มาเฟียร้อยเหลี่ยมรัก

ตอนที่ 18 : บทที่ 4 | ข้อตกลงของนายจ้างและลูกจ้าง (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4183
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    19 พ.ย. 60

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

มุกลดารู้สึกหดหู่ห่อเหี่ยวอย่างบอกไม่ถูกเมื่อทราบจากอลิสาว่าคอนสแตนโซ่ยังต้องการพบเธอเพื่อหาทางใช้งานเธออยู่ร่ำไป แน่ละว่าเขาต้องการพบเธอเพื่อให้ไปรับใช้เป็นทาสของเขาแน่ๆ มุกลดาคิดว่ามันคงไม่มีสาเหตุอื่นนอกเหนือไปกว่านั้นได้เลย

“คุณเรียกฉันมาพบแบบนี้มันกระทบกับงานรู้ไหมคะ” หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะต่อว่าเขาเมื่อคอนสแตนโซ่เรียกเธอขึ้นมาพบในเวลางานอีกแล้ว ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้ส่งผลกระทบจนงานเสียหาย แต่เธอก็เกรงใจเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ อยู่ดีที่ต้องทิ้งงานมาชั่วขณะแบบนี้

“ท่านประธานเรียกพนักงานขึ้นมาพบแบบนี้ ผมว่าเป็นเรื่องที่คนอื่นๆ คงจะเข้าใจได้นะ”

“เอาแต่ใจ” มุกลดาทำปากขมุบขมิบทั้งที่ตั้งใจจะว่าเขาอยู่ในใจ แต่กลับกลายเป็นว่าเธอรำพึงออกมาเสียอย่างนั้น

“หือ?”

“มะ...ไม่มีอะไรค่ะ”

“เมื่อกี้คุณเรียกผมว่าท่านประธาน”

“ก็คุณเป็นท่านประธานนี่คะ” มุกลดาทำหน้าไม่เข้าใจ คอนสแตนโซ่ทำเหมือนเธอพูดอะไรผิด แต่เธอเรียกเขาท่านประธานมันก็ถูกต้องแล้วนี่ เอ๊ะ...หรือเธอลืมอะไรไป

“เมื่อวานผมบอกให้คุณเรียกผมว่าไง” ปลาทอง! ยายตัวเล็กนี่เป็นปลาทองหรือเปล่าเนี่ย เมื่อวานเขาเพิ่งบอกไปหยกๆ วันนี้ทำเป็นลืมเสียอย่างนั้น

“อ้อ...คุณคีน” มุกลดาลืมไปสนิทใจด้วยซ้ำเรื่องสรรพนามเรียกชื่อเขา ไม่นึกว่าชายหนุ่มจะเห็นว่ามันสลักสำคัญอะไร “ว่าแต่คุณคีนเรียกมุกขึ้นมาทำไมคะ”

“ผมมีข้อสงสัยเกี่ยวกับการทำงานของคุณ” มือใหญ่หมุนปากกาในมือไปมาราวกับคนใช้ความคิด ทั้งที่จริงแล้วในสมองของเขารอฟังแต่เรื่องของมุกลดาอยู่เท่านั้น “ทำไมคุณถึงทำงานแค่กะเช้าล่ะ”

มุกลดานิ่งไปเป็นนาที ไม่ได้คิดฝันมาก่อนว่าจะต้องเจอกับคำถามนี้ของคอนสแตนโซ่ เขาถามแบบนี้ทำไม หรือเป็นเพราะเขาเอะใจสงสัยอะไรขึ้นมา คงไม่หรอกน่า...บางทีเธออาจจะคิดมากไปเองทั้งนั้น

“ฉันสะดวกทำงานเฉพาะกะเช้าค่ะ” มุกลดาไม่ได้ให้รายละเอียดอะไรไปมากกว่านั้น เมื่อตอนที่อลิสาบอกเธอว่าคอนสแตนโซ่มาถามหา เพื่อนร่วมงานของเธอก็บอกเขาไปเพียงแต่ว่ามุกลดามีธุระที่จะต้องจัดการในเวลาอื่น เลยทำให้หญิงสาวเลือกทำงานเฉพาะเวรกะเช้าเท่านั้น และตอนนั้นคอนสแตนโซ่ก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรมากไปกว่านั้นจากอลิสา

แต่เขามาซักไซ้เอากับเธออยู่นี่ไงล่ะ

“คุณแลกเวรกับพนักงานรีเซฟชั่นคนอื่นๆ จนได้กะเช้าไปครองอย่างนั้นหรือ”

“ก็...ใช่ค่ะ” หรือเขาจะไม่พอใจที่มุกลดาแลกเวรจนได้แต่งานกะเช้า แต่ซีอีโออย่างคอนสแตนโซ่ก็ไม่น่าจะมีปัญหานี่นา ในเมื่อเพื่อนร่วมงานและผู้จัดการโรงแรมก็ไม่ได้ว่าอะไรในเมื่อการสลับหรือแลกเวรของพวกรีเซฟชั่นไม่ได้สร้างปัญหาให้กับการทำงานน่ะ

“แล้วนอกเหนือจากเวลาเจ็ดโมงเช้าจนถึงสี่โมงเย็นคุณทำอะไรล่ะ” คอนสแตนโซ่ไม่ได้อยากรู้ว่ามุกลดาไปแลกสลับเวรจากเพื่อนร่วมงานมาอย่างไร ที่เขาอยากรู้คือสาเหตุที่ทำให้เธอต้องทำเรื่องแบบนั้นมากกว่า

“ฉันมีธุระส่วนตัวต้องจัดการค่ะ”

“อ้อ...ธุระส่วนตัว” ดูเหมือนคอนสแตนโซ่จะไม่ชอบใจเท่าไรที่มุกลดาใช้คำว่า ธุระส่วนตัว กับเขา มันเหมือนกับเธอเป็นฝ่ายจบบทสนทนานั้นไปโดยปริยาย

“แล้วคุณพักกลางวันตอนกี่โมง” เขาศึกษารายละเอียดของงานรีเซฟชั่นจนรู้ว่าเวรแต่ละกะจะทำงานแปดชั่วโมงรวมเวลาพักอีกหนึ่งชั่วโมงเท่ากับเก้า ดังนั้นมุกลดาจะต้องมีช่วงพักกลางวันที่ต้องสลับกันไปรับประทานอาหารกับเพื่อนร่วมงาน แต่เขาไม่แน่ใจว่าหญิงสาวจะให้เวลาพักกลางวันตัวเองตอนกี่โมง

“สิบเอ็ดโมงค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นสิบเอ็ดโมงไปเจอกันที่รถผม”

“คะ?” มุกลดาทำหน้าไม่เข้าใจ ซึ่งเธอก็ไม่เข้าใจจริงๆ นั่นแหละว่าทำไมจะเธอจะต้องไปที่รถเขาด้วย หรือเขาจะติดใจฝีมือการล้างรถของเธอ...ก็ไม่น่าใช่

แต่จะอะไรก็ตามเถอะ เวลานั้นมันเป็นเวลาพักกลางวันของเธอนะ แล้วหญิงสาวก็ยังไม่อยากฝากท้องไว้กับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอย่างเมื่อวานนี้อีกด้วย

“วันนี้ผมอยากไปกินอาหารกลางวันข้างนอก แล้วผมก็อยากให้มีคนแกะกุ้งไปด้วย” เขาพูดหน้าตาย ไม่สนใจคนฟังที่มองเขาตาขุ่นขวาง แต่ต่อให้อารมณ์ของมุกลดาจะเดือดปุดๆ เป็นแกงร้อนๆ แล้วอย่างไรล่ะ คนอย่างคอนสแตนโซ่อยากได้อะไรก็ต้องได้อยู่แล้ว

ไม่ได้ด้วยเล่ห์ ก็ต้องเอาด้วยกล แต่อย่างให้ต้องถึงขนาดเป่ามนต์คาถาใส่กันเลย...แค่ใช้เล่ห์เหลี่ยมของเขานิดๆ หน่อยก็น่าจะเพียงพอแล้ว

“คุณคีน! มุกไม่ใช่คนแกะกุ้งของคุณ”

“แน่ละว่าคุณใช่ อย่าลืมว่าผมอาจทำให้คุณตกงานได้เพียงแค่การเซ็นชื่อบนกระดาษแผ่นหนึ่ง ฉะนั้นอย่าขัดใจผมดีกว่า” นี่แหละคอนสแตนโซ่ เขานึกอยากจะใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไรก็ได้มากดดันเพื่อให้อีกฝ่ายยอมจำนนต่อความต้องการของเขา

“อย่าพูดเชียวล่ะว่าคุณยอมลาออกน่ะ ถ้าคุณฉลาดพอคุณต้องรู้ว่าไม่มีโรงแรมไหนในภูเก็ตที่คุณจะได้เงินเดือนและเซอร์วิสชาร์จเยอะเหมือนที่นี่”

คนฟังเม้มปากแน่นด้วยความขัดใจ แต่มุกลดาก็รู้ดีว่าที่คอนสแตนโซ่พูดน่ะมันถูกต้องทุกอย่าง ถ้าเธอเสียงานนี้ไป ก็คงจะหางานที่ดีได้เท่านี้ในภูเก็ตได้ยาก ลำพังถ้ามุกลดาตัวคนเดียวมันก็ไม่ลำบากนักหรอก แต่เธอยังมีพินีตาที่ต้องส่งเสียเลี้ยงดู เธอจะไม่ยอมโดนไล่ออกหรอกถ้าไม่จำเป็นน่ะ

“ตกลงค่ะ สิบเอ็ดโมงที่รถคุณ”

“และเย็นนี้ผมอยากกินปู แล้วผมก็อยากได้ด้วยคนแกะปูด้วย”

“ตอนเย็นไม่ได้ค่ะ” มุกลดารีบปฏิเสธรัวเร็ว มันเป็นการปฏิเสธแบบไม่เสียเวลาคิดจนคอนสแตนโซ่ถึงกับต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ

“ทำไม”

“มุกไม่สะดวกค่ะ ก็อย่างที่บอกว่ามุกมีธุระส่วนตัวต้องจัดการ”

“นี่ผมกำลังเรียกใช้พนักงานของตัวเองอยู่นะ” เขาพูดราวกับว่าตัวเองมีสิทธิ์เต็มที่ที่จะทำแบบนั้น และมุกลดานั่นแหละเป็นคนผิดที่ยื่นคำปฏิเสธใส่หน้าเขา

“แต่มันนอกเวลางานของมุกค่ะคุณคีน ถ้าคุณเรียกหามุกในเวลางานมุกจะไม่ปฏิเสธคุณเลย”

คนสแตนโซ่กระตุกยิ้มขึ้นมาเมื่อได้ยินแบบนั้น สีหน้าอย่างคนมีเล่ห์เหลี่ยมของชายหนุ่มทำเอามุกลดาต้องทบทวนคำพูดของตัวเองเมื่อครู่ให้แน่ใจว่าเธอไม่ได้พูดอะไรที่ผิดออกไป

“คุณพูดแล้วนะมุกลดา”

โอ ตายละ! คราวนี้เธอก็หาข้ออ้างมาปฏิเสธการเรียกใช้ของคอนสแตนโซ่ไม่ได้เลยสิท่า

ฮือ...ไม่น่าเลยมุกลดาเอ๋ย ไม่น่าหลุดปากไปแบบนั้นเลย





การหาเรื่องใกล้ชิดของคุณคีนนั้นนนนนนน #แกะกุ้งวนไปค่ะ

---------------------------------------------------------------------

รีอัพฉบับรีไรท์ใหม่นะคะ ขอโทษที่มาช้าน้าาาา อย่าเพิ่งเทกันเด้อ ^^

สำหรับใครที่กำลังรอรูปเล่มพบกันเร็วๆ นี้แน่นอนค่า

ทุกการกดติดตาม ทุกคอมเม้น เป็นกำลังใจของเค้าค่า มาแอดแฟนกันเยอะๆ น้าาา


--- แอดแฟนรอจิ้มรูปหัวใจเลยนะคะ ---

มาค่ะมา มาจิ้มหัวใจมาเฟียกัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

284 ความคิดเห็น

  1. #172 Pinkrabbit15 (@1975kanyabut) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 13:31
    เล่ห์เหลี่ยมมากมายนะคุณคีนดักหนูมุกไว้ทุกทาง
    มุกจะรอดไหมล่ะเรา
    #172
    0
  2. #60 Aum OpApXp (@aumnaruto) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 15:37
    หวานมากๆ
    #60
    0