เมียจานด่วน

ตอนที่ 2 : เมียจานด่วน - 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,024
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    9 ก.ย. 59



 ‘นูรมย์รวินท์ เจ้าสาวของแก

ลูกสาวใคร ตระกูลไหนกันครับ? เพราะระดับคุณหญิงเลือกให้ คงไม่มีเสียล่ะที่จะคว้าลูกลูกตาสีตาสามาเป็นสะใภ้ แต่กลับผิดคาด

พ่อแม่หนูรมย์เสียหมดแล้ว ย่าเพิ่งรับมาอุปการะเมื่อสามเดือนก่อน

ผมไม่เห็นรู้เรื่อง

แล้วแกเคยโผล่หน้ากลับไปที่บ้านบ้างไหม? หรือจะต้องรอวันที่ฉันตายก่อน แกถึงจะกลับไปรดน้ำศพใช่ไหมเจ้าต่อ

ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนไหนก็ไม่เคยชนะน้ำตาผู้หญิง โดยเฉพาะผู้หญิงที่เขารักและเคารพสุดหัวใจด้วยแล้ว มันไม่ต่างจากน้ำกรดที่ราดรดหัวใจ พร้อมกับเสียงอึงมี่รอบกายคล้ายภูติผีกระซิบว่า เขากำลังอกตัญู...เนรคุณ

เฮ้อ!

หลังจากกวาดสายตาๆ มองแม่สาวหน้าตาเจี๋ยมเจี้ยมนั่นไม่ถึงนาที เขาก็ผงกหน้าอย่างเสียไม่ได้

ท่าทางของ หนูรมย์รวินท์ ดูแล้วคงไม่ก่อความเดือดเนื้อร้อนใจอะไรให้เขาได้นักหรอก

ครับ แต่งก็แต่ง

สิ้นคำตอบรับ คุณหญิงตวงทิพย์ที่เพิ่งเล่นบทโศกเมื่อนาทีก่อนก็ยิ้มแฉ่งทันที

ให้ตายสิ...ผู้หญิง...ไม่ว่าอายุเท่าไหร่ หรืออยู่ในฐานะไหน ก็มารยาเหลือร้ายให้ผู้ชายต้องยอมจำนนในที่สุด

พิธีผูกข้อไม้ข้อมือมีขึ้นง่ายๆ แค่คุณย่าเขาและพระสงฆ์องค์เจ้าที่มาร่วมทำพิธี แต่ก็นั่นแหละ พิธีการทั้งหมดผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว และก็ถึงพิธีส่งตัวเข้าหอซึ่งเขาขอยื่นคำขาดกับท่านว่า ขอเวลาทำใจสักหน่อย

ถึงความหื่นจะขึ้นหน้าอยู่บ่อยๆ ตามประสาผู้ชายวัยฮอร์โมนพุ่งพล่าน แต่ก็มีความยับยั้งชั่งใจไม่กระโดดเข้าใส่ผู้หญิงทุกคนเป็นแน่

ยิ่งผู้หญิงจืดๆ ชืดๆ อย่างแม่รมย์รวินท์ ปลุกอารมณ์เขาไม่ขึ้นหรอก คงต้องขอเวลาทำใจนานๆ สักหน่อย

“ดึกแล้วนะครับ คุณต่อไม่รีบเข้าหอหรือ? ป่านนี้เจ้าสาวคอยแย่” ศาสตราถามหน้าทะเล้น เมื่อเห็นเจ้านายหนุ่มเอาแต่กระดกเหล้าหน้าเซ็งๆ พร้อมถอนหายใจพรวดๆ ทิ้ง

“อยากรอก็ปล่อยให้รอไป” ว่าพร้อมกระแทกแก้วเหล้าลงบนโต๊ะ ไม่จำเป็นต้องรักษามารยาทอะไรอีก เพราะคุณหญิงเดินทางกลับกรุงเทพฯ ไปตั้งแต่เมื่อบ่าย ตอนนี้ยัยหนูรมย์รวินท์ก็ไม่ต่างอะไรจากลูกไก่ในกำมือของเขาหรอก

“ทำไมใจร้ายอย่างนั้นล่ะครับ ผมดูคุณรมย์เธอก็สวยดีออก”

“สวยเหรอ? หน้าจืดอย่างกับเต้าหู้” ปรายตาไปมองคนพูดอย่างดูแคลนในรสนิยม

ศาสตราได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอากับอคติของอีกฝ่าย เพราะจะว่าไปในสายตาเขา รมย์รวินท์หาใช่ผู้หญิงหน้าจืดไม่ ใบหน้าเล็กเร็วจมูกปากคิ้วคางกระจุ๋มกระจิ๋ม แต่มีหน่วยตากลมใหญ่และชัดแจ๋ว น่ารักทีเดียวเชียวล่ะ

“ถ้าคุณต่อไม่ชอบ ทำไมถึงไม่บอกคุณหญิงท่านไปตรงๆ ล่ะครับ”

“นายเห็นว่าฉันมีทางเลือกนักหรือไง? ไอ้ทำไร่นี่ บางเดือนก็กำไร บางเดือนก็ได้เท่าทุน ไอ้ที่ขาดทุนอีกเท่าไหร่ ชักหน้าจะไม่ถึงหลังอยู่แล้ว จะให้ฉันมีหน้าเอาอะไรไปต่อรองกับคุณย่า”

“ก็บอกสิครับว่าไม่ได้รัก ไม่ได้ชอบ”

“คุณย่าท่านเคยฟังเสียที่ไหน บอกว่าถ้าให้ฉันเลือกเองเห็นทีชาตินี้คงไม่ได้อุ้มเหลน” ว่าอย่างกลุ้มอกกลุ้มใจ ชายชาตรีที่ได้ฉายาพยัคฆ์ร้ายแห่งขุนเขา ต้องถูกฏีกาให้กลายมาเป็นพ่อพันธุ์ผลิตลูก...ก่อนที่อติเทพจะสิ้นสกุล

ศาสตราอึ้งไป ก่อนจะกระแอมสองสามที ก้มตัวลงมากระซิบกระซาบพอให้ได้ยินกันแค่สองคน

“แล้วอย่างนี้คุณต่อจะทำยังไง?”

นั่นสิ...เขาจะทำยังไงดี?

ชีวิตที่อิสระเต็มร้อย กำลังจะมีเมียมาเป็นห่วงห้อยคอ เท่านั้นไม่พอ ยังจะต้องเร่งผลิตลูกอีก แถมยังไม่ได้รักคนที่จะเป็นแม่ของลูกเลยแม้แต่นิด ชีวิตครอบครัวหลังจากนี้ของเขาจะเป็นยังไง?

“หลับหูหลับตาทำไป ก็คงได้อยู่มัง เห็นทีพวกเมียคนงานเดี๋ยวท้องโย้ เดี๋ยวก็ลาคลอดคงจะไม่ยากเย็นอะไรหรอก” ว่าอย่างเสียไม่ได้ ก่อนจะเทเหล้าเพียวๆ ลงแก้วแล้วกระดกพรวดเดียวจนสำลักด้วยดีกรีความร้อนบาดคอ

“คิดอย่างนั้น สงสารผู้หญิงกับเด็กแย่เลยนะครับ” คนสนิทที่ควรเข้าข้างเขามากกว่าใครพูดคล้ายตำหนิ

ดวงตาแดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เข้าไปพล่านอยู่ในเส้นเลือดเงยขวับขึ้นมองหน้า

“คนที่น่าสงสารคือฉันต่างหาก จะมอมตัวเองยังไง? ให้มีอารมณ์หื่นไปปล้ำยัยจืดนั่น” ถามอย่างหงุดหงิดหัวใจ

ศาสตราแบมือสองข้างพร้อมส่ายหน้า

“เรื่องนี้ขอผ่านครับ ประสบการณ์ผมน้อย คงให้คำปรึกษาไม่ได้”

คนกลุ้มอกกลุ้มใจกุมขมับ เสียงคนงานเอะอะโวยวาย เพราะถูกบรรดาเมียๆ มาตามให้กลับไปนอน

“ไอ้เชิด เอ็งจะเมาให้หัวทิ่มแก้วเลยใช่ไหม? กลับบ้านได้แล้ว”

“แกด้วยไอ้สิงห์  ไอ้หวัด แหม้! ได้ทีหน่อยล่ะ ไม่เลิกไม่รากันเชียว”

“เอ๊ะ! นังไม เอ็งไม่ใช่เมียข้า มีสิทธิ์อะไรมาด่าวะ”

ก็นังแก้วเมียเอ็งฝากมาตาม ไม่กลับไปด้วยกัน เดี๋ยวมันเอาลูกกินนมเสร็จ แกได้หูยานแน่ๆ”

เขาหันไปมอง แล้วได้แต่ส่ายหน้า

“เห็นไหมล่ะ...นายเห็นไหม...เขาถึงได้ว่า มีลูกกวนตัว มีผัวกวนใจ พอมีเมียก็ปวดกบาลอย่างนั้นไง” ว่าพร้อมกับพยักพเยิดไปทางคนงานที่เริ่มทยอยกันกลับอย่างไม่อาจขัดขืนคำสั่งเด็ดขาดจากบรรดาเมียๆ ได้

“ก็มันดึกแล้วนี่ครับ แถมพรุ่งนี้ก็มีงานแต่เช้าด้วย ผมว่าคุณต่อเองก็ควรจะกลับไปนอนได้แล้วเหมือนกัน”

ว่าพร้อมกับจะเข้าช่วยพยุงให้ลุกขึ้น แต่กลับถูกปัดมือทิ้ง

“นายจะให้ฉันรีบไปไหนวะศาสตรา” ถามเสียงหงุดหงิด “ยังเมาไม่ได้ที่ ฉันปล้ำเมียไม่ได้หรอกนะ”

ศาสตราได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอาใจ

“ไอ้เมานี่แหละครับ จะปล้ำไม่ได้ หูตาลายจะหัวทิ่มเสียเปล่าๆ”

“อย่าพูดมากเลยน่า นายต้องอยู่เป็นเพื่อนฉัน กินเหล้ากันให้มันโต้รุ่งไปเลย”

“โต้รุ่งเลยหรือครับ? พรุ่งนี้มีเก็บข้าวโพดแต่เช้านะครับ” ศาสตราท้วง

 “อย่าพูดมาก...อย่าพูดมาก ไปเอาเหล้าที่คนงานกินเหลือๆ มาให้ฉันหน่อยสิ”

ศาสตราอึ้งไป ก่อนจะปรามด้วยความเป็นห่วง

“อย่าดื่มเลยครับคุณต่อ นั่นมันเหล้าเถื่อนนะ คนไม่เคยนี่ลุกไม่ขึ้นไปหลายวันเลย”

“เคยกินแล้ว...ไปเอามา” ว่าพร้อมกับผลักหัวไหล่ไล่ให้ศาสตราไปเอาไหเหล้ามา และคนเป็นลูกน้องก็ขัดไม่ได้เสียด้วย จำต้องลุกไปตามคำสั่ง พอไหเหล้าวางตรงหน้า ต่อตระกูลก็ไม่รอช้า เทใส่แก้วยกซด ก่อนจะทำหน้าเหยเกเพราะรสชาติบาดคอเหลือเกิน

“เห็นไหมละครับ ผมบอกแล้วว่ามันแรง”

“ไม่เท่าไหร่หรอก” คนดื้อแพ่งว่า ก่อนจะเทใส่เต็มแก้วแล้วยกซดอีก ครานี้หน้าตาบิดเบ้เลยทีเดียว

“ผมบอกแล้วว่ามันแรง นี่ไม่รู้ว่าต้มใส่ยาฆ่าแมลงด้วยหรือเปล่า?”

“อะไรนะ? ใส่ยาฆ่าแมลง” ถามอย่างตกใจ”

“ครับ ก็มีบางสูตร ถ้าอยากให้เหล้าดีกรีแรงๆ เขาก็ผสมยาฆ่าแมลงลงไปด้วย”

ต่อตระกูลหน้าแหย ก่อนจะโยนไหเหล้าทิ้ง

อ้าว! ไม่ดื่มต่อหรือครับ?”

“ไม่แล้วเว้ย ยังไม่ทันมีเมีย จะให้รีบตายไปไหน” ว่าแล้วก็สะบัดหน้าแรงๆ ไล่ความมึนงง ก่อนจะหมุนตัวกลับ เดินซัดเดินเซมุ่งหน้ากลับไปบ้านพัก

“จะไปไหนล่ะครับคุณต่อ” ศาสตรารีบเข้าไปหมายช่วยพยุง เพราะเห็นท่าทางยืนเป๋ไปเป๋มา กลัวว่าเจ้านายจะหัวทิ่มไปเสียก่อน

คนเมาหันมายิ้มตาเยิ้ม

“กลับไปเข้าหอน่ะสิ...กำลังได้ที่เชียว” ว่าแล้วก็พุ่งถลาไปข้างหน้าจนหัวแทบปักพื้น จนคนถามรีบตามไปคว้าเอาไว้แทบไม่ทัน

“ไหวไหมครับเนี่ย?” ถามอย่างเป็นห่วง แต่ก็ไม่ได้คำตอบ เพราะต้องช่วยแบกรับน้ำหนักร่างสูงใหญ่ ช่วยพยุงกลับไปส่งที่เรือนพักของผู้เป็นนาย



***** ต่อเมาแอ๋เข้าห้องหออย่างนี้...รมย์จะเป็นอย่างไงหนอคืนนี้...ลุ้นค่าลุ้น 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

28 ความคิดเห็น

  1. #5 fsn (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 01:08
    รีบไปรึเปล่าคะคุณต่อ กะปล้ำตลอด
    #5
    0