มาเฟียร้อยเหลี่ยมรัก

ตอนที่ 26 : บทที่ 6 | เขาลบภาพเธอไม่ได้ (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4139
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    25 พ.ย. 60


                “ไม่อยากเชื่อว่าคุณจะลืมค่ำคืนเร่ารอนของเราได้ลงจริงๆ ฉันวีวี่ไงคะ เราเคยเจอกันเมื่อสักหกเจ็ดปีก่อน”

                “นานขนาดนั้นเชียว” ถ้าอย่างนั้นก็ไม่แปลกละที่เขาจะจำหล่อนไม่ได้  หกเจ็ดปีที่ผ่านมามีผู้หญิงเดินเข้ามาในชีวิตของคอนสแตนโซ่แบบนับไม่ถ้วน เป็นการเดินเข้ามาและเดินจากไปเพียงชั่วข้ามคืน หรือหากจะนานกว่านั้นก็ไม่นานเกินหนึ่งเดือน ชายหนุ่มรักอิสระเกินกว่าจะเอาชีวิตไปผูกไว้กับสตรีเพศที่มีข้อเรียกร้องมากมาย เขาให้พวกหล่อนได้แค่ทรัพย์สินเงินทอง แต่อะไรที่ส่วนตัวยิ่งกว่านั้นคอนสแตนโซ่ไม่ให้ใครง่ายๆ

                “ฉันเสียใจจริงๆ นะคะที่คุณลืมมันเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น แต่คุณจะชดเชยให้ฉันด้วยการไปรื้อฟื้นความทรงจำด้วยกันไหมคะ ใกล้ๆ นี้มีบาร์ดีๆ ที่ฉันคิดว่าคุณต้องชอบ”

                คอนสแตนโซ่สะบัดหน้าไปยังถนนเส้นที่จะนำเขาไปหามุกลดาแล้วพ่นลมหายใจเหยียดยาว อยากจะส่ายศีรษะปฏิเสธผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าแต่ก็เปลี่ยนใจเสียก่อน บางทีเขาอาจต้องการใครสักคนเพื่อทำให้เขาลืมเรื่องของมุกลดาในเวลานี้สักหน่อย

                “เอาสิ ผมกำลังอยากดื่มอยู่พอดี”

                การได้นั่งดื่มเบียร์เย็นๆ สักเหยือกอาจจะช่วยให้เขามีเวลาขบคิดเรื่องราวของมุกลดาอีกสักหน่อยก็ได้ และอยากให้ความหงุดหงิดใจว่าทำไมเขาถึงต้องสนใจผู้หญิงธรรมดาที่ค่อนไปทางจืดชืดอย่างมุกลดาขนาดนั้นได้เจือจางลงอีกสักนิดก็ยังดี

                นั่นสินะ ทำไมกับอีแค่ผู้หญิงคนเดียว เขาถึงได้ผูกใจนัก เมื่อรู้ว่าเธอมีลูกมีเต้าแล้ว เขาก็ควรตัดสินใจเลิกยุ่งได้ทันที แต่นี่อะไร อารมณ์ไม่พอใจที่คุกรุ่นจนเขาแทบทำอะไรไม่ได้นั้นบ่งบอกชัดเจนว่าคอนสแตนโซ่ยังอยากได้มุกลดาอยู่

                คงเพราะเขายังไม่ได้เธอ และไม่เคยถูกผู้หญิงที่เขาสนใจเมินใส่ ใช่...เหตุผลมันก็แค่นั้น เขาก็แค่ไม่อยากทนอยู่กับความรู้สึกเสียหน้าที่โดนสาวเจ้าเมินใส่เท่านั้นเอง

                “คุณมาทำอะไรที่ประเทศไทยหรือคะ” วีรดาเอ่ยถามหนุ่มหล่อที่หล่อนไม่คิดว่าชาตินี้จะได้อยู่ใกล้ชิดเขาอีกครั้ง หล่อนมองเขาตาเป็นประกาย เขาหล่อเสียจนผู้หญิงต้องยอมสยบอยู่แทบเท้าเขา และจากรถที่เขาขับ เสื้อผ้าที่เขาสวม เพียงแค่มองปราดเดียวก็รู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นมหาเศรษฐีชนิดที่ถ้าใครได้เป็นเมียเขาล่ะก็ ผู้หญิงคนนั้นคงสบายไปอีกสามชาติเจ็ดชาติ

                คอนสแตนโซ่ปรายตามองคนที่นั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ นึกเท่าไรก็นึกไม่ออกว่าเขาเคยเจอหล่อนที่ไหนและความสัมพันธ์ของเขากับวีรดามันจบลงอย่างไร ทีแรกเขาคิดว่าหล่อนอาจจะโมเมด้วยซ้ำที่ทำเป็นเข้ามาทักเหมือนว่ารู้จักเขามาก่อน แต่การที่หล่อนรู้ว่าเขาไม่ได้อยู่ที่ประเทศไทยตลอดเวลามันก็เหมือนกับวีรดาจะบอกอยู่เนืองๆ ว่าหล่อนรู้จักเขาจริงๆ

                “ตอนนั้นเราเจอกันที่ไหนหรือครับ”

                วีรดารู้ทันทีว่าตอนนั้นของคอนสแตนโซ่นั้นหมายถึงช่วงเวลาที่หล่อนได้พบกับเขาเป็นครั้งแรก...ครั้งแรกและครั้งเดียวของวีรดาที่ได้มีโอกาสแนบชิดกับเขา

                “คุณเจอฉันที่งานมอเตอร์โชว์ค่ะ แล้วเราก็ไปต่อกันที่ผับ” ตอนนั้นคนสแตนโซ่ยังเป็นหนุ่มอายุเพียงยี่สิบต้นๆ เป็นหนุ่มเลือดร้อนที่ดูจะเร่าร้อนไม่เบา สาวๆ อยากจะขึ้นเตียงกับหนุ่มลูกครึ่งอย่างเขากันเป็นขบวน แต่คนที่ถูกหวยกลับเป็นวีรดาที่คอนสแตนโซ่นัวเนียคลอเคลียด้วยมากที่สุด พอเมาจนได้ที่เขาก็ลากเธอเข้าโรงแรม

                วีรดาหวังว่าวันนี้เขาจะทำเช่นนั้นอีกครั้ง แต่ถ้าเขาไม่เป็นฝ่ายเมาแล้วชวนหล่อนขึ้นห้อง หล่อนนี่แหละจะมอมให้เขาสิ้นท่าและพาเขาไปอยู่บนเตียงกับหล่อน และหล่อนจะไม่ยอมให้เป็นแบบเมื่อครั้งก่อนอีกแน่นอน

                “คุณไปทำอะไรที่งานมอเตอร์โชว์” คอนสแตนโซ่หลุบตามองมือของอีกฝ่ายที่แตะอยู่บนต้นขาเขาอย่างถือวิสาสะแว่บหนึ่ง ไม่ได้ทัดทานให้หล่อนเอามือออก เขาไม่ใช่คนประเภทที่จะหวงตัวกับผู้หญิง ถึงตอนนี้จะไม่ได้รู้สึกอะไรกับมือเล็กๆ ที่ลูบไล้เบาๆ เข้ามายังต้นขาด้านในสักนิดก็เถอะ

                “ฉันเป็นพริตตี้ค่ะ พริตตี้เงินล้าน” วีรดาไม่รอช้าที่จะอวดสรรพคุณของตัวเอง หล่อนอยากจะป่าวประกาศว่าหล่อนไม่ใช่ผู้หญิงยากจนคนธรรมดาที่พร้อมจะพุ่งเข้าใส่มหาเศรษฐีอย่างเขา วีรดาเชิดหน้าด้วยความภาคภูมิใจนักหนาที่หล่อนสามารถหาเงินได้จากการทำงานของหล่อน แต่หล่อนจะไม่บอกเขาหรอกว่ากว่าจะมาถึงจุดนี้ หล่อนใช้เต้าไต่มานักต่อนักแล้ว

                คอนสแตนโซ่จอดรถเมื่อถึงบาร์เบียร์ที่วีรดาเป็นคนแนะนำมา ปลดเข็มขัดนิรภัยแต่ก็ไม่ได้รู้สึกกระตือรือร้นที่จะไปนั่งจิบเบียร์กับหล่อน ความจริงแล้วเขาแทบไม่อยากสนทนาอะไรกับหล่อนเลยด้วยซ้ำ ไม่ใช่ว่าวีรดาเป็นผู้หญิงที่ไร้ความน่าสนใจหรอกนะ เขายอมรับว่าหล่อนสวย เป็นความสวยที่ฉูดฉาดจากการแต่งหน้าอย่างจัดจ้านของหล่อน และในสายตาของคอนสแตนโซ่มันทำให้หล่อนดู...

                ปลอม! ใช่ วีรดาดูปลอมจริงๆ นั่นแหละ

                ความจริงแล้วผู้หญิงแต่งหน้าแต่งตัวก็ทำให้พวกหล่อนดูดีได้ แต่ในกรณีของวีรดาเขามองว่าหล่อนเยอะเกินไปจนมันไม่น่ามอง อาจจะสะดุดตาในคราแรก แต่ไม่ได้มองจนเพลินตาเหมือนมุกลดา

                ให้ตายสิวะ! มุกลดาโผล่เข้ามาหลอนประสาทเขาได้อย่างไรเนี่ย

                พอดึงสติตัวเองกลับมาคอนสแตนโซ่ก็เห็นริมฝีปากสีแดงสดลอยเด่นหราอยู่ตรงหน้าเขาอย่างเย้ายวน วีรดาเคลื่อนตัวเขามาใกล้กับเขาจนหล่อนแทบจะย้ายขึ้นมานั่งบนตักของชายหนุ่มอยู่แล้วด้วยซ้ำ คอนสแตนโซ่เบือนหน้าไปนอกหน้าต่างเมื่อเขาไม่รู้สึกถึงความพิศวาสที่ควรจะมีต่อวีรดาเลยสักนิด ปากเคลือบลิปสติกราคาแพงของหล่อนไม่ได้ให้ความรู้สึกน่าจูบเหมือนกับ...

                ระยำ! เขาเอาภาพของมุกลดาออกจากความคิดไม่ได้สักวินาที

                “ขอโทษทีนะวีว่า ผมเพิ่งนึกได้ว่ามีธุระ คงนั่งดื่มกับคุณไม่ได้แล้ว” ตราบใดที่ยังมีเรื่องของมุกลดายังกวนใจเขาอยู่ คอนสแตนโซ่คิดว่าเขาคงไม่มีกระจิตกระใจจะทำอะไรจนกว่าจะสะสางความสงสัยในใจไปจนหมด

ฉะนั้นแล้ว เขาบอกลาวีรดาเสียตรงนี้เลยดีกว่า จะได้ไม่เสียเวลากันทั้งสองฝ่าย

                “ฉันชื่อวีวี่ค่ะ” แม้จะรู้สึกเสียหน้าที่ชายหนุ่มจำไม่ได้แม้กระทั่งชื่อเล่นที่หล่อนเพิ่งบอกกับเขาไปเมื่อไม่นานมานี้ ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ แต่วีรดาก็ไม่อยากเสียเขาไปในตอนนี้ “แต่คุณจะนั่งดื่มกับฉันสักครึ่งชั่วโมงก่อนไม่ได้หรือคะ”

                “ไว้คราวหน้าเถอะครับ ผมไม่สะดวกจริงๆ” คอนสแตนโซ่ปฏิเสธอีกฝ่ายอย่างสุภาพก่อนจะกดปลดล็อกประตูให้วีรดา หญิงสาวแสร้งทำเป็นถอนหายใจใส่เขาอย่างมีจริตก่อนจะเปิดประตูออก

                “คราวหน้าฉันไม่ให้คุณเบี้ยวแล้วนะคะ” จะมีคราวหน้าสำหรับหล่อนหรือเปล่าก็ไม่รู้ คนอย่างคอนสแตนโซ่แค่ดูก็รู้ว่าวีรดาคงไม่ได้เดินสวนกับเขาที่ตลาดนัดได้บ่อยนักหรอก “คุณยังไม่บอกฉันเลยว่าคุณมาทำอะไรที่ภูเก็ต”

                “ผมมาดูแลธุรกิจของครอบครัว”

                “ฉันจะเจอคุณได้ที่ไหนหรอคะ”

                “ที่ๆ ผมอยู่ยังไงล่ะ” คำตอบของเขามันไม่ได้บอกอะไรเพิ่มเติมสักนิด แต่แล้วไงล่ะ ในเมื่อเขาไม่อยากบอก เขาก็ไม่จำเป็นต้องบอกหล่อน วีรดาไม่ใช่คนที่เขาอยากเจอหน้าเสียหน่อย “เอาละ เชิญครับ”

                “แล้วพบกันนะคะ” วีรดาจะทำอย่างไรได้ ในเมื่อเขาไล่เธอลงจากรถอย่างสุภาพขนาดนี้แล้ว แม้ว่าหล่อนจะเซ็งสุดขีดแต่ก็ต้องยินยอมลงจากรถพอร์ชคันงามแต่โดยดี กระนั้นวีรดาก็หมายมาดไว้ในใจ ถ้าหล่อนได้เจอเขาอีกทีล่ะก็ หล่อนจะไม่ปล่อยให้เขาหลุดมือเด็ดขาด




มีเกมชิงหนังสืออยู่นะคะ หมดเขตร่วมสนุกวันที่ 25 ค่ะ

https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1517466&chapter=22

---------------------------------------------------------------------

แจ้งข่าวนิดหนึ่งค่า ตอนนี้อีบุ๊ก #กรรมสิทธิ์อสูร เข้าเมพแล้วนะคะ ฝากดาวน์โหลดด้วยค่า

ส่วนคีนจ๋า พระเอกเรื่องนี้เป็นลูกชายของเคนกับพเยียใน #เสน่หามายาเวนิส นะคะ

เรื่องนั้นเป็นหนังสือทำมือนะคะ ไม่ได้ออกกับ สนพ. เป็นแนวรักข้ามเวลา 

ถ้าสนใจลองโหลดตัวอยากจาก MEB มาอ่านดูนะคะ ละมุนละไมน๊าาาา

---------------------------------------------------------------------

รีอัพฉบับรีไรท์ใหม่นะคะ ขอโทษที่มาช้าน้าาาา อย่าเพิ่งเทกันเด้อ ^^

สำหรับใครที่กำลังรอรูปเล่มพบกันเร็วๆ นี้แน่นอนค่า

ทุกการกดติดตาม ทุกคอมเม้น เป็นกำลังใจของเค้าค่า มาแอดแฟนกันเยอะๆ น้าาา


--- แอดแฟนรอจิ้มรูปหัวใจเลยนะคะ ---

มาค่ะมา มาจิ้มหัวใจมาเฟียกัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

284 ความคิดเห็น

  1. #207 0819278358 (@0819278358) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 11:26
    อะไรยังไง รอค่ะ สู้ๆ
    #207
    0
  2. #206 kteelee (@kteelee) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 08:30
    ไม่ปลื้มแบบนี้
    #206
    0
  3. #89 Pinkrabbit15 (@1975kanyabut) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 05:35
    คุณคีนมีฝาแฝดหรือเปล่านะ
    #89
    0
  4. #88 Nong Akk (@nong995) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 03:30
    นางคือคนที่เอาเด็กน้อยไปทิ้ง ?? 
    #88
    0