มาเฟียร้อยเหลี่ยมรัก

ตอนที่ 7 : บทที่ 2 | ความลับที่เธอต้องซ่อนเร้น (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5553
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    6 พ.ย. 60


ท่านประธานใหญ่แห่งลอธิกกรุ๊ปเดินออกมาจากส่วนสำนักงานของโรงแรมลอธาริก อิมพีเรียล แกรนด์ อย่างสบายอารมณ์ผิดกับบรรยากาศมาคุเมื่อตอนกลางวันลิบลับ ก่อนหน้านี้ชายหนุ่มแอบมองพนักงานล้างรถจำเป็นผ่านหน้าต่างอยู่นานสองนาน พอเห็นสภาพของพนักงานในปกครองแล้วคอนสแตนโซ่ก็อดยิ้มออกมาไม่ได้

                ก็ท่าทางของเธอมันน่าขบขันน้อยเสียที่ไหนกันล่ะ

                มุกลดาถึงกับตัวเกร็งเมื่อเห็นร่างสูงของท่านประธานเดินเฉียดมาใกล้ เขาเดินวนรอบรถที่เต็มไปด้วยฟองจากน้ำยาล้างรถช้าๆ ราวกับจะตรวจตรา มุกลดาแอบเหลือบตามองตามการเคลื่อนไหวของเขาจนกระทั่งชายหนุ่มเดินไปนั่งตรงม้านั่งที่อยู่ห่างออกไปนั่นแหละ เธอถึงได้หายใจคล่องขึ้นมาหน่อย

                ทั้งที่ตั้งใจว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับคอนสแตนโซ่หากไม่มีเรื่องจำเป็น แต่เอาเข้าจริงๆ มุกลดาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์อย่างเหลือล้น ไม่ว่าจะรูปร่าง หน้าตา ทำนองการพูด หรือแม้กระทั่งท่วงท่าการเดิน ทุกอย่างที่ประกอบเป็นคอนสแตนโซ่ ลอธาริโอล้วนแต่ทรงเสน่ห์จนอยากพาตัวเองเข้าไปชิดใกล้

                “หยุดคิด!” พูดออกมาแล้วก็ก่นด่าตัวเองในใจ เธอมักจะเป็นอย่างนี้ทุกทีเลย ชอบคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนต้องห้ามตัวเองอยู่เรื่อย แต่อีตอนห้ามนี่สิ ดันชอบพูดออกเสียงให้ขายขี้หน้าคนอื่นตลอดเลย เป็นนิสัยที่ติดจนยากจะแก้แล้วเสียด้วย

                มุกลดาเหลือบมองท่านประธานที่นั่งเต๊ะจุ๊ยสูบบุหรี่อย่างสบายอารมณ์แล้วก็โล่งใจ เมื่อครู่เขาคงไม่ได้ยินที่เธอร้องห้ามตัวเอง ซึ่งนั่นก็นับเป็นเรื่องดี อาจจะดีที่สุดตั้งแต่ที่เธอได้เจอเขาเลยด้วยซ้ำ

                “เร่งมือหน่อย นี่มันปาเข้าไปห้าโมงเย็นแล้วยังล้างไม่เสร็จเลย คุณยังต้องลงแว๊กซ์อีกนะอย่าลืมสิ ผมไม่มีเวลามานั่งเฝ้าคุณล้างรถทั้งวันหรอกนะ”

                เสียงทุ้มเข้มลอยกระทบโสตประสาทของคนที่กำลังละเลงฟองน้ำเพื่อเช็ดคราบลิปสติกที่เธอเป็นคนขีดเขียนเอาไว้ ตอนเขียนมันก็ใช้เวลาแป๊บเดียวหรอก แต่ตอนล้างออกนี่สิ...ชั่วโมงหนึ่งแล้วเธอเพิ่งล้างออกแค่ครึ่งคัน วันนี้จะได้กลับบ้านกี่โมงยามกันล่ะเนี่ย

                “ก็รีบอยู่นะคะ” เธอเองก็ไม่ได้อยากกลับบ้านเย็นมืดเสียหน่อย ไม่ได้ตัวคนเดียวที่จะเที่ยวเล่นไปไหนมาไหนก็ได้ ถ้าไม่มีเหตุสุดวิสัยจริงๆ มุกลดาก็จะไม่กลับบ้านผิดเวลาหรอก

                หญิงสาวสาละวนอยู่กับการล้างรถจนไม่ทันรู้สึกตัวว่ามีสายตาคู่หนึ่งมองเธออยู่นานแล้ว คอนสแตนโซ่ดับบุหรี่ที่มอดไปครึ่งมวนกับที่เขี่ยบุหรี่โดยที่สายตาไม่ละไปจากสาวร่างเล็กที่ก้มๆ เงยๆ อยู่กับรถคันโปรดของเขา

                มุกลดาในตอนนี้ถอดยูนิฟอร์มตัวนอกจนเหลือแต่เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกระโปรงสั้นระดับเข่า เธอถอดรองเท้าส้นสูงแล้วสวมรองเท้าแตะฟองน้ำที่คอนสแตนโซ่ก็ไม่ทราบว่าเธอหามันมาจากไหน เห็นแบบนี้แล้วเขาเองก็เพิ่งสังเกตว่าเธอตัวเล็กนิดเดียว น่าจะสูงไม่ถึงร้อยหกสิบเซนติเมตรด้วยซ้ำไป

                “มุกลดา”

                “คะ!” เธอเกือบจะทำถังน้ำหลุดมือเมื่อคอนสแตนโซ่เรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงวางอำนาจ เมื่อไรกันนะที่เธอจะชินกับเสียงเรียกขานของเขาแล้วเลิกตกอกตกใจได้เสียที

                “คุณสูงเท่าไร”

                คนถูกถามทำหน้าเป็นเด็กที่ตีโจทย์ข้อสอบไม่แตก ถึงอย่างนั้นเธอก็เอ่ยตอบออกไปแต่โดยดี ไม่อยากจะมีปัญหากับเขาให้มากกว่าที่เป็นอยู่

                “หนึ่งร้อยห้าสิบสี่เซนติเมตรค่ะ”

                พอได้คำตอบชายหนุ่มก็นิ่งไปวูบหนึ่ง ให้ตาย! เธอมันโคตรบรมเตี้ยเลย หญิงสาวเตี้ยกว่าเขาฟุตกว่าๆ นี่ถ้ามาเดินใกล้ๆ คนอื่นจะไม่นึกว่าเขาพาลูกมาด้วยหรอกเรอะ! ตอนเด็กเธอเคยกินนมบ้างหรือเปล่านะ

                มุกลดาไม่เห็นชายหนุ่มขานตอบหรือแม้แต่จะพยักหน้ารับ กระนั้นเธอก็ทราบดีว่าเขาได้ยินคำตอบของเธอแต่ทำเป็นไม่ใส่ใจเท่านั้นเอง มุกลดาโคลงศีรษะเบาๆ เธอเองก็ไม่ควรจะไปใส่ใจเขาเช่นกัน ว่าแล้วหญิงสาวก็ขะมักเขม้นกับการล้างรถต่อไป มุกลดาไม่อยากกลับบ้านมืดค่ำเพราะเธอรู้ว่าใครรอเธออยู่

                เธอไม่ใช่คนตัวคนเดียวเสียหน่อย

                ในที่สุดพนักงานล้างรถจำเป็นอย่างเธอก็ทำภารกิจสำเร็จลุล่วง มุกลดาแทบจะทิ้งตัวนั่งลงริมฟุตปาธเพราะพลังงานในร่างกายเธอลดจนแทบเป็นศูนย์

                มุกลดาเหลือบมองไปยังท่านประธานที่ยังคงนั่งตบยุงด้วยท่าทางไม่ทุกข์ร้อน ภาวนาขอให้เขาพอใจในคุณภาพการล้างรถของเธอทีเถอะ เธอมันมือสมัครเล่นนะ ถ้าเธอขัดรถจนมันปลาบขึ้นเงาขนาดนั้นได้ละก็ เห็นทีเธอคงต้องไปหางานทำที่คาร์แคร์แทน

                “เสร็จซะที ผมเกือบจะเป็นไข้เลือดออกตายอยู่แล้ว”

                เห็นได้ชัดว่าคอนสแตนโซ่สังเกตมุกลดาอยู่ตลอดเวลา เพราะทันทีที่หญิงสาวถอยห่างจากรถคันงามแล้วเตรียมจะหย่อนก้นลงนั่ง ชายหนุ่มก็พูดขึ้นมาทันทีจนมุกลดาต้องรีบยืนตัวตรง

                หญิงสาวตวัดค้อนใส่ชายหนุ่มอย่างอดไม่ได้ ก็ใครใช้ให้เขามานั่งเฝ้าเธอล้างรถแบบนี้กันล่ะ แล้วให้ตายสิ คิดว่ายุงกัดเขาอยู่คนเดียวหรือไงกัน มันก็กัดเธอด้วยเหมือนกันนั่นแหละ แต่ก่อนที่มุกลดาจะได้ต่อปากต่อคำกับท่านประธานเธอก็นึกขึ้นมาได้ว่าไม่ควรไปแหยมกับเขา และอีกอย่างหนึ่งที่สำคัญมาก...เธอควรหันหลังให้เขาแล้วกลับบ้านเสียที!

                “มุกล้างรถเสร็จเรียบร้อยแล้ว ขอตัวเลยแล้วกันนะคะ”

                “เดี๋ยว!”










ตะเองงง คีนจ๋า พระเอกเรื่องนี้เป็นลูกชายของเคนกับพเยียใน #เสน่หามายาเวนิส นะคะ

เรื่องนั้นเป็นหนังสือทำมือนะคะ ไม่ได้ออกกับ สนพ. เป็นแนวรักข้ามเวลา 

ถ้าสนใจลองโหลดตัวอยากจาก MEB มาอ่านดูนะคะ ละมุนละไมน๊าาาา

---------------------------------------------------------------------

รีอัพฉบับรีไรท์ใหม่นะคะ ขอโทษที่มาช้าน้าาาา อย่าเพิ่งเทกันเด้อ ^^

ทุกการกดติดตาม ทุกคอมเม้น เป็นกำลังใจของเค้าค่า มาแอดแฟนกันเยอะๆ น้าาา


--- แอดแฟนรอจิ้มรูปหัวใจเลยนะคะ ---

มาค่ะมา มาจิ้มหัวใจมาเฟียกัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

284 ความคิดเห็น