Nippon Rainy รักหวานฉ่ำวันฝนพรำ

ตอนที่ 1 : もしもあの日の雨が止んでいたなら・・・。 (ถ้าหากในวันนั้นฝนไม่ตก...) [COMPLETED 100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,094
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    23 ต.ค. 59






1

もしもあの日の雨が止んでいたなら・・・。

(ถ้าหากในวันนั้นฝนหยุดตก...)




พี่สาวพยากรณ์อากาศเมื่อเช้าบอกว่าวันนี้เป็นวันแรกของฤดูฝน*...

(NOTE* 梅雨入り (ทสึยุอิริ) หรือ 入梅 (นิวไบ) หมายถึงการเข้าสู่ช่วงฤดูฝนของญี่ปุ่น โดยปกติแล้วจะอยู่ในช่วงต้นเดือนมิถุนายน)



ฉันยื่นมือออกไปข้างนอก แล้วสัมผัสจากหยดน้ำที่ค่อยๆ เปลี่ยนจากหยดแหมะๆ เป็นเทโครมลงมาก็บอกให้รู้ว่าพี่สาวพยากรณ์อากาศไม่ได้โกหก T_T นี่เป็นวันแรกของฤดูฝนจริงๆ และในเมื่อขึ้นชื่อว่าเป็นฤดูฝน...ฝนก็ต้องตกอย่างนี้นี่แหละนะ



และคนที่ไม่เชื่อพี่สาวพยากรณ์อากาศเลยไม่ได้พกร่มมาแต่แรกอย่างฉันก็คือคนที่ผิดเอง TT^TT ดังนั้นมันก็ช่วยไม่ได้ที่จะมาติดฝนอยู่ที่สถานีรถไฟไปไหนไม่ได้อย่างนี้...



ที่จริงถ้ากลับบ้านตั้งแต่ตอนเลิกเรียนซะก็จบเรื่องแล้ว ฉันก็ไม่น่าออกมาเดินเตร็ดเตร่เลยนะ



ฉันถอนหายใจรอบที่ร้อยเมื่อฝนไม่ซาลงสักนิด ตรงกันข้ามกลับยิ่งเทลงมาหนักขึ้นเรื่อยๆ ทุกนาทีที่ผ่าน และทุกคนที่เชื่อพี่สาวพยากรณ์อากาศก็พากันเดินจากไปทีละคนสองคนพร้อมกับร่มในมือ...ยิ่งเห็นคนเดินไปเป็นคู่ใต้ร่มคันเดียวกันแล้วมันยิ่งชวนให้รู้สึกหนาวใจขึ้นมาซะจริงๆ ทั้งที่อากาศก็ยังร้อนอบอ้าวอยู่แท้ๆ :(



ฉันเกลียดฝน...เพราะงั้นถึงได้เกลียดช่วงน้ีของปีเอามากๆ...



วันนี้นี่มันแย่จริงๆ เลย ถ้าฝนไม่หยุดตกเร็วๆ นี้ฉันคงต้องวิ่งฝ่าฝนกลับบ้านแล้วล่ะ ยังไงก็อยู่ไม่ไกลจากสถานีสักเท่าไหร่ ถึงการวิ่งตากฝนตอนมืดๆ จะน่ากลัวอยู่ไม่น้อยก็เถอะ



ฉันทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าเป็นเด็กมีปัญหาอยู่ตรงขั้นบันไดหน้าป้ายบอกชื่อสถานีโอจิไอมินามินางาซากิ* พยายามไม่ไปเกะกะทางเดินใครและไม่โดนฝนสาดใส่หน้าให้ชีวิตเศร้าไปมากกว่านี้ แต่ก็ยังรู้สึกได้ถึงละอองฝนที่กระเซ็นใส่อยู่นิดหน่อย...ขณะที่ทิวทัศน์ข้างนอกดูเหมือนฉากในหนังเรื่อง The Day After Tomorrow...



นี่แค่ฝนธรรมดาไม่ใช่ไต้ฝุ่นไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงต้องตกหนักขนาดนี้ด้วยนะ มองไม่เห็นอะไรเลย...

(NOTE* Ochiai-minami-nagasaki Station (落合南長崎駅) สถานีหนึ่งในสายโทเอย์ - โอเอโดะ หรือสายสีม่วงแดง ตั้งอยู่ที่แยกนิชิ-โอจิไอ อิจโจเมะ (Nishi-Ochi Itchome Intersection) ที่ถนนเมจิโระ (Mejiro Dori), ถนนชินเมจิโระ (Shin-Mejiro Dori) และชินโอเมะไคโด (Shin-Ome-Kaido) ในเขตชินจุกุ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น)



...เธอไม่มีร่มเหรอ”



และแล้วหลังจากที่นั่งเหม่อมองดูฝนห่าใหญ่อยู่สักพักก็มีใครคนหนึ่งหยุดยืนข้างหลังพร้อมกับเอ่ยทักฉันขึ้นมา... ถามทำไมเนี่ย ก็น่าจะเห็นอยู่ว่าไม่มี...ไม่งั้นฉันจะมานั่งกอดเข่าหงอยเหงาอยู่นี่คนเดียวทำไมกัน



ฉันบ่นในใจก่อนจะชะงักงันทันทีที่หันไปเห็นหน้าเขา...เขาที่ยืนสะบัดร่มสีฟ้าคันหนึ่งและกำลังมองมาที่ฉันด้วยแววตาเฉยชาราวกับน้ำฝนเย็นเยียบที่กำลังตกลงมา...ผ่านแว่นกรอบดำที่เขาสวมอยู่



แว่นกรอบดำที่ไม่ได้บดบังเสน่ห์อันร้ายกาจของนัยน์ตาคู่สวยคู่นั้นเลยแม้แต่น้อย



ชุดนักเรียนโรงเรียนจินไดของเขาบอกให้รู้ว่าเขาอยู่โรงเรียนเดียวกับฉัน และที่เขาหยุดทักฉันในขณะที่คนอื่นๆ พากันเดินผ่านไปโดยไม่คิดจะเหลียวมามองก็อาจเป็นเพราะเหตุผลนี้ก็เป็นได้...



ไม่ได้พกมาน่ะ...”



...” เขาเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นโดยที่ไม่ได้พูดอะไรสักคำ...เขาก็ยื่นร่มสีฟ้าในมือให้ฉันที่รับมาอย่างงุนงงไม่ทันได้คิดอะไร ก่อนจะวิ่งออกไปจากสถานีทั้งๆ อย่างนั้นทั้งที่ฝนก็ยังตกกระหน่ำลงมาอยู่



ดะ...เดี๋ยวก่อนสิ!”



ฉันพยายามร้องเรียกเขา แต่ไม่ทัน...เพราะขายาวๆ ของเขาน่ะวิ่งไวมาก -O- จนฉันมองไม่เห็นเขาแล้วทั้งที่เพิ่งจะผ่านไปแค่ไม่กี่วินาทีแท้ๆ



ทำให้ตอนนี้เหลือแค่ฉันที่ยังนั่งจุมปุ๊กอยู่บนขั้นบันไดหน้าสถานี...กับร่มสีฟ้าอ่อนที่ได้รับมาจากผู้ชายแปลกหน้าโดยที่ฉันยังไม่ทันได้ขอบคุณเขาเลยสักคำ



เขาที่มากับสายฝน...แล้วก็จากไปในสายฝน



เขาที่ถ้าหากวันนี้ฝนไม่ตก หรือถ้าหากฉันเชื่ือพี่สาวพยากรณ์แล้วพกร่มมาตั้งแต่แรก...เราก็คงไม่ได้มาเจอกันในสถานการณ์สุดแปลกประหลาดในสถานที่แบบนี้



ที่จริงแล้วบางที...ฝนมันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรขนาดนั้นก็ได้ล่ะมั้ง >_<











***********








วันต่อมา...



ฉันคิดว่าฉันรู้จักเขา...



Does anyone know who is the first prime minister of Japan? (มีใครรู้บ้างว่านายกรัฐมนตรีคนแรกของญี่ปุ่นคือใคร?”


ไม่...ไม่ใช่นายกคนแรกของญี่ปุ่น ฉันหมายถึง 'เขา' เจ้าของร่มสีฟ้าคันนั้นต่างหาก



ที่จริงมันก็ไม่มีทางที่คนเรา (หรือถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ 'ผู้หญิงเรา' ) จะลืมหน้าผู้ชายที่หล่อเลิศเลอเพอร์เฟกต์ขนาดนั้นได้หรอก...ก็มันไม่บ่อยหรอกนะกับการที่เราจะได้พบเจอผู้ชายที่มีนัยน์ตาที่สวยและคมกริบถึงขนาดนั้นน่ะ



เพราะงั้นถึงจะไม่รู้แม้แต่ชื่อหรือกระทั่งชั้นปีที่เขาอยู่...มันก็ไม่ยากหรอกถ้าจะสืบน่ะ



ทสึยุ เธอชะเง้อมองหาใครอยู่ได้ตั้งแต่เช้าแล้วเนี่ย -O-; สนใจฟังที่เพื่อนพูดมั่งมั้ยหา”



ชื่อภาษาญี่ปุ่นของฉันที่ตอนนี้กลายเป็นชื่อเดียวที่ทุกคนเรียกทำให้ฉันสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองหน้ามิวะ...เพื่อนสาวแซ่บคนแรก (และอาจจะเป็นคนเดียว?) ในประเทศญี่ปุ่นของฉันที่ตอนนี้กำลังทำหน้ายู่ใส่ฉันอยู่



ไม่ได้ฟัง >_<”



แล้วยังจะมาทำหน้าตาบ้องแบ๊วอีก เกลียด!”



โกเมนเน๊ะ (ขอโทษน้า~) *O*”



แล้วตกลงมองหาอะไรอยู่” มิวะหายโกรธอย่างรวดเร็วก่อนจะชะโงกหน้ามามองออกไปนอกหน้าต่างตามฉันบ้าง “หรือว่าเล็งหนุ่มอยู่กันแน่ -_-+”



กำลังหาอยู่น่ะ”



เอ๊ะ ตกลงเล็งหนุ่มอยู่จริงๆ เหรอ ใครน่ะ ใคร >O<”



มิวะถามอย่างตื่นเต้นพลางลุกไปยืนเกาะขอบหน้าต่าง ฉันกำลังจะบอกว่าเขายังไม่เดินมา...ตอนที่มองเห็นเขาเดินออกจากตึกเรียนมาตรงทางเชื่อมที่อยู่ใต้หน้าต่างพอดี...



คนนั้น...”



เอ๊ะ”



ผู้ชายที่ใส่แว่นคนนั้น...เธอรู้จักมั้ย”



มิวะมองตามมือฉันไปทางหนุ่มแว่นลึกลับเจ้าของร่มคันสีฟ้าเมื่อคืนนี้...ก่อนจะหันมามองหน้าฉันด้วยสายตาเหมือนจะบอกว่า 'นี่ถามจริงจังหรือล้อเล่น'



ใครจะไม่รู้จักหนุ่มที่หล่อที่สุดในโรงเรียนจินไดกันยะ =[]=^”



ฉันไง -O-;



เขาชื่อโอตะ เอย์ซาคุ อยู่ปีสอง ห้อง A เป็นนักเรียนดีเด่น แถมยังเป็นเอซสุดฮอตของชมรมยิงธนูด้วย!”



นั่นไงล่ะ กะแล้วว่าเขาต้องไม่ใช่คนธรรมดา...



ยังโสดด้วยนะ ยังไม่เคยเห็นเขามีแฟนเลย อย่างน้อยก็ไม่ใช่เด็กในโรงเรียนจินได”



แต่ระดับนั้นไงๆ ก็ต้องมีแฟนอยู่แล้วจริงมั้ยล่ะ อาจจะเป็นเด็กโรงเรียนสตรีเมโอที่อยู่สถานีข้างๆ นี่ก็ได้นะ” ระหว่างที่ฉันกับมิวะ (ส่วนใหญ่เป็นมิวะ) กำลังเม้าท์เรื่องของ 'โอตะ เอย์ซาคุ' กันอยู่...สาวอีกคนที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆ ก็ยื่นหน้าเข้ามาร่วมวงด้วยอีกคน -O-;



เคยเห็นเขาคุยกับมาดอนน่าของโรงเรียนจินไดอยู่นะ มิสึโนะ ซาโอริที่อยู่ปีสามน่ะ”



แต่คนนั้นเขามีแฟนแล้วไม่ใช่เหรอ น่าจะตัดคู่แข่งไปได้นะ”



ถึงงั้นก็ยังมีเด็กที่เข้ามาใหม่เป็นคู่แข่งที่น่ากลัวอีกคนนะ ได้ยินว่าโคตรน่ารักเลยด้วย พวกเด็กผู้ชายตื่นเต้นกันใหญ่”



เห็นโซตะคุงจากห้อง A บอกว่าเป็นคนไทยด้วยแน่ะ ทสึยุไม่รู้จักเหรอ เธอก็มาจากไทยนี่?”



ฉันที่เหม่อมองตามทิศที่โอตะ เอย์ซาคุ (เรียกชื่อเต็มโดยไม่รู้ตัว) เดินจากไป (นานแล้ว) ถึงกับสะดุ้งเมื่อถูกเอ่ยชื่อในวงสนทนาอีกครั้งก่อนจะหันไปส่ายหน้า “ไม่รู้สักหน่อย อย่าเหมาเอาว่าคนไทยในโตเกียวต้องรู้จักกันหมดสิ”



งั้นไปทำความรู้จักมั้ย”



ไม่อ่ะ”



เย็นชาชะมัด”



ฉันยักไหล่อย่างไม่สนใจ จากนั้นจึงหันไปมองร่มพับสีฟ้าที่ห้อยอยู่ข้างกระเป๋า...ฉันพกมันติดตัวมาด้วยเพื่อจะได้คืนให้เขาวันน้ี และตอนนี้ก็รู้แล้วว่าเขาชื่ออะไรเรียนอยู่ห้องไหน แม้กระทั่งชมรมก็รู้แล้ว งั้นจะเอาไปคืนให้ยังไงดีนะ จะเอาไปใส่ในล็อกเกอร์ หรือเอาไปฝากเพื่อนร่วมห้องของเขา หรือว่าจะคืนให้กับเจ้าตัวเลยดีนะ...



ฉันคิดไปคิดมาแล้วก็สรุปว่าคืนให้กับเจ้าตัวเลยน่าจะดีที่สุด เพราะเมื่อวานก็ไม่มีโอกาสได้ขอบคุณเขาด้วย



(ไม่ใช่ว่าอยากจะเจอกับเขาอีกครั้งหรืออะไรทำนองนั้นหรอกนะ)








***************











หลังเลิกเรียน



ทสึยุ วันน้ีกลับด้วยกันมั้ย~ จะได้แวะแม็คก่อนกลับ”



ไม่เป็นไร มีธุระนิดหน่อย มิวะกลับไปก่อนเลย”



งั้นเจอกันพรุ่งนี้น้า~”



ฉันโบกมือให้มิวะจังที่หน้าล็อกเกอร์ จากนั้นจึงก้มมองร่มสีฟ้าในมือ...



ตอนนี้เลิกเรียนแล้ว แต่เขามีชมรม เพราะงั้นตอนนี้ก็น่าจะอยู่ที่ห้องชมรมสินะ...ฉันตอบตัวเองในใจจากนั้นจึงเดินดุ่มๆ ไปทางห้องชมรมยิงธนูทันที



โอตะเซ็มไปวันน้ีไม่เข้าชมรมครับ”



ทว่าเมื่อไปถามหาโอตะ เอย์ซาคุ...คำตอบของเด็กปีหนึ่งที่กำลังจัดเตรียมอุปกรณ์และทำความสะอาดห้องชมรมอยู่ก็ทำให้ฉันรู้สึกเฟลเป็นอย่างมาก -O- แปลว่าฉันเพิ่งจะสวนทางกับเขาสินะเนี่ย TOT



แต่ช่างเถอะ...ก็เขาเป็นผู้ชายที่มากับฝนนี่นา ในเมื่อวันนี้ฝนไม่ตกฉันก็คงไม่ได้เจอกับเขาหรอก



ถ้างั้นร่มนี่...ฉันก็คงต้องเก็บไว้ก่อนล่ะมั้ง



ฉันตกลงใจกับตัวเองจากนั้นจึงเก็บร่มกลับเข้าไปในกระเป๋าแล้วเดินกลับออกไปที่ตู้เก็บรองเท้าหน้าประตู แต่หลังจากเปลี่ยนรองเท้าเตรียมจะก้าวออกนอกตึกเรียนเท่านั้นแหละ...ฝนก็เทโครมลงมาเหมือนจะแกล้งกันเลยทีเดียว =[]=^^^



นี่มันอะไรกันเนี่ย ฉันเกลียดหน้าฝนที่สุดเลย!



ยืนสาปแช่งฝนอยู่ได้สักพักก็ได้ยินเสียงเพื่อนร่วมชะตากรรมเดินออกมายืนบนบันไดหน้าตึกเรียนด้วยกัน โชคดีนะเนี่ยที่ฉันยังมีร่มของโอตะซังอยู่ แต่...ถ้าเขามีร่มแค่คันเดียวล่ะ วันนี้เขาจะทำยังไง



จะวิ่งฝ่าฝนกลับไปแบบเมื่อคืนนี้อีกรึเปล่า...



อ้าว โอตะ วันนี้ไม่ได้เอาร่มมาเหรอ~”



เปล่า”



ฮ่าๆๆ เสียใจด้วยนะที่ต้องเปียก ถ้าฉันไม่ได้รอแฟนอยู่ก็จะให้ไปที่สถานีด้วยกันอยู่หรอก”



ฉันหันไปมองต้นเสียงทันทีที่ได้ยินชื่อ 'โอตะ' แล้วก็แจ็กพ็อตแตกพอดี...เนื่องจากเจ้าของชื่อ 'โอตะ' ที่ว่านั้นเป็นคนเดียวกับที่ฉันกำลังตามหาอยู่ โผล่มาทันทีที่ฝนตกเลยทีเดียว



(นี่แปลว่าเขามากับสายฝนจริงๆ ด้วยสินะ...)



งั้นไปก่อนนะ พยายามเข้าล่ะ!”



...อือ บาย”



โอตะซังพยักหน้าแกนๆ แทนการบอกลาก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่ขาวโพลนไปหมดมองแทบไม่เห็นอะไรเพราะฝนที่กำลังตกหนักอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดหรือแม้แต่จะซาลงสักนิด



นัยน์ตาของเขายังมีเสน่ห์จับใจอยู่เลย...เหมือนหยดน้ำค้างที่เกาะอยู่ที่ปลายใบไม้ในตอนเช้า...มันทั้งเป็นประกายสดใสวิบวับ แต่ก็ชวนให้รู้สึกหนาวเย็นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก



ระหว่างที่ฉันกำลังแอบมองเขาอยู่นั้น...โอตะซังก็เลื่อนมือขึ้นมาขยับแว่นกรอบดำที่สวมอยู่หนึ่งที จากนั้นจึงพูดขึ้นพร้อมกับเหลือบมองฉันด้วยหางตา



จะมองหน้าฉันอีกนานมั้ย”



...!?!”



...หรือว่าวันนี้ก็ไม่ได้พกร่มมาอีก?”



คำถามของเขาทำให้ฉันอึ้งไปอีกยก เพราะการที่เขาทักแบบนี้ก็แปลว่าเขาจำฉันได้งั้นเหรอ O_o?



เอ่อ...แต่จะจำได้ก็ไม่แปลก ในชีวิตนึงคนเราจะได้มีโอกาสบริจาคร่มให้เด็กผู้หญิงที่นั่งกอดเข่าคุดคู้อยู่หน้าสถานีรถไฟในวันที่ฝนตกหนักสักกี่ครั้งกันเชียว...



นี่...” ฉันหยิบร่มพับสีฟ้าออกมาจากกระเป๋าก่อนจะส่งให้เขา “เมื่อคืนนี้ขอบคุณมากนะคะ ขอโทษด้วยที่ทำให้ต้องวิ่งฝ่าฝนกลับบ้าน...”



...อือ” เขาตอบสั้นๆ จากนั้นจึงมองหน้าฉันแล้วถามต่อ “แล้วร่มของเธอล่ะ”



เอ้อ...”



...”



...ไม่มี...ค่ะ -O-;;;”



จบคำนั้นโอตะซังก็ถอนหายใจแผ่วเบาก่อนจะปฏิเสธไม่รับร่มคืนจากฉัน “เธอเก็บไว้เถอะ”



ไม่เป็นไร ไม่เอาแล้ว เมื่อวานคุณก็วิ่งตากฝนไปแล้ว...”



...”



ฉันพยายามจะคืนมันให้เขา แต่เขาก็ไม่ได้สนใจฟังเลยสักนิด หนำซ้ำยังทำท่าจะวิ่งออกไปทั้งๆ อย่างนั้นอีก...



ด้วยเหตุนี้...ฉันจึงต้องกระทำการอุกอาจอย่างที่ไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้จะต้องทำ...



...”



โอตะ เอย์ซาคุหยุดเดินทันทีที่ฉันยื่นมือออกไป เขาก้มมองชายเสื้อที่ถูกฉันดึงเอาไว้ก่อนจะลากสายตากลับขึ้นมามองหน้าฉันด้วยสายตาว่างเปล่า...ซึ่งทำให้ฉันรู้สึกหนาวเยือกไปตามไขสันหลังยิ่งกว่าการถูกด่าออกมาตรงๆ ซะอีก TOT



เอ่อ...คือ...ถ้ายังไงให้ฉันติดร่มไปถึงสถานีก็พอ แล้วเดี๋ยวฉันค่อยซื้อร่มที่สถานี...”



...”



เขามองหน้าฉันต่ออีกสองวินาทีก่อนจะถอนหายใจ... ถอนหายใจยาวมากเลยทีเดียว TOT นี่เขาต้องกำลังคิดในใจว่าทำไมตัวเองต้องมาวุ่นวายกับผู้หญิงที่ไม่รู้จักพกร่มของตัวเองมาโรงเรียนแบบนี้ด้วยอยู่แน่ๆ TT^TT



...ตามใจ” ในที่สุดเขาก็ตอบกลับมา พร้อมกับคว้าร่มพับสีฟ้าในมือฉันไปกางออก...



แล้วฉันก็เพิ่งสำนึกได้ตอนนี้ว่าทำไมเขาถึงไม่ได้เสนอให้เราเดินกางร่มไปด้วยกันตั้งแต่แรก... เมื่อลองมายืนข้างๆ กันใต้ร่มพับคันเล็กจิ๋วนี่...



ฉันรู้สึกอยากจะเขกหัวตัวเองจริงๆ ที่เสนอไปแบบนั้น เพราะมันทำให้ฉันดูโง่ TOT เพราะการเดินเบียดกันใต้ร่มพับคันจิ๋วมันทำให้เราดูตลก และคนหล่อระดับโอตะ เอย์ซาคุคงไม่อยากทำให้ตัวเองดูไม่เท่โดยใช่เหตุด้วยการมาเดินถือร่มเบียดเสียดกับฉัน...โดยที่สุดท้ายแล้วเราสองคนก็ต้องเปียกโชกไม่ต่างอะไรกับการเดินตากฝนกันอยู่ดีอย่างนี้



ระยะทางจากโรงเรียนมาถึงสถานีที่ปกติจะสั้นนิดเดียว วันนี้กลับยาวนานเหลือเกิน เดินเท่าไหร่ก็ไม่ถึงสักที...และทุกๆ ก้าวก็ทำให้เสื้อนักเรียนของฉันเปียกมาจนถึงหัวใจเลย (หนาว TOT) ฉันเหลือบมองโอตะซังที่เดินถือร่มด้วยท่าทางเฉยชา แล้วก็พบว่าเขาเปียกยิ่งกว่าฉันซะอีก...



จริงๆ แล้วเป็นคนใจดีสินะ...ผู้ชายคนนี้น่ะ ถึงท่าทางที่แสดงออกจะดูเย็นชาซะขนาดนี้ แต่ก็เป็นคนที่ยกร่มของตัวเองให้คนแปลกหน้าที่เพิ่งเจอได้โดยไม่ลังเลเลยสักนิด อย่างตอนนี้ก็ด้วย...เพราะเขาตั้งใจถือร่มมาบังให้ฉันมากกว่าตัวเอง ถึงได้ชุ่มโชกซะขนาดนั้น



ผมสีเข้มของเขาเปียกฝนจนลู่ลงมา มีหยดน้ำร่วงลงมาจากปลายผมที่เปียกลู่ทีละหยดสองหยด... ใบหน้าของเขาที่เปียกชื้นยิ่งทำให้เขาดูเซ็กซี่ร้อนแรงขึ้นมา ขัดกับความหนาวเย็นจากสายฝนที่เทกระหน่ำนี่ซะจริงๆ



...เธอนี่ชอบจ้องคนอื่นจริงๆ สินะ”



...!?!”



หรือว่ามีอะไรอยากจะพูดกับฉัน”



ปะ...เปล่า...แค่จะบอกว่านายถือร่มหันไปทางนายเยอะๆ ดีกว่า...”



ถ้าแค่นั้นล่ะก็ช่างมันแล้วก็เดินต่อไปเถอะ จะได้ถึงเร็วๆ” เขาตัดบทฉันด้วยน้ำเสียงเฉยชาสุดๆ ก่อนจะเอื้อมมือมาคว้าเอวฉันเข้าหาตัวโดยไม่บอกกล่าวอะไรล่วงหน้า...ทำเอาหัวใจฉันแทบหยุดเต้นไปเดี๋ยวนั้น...



ทะ...ทำไมล่ะ ทำไม...ฉันแตกตื่นอยู่ในใจขณะที่ท่อนแขนของโอตะซังที่ดูเหมือนจะผอมบางแต่กลับแข็งแรงจนเหลือเชื่อสมกับที่เป็นเอซของชมรมยิงธนูกอดเอวฉันเอาไว้อย่างมั่นคง



รถ”



อ๊ะ...”



ฉันกะพริบตาปริบๆ เมื่อมีรถคันหน่ึงแล่นผ่านไปตรงจุดที่ฉันยืนอยู่จนถึงเมื่อครู่นี้...



...แทนที่จะจ้องหน้าฉัน เธอมองทางบ้างดีกว่ามั้ง”



ขะ...ขอโทษค่ะ”



อือ”



คำพูดก็ห้วนสั้น สีหน้าก็ดูเย็นชาจนดูเผินๆ เรียกว่าเหยียดหยามเลยก็ยังได้...



แต่หัวใจกลับเต้นแรงไม่ยอมช้าลงเลยสักนิด นี่ฉันเป็นอะไรนะ...หรือว่าจะตากฝนจนเป็นไข้ไปแล้ว



หลังจากนั้นฉันก็พยายามทุ่มเทสมาธิไปกับการก้าวพรวดๆ เพ่ือตามขายาวๆ ของโอตะซังให้ทัน จนในที่สุดสถานีรถไฟก็ปรากฏกายให้เห็นผ่านม่านฝนแล้ว...



ทันทีที่ก้าวเข้ามาในบริเวณสถานีจนพ้นฝนแล้ว โอตะซังก็จัดสะบัดร่มไล่น้ำฝนออก ขณะที่ฉันคุ้ยหาของสำคัญในกระเป๋านักเรียนก่อนจะยื่นให้เขาทันทีที่เขาจัดการพับร่มจนเสร็จเรียบร้อย



อะไร”



เอ่อ...ผ้าขนหนู”



ฉันรู้ ถามว่าจะยื่นมาให้ฉันทำไม”



ก็ให้เช็ดผม...”



โอตะซังถอนหายใจอีกรอบจากนั้นจึงยื่นมือมารับผ้าขนหนูไปจากมือฉัน...



...ก่อนจะใช้มันเช็ดผมกับหน้าที่เปียกน้ำชุ่มโชกให้ฉันซะงั้น -O-!!



ดะ...เดี๋ยวก่อนสิโอตะซัง...! -O-///”



เช็ดผมเองแค่นี้ไม่เป็นหรือไง”



เปล่านะ ฉันจะให้โอตะซัง...”



ไม่จำเป็น” เขาตัดบทฉันอีกรอบพร้อมกับยกมือขึ้นเสยผมที่เปียกชุ่มขึ้นเพื่อไล่น้ำออก เผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาอย่างร้ายกาจไม่มีอะไรบดบังของเขาราวกับนี่เป็นเรื่องที่เขาทำเป็นประจำ...แบบว่าไม่จำเป็นต้องเช็ดผมหรอก แค่เอามือเสยๆ ให้มันไม่ลงมาปิดหน้าแล้วก็ปล่อยให้มันแห้งเองก็พอ...



(ว่าแต่คนปกติเค้าจะดูเซ็กซี่ถึงขนาดนี้เลยเหรอเวลายกมือเสยผมเปียกๆ น่ะ)



เธอบอกว่าจะติดร่มมาถึงแค่สถานี งั้นแยกกันตรงนี้ล่ะนะ”



ขณะที่ฉันกำลังสตันน์กับเสน่ห์รุนแรงของโอตะซัง...เขาก็พูดเสียงเรียบพร้อมกับทิ้งผ้าขนหนูไว้บนหัวฉันอย่างนั้น ก่อนจะหันหลังเดินจากไปทันทีโดยไม่รอให้ฉันได้ตอบ



แม้กระทั่งคำว่า 'ขอบคุณ' ก็ยังพูดไม่ทันเลย



ฉันยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้นกับผ้าขนหนูที่วางแหมะอยู่บนหัว สภาพเปียกโชกเหมือนคนบ้าขณะที่เขาเดินจากไปแล้วจนมองไม่เห็นแม้แต่เงา



และตอนนั้นเองฉันถึงเพิ่งสังเกตว่าฝนหยุดตกแล้ว...



กะแล้วเชียว...ว่าเขาจะต้องจากไปเมื่อฝนหยุดตกน่ะ








[[ To Be Continued ]]

เจ้าหญิงผู้เลอโฉม








อัพตอนแรกจบแล้วค่า ความนิ่งของเอย์จังนี่มันฮอตจริงๆ~

ใครชอบใครอยากอ่านต่ออย่าลืมเม้นเป็นกำลังใจให้เก๊าด้วยน้า~

ขอบคุณทุกคนมากๆ ที่ติดตามรออ่านกันจ้า ^^












??b a b y
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

649 ความคิดเห็น

  1. #647 lapit-122 (@lapit-122) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 20:11

    พระเอกอย่างหล่อ
    #647
    0
  2. #646 lapit-122 (@lapit-122) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 20:11

    สนุกมากเลยค่ะ
    #646
    0
  3. #639 โฮคาบากิ (@141221) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 16:11
    ซื้อแล้วมีบ้างจุดดราม่าจนเราร้องไห้ตามนางเอกเลยหนุก แนะนำคับ
    #639
    0
  4. #635 thoy5037 (@thoy5037) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 11:52
    เล่มนี้มีขายแล้วนี่ค่ะ แล้วจะอัพจบมั้ยรอๆๆๆๆๆค่า
    #635
    2
    • #635-1 Carolinez (@Carolinez) (จากตอนที่ 1)
      30 มกราคม 2561 / 22:38
      เล่มนี้ชื่อเรื่องว่าอะไรคะ แล้วหน้าตาเป็นยังไง อยากไปตามซื้อบ้างงง
      #635-1
    • #635-2 ritakawaiichan (@ritakawaiichan) (จากตอนที่ 1)
      5 สิงหาคม 2561 / 09:07
      เรื่องนี้ชื่อว่า Nippon rainy รักหวานฉ่ำวันฝนพรำ ค่าา
      #635-2
  5. #625 Mink Chamai (@mink1727) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 21:56
    ฟินนนนน
    #625
    0
  6. #613 Jellydolphin (@Jellydolphin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 17:14
    ชอบบงบ
    #613
    0
  7. #439 Reishi's Brother (@pim-rebellion) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 05:23
    โอ๊ยยยยย ดีต่อจายยยยย 
    หนุ่ม Nippon กลับมาให้ฟินแล้ววววว ><
    #439
    0
  8. #274 น้องแป้น (@parnsaepae) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 21:39
    อยากสิงร่างนางเอกขึ้นมาทันที 5555+
    #274
    0
  9. #270 เด็กเอ๋อ'0445 (@oommy_56) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 19:40
    อร้ายยยย เเค่ตอนเเรกก็ฟินเเล้วววว><
    #270
    0
  10. #240 ponestm (@ponestm) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 17:10
    ไม่คิดว่า เอย์คุงจะมามาดนี้ ปาใจรัวๆๆๆ
    #240
    0
  11. วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 17:03
    กรี๊ด!!!!!!
    โอตะซางงงงงงงงงงงงงงงง
    #225
    0
  12. #222 Hiroyosha (@kanokthon59) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 20:13
    สเปกค่าาา หนุ่มเเว่น หล่อ เรียนเก่ง เย็นชา เฉยชา แอร้ยยยยกรี้ดดฟินนนนอ้ากกกกหนุจะเก้บเงินซื้อเรื่องนี้เเน่ๆค่ะ อิชิอิ คุงเราคงต้องห่างกันสักพักนะค่ะเราติ่งอิชิอิมาตลอดแต่เรานั้นดาเมจหนุ่มแว่นรุนเเรงชะนั้น ลาก่อย.แอ้กก
    >?< รอเสมอทุกเวลาค่าาาา จุ้ฟเจ้าหญิงที่รักมากกกค่าาาาเลิฟฟฟๆๆๆๆ???
    #222
    0
  13. #108 Snowwy Cool (@ammara4321) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 01:03
    รออยู่นะคะ
    #108
    0
  14. #106 Win-Tar. (@Ammyammylee) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 11:39
    รอคร้าาาาา
    #106
    0
  15. #105 Nokyung_555 (@Nokyung_555) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 08:40
    เม้นนนคนฮอทปรอทแตก!!!*0*
    #105
    0
  16. #103 hot_sweet (@sweethot) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 09:37
    เอย์จังเย็นชาแต่ฮอตมากกกกก แอร๊ยยยย >///<
    #103
    0
  17. #99 Chonjan Sangprasert (@deedee2544) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 15:59
    เปิดมาอ่านแล้วคือแบบฝนตกลงมาพอดี คือจะเข้ากับเนื้อเรื่องไปไหม เปิดอ่านnippon rainy จากแดดออกจู่ๆฝนก็ตกลงมา555 ชอบเนื้อเรื่องมากยังไงก็สู้ๆนะคะ เรื่องนี้เรื่องสุดท้ายของเซ็ตแล้วหรอแอบเศร้า เซ็ตนี้เป็นเซ็ตแรกเลยที่ตั้งใจเก็บ ไม่เคยอยากเก็บนิยายให้ครบเซ็ตเลย จะซื้อแค่เล่มที่อยากอ่าน ตอนนี้เหลือแค่nippon sweetie กับ nippon rainy เอง แค่นั้นก็ครบเซ็ตแล้ว ยังไงก็สู้ๆค่ะ บอกเลย นิยายเซ็ตนี้ชอบทุกเล่มรักหมดเลย รักคนเขียนด้วย ไว้nippon rainy ออกจะรีบไปส่อยเลย ส่อยnippon sweetie ด้วยตั้งนานก็ยังไม่ได้ซื้อ555
    #99
    0
  18. #98 40677604 (@40677604) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 18:47
    ฟินาเล่~~?
    #98
    0
  19. #97 warisarakhemm (@warisarakhemm) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 15:31
    รอคร้าาาาา
    #97
    0
  20. #96 ฝ้ายซัง (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 12:58
    รอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ ><
    #96
    0
  21. #95 ★AOMSIN★ (@Hawthorn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 12:02
    โอตะซัง~ 
    ฟินอ่ะ ฟินสุดๆเลยอ่ะ
    #95
    0
  22. #94 KonakaPC13 (@KonakaPC13) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 10:44
    อยากอ่านนนนนน ชอบบมากเลยยยยยยยย อัพไวๆนะคะ
    #94
    0
  23. วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 10:30
    ซื้อแน่นอน หนุ่มฤดูฝน!
    #93
    0
  24. #92 − Springfall − (@moolattene) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 09:31
    เอย์จังงงงงงงงงงงงงงงง ชอบมากเลย มาอัพต่อไวๆ นะค้าาา ><
    #92
    0
  25. #91 niceee (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 00:50
    น่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #91
    0