มาเฟียร้อยเหลี่ยมรัก

ตอนที่ 5 : บทที่ 1 | เขาจะรู้ไม่ได้เด็ดขาด! (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8563
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    4 พ.ย. 60


Cr.Song Jii Eun



         “ระ...รถของทะ...ท่านประธานหรือคะ” เธอเสียงสั่นกว่าเดิมเสียอีก มุกลดารีบวางกระดาษในมือคืนให้เขาบนโต๊ะทำงานเพราะรู้ว่าขืนเธอยังถือเอาไว้มันคงร่วงหล่นลงพื้นแล้วปลิวว่อนไปทั่วห้อง

“ใช่! ทีนี้ก็ตอบมาเสียทีว่าคุณโกรธแค้นผมมาจากไหนถึงได้ไปลงกับรถคันโปรดของผมน่ะ”

“ระ...รถคันโปรด”

เวลานี้มุกลดากำลังกลัวจับใจ เธอเหลือบตามองภาพที่พิมพ์มาจากกล้องวงจรปิด มองพาหนะที่เปื้อนลิปสติกและใบไม้ทั่วคันสลับกับเหลือบมองหน้าถมึงทึงของท่านประธานไปมาอยู่หลายครั้ง รถของเขา! รถคันที่เธอปู้ยี่ปู้ยำจนหมดราคา แต่นั่นมันไม่ทำให้เธอกลัวจับจิตเท่ากับเรื่องในอดีตที่ตีตื้นขึ้นมาหรอก... แม้จะผ่านมาถึงหกปี แต่เธอก็ยังจำฝังใจไม่มีทางลืมเลือน

ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของมุกลดาไหวระริกยามที่มันเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อกี้ท่านประธานบอกว่ารถคันนั้นเป็นรถของเขาแถมยังเป็นรถคันโปรดเสียด้วย ถ้าอย่างนั้นแบบนี้มันก็แปลว่า...

ไม่! ไม่เด็ดขาด! เธอจะไม่ยอมให้เขารู้เรื่องนั้น ไม่มีวัน!

“ใช่! รถคันโปรด ทีนี้คุณยังสงสัยอะไรอีกไหม ถ้าไม่...ผมจะได้ถามคุณบ้าง ว่าคุณไปทำบ้าแบบนั้นกับรถของผมทำไมกัน” คอนสแตนโซ่ก็อยากจะนึกเห็นใจหญิงสาวอยู่หรอกนะ เพราะท่าทางเลิ่กลั่กหวาดกลัวของเจ้าหล่อนมันแสดงออกชัดเจนจนชวนให้สงสาร แต่พอนึกไปถึงสภาพรถที่เละเทะของตัวเองแล้วเขาก็สงสารเธอไม่ลงจริงๆ

“คือ... มุก เอ๊ย ดิฉันไม่ทราบว่าเป็นรถของท่านประธาน” เอาอีกแล้ว เธอเผลอแทนตัวเองด้วยชื่อเล่นอีกแล้ว

“คือถ้าเป็นรถคนอื่น คุณจะไปขีดเขียนได้ตามใจชอบงั้นสิ? รถมันจอดอยู่ในลานจอดรถของโรงแรม อาจจะเป็นรถของลูกค้าคนไหนก็ได้ แล้วเธอก็ไปทำสิ่งไร้สติแบบนั้นเนี่ยนะ”

คอนสแตนโซ่หรี่ตามองคนที่นั่งตรงหน้าโต๊ะทำงานเขาอย่างพิจารณา พยายามวิเคราะห์ถึงสิ่งที่หญิงสาวทำแต่ก็คิดไม่ตกจริงๆ เขาเดาว่ามุกลดาคงไม่ได้คิดจะทำลายข้าวของอย่างจริงๆ จังๆ หรอก ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ได้แค่เอาลิปสติกทาแล้วเอาใบไม้ไปแปะให้มันเลอะเทอะ ถ้าเธอคิดจะทำลายให้พังกันไปข้างหนึ่งก็คงจะใช้คัตเตอร์กรีด ไม่ก็เอารองเท้าส้นสูงมาทุบแล้วล่ะ

                ถึงอย่างนั้นสิ่งที่เธอทำไปมันก็ผิด! แถมยังทำให้เขาหงุดหงิดมากด้วย

                “มุกคิดว่ามันเป็นรถของเพื่อนมุกน่ะค่ะ” เพราะมัวแต่คิดว่าคำตอบให้กับเขา มุกลดาจึงลืมระวังเรื่องสรรพนามแทนตัวเองไปสนิทใจ แถมพูดไปแล้วก็ยังไม่รู้ตัวอีกนั่นแหละ เพราะเธอกำลังเฝ้าภาวนาอย่าให้เขาจับได้เลยว่าเธอน่ะโกหก!

                เธอได้ยินเสียงท่านประธานถอนหายใจดังเฮือก หญิงสาวเดาว่าเขาคงครุ่นคิดอยู่ในหัวนั่นแหละว่าควรจะเอาอย่างไรกับเธอดี มุกลดาเองก็ตกอยู่ในความคิดไม่ต่างกัน เธอกำลังคิดว่าตัวเองจะขอลาออกหากเขาถามหาความรับผิดชอบจากเธอ

                เอาวะ! เดี๋ยวค่อยไปตายเอาดาบหน้าก็ได้

                “เวลาทำงานคุณ ‘คิด’ ทึกทักเอาเองแบบนี้บ่อยไหม ถามหน่อยเถอะ ถ้ารถที่คุณเอาลิปสติกไปวาดรูปเล่นมันไม่ใช่รถของผม แต่เป็นรถของลูกค้าคุณจะทำยังไง”

                คอนสแตนโซ่คิดว่าเขาเองก็ควรจะตั้งสติ โดยเฉพาะในยามที่กำลังพูดคุยกับผู้หญิงไร้สติอย่างมุกลดา พีระอารีย์! คนอะไร หน้าตาก็จิ้มลิ้มไร้พิษภัย แต่เพี้ยนควบคุมตัวเองไม่อยู่ถึงขนาดเที่ยวไปเอาลิปสติกมาเขียนรถคนอื่นแบบนี้ อยากรู้จริงเชียวว่าเธอหมดลิปสติกไปกี่แท่งกัน!

                มุกลดานิ่งเงียบไปพักหนึ่ง เธอคิดว่าเธอคงตัดสินใจลาออกนั่นละ แต่อีกใจหนึ่งก็อดเสียดายไม่ได้ เธอได้งานที่โรงแรมนี้ตั้งแต่เรียนจบมา มีเพื่อนร่วมงานที่ให้เธอแลกเวรทำงานเฉพาะกะเช้าได้ แถมเงินเดือนที่นี้ก็สูงกว่าโรงแรมอื่นๆ ในภูเก็ตเพราะเป็นโรงแรมระดับห้าดาวที่ดีที่สุดของภูเก็ต

                แต่ถ้าการที่เธอทำงานอยู่ที่นี่แล้วมันเสี่ยงให้เขารู้... รู้เรื่องที่ไม่ควรจะรู้อย่างยิ่ง เธอว่าเธอชิงลาออกเสียก่อนนั่นละดีที่สุดแล้ว

                “มุก เอ่อ...ดิฉันขอรับผิดชอบด้วยการลาออกค่ะ” ลาก่อนโบนัสจ๋า แถมยังมีเค้าว่าจะถูกตัดเงินอีกหลายส่วนเลยล่ะ แต่ก็ต้องยอมแหละน้า ในเมื่อเธอดันพลาดเข้าจริงๆ และแน่นอนว่าเธอไม่อยากให้ตัวเองต้องพลาดเรื่องอื่นเข้าไปอีก โดยเฉพาะเรื่องที่อาจเป็นอันตรายต่อหัวใจดวงเล็กๆ ของเธอ

                เธอควรอยู่ห่างจากเขา ยิ่งห่างมากเท่าไร เขาก็จะห่างจากความลับของเธอมากเท่านั้น

                “ลาออกเรอะ?!” ท่านประธานมีท่าทีโกรธจัด นี่ถ้าพังโต๊ะทำงานของตัวเองได้เขาคงทำไปแล้ว “ง่ายไปหน่อยไหมมุกลดา”

                “ง่าย?”

                “ทำรถคนอื่นเละขนาดนั้นแล้วยังมีหน้าจะลาออกหนีความผิด แบบนี้ใช้ได้ที่ไหนกัน”

                เขาไม่ชอบคนไร้ความรับผิดชอบ ในเมื่อมุกลดาทำผิดหญิงสาวก็ต้องกล้ายืดอกยอมรับ ไม่ใช่คิดแต่จะลาออกหนีความผิด ไม่กล้าเผชิญหน้ากับสิ่งที่ตัวเองก่อเรื่องเอาไว้

                “แล้วท่านจะให้มุกทำยังไงล่ะคะ” เออ...มุกก็มุก เธอเองก็เหนื่อยจะเกร็งยามที่ต้องแทนตัวเองว่าดิฉันแล้ว เรื่องสรรพนามมันไม่สำคัญเท่ากับที่เขาไม่ให้เธอลาออกหรอก หมายความว่าเธอก็ต้องใช้ชีวิตอย่างหวาดระแวงเพราะมีเขาวนเวียนอยู่รอบตัวเช่นนี้น่ะหรือ

                แต่คงไม่ขนาดนั้นหรอกมั้ง เขาน่ะเป็นถึงท่านประธานใหญ่ ส่วนเธอก็แค่รีเซฟชั่น[1]กินเงินเดือน คงไม่ได้วนเวียนมาเจอกันบ่อยครั้งนักหรอก ถ้าเธอไม่เผลอไปก่อเรื่องอะไรอย่างวันนี้อีกน่ะ

                มุกลดาช้อนตาขึ้นมองใบหน้าทรงเสน่ห์ของท่านประธานใหญ่ รอคอยว่าเขาจะสั่งลงโทษเธออย่างไร













ตะเองงง คีนจ๋า พระเอกเรื่องนี้เป็นลูกชายของเคนกับพเยียใน #เสน่หามายาเวนิส นะคะ

เรื่องนั้นเป็นหนังสือทำมือนะคะ ไม่ได้ออกกับ สนพ. เป็นแนวรักข้ามเวลา 

ถ้าสนใจลองโหลดตัวอยากจาก MEB มาอ่านดูนะคะ ละมุนละไมน๊าาาา

---------------------------------------------------------------------

รีอัพฉบับรีไรท์ใหม่นะคะ ขอโทษที่มาช้าน้าาาา อย่าเพิ่งเทกันเด้อ ^^

ทุกการกดติดตาม ทุกคอมเม้น เป็นกำลังใจของเค้าค่า มาแอดแฟนกันเยอะๆ น้าาา


--- แอดแฟนรอจิ้มรูปหัวใจเลยนะคะ ---

มาค่ะมา มาจิ้มหัวใจมาเฟียกัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

284 ความคิดเห็น

  1. #133 Beer Kanokporn (@beerthhottest) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 19:44
    ท่านประธานอย่าร้ายนักเลย 5555
    #133
    0
  2. #27 ณัชพล / supawit (@supawit-1234) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 18:14
    ค้างงงง รอๆๆนะครับไรเตอร์^^
    #27
    0
  3. #26 Nong Akk (@nong995) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 10:55
    รับผิดชอบอะไรน้า  รอนะคะ
    #26
    0
  4. #25 Love Have (@rakmee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 10:44
    ชักอยากรู้แล้วสิค่ะว่าท่านประธานจะให้เธอทำอะไรเพื่อเป็นการรับผิดชอบ
    #25
    0