เมียจานด่วน

ตอนที่ 13 : เลือกข้างเมีย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,078
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    22 ก.ย. 59



 

“จะดีหรือครับคุณต่อ ปล่อยแม่เสือสองตัวไว้ด้วยกันอย่างนั้น?”

ศาสตราถามทันทีที่กระโดดขึ้นรถจี๊ปของต่อตระกูลซึ่งขณะนี้กำลังขับห้อตะบึงเข้าไปในไร่อินทนิล

ใบหน้าคร้ามเข้มกำลังครุ่นคิดจนคิ้วขมวด ถึงเหตุผลการมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยของภิรมณ

“นายคิดว่ารมย์รวินท์เป็นแม่เสืองั้นหรือ?” หันมาถามคนเปิดประเด็นขึ้นมา

ศาสตราส่ายหน้าดิก

“แค่เผชิญหน้ากันผมว่าคุณรมย์ก็แพ้หลุดรุ่ยแล้วครับ...คุณมณท่าทางไม่ธรรมดาเอาเสียเลย แล้วคุณต่อก็ยังไปกอดไปจูบเธอต่อหน้าคุณรมย์อีก ผมเห็นเธอหน้าเสียทีเดียว”

แล้วใครว่าเขาไม่เห็นเล่า

“ฉันไม่ได้เป็นฝ่ายกอดเขาเสียหน่อย เขาต่างหากที่ทำอย่างนั้น...ฉันทำอะไรไม่ถูก จู่ๆ เขาก็โผล่มา แล้วหัวใจฉันก็กระตุกวูบ ฉันไปไม่เป็น ทำอะไรไม่ถูกเลยศาสตรา” ยอมสารภาพอย่างสิ้นท่า

“คุณต่อจะรู้สึกอย่างนั้นไม่ได้...ถึงคุณต่อกับคุณมณจะเคยรักกันมาขนาดไหน แต่ผู้หญิงคนนั้นเป็นแค่อดีต ส่วนคุณรมย์คือปัจจุบัน คุณต่อต้องท่องให้ขึ้นใจว่าจะนอกใจคุณรมย์ไม่ได้” เขาเอาใจช่วยหญิงสาวสุดชีวิต

“ฉันก็อยากคิดอย่างนั้นเหมือนกันนะศาสตรา แต่ว่าฉันกับมณ เราผูกพันกันมายิ่งกว่ารมย์รวินท์หลายเท่านัก”

“นี่คุณต่อยังไม่คิดว่าคุณรมย์เป็นภรรยาจริงๆ อีกหรือครับให้ตาย...” ศาสตรารู้สึกปวดหัวแทน เมื่อนึกถึงเรื่องวุ่นๆ เพราะจู่ๆ ต่อตระกูลก็เกิดปอดแหกขึ้นมา ไม่ยอมเผด็จศึกภรรยาที่เข้าหอกันมาตั้งสี่วันแล้ว

ต่อตระกูลจิ๊จ๊ะปาก

“นายอย่ามากดดันฉันเรื่องนั้นหน่อยเลยศาสตรา นายก็รู้ว่าฉันกับรมย์รวินท์เราเพิ่งเจอหน้ากันเมื่อไม่กี่วันก่อน จู่ๆ จะให้ฉันบุ่มบ่ามทำอะไรไป...นายต้องคิดถึงผลระยะยาว เขากับฉันยังจะอยู่เจอหน้ากันไปอีกนาน”

“แต่ผมว่ามันชักจะยุ่งๆ นะครับ จู่ๆ แฟนเก่าของคุณต่อก็โผล่มา”

“ทำไม นายคิดว่ารมย์จะหึงหรือ?” หันมาถามคนนั่งข้างๆ อยากให้เป็นอย่างนั้นเหมือนกัน

“ก็ต้องมีบ้างแหละครับ ตามสิทธิ์ของเมีย แม้จะยังไม่ใช่เมียจริงๆ ก็เหอะ”

“แต่เรื่องฉันกับมณจบกันไปนานแล้ว”

ศาสตราทำหน้าไม่ค่อยอยากเชื่อ จากปฏิกริยาท่าทางที่ทั้งสองคนยังมีต่อกันเมื่อครู่นี้ เขาเห็นกับตา

“แน่ใจนะครับว่าจบจริง?”

“นี่นาย” หันมาเอ็ดอึงใส่คู่หูอย่างหงุดหงิด “ไม่เชื่อใจฉันบ้างหรือไง?”

“โอเคๆ ผมเชื่อคุณต่อ แต่ดูท่าคุณมณทิราเธอจะไม่ได้คิดอย่างนั้นนะครับ”

“เธอชื่อภิรมณ” เขาพูดลอดไรฟันแก้ให้ถูก

“นั่นแหละครับ เห็นไหม แค่ผมเอ่ยชื่อเธอผิด คุณต่อยังหงุดหงิดใส่ แล้วมาพูดว่าไม่มีเยื่อใย เป็นใครจะเชื่อ”

“ศาสตรา ขอร้องล่ะ อย่ามามัวจับผิดฉันอยู่เลย”

“คุณรมย์ของผมเห็นทีจะแย่”

“นายหมายความว่ายังไง?”

“เห็นแว่บเดียวก็รู้ว่าคุณมณทิรา..เอ๊ย! ภิรมณดูไม่ธรรมดา การมาของเธอก็ไม่ธรรมดา ไอ้ที่ว่ามาเยี่ยมแสดงความยินดีกับแฟนเก่า ทั้งที่เธอไม่เคยมาเหยียบที่นี่ตลอดห้าปี แต่อยู่ดีๆ ก็ขับรถบุกป่าฝ่าดงมาถึงนี่ ผมเชื่อยากครับ”

อย่าว่าแต่ศาสตราเลยที่ไม่เชื่อ เขาเองก็ไม่ใช่พวกพระเอกละครที่จะโง่ขนาดเชื่อว่าเหตุผลนั้นเหมือนกัน

“แล้วระหว่างผู้หญิงที่คบกันมาตั้งหลายปี กับผู้หญิงที่คุณต่อเพิ่งเห็นหน้าแค่ไม่กี่วัน เฮ้อ! เอ่ยอย่างหนักใจแทน “เป็นเมียเพราะแต่งงานกัน ยังไม่ได้จดทะเบียนสมรสเลยด้วยซ้ำ แถมทางพฤตินัยก็ยังอีก...แต่กับคุณมณนั่น มันก็เหมือนถ่านไฟเก่าที่เป่าๆ เดี๋ยวก็คุ”

“แล้วนายจะให้ฉันทำยังไงล่ะ?” เขาตวัดพวงมาลัยจอดรถพรืดเสียข้างทาง ไม่มีสมาธิจะขับต่อ และก็ขี้เกียจตะโกนแข่งกับเสียงลมตอนที่ขับรถอยู่ด้วย

“ขอโทษนะครับ ที่ต้องถามอย่างเสียมารยาท ทำไมคุณต่อถึงยังไม่ยอมใช้สิทธิ์ความเป็นสามีกับภรรยาที่ถูกต้องอย่างคุณรมย์”

ต่อตระกูลเงียบไป เขาเองก็สงสัยตัวเองอยู่เหมือนกัน และก็ได้รับคำตอบแล้วว่า

“เราเพิ่งเจอหน้ากัน ยังไม่ทันได้รู้จักดี ฉันยังไม่ทันได้รักเขา และเขาก็ยังไม่ได้รักฉัน แล้วนายจะให้ฉันไปทำอะไรอย่างนั้นกับเขาหรือ? ฉันคงรู้สึกบาปเหมือนปล้ำแม่ชีเลยล่ะ เพราะรมย์เขาเป็นคนดี...ดีมากๆ ถึงยังไม่รู้จักเขามากนัก แต่ฉันก็สัมผัสรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ”

ศาสตราอึ้งไปในเหตุผลที่รัวออกมาจากปากของต่อตระกูล เขามองหน้าเจ้านายนิ่งๆ อ้าปากค้างหน่อยๆ

โอ้! นี่ต้องไม่ใช่คุณต่อที่ผมรู้จักแน่ๆ ปกติเห็นหิ้วผู้หญิงมาจากในเมือง ก็แค่หน้ากันแค่ไม่กี่ชั่วโมง ก็ยังฟัดกันนัวเนียยันเช้าได้”

“มันเหมือนกันเสียที่ไหนล่ะศาสตรา กับผู้หญิงพวกนั้นเราต่างก็สนุก ต่างก็พอใจ มันจะดีจะห่วยยังไง ก็แค่คืนๆ หนึ่งที่ไม่มีใครกลับไปคิดถึงมันอีก แต่นี่เมียฉัน...ฉันยังจะอยู่กับรมย์รวินท์ไปอีกนาน”

“นานแค่ไหนครับ? อ๊ะๆ ผมไม่ได้กวนตีนคุณต่อนะ แต่อยากรู้จริงๆ ว่าคุณต่อคิดจริงจังกับคุณรมย์แค่ไหน?” ศาสตรารีบยกมือห้ามไว้ แล้วออกตัวก่อน

“ฉันแคร์เขา” พูดจริงจัง “แคร์มาก แคร์อย่างที่ไม่เคยแคร์ผู้หญิงคนไหนแบบนี้มานานแล้ว”

“งั้นถ้าสมมุติว่าต้องเลือกระหว่างผู้หญิงสองคน ตัดเหตุผลถูกผิดออกไป ให้เป็นเรื่องของความรู้สึกล้วนๆ ระหว่างคุณรมย์ กับคุณมณ คุณต่อจะเลือกใคร?”

ต่อตระกูลนิ่งไป กับคำถามนั้น นานเสียจนศาสตราที่เอาใจลุ้นช่วยในคำตอบใจแป้วแทนรมย์รวินท์ไปเลยทีเดียว

โธ่! คุณต่อ ก็ตอบสิครับว่าคุณรมย์”

“มันตอบยากนะศาสตรา รมย์รวินท์ขึ้นชื่อว่าเป็นเมียฉันก็จริง แต่เราเพิ่งอยู่ด้วยกันแค่ไม่กี่วันแถมยังไม่ได้ผูกพันกันลึกซึ้งอะไร ส่วนภิรมณฉันรู้จักเขามานาน เราผ่านอะไรมาด้วยกันเยอะ ความทรงจำระหว่างฉันกับเขา มันไม่สามารถจะปลิดออกไปเหมือนเด็ดใบไม้ทิ้งภายในแค่ไม่กี่นาทีได้ ห้าปีที่ผ่านมาฉันก็ยังไม่เคยลืมเขา ไม่เคยลืม แม้จะพยายามตัดใจ นายเคยได้ยินคำว่า ตัดบัวยังเหลือใยไหม ตอนที่เห็นหน้าเขาในห้องรับแขก ตัวฉันชาไปหมด ฉันแทบไม่เชื่อว่าจะเห็นเขาที่นี่”

“ไหนว่าจบไปแล้วไงครับ...โธ่! คุณรมย์ของผมแย่แล้ว” ศาสตราครวญ

“จบสิ...เพราะฉันคงไม่กลับไปคบเขาอย่างเดิมอีก ฉันมีเมียแล้วนะศาสตรา รมย์รวินท์เป็นเมียฉัน แต่นายอย่าบังคับให้ฉันต้องเลือกระหว่างทั้งสองคน” เขาทำหน้าหนักใจเหมือนถูกบังคับให้ไปตายทีเดียว

ศาสตราถอนหายใจพรวดกับคนปากแข็งแต่ใจไม่ได้เด็ดขาดตามนั้น

“ผมดูจากรูปการณ์แล้ว คุณภิรมณเธอกลับมาเป่าถ่านไฟเก่าแน่ๆ” ทั้งคำพูดคำจาที่ใช้ ทั้งท่าทางที่แสดงออกมันชัดเจนต่อให้คนโง่ที่สุดก็ยังรู้

“และคุณต่อก็ต้องเลือก ถึงไม่เลือกวันนี้ แต่ก็ต้องเลือกสักวันที่ไม่นานนี้หรอก ผมอยากให้คุณต่อมีสติให้มากๆ คิดใคร่ครวญให้ดีๆ และก็หวังว่าคุณต่อจะเลือกได้...ไม่มีคำตอบถูกทุกข้อนะครับ เรื่องของหัวใจ วันบายวันเท่านั้น”

“แล้วฉันควรทำยังไงดีล่ะศาสตรา”

เขาก็จนปัญญาจะช่วย เพราะชีวิตนี้ไม่เคยมีประสบการณ์สองหญิงหนึ่งชาย รักพี่ก็เสียดายน้องมาก่อน

“ผมไม่รู้ว่าคุณต่อควรทำยังไง? แต่ถ้าเป็นผม...การที่ผมไม่ได้ปฏิเสธผู้หญิงที่ผู้ใหญ่บังคับให้แต่งงานด้วยก็แปลว่าผมยอมรับเธอเป็นภรรยา และถึงแม้ว่าผมจะยังไม่ได้รักเธอ แต่ผมก็จะให้เกียรติเธอในฐานะภรรยาของผมต่อหน้าทุกคน”

ต่อตระกูลยกมือกุมขมับ คิดไม่ตก เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อให้ออกซิเจนได้ไปเลี้ยงสมอง เผื่อจะมีความคิดดีๆ ออกมา คิด...ค่อยๆ คิด

รมย์รวินท์เป็นภรรยาเขา เธอจะตกลงอย่างไรกับคุณหญิงตวงทิพย์ก็ช่าง แต่ในฐานะภรรยาที่เขาเองก็ไม่ได้ปฏิเสธมาตั้งแต่ต้น เขาต้องให้เกียรติที่เธอยอมมาร่วมทุกข์ร่วมสุข หัวหกก้นขวิดกับเขาที่ไร่อินทนิลห่างไกลความเจริญ โดยไม่มีเหตุผลมากมายร้อยแปดพันประการมาอ้าง อย่างที่ภิรมณทำ...คำตอบที่เคยทุบหัวใจของเขาจนแหลกไปครั้งหนึ่งเมื่อห้าปีก่อน

นานทีเดียวกว่าที่ต่อตระกูลจะยอมสตาร์ทเครื่องยนต์อีกครั้ง แล้วหมุนพวงมาลัยเลี้ยวกลับไปที่บ้านพัก

“คุณต่อจะไปไหนครับ?” ศาสตราถามอย่างประหลาดใจ แต่ก็ไม่ได้คำตอบ นอกจากแววตาที่เต็มไปด้วยความว้าวุ่นใจของเจ้านายหนุ่มที่เกิดมาเนื้อหอมเอาตอนนี้

“สรุปวันนี้ก็ยังเก็บข้าวโพดกันไม่เสร็จสินะ หึๆ “ ศาสตราหัวเราะพยายามจะคิดให้ขำ แต่ก็ขำไม่ออก ยอมร่วมชะตากรรมไปกับต่อตระกูลอีกเรื่องหนึ่ง นอกจากมาลำบากบุกป่าฝ่าดงด้วยกันจนสร้างไร่อินทนิลเป็นรูปเป็นร่าง เรื่องหัวใจของเจ้านาย ชีวิตครอบครัวคู่ผัวตัวเมีย เขาก็จะมีส่วนอยู่ร่วมด้วยเช่นกัน...

+++++++++

 

“ฉันได้ยินว่าเธอกับต่อเพิ่งแต่งงานกันงั้นหรือ?”

แขกที่เพิ่งมาถึงเอ่ยถาม ทันทีที่รมย์รวินท์พาเจ้าหล่อนขนสัมภาระหลายใบที่คล้ายกับจะมาตั้งรกรากอยู่ที่นี่ขึ้นไปเก็บบนห้องพักรับรองแขก

“ค่ะ”

“กี่วันแล้วนะ?”

“เมื่อสี่วันก่อน”

“สี่วันเองหรือ?” ภิรมณเสียงสูง หล่อนมาช้าไปแค่สี่วัน

รมย์รวินท์รู้สึกทำตัวไม่ถูกเมื่อต้องอยู่ต่อหน้าคนรักเก่าของต่อตระกูล ผู้หญิงสวย เฉี่ยว ปราดเปรียว ทันสมัยแบบผู้หญิงสมัยใหม่ซึ่งแตกต่างจากเธอลิบลับ

“แล้วเธอกับต่อรู้จักกันนานแล้วเหรอ?”

“ค่ะ นานแล้ว ตั้งแต่เด็ก” ตอบตามความเป็นจริง

ดวงตาคมเฉี่ยวแอบลอบพิศมองใบหน้าสวยใสราวกับสาวรุ่นดูอ่อนวัยของภรรยาต่อตระกูลพร้อมกับประเมิน

“เธออายุเท่าไหร่แล้ว”

“ยี่สิบสองค่ะ” 


*****รมย์จะรับมือศิรมณ ไหวไหม?

แล้วทำไมอิตาคุณต่อ ต้องมาสับสนตอนนี้ด้วย...อย่าน๊า...


เมียจานด่วน มีให้โหลดแล้วนะค๊า ^^


เมียจานด่วน
วชิราภา/รัชริล
www.mebmarket.com
ประกาศิตจากผู้เป็นย่า คือต้องปั๊มเหลนให้ท่านแลกกับการชดใช้หนี้หนึ่งร้อยห้าสิบล้านบาท แล้วโคบาลหนุ่มหัวขบถอย่างเขาควรจะทำอย่างไรกับแม่สาวหน้าซื่อตาใสที...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

28 ความคิดเห็น

  1. #20 fsn (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 กันยายน 2559 / 22:32
    รอดูว่าจะหัวหรือก้อยคะ
    #20
    0