Nippon Rainy รักหวานฉ่ำวันฝนพรำ

ตอนที่ 6 : 雨が降ったら会える気がしたんだ。 (เพราะรู้สึกว่าถ้าฝนตกก็จะได้เจอกันไงล่ะ) [COMPLETED 100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,990
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    8 มี.ค. 60




6

雨が降ったら会える気がしたんだ

(เพราะรู้สึกว่าถ้าฝนตกก็จะได้เจอกันไงล่ะ)








今日も雨降ってないのかな・・・。(วันนี้ฝนก็ไม่ตกอีกแล้วเหรอ...)”



ไม่ตกก็ดีแล้วสิ เธอพูดอะไรของเธอ -3-”



มิวะที่เดินอยู่ข้างๆ แว้ดใส่ฉันทันทีที่ฉันเปรยออกมาอย่างนั้นหลังจากเหม่อมองท้องฟ้ามาตั้งแต่เช้าแล้วก็ไม่เห็นว่าเมฆทำท่าจะจับกลุ่มกันแล้วกลายเป็นเมฆฝนเลยสักนิด...



อันที่จริง...ฟ้าก็สว่างจ้าอย่างนี้ติดกันมาหลายวันแล้วล่ะ ราวกับพายุฝนที่โหมกระหน่ำติดๆ กันไม่กี่วันก่อนหน้าเป็นแค่เรื่องตลกเท่านั้น ขนาดพี่สาวพยากรณ์ในทีวียังบอกเลยว่าใกล้จะเข้าหน้าร้อนแล้ว ฝนก็คงจะตกน้อยลงเรื่อยๆ ก่อนจะกลายเป็นหน้าร้อนสมบูรณ์แบบ แล้วหลังจากนั้นค่อยเข้าหน้ามรสุมอีกทีตอนฤดูใบไม้ร่วงน่ะ



แล้ววันนี้จะไปเที่ยวไหนกันดี~”



...ไม่รู้สิ”



เอ๊ะ ไม่ไปเหรอ O_o?”



เปล่า...”



งั้นจะไปไหนกันดี~ จะได้โทรบอกพวกยูเฮย์~”



...ไม่รู้เหมือนกัน”



ทสึยุ! นี่เธอเป็นอะไรรึเปล่าเนี่ย TTOTT ไม่ได้ไปเที่ยวกันเป็นอาทิตย์แล้วนะ พวกยูเฮย์ก็ยังถามเลยว่าเธอเป็นอะไรรึเปล่า หายหน้าหายตาไปเลย”



มิวะแหกปากลั่นพร้อมกับจับไหล่ฉันเขย่าไปมาด้วยท่าทางเหมือนจะฆ่ากันมากกว่าเป็นห่วง ขณะที่ฉันได้แต่นั่งถอนหายใจแล้วก็เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างเหมือนกับจะหาอะไรสักอย่าง...



หรือไม่ก็ใครสักคน...?



ที่จริงหลังเลิกเรียนฉันมีประชุมคณะกรรมการเรื่องทัศนศึกษาที่เซนไดไง ลืมเหรอ”



อ๊ะ จริงด้วย!!”



พอประชุมเสร็จก็เหนื่อยแล้วเลยกลับบ้าน...”



นี่เธอไม่สบายรึเปล่าน่ะ O_o ตากฝนบ่อยจนป่วยรึเปล่า”



ทำไมถามงั้น”



ก็ปกติมีเหรอทสึยุจะยอมแพ้ไม่ไปเที่ยว”



นี่ฉันไปเที่ยวบ่อยจนกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้วเหรอ แปลว่าถ้าไม่ไปนี่คือฉันป่วยอะไรแบบนั้นเลยใช่มั้ย -O-;;



แน่ใจนะว่าไม่ได้หนีไปเที่ยวกับใครน่ะ -_-+++” มิวะหรี่ตาพลางมองหน้าฉันด้วยสายตากะประเมิน ซึ่งฉันก็ไม่ได้ 'หนีไปเที่ยว' อะไรกับใครอยู่แล้วจึงไม่มีความจำเป็นต้องหลบสายตาเหยี่ยวของเธอ แล้วก็เบี่ยงประเด็นหันไปเลือกซื้อขนมปังที่ร้านค้าในโรงอาหารอย่างแนบเนียนแทน



ยากิโซบะปังชิ้นนึงค่ะ”



ได้เลยจ้า~ สองร้อยห้าสิบร้อยเยนจ้า~”



งั้นวันนี้ไปเที่ยวกันน้าาา~ ไปร้องเกะก็ได้ มิวะอยากร้องเกะ~ >///<”



จ้า จ้า”



เย้~ งั้นเดี๋ยวไลน์บอกพวกยูเฮย์แป๊บ~”



ฉันรับยากิโซบะปังใส่ถุงจากคุณป้าที่ร้านก่อนจะเดินเนือยๆ มาพร้อมกับมิวะที่กำลังก้มหน้าก้มตาจิ้มมือถืออย่างเมามันส์ ยัยนี่พกข้าวกล่องมาทุกวันเลยไม่ต้องซื้อขนมปังอย่างฉัน เห็นบอกว่ายังไงก็ต้องทำให้มาโกะจังแฟนหนุ่มสุดที่รักอยู่แล้วก็เลยเอาที่เหลือๆ มาใส่กล่องกินเอง ช่างเป็นสาวน้อยน่ารักซะจริงๆ เลย ในขณะที่ฉันคงไม่มีทางทุ่มเทให้ใครขนาดนั้นแน่...



ยูเฮย์บอกว่าเจอกันที่เดิมตอนหกโมงครึ่ง! เธอก็เลิกงานแล้วตามไปนะ!”



อื้อ โอเค”



ที่เดิม...งั้นก็เป็นร้านที่อยู่ใกล้ๆ กับอิซากายะที่เขาคนนั้นทำงานอยู่สินะ...



ฉันเผลอนึกถึงเรื่องของโอตะ เอย์ซาคุขึ้นมาขณะกำลังเดินอย่างเหม่อลอย...แทบไม่ได้ฟังที่มิวะพูดเรื่องคาราโอเกะวันนี้เลย แล้วก็แทบไม่ได้มองทางด้วย...



แทบไม่ได้มอง...จนกระทั่งไปชนเข้ากับใครบางคนเข้าอย่างจัง TOT



ว้าย~ ทสึยุ เป็นอะไรรึเปล่า O_O”



มะ...ไม่เป็นไร เอ่อ ขอโทษ...”



...ทั้งที่ชอบจ้องหน้าคนอื่นแต่ทำไมถึงได้เหม่อไม่มองทางอยู่เรื่อย”



...!?!”



ฉันตกใจจนทำขนมปังที่อุตส่าห์รับไว้ได้ก่อนจะตกพื้นเมื่อกี้ร่วงลงไปนอนบนพื้นดังตุ้บ -O-;; เมื่อเห็นว่าคนตัวสูงๆ ที่ฉันเดินไปชนก็คือ “อะ...โอตะซัง... -O-;”



...” เขาไม่ตอบอะไรฉันที่เรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงตกอกตกใจ...จากนั้นจึงก้มลงหยิบขนมปังที่ตกพื้นของฉันขึ้นมา



อ๊ะ นั่น...”



เดี๋ยวฉันจะไปซื้อให้ใหม่”



เอ๊ะ!?! ไม่ต้อง...”



ฉันพยายามจะห้าม แต่เขาไม่ได้อยู่ฟังสักกะคำ -O-; ตรงกันข้ามกลับสาวเท้าเดินฉับๆ ไปที่ร้านขนมปังอย่างรวดเร็วไม่ฟังอีร้าค่าอีรมใดๆ ทั้งสิ้น ทิ้งให้ฉันยืนอึ้งตาปริบๆ อยู่กับมิวะสองคน



...ว้าว...นี่คือเจ้าชายในระยะประชิดเหรอเนี่ย หัวใจแทบหยุดเต้นแน่ะ”



หลังจากผ่านไปราวห้าวินาทีมิวะถึงมีสติพอจะพูดพึมพำอะไรออกมาได้ ส่วนฉันก็ยังอึ้งอยู่เหมือนเดิม



นี่เจ้าชายกำลังไปซื้อขนมปังให้เธอเลยนะ >////<” หลังจากนั้นก็เริ่มกลับมากรี๊ดตามเดิม -_- “อ๊า! ก่อนหน้านี้เธอก็เคยเล็งๆ เขาอยู่นี่นา >//////< นี่เป็นโอกาสดีแล้วนะ!”



อะ...โอกาส...”



ฉันไปก่อนล่ะ! ค่อยๆ กินขนมปังกันไปสองคนนะ!”



เดี๋ยว... ฉันอ้าปากกำลังจะพูด แต่ก็ไม่ทันแล้วเนื่องจากยัยมิวะวิ่งจู๊ดหนีไปเรียบร้อย ฉันจะวิ่งตามไปก็ไม่ได้เพราะโอตะซังกำลังไปซื้อขนมปังให้ฉันอยู่...แล้วนี่มันสถานการณ์อะไรกัน ทำไมเขาถึงวิ่งมาชนฉันได้ ทั้งที่คิดว่าจะไม่ได้เจอแล้วแท้ๆ เชียว...



(เพราะว่าฝนไม่ตกแล้ว...)






...



...






...






ฉันยืนเหม่อจนกระทั่งโอตะซังเดินกลับมาหาพร้อมกับขนมปังถุงใหญ่มาก -O-;;;;



เดี๋ยวก่อนสิโอตะซัง นั่นอะไร -O-;”



...ขนมปังไง”



ฉันรู้ แต่หมายถึงทำไมมันเยอะแยะขนาดนั้น...”



โอตะซังถอนหายใจแผ่วเบาก่อนจะยื่นถุงขนมปังให้ฉันพร้อมกับอธิบายด้วยน้ำเสียงเรื่อยเปื่อยมาก -O- “ยากิโซบะปังมันหมด...แล้วฉันไม่รู้ว่าเธอจะชอบกินอะไร...”



...ก็เลยซื้อมาหมดทุกอย่าง?”



...”



...”



ไม่ได้นะ ฉันรับไว้หมดนี่ก็กินไม่ไหวหรอก! ขอแค่อันเดียวก็พอ!” ฉันพูดพร้อมกับยัดขนมคืนใส่มือโอตะซังที่ปฏิเสธไม่ยอมรับคืนไป TOT “อีกอย่างฉันก็เป็นคนเดินชนนายเอง แล้วก็ทำขนมปังหล่นเองด้วย นายไม่จำเป็นต้องซื้อคืนแต่แรก...”



คนจะรู้สึกผิดมันห้ามกันได้ที่ไหนเล่า”



...!?!”



...เธอพูดไว้เองไม่ใช่เหรอ” ขณะที่ฉันกำลังอึ้ง...โอตะซังก็คว้ามือฉันที่ยังดึงดันจะส่งถุงขนมปังคืนเขาเอาไว้ และนั่นก็ไม่ต่างอะไรกับการจับมือกันเลยสักนิด -O-//// จะ...จับมือ...



เรื่องนั้นกับเรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกันสักหน่อยนี่ -3-”



ยังไงก็ตาม ฉันซื้อมาให้เธอแล้ว เธอจะทำยังไงกับมันต่อก็เรื่องของเธอ” โอตะซังตัดบทฉันพร้อมกับยัดถุงขนมใส่มือฉันอีกครั้งพร้อมกับทำท่าจะเดินจากไป...



แล้วก็เป็นอีกครั้ง...ที่มือของฉันขยับไปก่อนสมองจะทันได้คิดพินิจพิจารณาอย่างถี่ถ้วน...



...” โอตะซังที่หยุดเดินทันทีที่ถูกฉันคว้าชายเสื้อเอาไว้หันกลับมามองหน้าฉันด้วยนัยน์ตาเย็นเยียบดุจสายฝนตอนกลางคืนของเขา...แล้วก็ทำให้ฉันปล่อยมือจากชายเสื้อของเขาในทันใด แต่ก็ไม่ทันแล้ว ฉันไปคว้าเอาไว้แล้ว ทีนี้ต้องพูดออกไปแล้วล่ะ...ถึงจะน่ากลัวก็ต้องพูดออกไปนะฝน...พูดไปสิว่า...



งั้นไปกินด้วยกัน!”



...”



มันเป็นสิทธิ์ของฉันแล้ว เพราะงั้นฉันจะแบ่งให้โอตะซังกินด้วยกัน!”



...”



...ดะ...ได้มั้ยคะ T.,T”




[[ ต่อ ]]









ห้านาทีผ่านไป...



เป็นห้านาทีที่ทรมานใจมากเพราะใจมันเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ เนื่องจากเขาไม่ยอมตอบอะไรเลยสักคำหลังจากที่ฉันยื่นคำขาดแบบไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมไปแบบนั้น TOT ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผีตนไหนดลใจให้ฉันทำสิ่งนั้นลงไป แต่ก็ทำไปแล้วนี่...



ครืด!



ฉันสะดุ้งทันทีเมื่ออยู่ดีๆ ก็เกิดเสียงดังขึ้นมา -O- แล้วพอเงยหน้าขึ้นมาเห็นว่ามันเป็นเสียงของประตูห้องชมรมยิงธนู...ฉันก็ถึงกับอ้าปากค้างไปเลยด้วยความงุนงง -O-;;; ห้องชมรมงั้นเหรอ ทำไมถึงเป็นห้องชมรมไปได้...



...จะเข้ามามั้ย”



โอตะซังที่ถือกุญแจห้องชมรมอยู่หันมาถาม และฉันก็รีบถลาเข้าห้องตามหลังเขาที่ปิดประตูห้องกลับที่เดิมอย่างรวดเร็ว...ภายในห้องชมรมที่ไม่มีใคร บรรยากาศดูขลังมากราวกับย้อนยุคกลับไปอยู่ในสมัยที่ซามูไรยังมีชีวิตอยู่ ทั้งพื้นและผนังที่ทำจากไม้และอุปกรณ์ต่างๆ ภายในห้อง...



และเมื่อสายตาไปหยุดอยู่ตรงที่ที่โอตะซังเคยยืนตอนจะเริ่มยิงธนู...ภาพเมื่อวันนั้นก็ย้อนกลับมาอีกจนได้ โอตะ เอย์ซาคุที่อยู่ในชุดฮากามะสีขาวดำ ถือธนูคันใหญ่ ท่าทางสง่างามเหมือนซามูไร...



มาทางนี้”



เสียงของเขาปลุกฉันให้ตื่นจากภวังค์ ก่อนจะรีบวิ่งตามหลังเขาที่เดินออกไปตรงทางเดินด้านนอก เพิ่งรู้เหมือนกันว่าชมรมยิงธนูมีอะไรแบบนี้ด้วย เพราะจริงๆ ก็ไม่เคยเข้ามา ได้แต่แอบดูผ่านทางช่องประตูที่แง้มอยู่เท่านั้น @_@



แล้วไม่นานก็มองเห็นสวนแบบเซนขนาดเล็กซ่อนอยู่ด้านใน มีน้ำตกเล็กๆ ชวนให้รู้สึกสบายตาอยู่ตรงกลาง



ว้าว! ในโรงเรียนเรามีอะไรแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย ยังกับร้านอาหารหรูๆ แน่ะ OoO!”



ฉันพูดพลางมองไปรอบๆ อย่างตื่นตาตื่นใจ ขณะที่โอตะซังเพียงแต่ทรุดตัวลงนั่งบนพื้นไม้ที่หันหน้าออกไปทางสวนอย่างเงียบๆ เท่านั้น



ปกติจะไม่ให้คนนอกชมรมเข้ามา... และถึงจะเป็นคนในชมรมเองก็เข้ามาได้แค่เฉพาะเวลาที่มีกิจกรรมชมรม” โอตะซังว่าพลางเหลือบมองฉันด้วยหางตา -O- “ที่ฉันแอบเข้ามาได้เป็นเพราะฉันมีกุญแจ...ฉันก็เลยชอบมานั่งกินข้าวที่นี่เพราะมันเงียบดี ไม่มีใครกวน”



นี่จะด่าทางอ้อมว่าฉันมันหนวกหู กวนโสตประสาทเขาอยู่อะไรแบบนี้รึเปล่า TOT



เมื่อรู้ตัวว่าถูกด่าฉันจึงสงบเสงี่ยมเจียมตัวแล้วทรุดตัวลงบนพื้นไม้นั่งห่างจากเขาไปราวสามคืบ จะว่าไป...การนั่งกินข้าวพลางมองดูน้ำตกไหลเอื่อยๆ กับสวนสีเขียวที่ชวนให้รู้สึกสบายตาสบายใจนี่ก็ดีเหมือนกันนะ น้ำตกไหลเอื่อยนี่ก็ดูแล้วนึกถึงโอตะซังซะเหลือเกิน นิ่งๆ เย็นๆ แบบนี้เลย...



...เอ้า”



เขายื่นถุงขนมปังมาให้ฉันเหมือนจะบอกให้ฉันเลือกก่อน ฉันก็เลยหยิบเอาคาเรปังมาหนึ่งชิ้น (อาหารเที่ยงต้องเป็นของคาวสิ!) ก่อนจะแอบดูว่าโอตะซังจะเลือกอะไร...



และช้อยส์เมล่อนปังของเขาก็ทำให้ฉันทึ่งไม่น้อย...นี่เขาชอบกินเมล่อนปังเหรอเนี่ย



น่ารักผิดคาด...ซะจนฉันเผลอหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ และทำให้เขาเหลือบมามองด้วยแววตาไม่พอใจ TOT



หัวเราะอะไร”



...เปล่าค่ะ TOT”



และแล้วก็เหมือนกับทุกครั้งเวลาเราอยู่ด้วยกัน...ที่บทสนทนาส่วนใหญ่ของพวกเราจะเต็มไปด้วย '...' และ '...' (หมายถึงความเงียบนั่นเอง)



แต่ก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัดใจหรือเบื่ออะไรเลยสักนิด เหมือนกับว่าแค่มีน้ำตกไหลเอื่อยๆ ตรงหน้า...กับผู้ชายที่นั่งเรื่อยๆ อยู่ข้างๆ ทางซ้ายมือคนนี้ก็พอแล้ว...



นี่ฉันคิดอะไรอยู่เนี่ย อ่านโชโจมังงะมากเกินไปรึเปล่า... -O-////



ฉันหม่ำคาเรปังอย่างมุ่งมั่นพลางพยายามเอาใจออกห่างเรื่องที่ชวนให้รู้สึกจั๊กจี้หัวใจ ก่อนจะสังเกตเห็นผู้ชายที่นั่งงับเมล่อนปังอยู่ข้างๆ หยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อ...ก่อนจะเสียบมันเข้าที่หูข้างขวาแล้วกดเพลย์...



ใช่แล้ว มันคือไอพอดนั่นเอง ไม่ต้องเดากันเยอะ -3-



ฉันแอบเหล่ๆ เหลือบๆ มองเขาแบบไม่ให้ผิดสังเกต โอตะซังไถหน้าจอไอพอดของเขาไปมา ก่อนจะหันมามองหน้าฉันแบบไม่ให้ตั้งตัว ทำเอาฉันแทบสำลักคาเรปัง TTOTT



...มองหน้าคนอื่นอีกแล้วนะ”



ขะ...ขอโทษ ฉันแค่จะมองว่าทำอะไร...”



ฟังเพลงไง”



ค่ะ TOT รู้แล้วค่ะ ไม่มองแล้ว”



ฉันพูดพร้อมกับหันหน้ามองไปทางขวามือแทน ฮือ เขาโกรธจริงๆ เหรอเนี่ย T.,T แง้~



ขณะที่ฉันกำลังสติแตกอยู่ภายใน...ปลายหางตาก็สังเกตเห็นบางอย่างยื่นมา... เอ๋? O_O? ฉันกะพริบตาปริบๆ มองหูฟังข้างซ้ายที่โอตะซังยื่นมา ก่อนจะลากสายตาตามสายหูฟังไปเรื่อยๆ จนกระทั่งสบตาเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มของเขาในที่สุด...แล้วหัวใจก็เต้นแรงทั้งที่เขายังไม่ทันได้พูดอะไรเลยสักคำ



...ฟังสิ”



...”



อยากรู้ไม่ใช่เหรอว่าฉันฟังเพลงอะไรอยู่...”



ฉันตวัดสายตากลับลงไปจ้องมือเรียวสวยของโอตะซังที่ถือหูฟังยื่นมาให้ฉัน ก่อนจะค่อยๆ ยื่นมือไปรับมันมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ... ในขณะที่เขากลับไปไถไอพอดต่อ...



เพลงอะไรกันนะ...ที่เขาฟังอยู่ จะว่าไปฉันก็อยากรู้เหมือนกัน...



และทันทีที่ฉันเสียบหูฟังด้านซ้ายใส่หู...ก็ได้ยินเสียงเพลงนุ่มๆ ดังผ่านหูฟังราคาแพงของโอตะซังมา...



[もしも願いが叶うなら

หากคำอธิษฐานจะเป็นจริงได้

吐息を白いバラに変えて、

ขอให้ลมหายใจนี้กลายเป็นกุหลาบขาว

会えない日には部屋中に飾りましょう

และในวันที่ไม่ได้พบกัน... ฉันจะได้ประดับมันไว้ในห้อง

貴方を想いながら*

พร้อมกับคิดถึงเธอไปด้วย* ]




นี่มัน...คือเพลงที่ฉันบอกว่าชอบจนต้องหยุดฟังตอนที่เราเดินกลับบ้านด้วยกันวันนั้นนี่นา



เพลงที่เขาบอกว่ามีแผ่นเสียงไวนิลอยู่ที่บ้าน...แล้วก็บอกให้ฉัน 'แวะ' ไปฟัง แต่ก็ไม่มีโอกาสได้ไป เพราะหลังจากวันนั้นฝนก็ไม่ตกอีกเลย...



แต่ตอนนี้กลับได้มานั่งฟังข้างๆ เขา...จากไอพอดเครื่องเล็กๆ ภายในห้องชมรมที่ไม่มีใครอยู่...



ความรู้สึกที่บอกไม่ถูกนี้มันคืออะไรก็ไม่รู้ รู้แต่มันทำให้หัวใจพองโตราวกับเป็นขนมปังที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ...และเพลงที่แต่เดิมก็คิดว่าเพราะอยู่แล้วก็ยิ่งเพราะขึ้นไปอีก เพราะจนแทบไม่น่าเชื่อว่าจะมีเพลงที่เพราะขนาดนี้อยู่บนโลกจริงๆ...



เรานั่งฟังเพลงไปเงียบๆ มือที่ถือขนมปังอยู่ก็หยุดนิ่งไปโดยไม่รู้ตัว ฉันหลับตาปล่อยให้เพลงเล่นไปเรื่อยๆ โดยมีเสียงน้ำตกไหลเอื่อยๆ คลอไปด้วยอย่างแผ่วเบา...จนเพลงจบและขึ้นเพลงใหม่ไปอีกไม่รู้กี่เพลง



จนกระทั่งได้ยินเสียงออดเตือนหมดเวลาพักเที่ยงดังขึ้น ฉันถึงได้ตกใจลนลานลืมตาตื่นจากภวังค์มาเจอโอตะซังที่ยังนิ่งอยู่ คล้ายกับว่าออดเข้าเรียนก็ทำอะไรเขาไม่ได้...นั่นแหละฉันถึงได้สงบลงเล็กน้อยก่อนที่จะทำตัวป้ำเป๋อจนขายหน้าตัวเองไปอีก T^T



...เธอยังกินขนมปังไม่หมดเลย” เขาชี้มือมาที่คาเรปังที่ยังเหลืออยู่เกือบครึ่งในมือฉัน จากนั้นจึงหยิบถุงขนมปังที่ยังเหลือมากมายแทบไม่พร่องไปสักนิดให้ฉัน =[]= “เพราะงั้นเอานี่ไปกินด้วย”



ยะ...เยอะไปแล้ว -O-;;” ฉันประท้วง แต่คนตัวสูงกว่าก็มิได้นำพา...



โอตะซังลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะม้วนสายหูฟังเก็บ และการที่อยู่ดีๆ ก็ไม่มีเสียงเพลงดังมาให้ได้ยินก็ทำให้รู้สึกแปลกๆ เล็กน้อย เหมือนมันเงียบไปกะทันหันงั้นแหละ



งั้นไปห้องเรียน...”



เอ้า...นี่”



ขณะที่ฉันกำลังจะออกเดินไปที่ประตู...เขาก็ยื่นไอพอดและหูฟังที่ม้วนเก็บเรียบร้อยมาตรงหน้าฉันซะก่อน



...?”



ฉันจ้องมันอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะเก็ตในที่สุดเมื่อเขาอธิบายให้ฟังในประโยคถัดมา...



...เห็นเธอไม่ได้มาฟังแผ่นเสียงที่บ้านสักที...ก็เลยไปยืมแผ่นซีดีมา rip ลงไอจูนก่อน”



...เอ๊ะ...”



...แล้วเดี๋ยวค่อยมาคืนก็ได้ ยังไงปกติฉันก็ฟังจากเครื่องเล่นแผ่นเสียงอยู่แล้ว”



เดี๋ยวก่อนสิ ทำไม..”



ก็เธอบอกว่าอยากฟังอีกไม่ใช่เหรอ”



...”



...เธอกลับห้องเรียนไปก่อนเลย ฉันต้องล็อกห้องชมรมก่อนออก”



อ๊ะ อื้อ...”



ทั้งที่ยังไม่เคลียร์ว่าทำไมเขาถึงต้องลงทุนใส่เพลงลงในไอพอดเพื่อฉันทำไม...ฉันก็เดินออกจากห้องชมรมยิงธนูกลับไปที่ห้องเรียนของตัวเองที่แผนกภาษาอังกฤษตามคำสั่งของเขาซะแล้ว ในหัวก็ยังมีเสียงเพลงนุ่มๆ ดังก้องไปมา ขณะที่ไอพอดในมือรู้สึกหนักอึ้งเกินความจริงไปมาก...



แต่ก็ยังไม่เท่ากับความรู้สึกจี๊ดๆ ในหัวใจ...ที่หนักข้อขึ้นในทุกวินาทีที่ผันผ่านเลยสักนิด







[[ ต่อ ]]







9.32 P.M.



[เน่ ดาร์ลิ้งงงงงงก์~]



มิวะจังกำลังใส่อย่างเต็มที่กับไมโครโฟนที่ไม่ได้ห่างมือมาชั่วโมงกว่า...ในขณะที่ยูเฮย์เต้นเป็นแดนเซอร์ให้ และคนอื่นๆ ก็ตบมือเชียร์พร้อมกับเขย่าเครื่องให้จังหวะกันอย่างสนุกสนาน ส่วนฉันก็นั่งทำตัวเป็นเด็กมีปัญหาและไถไอพอดไปมาเพื่อจะดูว่าในนี้มีเพลงอะไรลงอยู่บ้าง...



มีแต่เพลงเก่าๆ ทั้งนั้น... หรือจะเป็นเพราะวันนั้นฉันบอกว่าอยากฟังเพลงเก่าๆ ที่หาฟังไม่ได้แล้ว เขาถึงได้ไปหามาใส่ในไอพอดให้ฉันแบบนี้...



คิดเข้าข้างตัวเองแบบนี้มันจะดีเหรอยัยฝน... นั่นน่ะโอตะ เอย์ซาคุเชียวนะ... เจ้าชายที่หล่อที่สุดในโรงเรียนจินไดเชียวนะ... เขาอาจจะชอบฟังเพลงเก่าอยู่แล้วก็ได้ ใช่ ตอนนั้นเขาก็พูดอยู่นี่นา...ว่าเขาชอบเพลงที่ได้มาจากคุณตาคุณยาย พวกนี้ก็น่าจะเป็นบรรดาเพลงโปรดของคุณตาคุณยายเขานั่นแหละ...



แล้วก็แค่บังเอิญมีเพลงที่ฉันชอบรวมอยู่ด้วยพอดี...



[อ๊าาา เหลืออีกแค่ไม่กี่นาทีเองเหรอเนี่ย T.,T]



เธอคนเดียวก็ร้องไปสองชั่วโมงกว่าแล้ว วางไมค์เดี๋ยวนี้เลยมิวะ!”



จริงด้วย ทสึยุยังไม่ได้แตะไมค์เลยตั้งแต่เข้ามา เพราะเธอไม่ยอมวางไมค์แท้ๆ เลย!”



อะไรกันล่ะ -3- ฉันก็ถามทสึยุแล้วนะว่าจะร้องมั้ย แต่ยัยนี่ก็เอาแต่เล่นมือถืออยู่นั่น” มิวะทำหน้ากระเง้ากระงอดก่อนจะตะโกนถามฉันผ่านไมค์และทำเอาแก้วหูฉันแทบระเบิด [ทสึยุ้! จะร้องเพลงอะไรเลือกมาเลยยยย~]



เพลงอะไร... งั้นเหรอ ถ้าถามฉันที่ตอนนี้มีแค่เพลงเดียวเล่นวนไปมาอยู่ในหัวล่ะก็...



恋に落ちて (Koi Ni Ochite)...”



หา เพลงอะไร ของใครน่ะ ไม่เห็นรู้จักเลย -O-;”



หรือว่าจะเป็นเพลงใหม่ของคานะจัง?”



นั่นสินะ...ถ้าพวกนี้รู้จักก็คงแปลก คงอารมณ์เหมือนอยู่ดีๆ ฉันอยากจะร้องเพลงสุนทราภรณ์ตอนไปคาราโอเกะกับเพื่อนวัยมัธยมปลายล่ะมั้ง -_-;;



เปลี่ยนใจ ไม่ร้องละ วันนี้เสียงแหบ ไม่ค่อยอยากร้องอ่ะ”



เอ๊ะะะะ ทำไมง่ะะะ T_T งั้นวันนี้ฉันก็ไม่ได้ฟังเสียงทสึยุจังน่ะสิ” ยูเฮย์คร่ำครวญโอเวอร์เกินจริง จากนั้นจึงทำตาโตทันทีที่ฉันตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มหวาน



เพราะฉันอยากฟังเสียงยูเฮย์ปิดท้ายไง ^^”



โอ้!!!! งั้นจัด R.Y.U.S.E.I มาเลยเพื่อน!!”



ริวเซย์อีกละ ร้องเป็นอยู่เพลงเดียวรึไงไอ้นี่”



มา!!”



จากนั้นเมื่อหมดเวลา...ทุกคนก็ทยอยเก็บของออกไปเคลียร์บิล จากนั้นก็ออกมายืนล้อมวงกันหน้าคาราโอเกะเพื่อจะถกว่าจากนี้จะไปไหนต่อตามสเต็ปเดิม...



ปกติถ้าไม่เหนื่อยมากฉันก็จะไปเที่ยวคลับต่อกับพวกยูเฮย์ ส่วนมิวะก็กลับบ้านพร้อมกับมาโกะจังของเธอ (แฟนหวงไม่ยอมให้ไปเที่ยวคลับน่ะ) แต่ถ้าเหนื่อยมากก็จะแยกกลับตรงนี้เลย...



แบบวันนั้น...ที่เดินออกมาเจอโอตะซังที่เพิ่งเลิกงานเข้าพอดี และเขาก็ช่วยฉันเอาไว้จากพวกเด็กมหาลัยที่เข้ามาวอแว...



สรุปทสึยุจังจะไปคลับต่อกับพวกเราใช่ม้า~”



ไม่อ่ะ วันนี้เหนื่อย”



เหหหหห TOT”



ไว้คราวหน้านะ ^^”



โอเค ก็ได้ T.,T” ยูเฮย์ทำคอตกเหมือนหมาน้อย จากนั้นพวกเราก็บอกลากันที่หน้าคาราโอเกะเหมือนเคย...และหลังจากส่งมิวะไปกับมาโคโตะเรียบร้อยแล้ว ฉันก็เงยหน้าขึ้นมองดูท้องฟ้าที่เป็นสีดำสนิท พร้อมกับความคิดที่ไม่เคยมีอยู่ในหัวฉันมาก่อน...



เพราะฉันไม่เคยคิดอะไรแบบว่า 'ฝนไม่ตกอีกแล้วเหรอเนี่ย' มาก่อนเลย...ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่ชอบฝนน่ะ...



งั้นเอาไงดีนะ... ตรงกลับบ้านเลยหรือว่าไปเดินเล่นอีกสักหน่อยดี...



ฉันถอนหายใจแผ่วเบาก่อนจะก้มหน้าที่แหงนมองท้องฟ้าลงมาแล้วเริ่มออกเดินอย่างเรื่อยเปื่อยไร้จุดหมาย จากนั้นจึงหยิบไอพอดของโอตะซังออกมาจากกระเป๋ากระโปรง...ไอพอดรุ่นเก่าซะด้วยนะจะว่าไป สมแล้วที่เป็นโอตะซังผู้ที่ชื่นชอบการฟังเพลงจากแผ่นเสียงไวนิล



ครืนนนน!



เฮ้ย ทำไมอยู่ดีๆ ฟ้าร้องวะเนี่ย”



อ้าว ไหนบอกว่าวันนี้ฝนจะไม่ตกไง -O-”



คนรอบข้างเริ่มโวยวายและออกวิ่งตรงไปทางสถานีรถไฟเพื่อจะไปให้ถึงก่อนฝนลงเม็ด ส่วนฉัน...กลับหันหลังกลับเดินออกไปในทิศทางตรงข้ามกับสถานีรถไฟ ไปจนถึงถนนเส้นที่เต็มไปด้วยร้านเหล้าและบาร์มากมาย...และหนึ่งในนั้นก็คืออิซากายะที่โอตะซังทำงานอยู่...



เอ๊ะ เดี๋ยวสิ -O- ทำไมฉันถึงเดินมาทางนี้นะ



โอ้! ฝนทำท่าจะตกแฮะ! สงสัยจะส่งท้ายหน้ามรสุมก่อนเข้าหน้าร้อนนะ!”


นี่ฮายาโตะ* นายได้หยิบร่มมามั้ยตอนเช้าอ่ะ -O-”



ก็ไม่เห็นเขาบอกว่าฝนจะตก เลยไม่ได้หยิบมาอ่ะ >O<”



ไม่ต้องมาทำหน้าตาระรื่นเลยยย! รีบไปแวะซื้อร่มที่ลอว์สันกันก่อน...”



ฉันชะงักไปเล็กน้อยเมื่อมองเห็นหนุ่มผมทองหัวสิงโตที่หล่อและดูเหมือนโฮสต์เบอร์หนึ่งแถวคาบุกิโจเอามากๆ...ที่เดินออกจากด้านหลังร้านมาพร้อมกับสาวน้อยหน้าตาน่ารักพีกๆ ในชุดนักเรียนโรงเรียนจินได...นี่พวกเขาก็ทำไบต์ที่ร้านเดียวกับโอตะซังด้วยงั้นเหรอ



แล้วเย็นนี้สรุปจะกินอะไรดี~”



แฮมเบิร์กมั้ย”



รู้ตัวอีกทีฉันก็เผลอยืนมองและฟังพวกเขาคุยกันซะงั้น -O-; กว่าจะนึกขึ้นได้ว่าเสียมารยาทก็ตอนที่หนุ่มผมทองหันมาสบตาเข้ากับฉันพอดี TOT


หือ? มีธุระอะไรกับคนในร้านรึเปล่าครับ”



เอ๊ะ เอ่อ...คือว่า...”



เอาแล้วไง มีธุระอะไรกันล่ะ ตัวฉันเองยังไม่รู้เลยว่าทำไมถึงเดินมานี่ได้...



ชุดนักเรียนโรงเรียนเดียวกับเธอเลยนี่คาเอเดะ เพื่อนเธอรึเปล่า”



เปล่า...” คาเอเดะพึมพำก่อนจะดีดนิ้วดังเป๊าะ! ขนาดท่าตอนคิดและดีดนิ้วก็ยังน่ารักเลย ทำไมถึงเกิดมามีบุญขนาดนี้นะ -O- สองคนนี้ยืนอยู่ด้วยกันแล้วดูเหมาะกันดีจัง ยังกับพระเอกนางเอกโชโจมังงะเชียวล่ะ “หรือว่าจะมาหาโอตะคุง?”



อ๊ะ คือว่า...”



อ้อออ งี้นี่เอง! โอตะคุงเลิกแล้วล่ะ พร้อมกับพวกเรานี่แหละ” หนุ่มผมทองว่าก่อนจะดีดนิ้วท่าเดียวกับสาวน้อยข้างๆ ตัวเขา “งั้นฉันเข้าไปเรียกให้เอามั้ย”



มะ...ไม่ต้องหรอกค่ะ! ฉันไม่ได้จะมาหาหรือมีธุระอะไรพิเศษ แค่ผ่านมา...ก็เลย...”



ไม่ต้องเกรงใจๆ แต่จริงๆ เขาก็น่าจะออกมาเดี๋ยวนี้แล้วล่ะ”



ฉันจะกลับแล้ว...”



ทสึยุ”



ว้ายยยย!”



ฉันที่กำลังจะหนีถึงกับตกใจจนร้องกรี๊ดทันทีที่ได้ยินเสียงโอตะซังเรียกชื่อตัวเองดังมาจากด้านหลัง TOT ส่วนหนุ่มผมทองกับสาวน้อยคุณหนูหน้าหวานเห็นว่าโอตะซังเดินออกมาแล้ว...ก็โบกมือลาแล้วเดินจากไป ทิ้งให้ฉันยืนหนาวเยือกอยู่กับผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างหลังเพียงสองคน...



ฉันจะต้องอธิบายตัวเองว่ายังไงดี กับการที่ฉันบุกมาดักรอเขาถึงที่ทำงานพิเศษแบบนี้... TTOTT จะบอกว่าเอาไอพอดมาคืนก็ตลก... ถ้าอย่างนั้น...



เอ่อ...ฉัน...”



เธอไม่มีร่มอีกแล้วสินะ”



เอ๊ะ...”



ฉันทำตาโตเมื่อเขาพูดแทรกขึ้นมา...พร้อมกับหยิบร่มพับสีฟ้าคันเล็ก และร่มพับสีชมพูแบบเดียวกันออกมาจากกระเป๋า...



มีสองอันงั้นเหรอ ทำไม...



จริงสิ... ตอนนั้นเขา...



'งั้นต่อไปฉันจะพกร่มสองคัน'



ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างอุ่นวาบในหัวใจ ราวกับคลื่นน้ำทะเลอุ่นๆ ซัดเข้าหา... ตอนที่เขากางร่มสีชมพูออกแล้วยื่นมันมาให้ฉันในจังหวะที่ฝนเริ่มลงเม็ดพอดี...โดยไม่ได้พูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว



บางที...ที่ฉันหันหลังกลับแล้วเดินมาที่นี่แทนที่จะมุ่งหน้าไปสถานีรถไฟอาจเป็นเพราะเหตุผลนั้นก็ได้...



雨が降ったら会える気がしたんだ。

(เพราะรู้สึกว่าถ้าฝนตกก็จะได้เจอกัน)






[[ To Be Continued ]]

เจ้าหญิงผู้เลอโฉม







แอร๊ยยยยย >///< บทนี้แอบมีคนมาขโมยซีน

ยังจำสองคนนี้กันได้รึเปล่าน้า~

อยากอ่านต่อรีบเม้นต์เลยนะคะ บอกเลยว่ามีฉากฟินรอคุณอยู่มากมายย~

อยากรู้จังว่าแม่ยกโอตะซังจะเยอะสู้อีกสี่หนุ่มนิปปอนได้มั้ยน้า >O<

เจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!





* นากามุระ ฮายาโตะ และ คาเอเดะ (เมเปิ้ล) พระเอกนางเอกจากเรื่อง Nippon Honey รักหวานละไมหัวใจสีใบไม้แดง





พี่แฝดแง้มปกแล้ววววค่าาาา

พี่แฝดแง้มปกมาแบบนี้ แปลว่าเราใกล้จะได้ฟินกันแบบเต็มๆ แล้วน้าาาา

ใครเห็นแล้วบ้าง กรี๊ดมั้ย ปังมั้ย?

ใครยังไม่เห็น จัดไปเลยค่ะ!!

ขอเสียงกรี๊ดให้ท่อนล่างของเอย์จังกับทสึยุจังกันหน่อยเร้ววว~














* เพลง Koi Ni Ochite โดยศิลปิน โคบายาชิ อากิโกะ








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

649 ความคิดเห็น

  1. #642 Good_Night (@n1i2c3e4) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 04:36
    รักพระเอกแบบนี้จัง
    #642
    0
  2. #622 What&Why (@enjoyyyyy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 16:03
    ฟินทุกตอนเลย????????????
    #622
    0
  3. #572 K-Kwanzz (@kwanza40) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 02:12
    ละมุนไปละนะะะะ
    #572
    0
  4. #521 SmallMod (@SupatraPanyao) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 09:14
    น่าร้ากกกกกก ยิ่งมีเพลงนี้ด้วย ยิ่งอินหนักมากกก ชอบเพลงนี้มากๆเลยค่ะ ❤❤❤
    #521
    0
  5. #494 yadatoei (@yadatoei) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 18:40
    รอเล่มเต็มนะค๊าาาาาาาา รอสอยรัวๆค่ะ><
    #494
    0
  6. #492 ปลานึ่งตากแห้ง (@soonmee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 01:55
    อยากอ่านต่แล้ววววว
    #492
    0
  7. #491 Ung-ing (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 00:45
    น่ารักละมุนมากกกรอค่ะ
    #491
    0
  8. #490 Chutkaew Girdpra (@chutkaew) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 20:16
    รอเป็นเล่มอยู่ค่าา > < อยากอ่าน
    #490
    0
  9. #489 mintswee (@mintswee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 17:46
    มาต่อด่วนๆเลยค่าาาา*-*-รอหยูวววว>_<
    #489
    0
  10. #488 Baitan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 17:17
    กรี๊ดดดรัวๆกับท่อนล่าง -*-
    #488
    0
  11. #487 Magnificia (@magnificia) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 15:51
    รอซื้อหนังสือรัวๆ
    #487
    0
  12. #486 ชิกกาบม (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 10:08
    โอ้ยย ฟินมาต่อเร็วๆนะคะะ รอตอนฟินน ที่เหลืออยู่นะะ แม่ยกเอย์จังรออยู่น้า
    #486
    0
  13. #485 waenployjh (@waenployjh) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 09:18
    ถ้าฝนตกนี่อยากเดินไปหาเอย์จังบ้าง (โดนถีบ) รอนะอยากอ่านต่อ
    #485
    0
  14. #484 monruethai1547 (@monruethai1547) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 08:46
    โิอ๊ยยย น่ารักกกมากมายย><
    #484
    0
  15. #483 Pa'Pleng (@0822205888) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 08:30
    งานดีอะไรเบอร์นี้ งื้ออออ
    #483
    0
  16. #482 นิวว (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 07:43
    รอค่าา ฟินมากก ><
    #482
    0
  17. #481 Meawwk (@Meawwk) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 07:40
    รอความฟินนนน
    #481
    0
  18. #480 Jane Churhtha (@didolj) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 07:23
    สนุก ฟิน น่ารักมากๆเลยค่ะ อยากอ่านต่อๆๆ????????????
    #480
    0
  19. #479 ✯ Night Devil ✯ (@AmarikoShimaru) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 06:27
    โซระต้องอยู่ในเรื่องนี้ด้วยแน่ เพราะโซระอยู่บ้านเดียวกับเอย์จัง #Nippon Baby
    #479
    0
  20. #478 lovetfboysforever (@nigysung) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 06:03
    กรีดดดพระเอกตัวจริงมาแล้ววววตั้งหลายตอนเพิ่งโผล่มาาา//เดี๋ยวววว นั่นมันพระเอกnippon honey55555
    #478
    0
  21. #477 Haru2312 (@Haru2312) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 00:37
    คิดถึงที่สุดฮายาโตะกะเมเปิ้ล ><~
    กรี๊ดดดดดด เอย์จังงงว อิจฉาทสึยุอะ
    #477
    0
  22. #476 Charence (@shu-sakamaki17) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 23:44
    เขินจังง
    #476
    0
  23. #475 ChocoWaff (@1110201239008) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 23:38
    ทีมเอย์จังค่าาาาา >/////<
    #475
    0
  24. #474 Monick_23 (@Monick_23) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 23:38
    หนูตั้งเป็น favorite ไว้ เวลาอัพมันเด้งขึ้นมาเลยลืมมาอ่านเลยค่า สนุกมากเลยค้าอยากอ่านตอนต่อไปมากเบย ซื้อที่งานหนังสือแน่นอนค้า????
    #474
    0
  25. #473 Jaoshingannn (@pploy2544) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 23:38
    อยากเจอฉากห้าสาวชาวไทยจากทั้ง5เรื่องมาเจอกันจังเลยค่ะ5555
    #473
    0