เมียจานด่วน

ตอนที่ 14 : เลือกข้างเมีย - 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,054
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    23 ก.ย. 59

 

“ฉันได้ยินว่าเธอกับต่อเพิ่งแต่งงานกันงั้นหรือ?”

แขกที่เพิ่งมาถึงเอ่ยถาม ทันทีที่รมย์รวินท์พาเจ้าหล่อนขนสัมภาระหลายใบที่คล้ายกับจะมาตั้งรกรากอยู่ที่นี่ขึ้นไปเก็บบนห้องพักรับรองแขก

“ค่ะ”

“กี่วันแล้วนะ?”

“เมื่อสี่วันก่อน”

“สี่วันเองหรือ?” ภิรมณเสียงสูง หล่อนมาช้าไปแค่สี่วัน

รมย์รวินท์รู้สึกทำตัวไม่ถูกเมื่อต้องอยู่ต่อหน้าคนรักเก่าของต่อตระกูล ผู้หญิงสวย เฉี่ยว ปราดเปรียว ทันสมัยแบบผู้หญิงสมัยใหม่ซึ่งแตกต่างจากเธอลิบลับ

“แล้วเธอกับต่อรู้จักกันนานแล้วเหรอ?”

“ค่ะ นานแล้ว ตั้งแต่เด็ก” ตอบตามความเป็นจริง

ดวงตาคมเฉี่ยวแอบลอบพิศมองใบหน้าสวยใสราวกับสาวรุ่นดูอ่อนวัยของภรรยาต่อตระกูลพร้อมกับประเมิน

“เธออายุเท่าไหร่แล้ว”

“ยี่สิบสองค่ะ”

ห่างกับหล่อนกับต่อตระกูลถึงห้าปี ก็แค่สาวกว่า ความสวยก็คงพอสูสี แต่ท่าทางของรมย์รวินท์จะออกเรียบร้อย ไม่มีปากมีเสียง เป็นแม่บ้านแม่เรือนซึ่งไม่น่าจะใช่แบบที่ต่อตระกูลชอบ หล่อนจึงออกจะแปลกใจไม่น้อย

“ฉันกับต่อคบกันมาหลายปี เรารักกันมาก สมัยอยู่เมืองนอกเราใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน มันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมากๆ เลยทีเดียว” คนเล่าทำหน้าเหมือนกำลังอยู่ในห้วงความฝันแสนหวาน “ต่อเขาชอบเด็กผู้หญิงมากๆ  เราคุยกันว่าอยากมีลูกด้วยกันหลายๆ คน ต่อเขาอยากได้คนโตเป็นผู้หญิง และจะตั้งชื่อว่าไข่มุกตามชื่อของแม่ของเขา”

รมย์รวินท์รู้สึกเจ็บจี๊ดๆ ที่หัวใจ อย่างบอกไม่ถูก อึดอัดไม่อยากฟังนิยายรักฝันหวานครั้งเก่าก่อนของผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของเธอกับผู้หญิงคนอื่น

“ต่อเคยเล่าเรื่องนี้ให้เธอฟังไหม?”

“เอ่อ...ไม่เคยค่ะ”

“จริงเหรอ? ต่อไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้เธอฟังเลยเหรอ?” น้ำเสียงถามเหมือนเป็นเรื่องเหลือเชื่อ ทำให้รมย์รวินทร์รู้สึกราวกับเธอถูกหัวเราะเยาะอยู่

“น่าแปลกจัง” อีกฝ่ายว่า หันมามองหน้าเธอ “แล้วเธอกับต่อวางแผนจะมีลูกกี่คนหรือ?”

รมย์รวินท์นิ่งไป ไม่รู้จะตอบยังไง เพราะต่อตระกูลไม่เคยคุยเรื่องทำนองนี้กับเธอ ไม่ว่าเรื่องลูก หรือเรื่องครอบครัว เธอกับเขาเพิ่งแต่งงานกันได้แค่สี่วัน...สี่วันเท่านั้น ที่ยังไม่ทันได้ทำความรู้จักกันด้วยซ้ำ ไม่ทันได้ใช้ชีวิตแบบสามีภรรยาทั่วไป

แต่เธอเชื่อว่าทุกๆ อย่างค่อยๆ พัฒนาไปด้วยดีขึ้นเรื่อยๆ ถ้าคนรักเก่า ที่มีความทรงจำด้วยกันมากมายอย่างภิรมณไม่โผล่ขึ้นมาเสียก่อน

การมาที่เธอไม่อาจจะคาดเดาว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร และเธอก็ไม่ได้ใสซื่อเป็นนางเอกในละครหรือนิยายที่คิดว่าคนรักเก่าของสามีมาร่วมอวยพรยินดีจากใจจริง...ในเมื่อชื่อภิรมณ ถูกคุณหญิงห้ามเอ่ยถึง โดยเฉพาะกับต่อตระกูล

“นั่นมันเป็นเรื่องของเราสองคน ที่ไม่จำเป็นต้องบอกหรือเล่าให้ใครฟัง” คำตอบดังมาจากหน้าประตูที่เปิดค้างไว้ และเมื่อหันไปมอง ต่อตระกูลยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น...ไม่รู้ว่าเขามาตั้งแต่เมื่อไหร่

รมย์รวินท์รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก ที่ไม่ต้องเผชิญหน้ากับอดีตคนรักของเขาตามลำพังอีกแล้ว

ว่าแต่เขากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? และกลับมาทำไมกัน

“รมย์” ต่อตระกูลเรียกเธอ พร้อมกับยื่นมือมาให้ หญิงสาวเดินเข้าไปหาเขา มือใหญ่จับมือเธอไว้แน่น พร้อมกับเอนตัวมากระซิบให้ได้ยินเพียงแค่สองคน

“ไปเก็บข้าวของส่วนตัวของคุณเอาเท่าที่จำเป็น”

ตัวเธอแข็งทื่อเมื่อคิดไปว่าเขากำลังจะไล่เธอออกจากไร่อินทนิน ทันทีที่คนรักเก่าของเขามาถึง

“ไปสิ” มือหนาปล่อย รมย์รวินท์กล้ำกลืนความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเอาไว้ พยายามไม่ให้บ่าน้ำตาไหลออกมา รีบเดินกลับเข้าห้องนอนของตัวเองที่อยู่ตรงข้ามไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งต่อตระกูลเอาไว้กับภิรมณ

คล้อยหลังหญิงสาว ต่อตระกูลที่ทำหน้าขรึม ก็ยกมือขึ้นมากอดอกแน่นราวกับเป็นปราการป้องกันตัวเอง ดวงตาจ้องมองไปที่อดีตคนรัก

“คุณมาที่นี่เพราะอะไรกันแน่มณ?”

“ก็บอกแล้วไงคะ ว่ามณตั้งใจจะมาแสดงความยินดีและอวยพรให้ต่อ”

เขากระตุกยิ้มที่มุมปาก

“มันค่อนข้างจะเชื่อยากสักหน่อยนะ เพราะจำได้ว่าเมื่อห้าปีก่อน ผมเฝ้าชวนคุณมาที่นี่ไม่รู้กี่ครั้ง ไม่ว่าจะหว่านล้อมอ้อนวอนยังไง แต่คุณก็ไม่เคยสนใจ”

“เวลาเปลี่ยนไป ใจคนก็เปลี่ยนแปลงมันก็ธรรมดานี่คะ” เจ้าหล่อนว่าพร้อมยักไหล่

“เมื่อก่อนมณสนใจเรื่องเรียนมากกว่า แต่ตอนนี้” เจ้าหล่อนทอดแววตาอาลัยอาวรณ์มาที่เขา “มณรู้ใจตัวเองแล้วว่าสิ่งที่มณปรารถนาที่สุดในชีวิต ไม่ใช่อะไร แต่เป็นผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้ามณตอนนี้ต่างหาก”

ต่อตระกูลอึ้งไป ทั้งคำพูดและแววตาของอดีตคนรัก กำลังสั่นสะเทือนกำแพงที่แข็งกร้าวในหัวใจ อย่างที่เขาให้เหตุผลกับศาสตรา ว่าระหว่างผู้หญิงสองคน เขาไม่อาจจะเลือกใครสักคนได้ แต่ด้วยความเป็นจริง ในปัจจุบัน สิ่งที่ถูกต้อง เขามีภรรรยาแล้ว และเธอก็เป็นคนดี ไม่มีความผิดอะไรที่ทำให้เขาสามารถนอกใจเธอได้ แม้แต่ในความคิด และกำแพงของเขามันคงจะทลายลงในไม่ช้า หากเขาไม่พาตัวเองออกไปให้พ้นจากตรงนี้

“คุณพูดถูกมณ เวลาเปลี่ยนไป ใจคนก็เปลี่ยนแปลงเป็นธรรมดา ตอนนี้คุณไม่ใช่คนที่ผมอยากให้มาอยู่ด้วยกัน ชีวิตลำบากหัวหกก้นขวิดในไร่อินทนิลมันไม่เหมาะกับคุณเลยสักนิด”

“แล้วมันเหมาะกับใครล่ะคะ รมย์รวินท์งั้นหรือ?” เจ้าหล่อนตั้งคำถามหน้าเชิดอย่างท้าทาย

“บอกมณสิคะ ว่าคุณลืมเรื่องของเราไปหมดแล้ว มณไม่สิทธิ์แม้จะคิดถึงหรือมาเยี่ยมเยือนต่อ”

“ความรู้สึกของคุณ มันก็เป็นสิทธิ์ของคุณ ซึ่งผมคงจะเข้าไปห้ามปรามไม่ได้หรอก...ถ้าคุณอยากอยู่ที่นี่ก็ตามสบาย แต่ผมคงไม่มีเวลามาต้อนรับคุณ เพราะงานคลุกฝุ่นดินโคลนในไร่จนตัวเหม็นสาบเหงื่อท่วมมันเยอะเหลือเกิน ผมไม่รู้ว่าคุณไปได้ยิน หรือได้ฟังอะไรมา แต่ตอนนี้ไร่อินทนิลยังเป็นหนี้อยู่ร้อยห้าสิบล้านบาท ผมยังมีหนี้ท่วม ที่ทำให้ผมต้องทำงานหนักอยู่ทุกวัน”

พูดจบร่างสูงใหญ่นั่นก็หมุนตัวกลับ ปล่อยให้หญิงสาวหน้าค้าง ก่อนจะทิ้งร่างลงบนโซฟา

ต่อตระกูลยังเป็นหนี้...ก็ช่างหนี้เขาปะไร ถึงยังไงเธอก็เชื่อว่าทั้งคุณหญิงตวงทิพย์และคุณเติมสิริ ไม่มีทางปล่อยให้อนาคตของต่อตระกูลไร้จุดหมายไปอย่างนี้ตลอดแน่ๆ ในที่สุดเขาก็ต้องเข้าไปบริหารบริษัทของครอบครัว และเป็นเจ้าของไทรินสินเกษตรเต็มตัวด้วยสิทธิ์โดยชอบธรรม และหน้าที่ที่ไม่อาจจะหลีกเลี่ยงได้

ยังไงเธอก็จะอดทนรอ และต่อสู้จนถึงที่สุด เพราะตำแหน่งภริยาของประธานกรรมการใหญ่ไทรินสินเกษตร ไม่ใช่สำหรับผู้หญิงอ่อนแอ หรือยอมแพ้ง่ายๆ เช่นกัน

+++++++++

มย์รวินท์ปลดเสื้อออกจากไม้แขวน แล้วบรรจงพับมันใส่ในกระเป๋าเดินทางใบย่อมด้วยใจที่สั่นพร่า

เธอทำงานไม่สำเร็จ...ต่อตระกูลกำลังจะส่งตัวเธอกลับ เพียงแค่ภิรมณโผล่มา ทุกอย่างที่กำลังไปด้วยดีก็พังครืนลงมาเสียหมด รวมทั้งความพยายามในสามสี่วันที่ผ่านมาของเธอ...ฐานะภรรยากำมะลอไม่อาจเทียบได้กับคนรักเก่าที่คบหากันมาหลายปี...สิ่งที่เธอทำได้ต่อจากนี้ คือก้มหน้ารับฟังคำตำหนิของคุณหญิงตวงทิพย์โดยหมดสิทธิ์โต้เถียง

“เก็บของเสร็จรึยัง?”

เสียงของต่อตระกูลดังอยู่ด้านหลัง เขาเข้ามาเงียบเสียจนเธอสะดุ้งโหยง รีบยกมือขึ้นปาดป้ายน้ำตาที่ล้นหัวตาออกมาลวกๆ

“นี่อะไรกัน เยอะแยะ”

กวาดตามองเสื้อผ้าที่หญิงสาวเอาออกมาวางจนกินพื้นที่ไปครึ่งเตียงได้

“ผมบอกให้เอาไปเท่าที่จำเป็น แค่สองสามชุดก็พอ” ว่าแล้วก็เข้ามาหยิบจับเสื้อผ้าของเธอยัดลงกระเป๋าเป้สะพายสีเขียวขี้ม้าที่ไม่รู้ว่าเอามาจากไหน

“ผ้าเช็ดตัว แล้วก็อะไรนะ...อ้อ แปรงสีฟัน”

ว่าแล้วเขาก็รีบเดินเข้าไปในห้องน้ำ คว้าเอาแปรงสีฟันและยาสีฟันออกมายัดใส่กระเป๋าใบนั้น

“สบู่แชมพูเราคงใช้ด้วยกันได้ ไม่ต้องเอาอะไรไปเยอะหรอกแค่สองสามวัน”

ใบหน้าคนโศกสลดเงยขึ้นมามองคนพูดอย่างงงๆ

“เราจะไปด้วยกันหรือคะ?”

“ใช่” เขาผงกหน้า พร้อมกับเก็บข้าวของเธอใส่กระเป๋าให้ หัวใจที่ห่อเหี่ยวค่อยชื้นขึ้นมาที่ได้ยินอย่างนั้น

“เราจะไปไหนกันหรือคะ?” ถามอย่างตื่นเต้นระคนประหลาดใจ

ต่อตระกูลยิ้ม ไม่ตอบว่ากระไร จัดการรูดซิปกระเป๋าเป้ แล้วยื่นส่งให้เธอ ส่วนตัวเองเดินไปเปิดตู้ แล้วหยิบกระเป๋าคล้ายๆ กันออกมาอีกใบซึ่งใหญ่กว่า และรู้สึกว่าใบนั้นจะจัดของเตรียมพร้อมไว้เรียบร้อยแล้ว

“ไปถึงเดี๋ยวก็รู้” เขายื่นมือมาให้เธอซึ่งสะพายกระเป๋าเตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้ว

รมย์รวินท์รีบส่งมือให้เขาอย่างกลัวจะเปลี่ยนใจ เพียงแค่เขาจับมือเธอเท่านั้นก็รู้สึกถึงความสุขและอบอุ่นใจ ปล่อยให้เขาเป็นฝ่ายจูงมือเธอเดินไป พร้อมที่จะเป็นผู้ตามที่ดี

“นี่พวกคุณจะไปไหนกัน?” ภิรมณที่ผลุนผลันออกจากห้องมาถาม

“ไปพักผ่อนกัน ประสาข้าวใหม่ปลามัน” หันมาสบตาเธอล้อเลียน เล่นเอาคนถูกมองเขินหน้าแดง

“แล้วมณล่ะคะ?” ถามขึ้นมาอย่างไม่พอใจ

“ขอโทษนะ เราสองคนคงไม่ว่างต้อนรับคุณ แต่ถ้าคุณอยากมาดูไร่อินทนิลแล้วล่ะก็...”

“แล้วมณจะอยู่กับใคร ในเมื่อเจ้าของไร่ไม่อยู่”

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง” ว่าพร้อมกับยิ้มแฉ่ง “ศาสตรา...นายศาสตรา”

คนถูกเรียกโผล่หน้ามาจากด้านล่าง

“ว่าไงครับคุณต่อ”

“ฉันฝากนายดูแลรับรองเพื่อนฉันด้วยนะ ระหว่างที่ฉันไม่อยู่”

“อ้อ...ได้เลยครับ” ศาสตรารีบตะเบ๊ะ รับหน้าที่อย่างไม่เกี่ยงงอน พร้อมจะเป็นกองหนุนช่วยเหลือเต็มที่

คนถูกโยนไปให้ใครอีกคนดูแลหน้าบึ้ง เม้มปากแน่นเพื่อไม่ให้ตัวเองหลุดเสียงกรี๊ดเพราะความไม่พอใจออกมาเสียก่อน มองตามหลังต่อตระกูลและภรรยาที่จูงพากันลงไปข้างล่างแล้ว เธอคิดครวญอยู่ครู่หนึ่งว่าควรจะทำยังไงดี ก่อนจะวิ่งตามลงไปทันต่อตระกูลที่ประตูพอดี จึงรีบเข้าไปฉวยแขนเขาเอาไว้

“ต่อจะทิ้งมณไว้อย่างนี้ไม่ได้นะคะ คุณก็รู้ว่ามณตั้งใจจะมาหาคุณ”

“มณ”

เขาวางมือลงบนหลังมือของหญิงสาวที่เกาะแขนเขาอยู่

“คุณไม่บอกก่อนว่าคุณจะมา และผมก็วางแผนฮันนิมูนเซอร์ไพร์ซเมียผมเอาไว้แล้วคงอยู่ดูแลคุณไม่ได้ และถ้าคุณอยากรู้ว่าผมกับรมย์เราจะมีลูกกันกี่คน เอาไว้กลับมาผมคงให้คำตอบกับคุณได้”

เขารวบมือของหญิงสาวแล้วปลดออกจากท่อนแขน ก่อนจะจับมือของรมย์รวินท์ ประสานมือกันแล้วจับจูงหญิงสาวเดินออกไป

ภิรมณเกือบกระทืบเท้าเร่าๆ มองตามหลังไปด้วยดวงตาที่แทบจะลุกเป็นไฟเลยทีเดียว

ศาสตราหันมายิ้มกับหญิงสาว

“ผมต้องไปส่งเจ้านายก่อนนะครับ เอาไว้เสร็จจากงานในไร่ค่ำๆ จะกลับมาต้อนรับคุณอย่างสมเกียรติ ตอนนี้คงรบกวนให้ช่วยดูแลตัวเองไปก่อนนะครับ” บอกพร้อมกับค้อมศีรษะให้ ก่อนจะรีบวิ่งตามเจ้านายกับเมียกระโดดขึ้นรถจี๊ปที่ขับฉิวออกไปในทันที

“กรี๊ด.....กรี๊ด.....” หลังจากรถที่ต่อตระกูลขับลับสายตาไป เหลือเพียงฝุ่นดินที่ตลบอบอวล ภิรมณก็ไม่จำเป็นต้องรักษามารยาทอีก เจ้าหล่อนร้องกรี๊ดกระทืบเท้าเร่าๆ อย่างขัดใจ

เมื่อก่อนหล่อนไม่เคยมีนิสัยแบบนี้ แต่หลังจากคบหากับภาณุเขาตามใจหล่อนราวกับเป็นเจ้าหญิง ทำให้หล่อนพลอยเสียนิสัยและเอาแต่ใจตัวเองมากทีเดียว...และข้อเรียกร้องของหล่อนก็ไม่เคยถูกปฏิเสธ แต่ในเวลานี้ เห็นจะแพ้ทางผู้หญิง หนิมๆ ติ๋มๆ เรียบร้อยอย่างรมย์รวินท์

ยังไงหล่อนก็ต่อให้ไปก้าวหนึ่งก็แล้วกัน เพราะอ่านสายตาแล้วหล่อนเชื่อว่า ต่อตระกูลยังไม่ได้ตัดใจไปจากหล่อน เขาอาจจะโกรธที่หล่อนทิ้งเขาไปในตอนนั้น ชีวิตแต่งงานสี่วันของเขากับรมย์รวินท์ ไม่มีทางจะมาแทนที่ความสัมพันธ์ยาวนานที่เขาให้เธอได้ เธอเชื่อ...และเธอก็จะอยู่ด้วยความเชื่อ


*****สาวๆ จ๋า หายงอนคุณต่อกันหรือยังคะ?
...ว่าแต่ พวกเขาจะไปฮันนิมูนกัน...งั้นตอนหน้าก็....ฮึ้ย....>/////<



เมียจานด่วน
วชิราภา/รัชริล
www.mebmarket.com
ประกาศิตจากผู้เป็นย่า คือต้องปั๊มเหลนให้ท่านแลกกับการชดใช้หนี้หนึ่งร้อยห้าสิบล้านบาท แล้วโคบาลหนุ่มหัวขบถอย่างเขาควรจะทำอย่างไรกับแม่สาวหน้าซื่อตาใสที...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

28 ความคิดเห็น

  1. #22 aranyaorchid (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 06:08
    คุณต่อคิดถูกแล้ว ไชโย คุณต่อไม่ได้เลี้ยงควายไว้ในสมอง
    #22
    0