มาเฟียร้อยเหลี่ยมรัก

ตอนที่ 50 : บทที่ 12 | ไม่เข้าถ้ำเสือ แล้วจะรู้ได้ไงว่ามีเสือหรือเปล่า (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3965
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    11 ม.ค. 61

                

คอนสแตนโซ่เอี้ยวตัวเบียดชิดแนบกับผนังเพื่อหลบให้พ้นสายตาของร่างระหงที่ก้าวฉับๆ ผ่านมุมอาคารไปด้วยอารมณ์เบิกบานใจ เขาจำหน้าหล่อนได้ แต่ไม่แน่ใจนักว่าจะจำชื่อหล่อนถูกหรือเปล่า คงเป็นเวรี่...ไม่สิ น่าจะเป็นวี...วีอะไรสักอย่างนี่ละ เขาไม่ได้ใส่ใจมันนัก ที่ติดอยู่ในหัวใจของเขาคือสิ่งที่หล่อนพูดกับมุกลดาต่างหาก

‘เราต่างรู้ดีนี่ว่าเธอไม่ได้เป็นคนที่ท้องโตมาโรงเรียน’

‘เธอเก็บเด็กทารกมาจากข้างถังขยะหรือเปล่าล่ะ...’

ถ้าไม่เป็นเพราะว่าเขาลงมาตามมุกลดาไปรับประทานมื้อกลางวันด้วยกัน คอนสแตนโซ่คงพลาดโอกาสที่จะได้แอบฟังเรื่องสำคัญเช่นนี้ เป็นเรื่องที่สำคัญมากต่อมุกลดาเสียด้วย แค่ดูท่าทางก็รู้แล้วว่าหญิงสาวรับไม่ได้กับสิ่งที่เธอได้ฟัง

หากคอนสแตนโซ่แปลความในคำพูดของวีรดาไม่ผิด นั่นก็หมายความว่าพินีตาไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของมุกลดา หญิงสาวเก็บเด็กคนหนึ่งได้จากข้างถังขยะ ก็เลยอุปการะและเลี้ยงดูเป็นลูก

บ้า! มุกลดาต้องบ้าไปแล้วที่ทำแบบนั้นน่ะ

จากที่เขาประติดประต่อเรื่องราวได้ลางๆ ตอนนั้นมุกลดาถ้าไม่เป็นนักเรียนก็ต้องเป็นนักศึกษา เธอจะเอาเด็กคนหนึ่งมาเลี้ยงให้เป็นภาระทำไม คอนสแตนโซ่เคยไปบ้านของมุกลดา เธอไม่ได้มีเงินพอที่จะเลี้ยงใครเพิ่มขึ้นมาแล้วตัวเองจะยังสุขสบายอยู่ ก็เห็นๆ แล้วว่ามุกลดายังต้องไปขายของที่ตลาดนัดเพื่อให้ตัวเองมีรายได้ให้เพียงพอต่อรายจ่ายในการเลี้ยงดูพินีตา

จิตใจของเธอจะต้องเป็นแบบไหนกันถึงยอมให้ตัวเองต้องมาเหนื่อยเพื่อเด็กที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเธอเลยสักนิด...

คงเป็นเหมือนไข่มุกชั้นดี...สวยงาม บริสุทธิ์ ไร้มลทิน... และเมื่อไข่มุกเม็ดนั้นเป็นของแท้ งดงาม เธอก็ไม่จำเป็นต้องสนใจว่าจะมีใครเอามลทินมาแปดเปื้อน มีแต่คนตาถึงเท่านั้นที่รู้ว่าไข่มุกเม็ดนี้ล้ำค่าเพียงใด

คอนสแตนโซ่กระตุกยิ้มมุมปาก เขากำลังพึงพอใจในสายตาของตัวเอง ที่ไม่ได้มองข้ามไข่มุกเม็ดนี้ไป มันเป็นไข่มุกที่ล้ำค่าเกินกว่าที่เขาคาดคิดเอาไว้เสียอีก

ชายหนุ่มไม่ทันได้ทบทวนความรู้สึกของตัวเอง จากที่บอกกับตัวเองว่าเขาอยากได้มุกลดาเพราะความใส่ซื่อน่าเอ็นดูของเธอ กลับกลายเป็นว่าในสายตาเขาตอนนี้มันมองมุกลดาลึกซึ้งขึ้นไปยิ่งกว่าเดิม เขาไม่ได้มองเธอเป็นผู้หญิงรายทางที่เขาเดินผ่าน หากกลับพิจารณาเธอนานมากขึ้นกว่านั้น

ตอนนี้คอนสแตนโซ่ยังไม่รู้สึกตัวถึงสายตาที่เปลี่ยนไปของตัวเอง...แต่อีกไม่นานชายหนุ่มต้องได้รู้แน่

แต่เขายังมีเรื่องที่คาใจ และต้องออกไปหาคำตอบว่าตกลงมุกลดาเก็บเด็กทารกข้างถังขยะมาอย่างที่ผู้หญิงคนนั้นพูดจริงๆ หรือเปล่า แล้วไหนจะตอนที่หล่อนกระซิบอะไรกับมุกลดาซึ่งเขาไม่ได้ยินอีก

ชายหนุ่มยังไม่คิดจะไถ่ถามเอากับมุกลดา เขาเห็นสีหน้าซีดเผือดและการวิ่งหนีกลับเข้าไปในโรงแรมก็รู้แล้วว่าหญิงสาวช็อกหนักแค่ไหน และเขาจะยังไม่เข้าไปย้ำความรู้สึกของมุกลดาในตอนนี้ น่าจะมีคนที่ให้คำตอบเรื่องนี้กับเขาได้ และคอนสแตนโซ่จะลองดู

คอนสแตนโซ่ตามหาตัวกมลชนกจนเจอ เขาเอ่ยปากแกมบังคับเพื่อให้หญิงสาวบอกความเป็นมาของพินีตาให้เขาทราบ ใช้ความเป็นมาเฟียโดยสายเลือดข่มขวัญทางสายตาเพื่อไม่ให้กมลชนกบิดพลิ้ว คอนสแตนโซ่ค่อนข้างมั่นใจว่าหล่อนต้องรู้เรื่องราวที่แท้จริง เพราะนอกจากจะเป็นเพื่อนสนิทกับมุกลดาแล้ว บ้านของทั้งคู่ยังอยู่ในซอยเดียวกันอีกต่างหาก ฉะนั้นแล้ว หญิงสาวต้องรู้อะไรมาไม่น้อยเลย

                “คุณไปถามเอากับยายมุกไม่ดีกว่าหรือคะ” กมลชนกพูดเสียงอ่อย พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ให้ความหล่อของเขาทำให้หล่อนเผลอไผลหลุดปากพูดอะไรที่ไม่ควรออกไป หล่อนสัญญากับมุกลดาเอาไว้แล้วว่าจะเก็บเรื่องของพินีตาเป็นความลับ แล้วจะให้หล่อนเล่าให้เขาฟังได้อย่างไรเล่า?!

                “ผมไม่อยากให้ไข่มุกต้องช็อกไปมากกว่านี้” มุกลดายังไม่รู้ว่าเขาแอบได้ยินเรื่องราวของเธอ คอนสแตนโซ่เดาไม่ออกว่าถ้าเธอรู้ว่าเขารู้ หญิงสาวจะทำอย่างไรต่อ บางที...เธออาจจะร้องขอให้เขาเก็บเรื่องนี้เป็นความลับด้วยอีกคน

                แต่มันจะเป็นความลับไปได้อีกนานแค่ไหนเชียว ถ้าวีรดาไม่อยากให้ใครรู้ว่าหล่อนมีลูก แล้วหล่อนจะมารื้อฟื้นอดีตเอากับมุกลดาทำไม วีรดาต้องการอะไรกันแน่?

“คุณอย่ามากดดันฉันเลยนะคะ” โธ่...หล่อนพูดไม่ได้จริงๆ นี่ว่ามุกลดาเก็บพินีตามาจากถังขยะน่ะ ถึงคอนสแตนโซ่จะรู้แล้วก็เถอะ แต่เขาเองก็ไม่ได้มั่นใจร้อยเปอร์เซ็น ในเมื่อตัวเขาเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง หล่อนก็จะปล่อยให้มันเป็นแบบนั้นต่อไปนั่นแหละ เอาเป็นว่าถ้ามุกลดาอยากให้ชายหนุ่มรู้ เพื่อนเธอก็คงจะเป็นฝ่ายบอกเขาเอง

“คุณรู้อะไรคุณก็บอกผมมาเถอะ มีแต่ผมที่จะช่วยไข่มุกได้”

กระแสความห่วงใยที่มีต่อเพื่อนสนิทของหล่อนกำลังจะทำให้กมลชนกใจอ่อน หญิงสาวได้แต่ถอนหายใจ หล่อนคงถอนหายใจมาสักยี่สิบสามสิบครั้งแล้วเห็นจะได้ ทำอย่างไรคอนสแตนโซ่ถึงจะเลิกซักไซ้หล่อนได้นะ

“เอาแบบนี้ก็แล้วกัน คุณสัญญาเรื่องอะไรเอาไว้กับไข่มุก คุณก็ไม่ต้องพูดเรื่องนั้น แต่เรื่องไหนที่คุณไม่ได้สัญญากับเธอ ก็ช่วยกรุณาเล่าให้ผมฟังทีเถอะ”

กมลชนกเงยหน้าขึ้นสบตาของคนที่นั่งจ้องหล่อนอยากเอาเป็นเอาตาย ระบายรอยยิ้มบางเบาเมื่อสำเหนียกได้แล้วว่าคอนสแตนโซ่ช่างเป็นคนที่ฉลาด มีเล่ห์เหลี่ยมที่นำมาใช้อย่างถูกเวลา และดูเหมือนมันจะเป็นเสน่ห์ของตัวเขาเลยล่ะ

“คุณนี่เจ้าเล่ห์เหมือนที่ยายมุกพูดเอาไว้ไม่มีผิด”

คอนสแตนโซ่เหยียดยิ้มน้อยๆ เขาจะถือว่าที่กมลชนกพูดนั่นเป็นคำชมก็แล้วกัน “ทีนี้จะเล่าให้ผมฟังได้หรือยัง มีเรื่องไหนเกี่ยวกับไข่มุกและปอร์เช่ที่ผมควรรู้บ้าง”

“เรื่องที่ยายมุกเอาลิปสติกไปละเลงรถพอร์ชของคุณจนโดนคุณสั่งให้ยายมุกต้องล้างรถให้ถึงมืดค่ำดีไหมคะ”

“เป็นการพบกันที่ไม่น่าประทับใจเท่าไหร่ แต่ผมไม่เคยเสียใจที่ผมกับไข่มุกได้พบกัน”

“ตอนนั้นยายมุกไม่อยากเจอคุณด้วยซ้ำ” กมลชนกต้องใช้คำว่าตอนนั้น เพราะหล่อนเองก็ไม่แน่ใจว่าตอนนี้ความรู้สึกของมุกลดาเปลี่ยนจากเดิมไปแค่ไหนแล้ว

“ทำไมถึงต้องไม่อยากเจอผม”

“คนฉลาดแบบคุณลองเอาไปวิเคราะห์ดูสิคะ” กมลชนกยิ้มให้คอนสแตนโซ่ก่อนจะค่อยพูดเน้นให้เขาฟังทีละคำ “ผู้หญิงเรียบร้อยคนหนึ่งเอาลิปสติกไปละเลงใส่รถเพราะโกรธเคือง คุณคิดว่ายายมุกต้องโกรธมากแค่ไหนกันถึงมีความกล้าที่จะไปทำอย่างนั้นได้”

“โกรธแบบแค้นฝังหุ่น” ถึงเขาจะรู้จึกมุกลดามาได้ไม่นานนัก แต่คอนสแตนโซ่ก็แน่ใจว่าเธอไม่ใช่คนใจร้ายอำมหิตชนิดที่จะโกรธแค้นใครได้มากมาย คราวนี้คงเป็นเรื่องที่ฝังใจหญิงสาวมากจริงๆ ถึงได้ลงมือทำลายทรัพย์สินของคนอื่น ถึงพอร์ชของเขาจะไม่มีรอยขีดข่วนให้เสียหาย แต่มันก็น่าอับอายอยู่ดี

มุกลดาไม่ใช่คนประเภทที่จะไล่ทำลายข้าวของของใครไปทั่ว ครั้งนั้นเธอคงสติหลุดเข้าจริงๆ

“ค่ะ โกรธมากไม่ว่าใครเป็นเจ้าของรถ และพอรู้ว่าเป็นคุณ ยายมุกก็พยายามจะทำทุกทางให้ตัวเองไม่ต้องไปเกี่ยวข้องกับคุณ”

“เพราะว่าผมเป็นเจ้าของรถเนี่ยนะ?”

“คุณลองเอากลับไปทบทวนนะคะ ว่าการตั้งชื่อลูกว่าปอร์เช่มันเกี่ยวอะไรกับการที่ยายมุกสติแตกเมื่อเห็นรถพอร์สีแดงหรือเปล่า”

คอนสแตนโซ่ขอบคุณกมลชนกสำหรับข้อมูลที่หญิงสาวมอบให้เขา เขารู้ว่าหล่อนพูดได้เพียงเท่านั้น เรื่องราวนอกเหนือจากนั้นเขาจะต้องปะติดปะต่อมันเอาเอง ก็นับว่าชวนให้ปวดหัวอยู่พอสมควรสำหรับคนที่ไม่รู้อะไรเลยอย่างเขา

รถพอร์ช? ปอร์เช่?

“หรือว่ามีคนขับพอร์ชเอาเด็กมาทิ้ง ไข่มุกก็เลยตั้งชื่อว่าปอร์เช่” คอนสแตนโซ่ส่ายศีรษะกับความคิดของตัวเอง มันก็อาจจะเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ก็จริงอยู่ แต่คนที่มีฐานะขนาดว่าขับพอร์ชได้จะไม่มีปัญญาเลี้ยงเด็กคนหนึ่งเลยหรืออย่างไร ถ้ามันเป็นแบบที่เขาเดาจริงๆ คนนั้นก็ต้องไร้จิตสำนึกมากเลยล่ะที่เอาเด็กตาดำๆ มาทิ้งไว้

แล้วเอามาทิ้งก็ไม่รู้จักเอาไปทิ้งไว้บ้านคนรวยๆ แต่กลับเอามาทิ้งไว้กลางหมู่บ้านของคนที่มีฐานะธรรมดาเนี่ยนะ คงต้องโรคจิตด้วยที่อยากให้ลูกตัวเองมาตกระกำลำบาก

เอ...แต่ถ้าทิ้งลูกในไส้ได้ลงคอ ก็คงไม่มัวมาเสียเวลาคิดแล้วล่ะว่าลูกจะลำบากหรือสุขสบาย เพราะคงคิดถึงแต่เรื่องของตัวเองนั่นแหละ










แวะมาแจ้งนิดนึงค่าา เรื่องนี้แนนยังอัพต่อนะค้า อาจจะไม่ถี่เท่าเดิม เพราะต้องไปปั่นงานใหม่ แต่ยังอัพอยู่ค่าาา 

แต่ว่าจะเริ่มทยอยปิดบางตอนนะคะ ใครยังไม่อ่านรีบน้าาา ใครอยากอ่านแบบรวดเดียว รูปเล่มวางขายแล้วค่า ส่วนอีบุ๊กเร็วๆ นี้จ้าาา


สำหรับเรื่องที่จะอัพต่อ จะมี เหนือฟ้ายังมีดวงใจ สไตล์กุ๊กกิ๊กน่ารัก ขายขนมจีบ ขายอ้อย อะไรแบบนี้ ถ้าชอบก็ตามไปนะคะ


แล้วก็...ที่อยากให้ตามไปแอดแฟนรัวๆ คือเล่มต่อของซีรี่ส์ค่ะ เซ็ตเดียวกับคีนเลยค่ะ ถ้าใครอ่านเล่มอ่านตอนพิเศษน่าจะพอเดาได้ เป็นเรื่องของฌอน...เพื่อนคีนจ๋านั่นแหละค่ะ

ตามไปเลยค่า เทพบุตรร้อยเล่ห์รัก น่าจะอัพรัวๆ ได้ช่วงต้นปีค่ะ ตอนนี้ยังไม่มีต้นฉบับใดๆ ทั้งนั้น แฮ่ๆ ฝากติดตามด้วยนะคะสาวๆ

หรือจะจิ้มที่รูปนี้เพื่อแอดแฟนเลยก็ได้ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

284 ความคิดเห็น

  1. #263 kittysmall (@lekwasanaDek-D) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 21:48
    ยังรออยู่นะคะ
    #263
    0
  2. #262 7155 (@7155) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 20:27
    ยังไงก็ได้ขอแค่ได้อ่าน รอตรา
    #262
    0
  3. #261 7155 (@7155) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 20:27
    ยังไงก็ได้ขอแค่ได้อ่าน รอตรา
    #261
    0