำตระกูลดาเตะในสมัยดาเตะ มาซามุเนะในปี 1609 และเนื่องจากวัดซุยกันจิถูกสร้างขึ้นในช่วงก่อนสงครามที่ต่อเนื่องมายาวนานจะจบลง ทำให้วัดซุยกันจิมีโครงสร้างที่เห็นได้ในหอปราสาทเท่านั้น

* ดะเตะ มะซะมุเนะ (伊達 政宗 Date Masamune, 5 กันยายน พ.. 2110 - 27 มิถุนายน พ.. 2179) เป็นไดเมียวที่สำคัญของญี่ปุ่นในยุคเซงโงะกุ และอยู่จนถึงยุคเอโดะ มีฉายาว่ามังกรตาเดียว ถิ่นกำเนิดของเขาอยู่แถบเซ็นได เขาจึงเป็นผู้ก่อตั้งเมืองเซนไดขึ้น และเสียชีวิตที่นั่น จึงทำให้มีการสร้างอนุสาวรีย์ของเขาอยู่ที่เขาอาโอบะ เมืองเซ็นได

* ภาพยนตร์สัญชาติฮ่องกง เร่ือง God of Gamblers เป็นหนังเกี่ยวกับเซียนพนัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

649 ความคิดเห็น

  1. #649 lapit-122 (@lapit-122) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 20:17

    ฟินนนนน~
    #649
    0
  2. #648 lapit-122 (@lapit-122) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 20:16
    อยากเป็นทสึยุจังเลยค่าาา
    #648
    0
  3. #643 Good_Night (@n1i2c3e4) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 04:47
    ตายเลย ชอตนี้
    #643
    0
  4. #610 Tamari (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 10:42
    ตอนนี้คือฟินแท้ โอตะคุงเป็นผู้ชายที่อบอุ่นอะไรเบอร์น้านนนน มีความอิจทสึยุอย่างรุนแรง~
    #610
    0
  5. #577 Woraphan kanokhong (@0883656151) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 14:13
    ต่อคร้าาาา เขินหนักมากกคะ
    #577
    0
  6. #575 Lineeqx (@neearusama) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 08:15
    เขินมากกกก โอ้ยยยใฟปสสแาอวหนเสอยดสปาสดยอสอใปยเายเยเส >///////////////<
    #575
    0
  7. #574 littlenonlava (@littlenonlava) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 17:53
    ละมุนนนนนน ชอบเอย์จังอ่าาา แต่อีก4คนที่ผ่านมาก้อละมุนนะ. โอ้ยยยยย หลงงงง
    #574
    0
  8. #573 ChocoWaff (@1110201239008) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 14:02
    อ๊ากกกเขินนนนนนนนนนนน ละมุนอะไรขนาดเน้ >/////< ???
    #573
    0
  9. #571 ชิกกาบม (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 16:21
    ฟินนนนนนนนอะไรเบอร์นี้นี่ว่าเอย์จังคงชอบทสึยุก่อยแน่เลยยมีบอกว่าเดี๋ยวก็ไม่สบายด้วย
    #571
    0
  10. #570 ✯ Night Devil ✯ (@AmarikoShimaru) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 12:14
    ต้องซื้อให้ได้เลยนิยายเล่มนี้ ฟินมาก
    #570
    0
  11. #569 Meawwk (@Meawwk) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 00:16
    อยากได้อ่าา
    #569
    0
  12. #568 ZANE ZFAH (@SAIFAH_SORA) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 23:02
    ฝันดีนะ
    #568
    0
  13. #567 ปลานึ่งตากแห้ง (@soonmee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 22:13
    ต้องซื้อออ
    #567
    0
  14. #566 Ke-A-Pee-A-End (@kapan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 21:20
    งื้ออออ พี่อายเขินจนตัวจะแตกแล้วนะ เอย์จังทำไมต้องรุกแรงขนาดนี้555555  อ้อมกอดเอย์จังต้องอุ่นมากแน่ๆ เขินนนน 😳😳😳😳
    #566
    0
  15. #565 Ke-A-Pee-A-End (@kapan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 21:20
    งื้ออออ พี่อายเขินจนตัวจะแตกแล้วนะ เอย์จังทำไมต้องรุกแรงขนาดนี้555555  อ้อมกอดเอย์จังต้องอุ่นมากแน่ๆ เขินนนน 😳😳😳😳
    #565
    0
  16. #564 Miang Jinnaphat (@miang1058) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 21:14
    โอ้ยยย เขินนนนตาม
    #564
    0
  17. #563 look79 (@0902252711) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 21:13
    เอาจริงๆเเล้วไม่ใช่เเค่ทสึยุคนเดียวหรอกนะที่ใจเต้นเเล้ว ขนาดเป็นคนอ่านยังเต้นเเรงเลยอ่ะ เขินมากกกกก เเต่ถ้าเป็นทสึยุมีหวังตายเเหง เนีื่องจากหัวใจเต้นเเรงเกินเหตุ

    #563
    0
  18. #562 LYNTIA (@LYNTIA) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 20:36
    เขินนนนนนน
    #562
    0
  19. #561 orangi1 (@orangi1) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 20:30
    ชอบอ้ะะะ เขินแทนเลย55 แบบอะไรคืออ่านไปยิ้มไป แต่ดีงามมากมายเดี๋ยวจะไปอุดหนุนงานหนังสือแต่ไปวันที่2ง่ะอดเจอพีี่เลยยย????????แต่จะไปเอาฮายาโตะมาด้วยยยย กระเป๋าผ้าแจ่มใสของช้านนนนน
    #561
    0
  20. #560 CherryJtp13 (@CherryJtp13) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 20:29
    โอ๊ยยยเขิลลลเกินไปเเล้ววว
    #560
    0
  21. #559 n a m e . (@kanjang_) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 20:21
    เขินนนนนนนน
    #559
    0
  22. #558 Charence (@shu-sakamaki17) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 20:20
    ถ้าเป็นทสึยุนี่ก็คงหัวใจวายไปแล้วววว เอย์จังบากะะ >///<
    #558
    0
  23. #557 MinPark (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 19:57
    เขินแทนทสึยุ><
    #557
    0
  24. #556 waenployjh (@waenployjh) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 19:56
    อยากสิงร่างยัยฝนเหลือเกิน อ๊ายฟินสุดสมการรอคอย ซื้อแน่ๆ รออัพต่อน๊าาา
    #556
    0
  25. #555 Hasehara_milk (@pimeda) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 19:54
    อยากไปเร่งให้ถึงวันที่ยี่สิบเก้าเร็วๆ ....ผ่านไปสักสามสี่วันเร็วๆ เค้าไม่ได้ไปงานหนังสือ รอที่นี่ก้ได้ อิ้อิ้
    #555
    0