มาเฟียร้อยเหลี่ยมรัก

ตอนที่ 24 : บทที่ 5 | เขาไม่ยุ่งกับผู้หญิงของคนอื่น (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4390
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    23 พ.ย. 60

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ kiley young klees

คอนสแตนโซ่กำลังหงุดหงิดกับการหาที่จอดรถในเขตชุมชนที่คนพลุกพล่านราวกับสนามรบกำลังมีศึก ตลอดชีวิตของเขาชายหนุ่มไม่เคยต้องประสบปัญหาการหาที่จอดรถไม่ได้ แต่ตอนนี้เขากำลังเผชิญหน้าอยู่กับมัน ที่จอดรถสาธารณริมฟุตปาธแออัดไปด้วยรถหลากชนิดทั้งรถยนต์ มอเตอร์ไซค์ จักรยาน หรือแม้กระทั่งสามล้อก็ยังมี ที่แย่กว่านั้นคือการที่เขานั่งอยู่ในรถพอร์ชหลายสิบล้านทำให้ทุกสายตาล้วนแต่หันมองตามเขาทั้งนั้น

                เกือบครึ่งค่อนชั่วโมงนั่นกว่าที่มาเฟียหนุ่มจะวนหาที่จอดรถได้สำเร็จ พอร์ชสีเลือดนกจอดนิ่งสนิทอยู่ในบริเวณลานรับฝากรถราคายี่สิบบาท เป็นราคาที่คอนสแตนโซ่เองก็ไม่แน่ใจนักว่ามันจะทำให้รถเขาปลอดภัยได้จริงๆ น่ะ แต่ก็เอาเถอะ พอร์ชคันนี้ไม่ได้โจรกรรมได้ง่ายดายนักหรอก

                ปัญหาต่อมาที่ชายหนุ่มค้นพบและคิดว่ามันหนักหนากว่าการหาที่จอดรถนั้นคือการตามหาตัวมุกลดาในตลาดนัดที่แสนวุ่นวายและอัดแน่นไปด้วยผู้คน เขาแทบจะเชื่อได้เลยว่าคนภูเก็ตกว่าครึ่งค่อนเมืองมาแออัดกันอยู่ที่ตลาดนัดแห่งนี้น่ะ

                “ฉันมาทำบ้าอะไรที่นี่วะ!” ความจริงแล้วคือเขาค่อนข้างรู้สึกเสียหน้าที่มุกลดาทำเหมือนว่าการมาเดินเล่นในตลาดนัดยามเย็นมันดีกว่าการไปรับประทานมื้อค่ำกับเขา นี่ไอ้ตลาดนัดวุ่นวายมันดีกว่าเขาจริงๆ เหรอวะ?

                ชายหนุ่มถลกแขนเสื้อขึ้นมาจนถึงข้อศอก ยกมือขึ้นปลดกระดุมเสื้อออกสองเม็ดเมื่ออากาศในบริเวณนี้ร้อนจนเหงื่อไหลจนชุ่มไปหมด ความจริงแล้วตลาดนัดที่นี่ก็ไม่เลวนัก เป็นตลาดนัดแบบสมัยใหม่ที่ผสมผสานกันอย่างลงตัวระหว่างสินค้าพื้นเมืองท้องถิ่น และสินค้างานคราฟท์เก๋ไก๋ดึงดูดนักท่องเที่ยว แถมยังมีโซนอาหารขนาดใหญ่ชนิดที่ใครผ่านไปมาก็สามารถฝากท้องกันได้ที่นี่เลย

                แต่คอนสแตนโซ่ไม่ได้มองเห็นความรื่นรมย์ของสถานที่แห่งนี้ในเวลานี้

                สายตาคมกล้าของชายหนุ่มเอาแต่กวาดหาร่างเล็กบางของมุกลดา มันก็ไม่ง่ายนักหรอกในเมื่อคนเยอะออกขนาดนี้ แต่คอนสแตนโซ่ก็ยังเชื่อมั่นในสายตาคมกริบของตัวเองอยู่ ความอยากรู้ถึงธุระสำคัญของมุกลดาทำให้เขาไม่ยอมให้ดวงตาของตัวเองได้หยุดพักเลยแม้แต่วินาทีเดียว

                และความพยายามของเขาก็ประสบผลสำเร็จในที่สุด

                คอนสแตนโซ่พ่นลมหายใจเหยีดยาวขณะที่ดวงตาของเขาอ่อนแสงลงยามทอดมองไปเห็นแผงขายของที่แบอยู่กับพื้น ผ้าดิบสีขาวเรียบง่ายถูกใช้ปูรองของกระจุกกระจิกที่จัดวางอย่างน่ารักเผยให้เห็นความตั้งใจและเอาใจใส่ของคนขายได้เป็นอย่างดี

                มุกลดานั่งพับเพียบอยู่ด้านหลังแผงขายของนั่นกับเด็กผู้หญิงหน้าตาจิ้มลิ้มคนหนึ่ง คอนสแตนโซ่พอจะคุ้นเคยกับเด็กอยู่บ้าง เขาจึงกะเกณฑ์อายุคร่าวๆ ของเด็กน้อยคนนั้นว่าคงสักราวๆ ห้าหกขวบเห็นจะได้ ก็คงเป็นญาติทางใดทางหนึ่งกับมุกลดากระมัง

                คอนสแตนโซ่ไม่ปล่อยให้ความสงสัยได้ทำงานนานไปมากกว่านั้น ชายหนุ่มสาวเท้าเข้าไปใกล้แผงขายของก่อนจะย่อตัวลงนั่ง คุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นขณะที่มองสินค้าที่วางเรียงรายด้วยความสนอกสนใจ

                “ดรีมแคชเชอร์?”

                มุกลดาผินหน้ามาหมายจะพูดคุยกับลูกค้าคนใหม่ของเธอ แต่ใบหน้าคมสันคุ้นตาที่ปรากฏในครรลองสายตาทำเอาหญิงสาวหาคำพูดตัวเองไม่เจอ เธอรู้หรอกว่าคอนสแตนโซ่ขับรถตามเธอมาจากหน้าถนนเข้าหมู่บ้าน แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะลงทุนเดินเข้ามาตามหาเธอในนี้ มุกลดาไม่แน่ใจนักว่าเธอคิดเข้าข้างตัวเองหรือเปล่า แต่ถ้าหากว่าเขาไม่ได้มาตามหาเธอ แล้วอย่างนั้นมหาเศรษฐีอย่างคอนสแตนโซ่จะมาเดินทำบ้าอะไรอยู่ในตลาดนัดแห่งนี้ได้ล่ะ

                “ชอบอันไหนค้า?” เป็นพินีตาที่ส่งเสียงเจื้อยแจ้วคุยกับลูกค้าที่เด็กหญิงก็เห็นว่าเขาเป็นลูกค้าที่หล่อเหลาที่สุดตั้งแต่ที่เคยเจอมา “แม่มุกจ๋า ขายของสิคะ”

                คำว่า แม่มุกจ๋า ที่พินีตาใช้เรียกขานมุกลดาเล่นเอาสองหนุ่มสาวหายใจติดขัดขึ้นมาพร้อมเพรียงกัน ฝ่ายหญิงสบตากับคอนสแตนโซ่สลับกับมองหน้าตาใสซื่อของลูกสาวแล้วก็ทำหน้าราวกับว่าโลกกำลังจะถล่ม

                เขาเจอแล้ว! คอนสแตนโซ่เจอหน้าพินีตาแบบจะจะแล้ว ถึงเขาจะเป็นพ่อของเด็กหญิงหรือไม่ใช่ก็ตาม แต่มุกลดาก็ไม่สามารถซ่อนเร้นพินีตาจากสายตาของชายหนุ่มได้อีกต่อไป จากนี้เธอคงได้แต่หวัง...หวังให้มากๆ เข้าว่าเขาจะไม่สงสัยว่าพินีตาถือกำเนิดมาจากไหน และมุกลดาก็จะภาวนาอีกเรื่องหนึ่งอย่างแรงกล้า เธอขอให้คอนสแตนโซ่ไม่ใช่คนใจโฉดที่เอาเด็กทารกมาทิ้งไว้ข้างถังขยะเมื่อหกปีก่อนด้วยเถอะ

                แต่ใช่ว่ามุกลดาคนเดียวเสียเมื่อไรที่อึ้งกับการปรากฏตัวของคอนสแตนโซ่ ชายหนุ่มเองก็อึ้งกิมกี่ไม่แพ้กันจากสิ่งที่เขาได้ยินเมื่อครู่ ชายหนุ่มเพิ่งมองใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กหญิงตัวเล็กอยู่เป็นนาน นานเสียจนมุกลดาเองก็ชักใจไม่ดีด้วยคิดไปต่างๆ นานาถึงความคิดที่เธออ่านไม่ออกของคอนสแตนโซ่

                มุกลดากลั้นลมหายใจอยู่นานจนกระทั่งสายตาคู่คมเบนกลับมาจับจ้องที่ใบหน้าของเธอ คอนสแตนโซ่อ้าปากคล้ายจะพูดอะไรแล้วก็หุบปากลง เป็นแบบนี้อยู่หลายทีจนคนฟังเริ่มเหนื่อยที่จะลุ้นรอว่าเขาจะพูดว่าอะไร

                แต่พอเขาพูดออกมาเท่านั้นละ มุกลดาก็รู้สึกเหมือนลมจะจับ อยากจะเป็นลมไปต่อหน้าเขาอีกสักรอบให้รู้แล้วรู้รอดกันไปเลย

                “เด็กคนนี้...”

                หญิงสาวไม่กล้าจะมองแม่แต่มือของเขาที่ชี้ไปยังพินีตาด้วยซ้ำ ในหัวของเธอพรั่งพรูไปด้วยจินตนาการต่างๆ นานาว่าคอนสแตนโซ่จะถามเธอว่าอะไร เด็กคนนี้ทำไมกัน? เขาจะถามอะไร ถามว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของเขา? เด็กคนนี้เป็นใคร? มาจากไหน? หรือคำถามอะไรที่เธอไม่ต้องการให้คำตอบแก่เขา โอ...เธอหวังว่าเขาจะไม่ต้องถามอะไรให้เธอลำบากใจในการตอบหรอกนะ

                “ปอร์เช่ค่ะ” กลับกลายเป็นพินีตาที่แนะนำตัวเสียเอง เมื่อเห็นว่าผู้ใหญ่สองคนเอาแต่ทำท่าทางแปลกๆ และอ้ำอึ้งอยู่นานสองนาน “เช่เป็นลูกสาวของแม่มุกค่ะ”

                คำบอกเล่าของพินีตาราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางศีรษะของคอนสแตนโซ่ ชั่ววูบที่เขารู้สึกพร่าพรายจนมองไม่เห็นอะไร ปากหยักพึมพำออกมาโดยที่ชายหนุ่มเองก็ไม่รู้ตัวเลยสักนิด

                “ลูกสาว?”

                คอนสแตนโซ่รู้ตัวว่าเขาต้องใช้เวลาพักหนึ่งในการกอบกู้สติที่กระจัดกระจายของตัวเองให้กลับเข้าที่ ดวงตาสีนิลหม่นแสงยามที่จ้องสบกับดวงตาที่เหมือนกระต่ายตื่นตูมของมุกลดา

                “ลูกสาวคุณหรอ” เขาอยากถามเพื่อให้แน่ใจ ถ้าเด็กคนนี้เป็นลูกของเธอจริงๆ นั่นก็แปลว่าเขากำลังยุ่งอยู่กับผู้หญิงของคนอื่น

                ให้นรกกินหัวเถอะ! คอนสแตนโซ่ไม่อยากจะยอมรับเลยว่าเขากำลังเผลอไผลไปกับผู้หญิงของใครก็ไม่รู้ ถึงจะยังไม่ได้ข้องเกี่ยวลึกซึ้งแต่เขาก็แสดงความสนใจเธออย่างออกนอกหน้า แล้วทำไมมุกลดาไม่พูดสักคำว่าเธอมีครอบครัวแล้ว บอกเขาสิว่าเธอมีสามี มีลูกจนโตป่านนี้แล้ว ไม่ใช่ปล่อยให้เขาใกล้ชิดกับเธอได้ราวกับว่าเธอเป็นผู้หญิงตัวคนเดียวไร้พันธะ

                “ใช่ค่ะ ลูกสาวของฉัน” มุกลดาระวังคำพูดอย่างถึงที่สุดแม้เธอจะรู้ดีว่านี่เป็นเพียงแค่การตอบคำถามง่ายๆ ของเขาเท่านั้น หญิงสาวไม่แน่ใจว่าเธอคิดไปเองหรือเปล่าที่เห็นดวงไฟในดวงตาสีรัตติกาลของเขาเหมือนจะดับวูบลงไปครู่หนึ่ง แล้วมันก็กลับมาลุกโชนอีกครั้งเมื่อชายหนุ่มจ้องหน้าเธอเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

                “ถ้าผมไม่มาเจอคุณจะบอกผมเมื่อไรกัน” เขาถามแต่ไม่รอฟังคำตอบ คอนสแตนโซ่ผุดลุกขึ้นยืนทันทีหลังจากเขากระแทกคำถามใส่เธอด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยียบ ทิ้งให้หญิงสาวมองตามแผ่นหลังกว้างของเขาที่เดินจากไปด้วยความหน่วงหนักในใจ จนกระทั่งร่างสูงกลืนหายเข้ากับผู้คนนั่นแหละเธอถึงได้ทอดถอนหายใจออกมา

                กระนั้นมุกลดาก็ไม่ได้รู้สึกโล่งใจเลยสักนิด คอนสแตนโซ่ทำเหมือนโกรธเธอ เขาทำราวกับว่าการพบเธอและพินีตาที่นี่เป็นความผิดของเธอทั้งที่หญิงสาวก็แน่ใจว่าตัวเองยังไม่ได้ทำอะไรให้เขาขุ่นเคืองเลยแม้แต่น้อย

                นี่ตกลงว่าคอนสแตนโซ่ไม่พอใจเธอด้วยเรื่องอะไรกันแน่?







มีเกมชิงหนังสืออยู่นะคะ หมดเขตร่วมสนุกวันที่ 25 ค่ะ

https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1517466&chapter=22

---------------------------------------------------------------------

รีอัพฉบับรีไรท์ใหม่นะคะ ขอโทษที่มาช้าน้าาาา อย่าเพิ่งเทกันเด้อ ^^

สำหรับใครที่กำลังรอรูปเล่มพบกันเร็วๆ นี้แน่นอนค่า

ทุกการกดติดตาม ทุกคอมเม้น เป็นกำลังใจของเค้าค่า มาแอดแฟนกันเยอะๆ น้าาา


--- แอดแฟนรอจิ้มรูปหัวใจเลยนะคะ ---

มาค่ะมา มาจิ้มหัวใจมาเฟียกัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

284 ความคิดเห็น