Temporary Bliss ข้ามคืน | CHANBAEK END

ตอนที่ 28 : ข้ามคืนครั้งที่ 27 : จบปัญหา [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,189
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    23 ส.ค. 60

TEMPORARY BLISS : CHAPTER 27

ข้ามคืนครั้งที่ 27 : จบปัญหา

#ฟิคคืนของชานแบค

 

            ชานยอลมาส่งผมที่บ้านตลอดทางผมก็เอาแต่เงียบมาตลอด ผมไม่ได้ขอร้องให้เขาอยู่เป็นเพื่อนผมและเขาเองก็รู้ว่าตอนนี้ตัวเองเป็นคนนอก เขาเลยเลือกที่จะไม่งอแงหรืออ้อนวอน เพียงแค่มาส่งแล้วกลับไป อาจจะมีจูบลาบ้างซึ่งผมก็ไม่ได้ว่าอะไรเขาหรอก

 

            ผมรู้ว่าเขาเป็นห่วง แต่ด้วยสถานะเขาเลยไม่ควรอยู่ที่นี่

 

            และผมก็ไม่อยากให้เราผิดใจกันด้วย เพราะงั้นพอหลังเขากลับไปผมเลยมานั่งรอพ่อที่ห้องนั่งเล่น พร้อมกับทบทวนสิ่งที่จงแดเล่า รวมถึงภาพที่ผมเห็นเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว ภาพของพ่อที่โอบกอดจงแดเอาไว้ ดูเหมือนเจ้าตัวจะร้องไห้ด้วย

 

            ผมมั่นใจว่าเขาไม่ได้เสแสร้ง ท่าทางของเขามันบ่งบอกได้อย่างชัดเจนว่าเขารู้สึกยังไง เขาคงกังวล และอึดอัดมาก ตอนที่นั่งรถมาชานยอลก็เล่าประวัติคร่าวๆของจงแดให้ผมฟัง ผมว่าชีวิตเขามันน่าเศร้ามากเลยนะ เสียแม่ไปแล้วยังมีปัญหากับพ่ออีก พอพ่อของผมเข้าไปในชีวิต

 

            เขาเลยไม่ต่างจากที่พึ่งเดียวที่จงแดต้องการ

 

            พอคิดดูแล้วชีวิตของผมมันก็ไม่ต่างจากจงแดเท่าไหร่ ติดตรงที่ว่าผมไม่เคยมีปัญหากับพ่อ เรารักกันดีครอบครัวผมก็อบอุ่นและผมก็ไม่ได้รู้สึกขาดหาย แต่จงแดกลับกลายเป็นเด็กมีปัญหา นั่นเพราะการเลี้ยงดูและการแสดงความรักของครอบครัวเราแตกต่างกันไป

 

            ผมไม่แปลกใจเลยว่าทำไมทุกคนถึงอยากได้พ่อของผมกัน

 

            ถึงอย่างนั้นก็เถอะ...

 

            “ฉันควรรู้สึกยังไงกันนะผมถามตัวเองพลางทิ้งตัวลงพิงกับพนักโซฟา ยกมือขึ้นมาก่ายหน้าผากขณะเหลือบสายตามองเวลา ตอนนี้สี่โมงกว่าแล้วพ่อยังไม่กลับมาที่บ้าน ผมก็ไม่ได้คิดจะโทรหา การเร่งรัดจะทำให้ทุกอย่างแย่ลงก็เป็นได้ เพราะงั้นผมเลยเลือกที่จะถอนหายใจแล้วหลับตาลง

 

            ขอหยุดคิดเรื่องนี้สักพักเถอะนะ...

 

            ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่ผมเผลอหลับไปและเห็นภาพครอบครัวของตัวเองในตอนที่แม่ยังอยู่ ถึงมันจะเลือนลางมาก แต่ผมก็ยังคงจดจำได้ว่าในตอนนั้นมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง รวมถึงความรู้สึกเสียใจตอนที่เสียแม่ไป วันนั้นทั้งผมทั้งพ่อเหมือนชีวิตพังทลาย ผมเอาแต่ร้องไห้เจ็บปวดกับมันในขณะที่พ่อยังคงนิ่ง เอาแต่โอบกอดผมเอาไว้ ผมไม่รู้เลยว่าพ่อรู้สึกยังไง เขาไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมานอกจากความเศร้าสร้อยในดวงตา

 

            และรอยยิ้มอันหม่นหมองของเขา

 

            พ่อบอกให้ผมเข้มแข็ง เราจะผ่านมันไปด้วยกัน ผมเคยเชื่อว่าพ่อมีเวทย์มนต์ที่ทำให้ความเจ็บปวดหายไป เพราะหลังจากนั้นผมก็สามารถทำใจได้ ต้องขอบคุณพ่อที่คอยดูแลผม ทำให้ผมไม่รู้สึกว่าขาดอะไร โดยที่ผมไม่เคยคิดเรื่องที่พ่อจะปันใจไปให้ใคร

 

            ผมไม่เคยคิดว่าพ่อจะรักใครนอกจากแม่ของผม

 

            กระทั่งวันนี้...

 

            “แบคฮยอน

 

            “อะ…

 

            “ถ้าง่วงก็ขึ้นไปนอนที่ห้องสิ นอนตรงนี้เดี๋ยวไม่สบายนะ

 

            “พ่อ...เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยดังขึ้นปลุกผมให้ตื่นจากความฝัน ภาพของพ่อที่กำลังยกยิ้มอ่อนโยนให้ปรากฏขึ้นมาซ้อนทับกับภาพที่พ่อเคยปลอบผม วินาทีนั้นผมอดรู้สึกเจ็บปวดระคนเศร้าสร้อยไม่ได้ พอคิดว่าพ่อจะหายไป ผมก็รู้สึกแย่ขึ้นมาน้ำตาไหลมาคลอเบ้าถึงอย่างนั้นก็ยังฝืนเอาไว้

 

            ผมไม่อยากร้องไห้ ถ้าร้องก็เท่ากับว่าทำให้พ่อลำบากใจ ผมไม่อยากให้พ่อต้องมาเหนื่อยเพราะผม

 

            ต่อให้เขาจะมองออกว่าผมไม่สบายใจอยู่ก็ตาม

 

            “วันนี้...กลับช้าจังนะครับ ไปไหนมาเหรอ

 

            “พ่อไปส่งจงแดที่บ้านมาครับ

 

            “…”

 

            “เรากับเขาคุยกันแล้วใช่ไหม

 

            “…”

 

            อยากคุยกับพ่อหน่อยไหม หรือจะขึ้นไปพักให้สบายใจก่อน พ่อไม่อยากให้เรารู้สึกแย่ไปมากกว่านี้นะแบคฮยอน

 

            คำพูดของพ่อทำให้ใจผมสั่นสะเทือนไม่น้อยเลยทีเดียว ทั้งที่ตอนนี้เราควรจะเถียงกันไปมา เขากลับทำให้ทุกอย่างสงบด้วยน้ำเสียงของเขา พาเอาผมต้องหลุบตาต่ำ พ่อเป็นคนเดียวเสมอที่เข้าใจว่าผมรู้สึกยังไง ทั้งที่ผมบอกออกไปแล้วเก็บซ่อนเอาไว้เหมือนตอนนี้

 

            ไม่ว่ายังไงก็หลบอะไรเขาไม่ได้เลย

 

            ไม่ครับ ผมอยากคุยกับพ่อ

 

กึก !

 

            “ผมอยากเคลียร์ให้จบน่ะผมพูดออกไปตามความจริงส่งผลให้พ่อพยักหน้าตอบรับ เขาเดินมาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาข้างๆผม นัยน์ตาสวยทอดมองลงมาเปิดโอกาสให้ผมได้พูดก่อน เล่นเอาผมต้องสูดลมหายใจเขาหนักๆเพื่อยับยั้งความย่ำแย่ของจิตใจ

 

            การต้องมาพูดอะไรแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่ผมหวังไว้ นี่มันฟ้าแกล้งกันชัดๆ

 

            เขามาบอกผมว่าพ่อกับเขารักกันผมเจาะเข้าประเด็นโดยไม่อ้อมค้อม เนื่องจากผมคิดว่าถ้าเจาะเข้าไปตรงๆมันน่าจะดีกว่า อย่างน้อยถ้าเกิดต้องรู้สึกแย่ ผมจะได้แย่รอบเดียว ไม่ใช่ถูกบั่นทอนลงไปเรื่อยๆจนไม่เหลืออะไรให้พร้อมรับฟัง

 

            ดีหน่อยที่พ่อก็ให้ความร่วมมือ ฟังที่ผมพูดและตอบเหมือนจำเป็น

 

            พ่อไปจีบเขาตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน

 

ใช่

 

แล้วก็ตามตื้ออยู่เรื่อยๆ คอยดูแล คอยเทคแคร์เอาใจ เวลาเขามีปัญหาพ่อก็เป็นคนแรกที่เข้าไปหานั่นคือสาเหตุที่พ่อเริ่มไม่ค่อยกลับบ้านใช่ไหมครับ ?

 

            “มันไม่ใช่ซะทีเดียวหรอกนะ พ่อเองก็ต้องทำงานหนักเหมือนกันพ่อถอนหายใจนิดหน่อย ผมคิดว่าตัวเขาคงแบกรับอะไรไว้เยอะเช่นกัน แต่พ่อเองก็ยอมรับว่าพ่อต้องดูแลเขาเลยทำให้ห่างบ้านไปบ้าง

 

“…”

 

แต่ไม่ใช่ว่าพ่อไม่สนใจลูกนะแบคฮยอน พ่อก็ยังดูแลลูกปกติ แค่เพิ่มคนพิเศษขึ้นมาอีกคนนึงเท่านั้นพ่อว่าพลางประสานมือกันบนตัก มันเป็นท่าทีคุยงานประจำของเขา พ่อยอมรับว่าพ่อสนใจเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน อาจจะฟังดูแปลกไปหน่อยแต่ความไม่ดีของเขาคือสิ่งทีพ่ออยากจะลบล้างให้มันหายไป

 

            “…”

 

            “พ่อรู้ว่าจงแดไม่ได้เลวร้าย เขาแค่ต้องการความรักจากใครสักคน พ่อเองก็เหมือนกันดวงตาของพ่อสั่นเขาเอื้อมมือมาจับมือผม บีบเบาๆราวกับขอร้องให้เข้าใจ พ่อไม่เคยสนใจใครเลยตั้งแต่ที่แม่เราเสียไป สัญญากับตัวเองว่าจะไม่รักใครอีกกระทั่งจงแดก้าวเข้ามา

 

            “...

 

            “เขาทำให้พ่อต้องกลืนน้ำลายตัวเองไม่รู้ทำไมน้ำเสียงของพ่อมันถึงได้ฟังดูอ่อนโยนมากขนาดนี้ มันอ่อนโยนในแบบที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับครอบครัว หากแต่เป็นความรู้สึกพิเศษที่เขามีต่อจงแดเท่านั้น นั่นพาให้หัวใจของผมรู้สึกวูบโหวงแปลกๆ เขาอาจจะไม่ใช่เด็กดี ไม่ใช่คนเรียบร้อย แต่เขาแค่ต้องการคนที่คอยซัพพอร์ตเขา และพ่ออยากเป็นคนนั้น

 

            “พ่อรักเขาขนาดนั้นเลยเหรอครับ

 

            “ลูกอาจไม่เข้าใจนะแบคฮยอน มันอธิบายยาก

 

            “งั้นตอบคำถามผมแค่ข้อเดียวล่ะกันครับ ผมสูดลมหายใจเข้าหนักกว่าเดิม รู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองต้องการทั้งกำลังใจ และการระบายความอึดอัดในเวลาเดียวกัน ที่ผมขัดไม่ใช่ว่าผมไม่อยากฟัง ผมแค่เห็นความรักที่พ่อมีต่อเขา รับรู้ได้ถึงความรู้สึกรักที่พวกเขามีต่อกัน

 

            มันแสดงออกมาชัดผ่านแววตา ตอนที่จงแดพูดถึงพ่อเขาก็ฉายแววตาแบบนี้เหมือนกัน

 

            แววตาที่แม้แต่ผมกับชานยอลยังไม่อาจจะแสดงมันออกมาได้ มันเป็นความรักที่ลึกซึ้งเกินไป ความรักจากความผูกพัน นั่นเป็นสาเหตุว่าทำไมผมถึงเปลี่ยนไปถามอย่างอื่น ผมรับรู้ถึงความรักของพวกเขาและคิดว่าการแยกพวกเขาออกจากกันเป็นเรื่องที่ยากลำบาก

 

            ผมไม่มีความจำเป็นที่ต้องทำแบบนั้น

 

            ทว่าถ้าเกิดพวกเขารักกัน สิ่งเดียวที่ผมอยากรู้ก็คือ...

 

            “พ่อไม่ได้คิดจะเอาเขามาแทนที่แม่ใช่ไหม

 

อะ...

 

มันรู้สึกแปลกๆยังไงไม่รู้สิ ถ้าต้องมีแม่ใหม่เป็นคนวัยเดียวกันดวงตาของผมบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่ารู้สึกแย่กับเรื่องนี้มากแค่ไหน ส่งผลให้พ่อเลื่อนสายตามาสบเข้าให้ เขายกยิ้มออกมาพร้อมกับส่ายหน้าเป็นคำตอบของคำถาม

 

จงแดจะไม่มาแทนที่ใคร เขาจะเป็นเขา และแม่เราก็ยังคงอยู่ที่เดิม

 

พ่อไม่ได้ลืมแม่ไปใช่ไหม พ่อยังรักแม่อยู่ใช่ไหมครับ ?ผมถามเขาเสียงสั่นจู่ๆน้ำตาก็ไหลมาคลอเบ้า มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายได้ยากมาก ผมอยากให้พ่อมีความสุขกับคนที่เขารัก ไม่อยากให้เขาต้องทนเหงาในขณะที่เอาแต่มองผมมีความสุขกับคนที่เข้ามา  ผมอยากให้เขาให้โอกาสตัวเองบ้าง ถึงอย่างนั้นพอคิดว่าจะมีคนมาแทนที่แม่ผมก็ปวดร้าวจนจุกอก

 

ผมกลัวว่าพ่อจะทอดทิ้งความรักที่แม่มีให้ กลัวว่าครอบครัวเราจะไม่เหมือนเดิมเมื่อใครบางคนก้าวเข้ามา

 

แม่เราอยู่ในใจพ่อเสมอนะแบคฮยอน

 

อะ...

 

พ่อยังคงรักเขา รักเขามากกว่าใครไม่งั้นพ่อจะทำให้ลูกเกิดมาทำไม ทั้งเขา และลูกคือชีวิตของพ่อเลยนะเจ้าตัวบอกพลางเอื้อมมือมาลูบหัวผมเพียงแค่ตอนนี้พ่อแค่อยากมีความสุขกับสิ่งที่พ่อเลือกบ้าง การที่เราเลือกเส้นทางใหม่ไม่ได้แปลว่าพ่อจะหลงลืมสิ่งที่เคยมีไป กลับกันพ่อจะเก็บมันไว้ในใจ และมันจะอยู่ในนั้นตลอดไป เชื่อพ่อสิ

 

ผมเชื่อพ่อมาตลอด พ่อก็รู้

 

งั้นครั้งนี้เชื่อพ่ออีกรอบได้ไหม

 

“…”

 

เชื่อว่าพ่อจะไม่ทอดทิ้งใคร และเปิดโอกาสให้พ่อกับจงแดได้รักกัน

 

            น้ำตาของผมไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง ก่อนจะโผเข้ากอดพ่อของตัวเองด้วยความรักใคร่ รวมถึงพยักหน้าให้เขาเข้าใจว่าเขาได้โอกาสนั้นไปแล้ว พ่อจูบลงบนเรือนผมสีสวยของผมโอบกอดผมไว้แนบอกเช่นเดียวกับทุกครั้ง ผมได้ยินเขาพูดขอบคุณผมเบาๆ รู้เลยว่าเขารอเวลานี้มานานแค่ไหน ถ้าสมมติผมไม่อนุญาตให้เขาคบใคร ก็เท่ากับว่าผมได้ทำลายจิตใจเขาลงไปแล้ว

 

            พ่อน่ะเปิดโอกาสให้ผมได้เจอคนมากมาย เวลาผมทำพลาดก็ไม่เคยดุด่าว่ากล่าว แค่ตักเตือนในแบบเขาผมถึงได้เติบโตมาเป็นแบบนี้ ซึ่งบอกเลยว่าผมดีใจที่มีพ่อดีๆอย่างเขา ดีใจที่ได้เกิดมาแล้วได้รับความรักมากมายจากผู้ชายคนนี้ เพราะงั้นผมก็ควรจะมอบความสุขคืนให้เขาบ้าง ผมไม่ใช่เด็กน้อยที่จะมาคอยกำกับชีวิตพ่อแม่ให้อยู่ด้วย

 

            ผมอยากให้เรามีความสุขด้วยกัน ซึ่งนั่นไม่ได้แปลว่ามันจะเกิดจากแค่เราสองคน

 

            มันต้องเกิดคนอื่นด้วยถึงจะถูก

 

            พรุ่งนี้พ่อจะพาเขามาเจอเรานะ แล้วเราจะได้คุยกัน

 

            “ครับ...

 

            “เราก็ชวนชานยอลมาด้วยสิ

 

            “อะ...

 

            “เขาคงดีใจที่เรายอมรับหลานเขาแล้วคำพูดของพ่อทำให้ผมเม้มปากแน่น ลึกๆในใจผมรู้ดีว่าชานยอลอยากให้ผมเปิดโอกาสให้หลานเขาแค่ไหน ผมเลยพยักหน้าตอบรับคำพูดนั้นไป เขาคงสบายใจขึ้นถ้าเกิดรู้เรื่องนี้ เราสองคนนั่งปลอบกันตรงนั้นอยู่พักใหญ่ก่อนที่ผมจะตัดสินใจขอตัวขึ้นห้องไป

 

            ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงคิงส์ไซส์พลางคิดว่าชีวิตคนเรานี่มันมีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย ทั้งที่อายุผมก็ยังไม่ย่างกายถึง 25 แต่ให้ความรู้สึกเหมือนเผชิญหน้ากับชีวิตมานานจนใกล้ตาย ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ได้มีแต่เรื่องที่ทำให้เสียใจ เช่นเรื่องของพ่อกับจงแดผมก็ไม่ได้เสียใจขนาดนั้น

 

            ผมก็แค่...ไม่รู้สิ จะว่าดีใจมันก็ใช่ แต่จะว่ากังวลมันก็ถูก

 

            มันเป็นความรู้สึกที่ผมไม่รู้ว่าควรจะอธิบายยังไง รู้แค่ว่าตอนนี้หันหลังกลับไม่ได้แล้ว

 

          จงแด...พ่อฉันเลือกนายแล้วนะ

 

 วันถัดมา

 

            ชานยอลยังคงมารับผมไปเรียนเป็นปกติ ความใกล้ชิดของเราก็ไม่ได้ลดลงเมื่อมีเรื่องของจงแดเข้ามาเกี่ยวข้อง ผมรู้ว่าชานยอลมีเรื่องอยากถามผมมากมาย ติดตรงที่เขาคงกลัวว่าถ้าถามไปผมจะสบายใจ เลยปล่อยให้ผมเป็นคนพูดออกมาเองดีกว่า ในตอนแรกผมก็กะจะเงียบๆไป แต่พอนึกถึงเรื่องที่พ่อบอกให้ชวนเขามาทานมื้อค่ำวันนี้ ผมก็เลยยอมปริปากคุยกับเขา

 

            แม้ว่าจะนั่งเงียบมาตลอดทางก็ตาม

 

            วันนี้ตอนเย็นว่างไหมครับ ?

 

            “อืม...ก็ว่างนะ มีอะไรเหรอ

 

            “ผมจะชวนไปทานมื้อค่ำที่บ้านน่ะ

 

            “อะ...

 

            “หลานชายคุณก็จะมานะผมว่าพลางถอนหายใจเบาๆ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่แน่ใจว่าพร้อมแล้วเหรอสำหรับการที่ใครอีกคนจะก้าวเข้ามาในชีวิต ซึ่งว่ากันตามจริง ผมไม่มีสิทธิ์ไปยุ่งเรื่องความรักของพ่อและจงแดเลยสักนิด มันเป็นเรื่องของเขาที่พวกเขาควรจะคุยกันแค่สองคน ผมก็แค่ปัจจัยที่มีผลว่าเขาจะสามารถรักกันต่อไปได้ไหม

 

            เอาตรงๆนะ ถ้าเกิดผมไม่อนุญาต ผมว่าพ่อก็คงทำทุกวิถีทางให้ผมยอมรับได้นั้นแหละ เพราะงั้นผมเลยไม่คิดจะปฏิเสธยังไงล่ะ

 

            ผมไม่อยากให้พ่อคิดมาก ชีวิตเขาควรมีความสุขกับคนที่เขารักตั้งนานแล้ว

 

            แล้วคุณ...

 

            “ผมอนุญาตให้พวกเขาคบกันไปแล้วล่ะ

 

            “…”

 

            “เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นแววตาอ่อนโยนเวลาพูดถึงใครสักคนของพ่อ เขาไม่เคยแสดงแววตาแบบนั้นเวลาพูดถึงใคร จงแดเป็นคนแรกเลยที่ทำให้พ่อเป็นแบบนั้นผมทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง ตอนนี้รถของเราติดไฟแดงอยู่เลยมีเวลามากพอที่จะคุยกัน ผมอยากให้พ่อมีความสุข แต่ผมก็กลัว...กลัวว่าถ้ามีใครอีกคนเข้ามา ครอบครัวของผมจะเปลี่ยนไป

 

            “…”

 

            “ขอโทษที่พูดเหมือนว่าหลานชายคุณจะมาทำลายครอบครัวผมนะ ผมแค่...ไม่รู้สิ มันอธิบายไม่ถูกเสียงของผมสั่นเป็นจังหวะเดียวกับที่ชานยอลดึงมือผมไปจับเอาไว้ เขาบีบเบาๆเป็นการให้กำลังใจทำเอาน้ำตาของผมเหมือนจะไหลออกมา ผมกลัว กลัวว่าถ้าพ่อรักจงแดแล้วเขาจะลืมลูกอย่างผม ถึงอย่างนั้น...ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่อยากให้พ่อต้องมาทนมองผมมีความสุขเพียงลำพัง

 

            “แบคฮยอน

 

            “ผมขอโทษที่เป็นแบบนี้นะ ขอโทษนะชานยอล

 

            “ชู่ว ไม่เป็นไร

 

            “ฮึก

 

            “อย่าคิดมากเกินไปสิ มันจะไม่แย่อย่างที่คุณคิดหรอกเชื่อผมได้ชานยอลว่าพลางดึงผมไปกอดเอาไว้ เขาเลือกที่จะจอดรถเทียบฟุตบาทเพื่อให้เราคุยกันให้เสร็จก่อน มันจะได้ไม่ติดค้างไปถึงตอนที่เราจากกันหน้ามหาลัย ถ้าพ่อคุณเลือกแล้วก็เท่ากับคนคนนั้นมีสมบัติพอที่จะเป็นครอบครัวคุณไม่ใช่เหรอ ไม่สิ คุณยังไม่ต้องคิดถึงเรื่องนั้นตอนนี้ก็ได้ แค่คิดว่าพ่อคุณเลือกคนที่ดีไปแล้วก็พอ

 

            “ชานยอล เกลียดผมไหมที่คิดแบบนี้

           

            “ไม่เลยเด็กดี ผมไม่เคยเกลียดคุณ

 

            “ฮึก

 

            “ผมรักคุณไม่ว่าคุณจะมองโลกแง่ร้ายแค่ไหน

 

            “…”

 

            “และผมดีใจที่คุณเลือกผมน้ำตาของผมไหลอาบแก้มทั้งสองข้างอีกครั้งเมื่อเขาพูดคำนั้นออกมา หัวใจของผมแลดูจะอบอุ่นขึ้นเยอะเมื่อชานยอลอยู่ตรงนี้ ร่างสูงจูบลงมาที่ริมฝีปากของผมเบาๆลูบหัวผมคล้ายกับปลอบประโลมให้น้ำตาหยุดไหล เชื่อผมนะว่ามันจะไม่เป็นไร จงแดจะไม่ทำให้คุณรู้สึกขาดหายไปแน่นอน

 

            “ผมก็หวังแบบนั้น

 

            “ถ้าเขาทำไม่ดีต่อพ่อคุณ ผมจะตีเขาด้วยมือของผมเอง

           

            “คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้นนะชานยอล เขาไม่ใช่ลูกของคุณ

 

            “แต่เขาเป็นหลานของผม ผมเลี้ยงเขามา

 

            “…”

 

            “แต่ถ้าคุณขอ ผมก็จะไม่ทำ ผมจะเก็บแรงไว้ตีคุณคนเดียว ดีไหมร่างสูงยกยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ผมก่อนจะยื่นมือมาบีบจมูกโด่งรั้นอย่างมันเขี้ยว ผมเลยยู่ปากใส่ที่จู่ๆเขาก็มาทำให้ผมเปลี่ยนอารมณ์ง่ายๆแบบนี้ เอาล่ะเราเลิกคิดเรื่องคนอื่นไว้แค่นี้ แล้วโฟกัสที่เรื่องของเราดีกว่า

 

            “ให้โฟกัสอะไรอีกล่ะ ?

 

            “โฟกัสว่าผมจะไปขอคุณกับพ่อตาเมื่อไหร่ดี

 

            “อะ...

 

            ตอนนี้เราคบกันแล้วนิ ผมคิดไว้สักพักแล้วล่ะว่าจะขอคุณหมั้นไว้ก่อนน่ะ

 

LOADING 100 PER

เจิมรอจบปัญหา งานนี้ถึงเวลาทำใจให้ยอมรับกัน !

รอเยอะอัพไวนาจา ใครอยากอ่านรีบเจิมไวๆ ไม่นานเกินรอ !

ฝากติดตามด้วยน้า อย่าลืมเม้นน้า

1 เม้น 1 กำลังใจให้กำลังใจแบคฮยอน

 เมื่อพูดถึงค่ำคืนของพวกเขา อย่าลืมติดแท็กในทวิต !

#ฟิคคืนของชานแบค

(c) Chess theme

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

872 ความคิดเห็น

  1. #863 weareone_EXOLB (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 11:33
    แหมมมมมมมมมมมมมมมมม
    ได้ทีแล้วเอาใหญ่เลยนะชานยอล
    #863
    1
  2. #798 pcy921 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 00:01
    หูยยยย คุณชานยอลนี่ได้ทีละรีบหมั้นเอาไว้ก่อนเลยนะคะ55555
    #798
    1
    • #798-1 [12GODs ll POSEIDON]RIVER PIE(จากตอนที่ 28)
      25 สิงหาคม 2560 / 15:00
      ต้องมีมัดจำนิดนึง5555
      #798-1
  3. #796 FULLMOON92 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 21:53
    โอเคหมั้นก็หมั้น 555555
    #796
    1
    • #796-1 [12GODs ll POSEIDON]RIVER PIE(จากตอนที่ 28)
      23 สิงหาคม 2560 / 17:05
      หมั้นแล้วววว
      #796-1
  4. #795 kylmex_q (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 21:22
    ว้าวเลย
    #795
    1
  5. #794 ยัยปีโป้ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 20:30
    มีแต่เรื่องดีๆ :))
    #794
    1
  6. #793 cbtk (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 17:54
    หมั้นแล้วววว
    #793
    1
  7. #778 _nazhyx (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 04:46
    เพราะความรักไม่เข้าใครออกใครจริงๆ
    ความรักที่สวยงามเราก็อยากเก็บไว้ในใจ และยากที่จะมีอะไรมาแทน
    #778
    1
    • #778-1 [12GODs ll POSEIDON]RIVER PIE(จากตอนที่ 28)
      19 สิงหาคม 2560 / 06:37
      เจ็บปวดเกินบรรยาย
      #778-1
  8. #777 cherL (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 22:53
    อูยยยพ่อพูดอย่างคมเลยค่ะ
    #777
    1
  9. #776 cherL (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 14:33
    หวังให้มีเเต่ความสุขนะคะ
    #776
    1
  10. #775 wwirulpattt (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 21:15
    ฮื่อออ แอบหน่วงๆ
    #775
    1
  11. #774 CBforever96 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 08:10
    สู้ๆนะคะทุกคน สู้ๆค่ะไรท์
    #774
    1
  12. #773 FULLMOON92 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 21:43
    แบบนี้ต้องสะสางค่ะ มีอะไรเปิดใจคุยกันให้จบไปเลย รอนะคะไรท์ สู้สู้
    #773
    1
    • #773-1 [12GODs ll POSEIDON]RIVER PIE(จากตอนที่ 28)
      14 สิงหาคม 2560 / 06:46
      ฝากติดตามด้วยน้า
      #773-1
  13. #772 PrompornMary (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 18:20
    สู้ๆคะ
    #772
    1
    • #772-1 [12GODs ll POSEIDON]RIVER PIE(จากตอนที่ 28)
      14 สิงหาคม 2560 / 06:46
      ฝากติดตามด้วยน้า
      #772-1
  14. #770 ayaompp (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 10:51
    สู้ๆค่ะไรท์ นุติดตามตลอด นุรออยู่เสมอ55555
    #770
    1
    • #770-1 [12GODs ll POSEIDON]RIVER PIE(จากตอนที่ 28)
      13 สิงหาคม 2560 / 10:58
      *หนู
      ขอบคุณน้า
      #770-1
  15. #769 kylmex_q (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 10:11
    สงสาร..
    #769
    1
  16. #768 FULLMOON92 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 22:39
    แบบนี้ต้องคุยให้กระจ่าง
    #768
    1