[ GOT7 ] [ YuMark ] [OS] : Just Like YuMark

ตอนที่ 7 : Like You [ #คยอมมัคพาโบ ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 597
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    28 ก.ค. 59



- Like You -


คิมยูคยอมไม่เคยพอใจอะไรในตัวเองเลย ตั้งแต่หัวจรดเท้า

เขามักจะเห็นข้อผิดพลาดของตัวเองเสมอ และอดไม่ได้ที่จะบ่นถึงมันตลอดเวลา

“เท้าผมใหญ่ชะมัด” เขาเอ่ย เมื่อวันหนึ่งเกิดอยากสังเกตขนาดเท้าตัวเองขึ้นมา และพบว่ามันเทอะทะเกินไป

“ไหน” เจ้าของเรือนผมสีบลอนด์ที่นอนอยู่เตียงข้างกันถามขึ้นพร้อมกับมองไปที่เท้าของยูคยอม “ก็ปกตินี่” มาร์คเลิกคิ้วไม่เห็นความแตกต่างไปจากเท้าปกติของผู้ชายตัวสูงทั่วไป

“ไม่จริง” แต่ยูคยอมไม่ยอม เขายื่นเท้าตัวเองออกไปหามาร์คแล้วเบ้หน้า “ไม่เชื่อทาบดูสิ”

ถึงจะยังงงๆ แต่มาร์คก็ยอมทิ้งสมาร์ทโฟนลงแล้วลุกขึ้นมายื่นเท้าตัวเองออกไปทาบกับเท้าของยูคยอม

“จริงด้วย” เขาทำตาโต ก้มมองเท้าที่ทาบกันอยู่ก่อนจะหัวเราะ “เหมือนอุ้งตีนหมีเลย”

นั่นเป็นคำเปรียบเปรยที่ยูคยอมไม่น่าจะชอบเท่าไหร่ แต่ไม่รู้เพราะอะไร พอมันหลุดออกมาจากปากของคนตรงหน้า เขากลับไม่ว่าอะไร แถมเกือบจะห้ามตัวเองไม่ให้ยิ้มออกมาไม่ได้ เมื่อเห็นเขี้ยวเล็กๆ โผล่ออกมาจากริมฝีปากบางที่กำลังยิ้มกว้าง

“อุ้งตีนหมี~” และพอเท้าเล็กๆ ทาบอยู่ขยับไปมาจนรู้สึกจั๊กจี้

เขาก็หัวเราะออกมาจนได้  

 .

.

.


นอกจากไม่ชอบเท้าโตๆ ของตัวเองแล้ว อย่างหนึ่งที่เขาไม่ชอบเท่าไหร่ ก็คือขายาวๆ ของตัวเอง

ที่มันยาวเกินไป จนเผลอเดินนำหน้าอีกคนมาไกลโดยไม่รู้ตัว

“ช้าๆ หน่อยยูคยอม!” เสียงทุ้มทีตะโกนตามหลังมา ทำให้ยูคยอมชะงักฝีเท้าตัวเองและหันไปมองคนตัวเล็กที่เดินตามมาในระยะที่ห่างเกินไปอย่างน่าใจหาย

เขาได้แต่ด่าตัวเองในใจที่ขายาวๆ ของตัวเองมันดันก้าวเร็วเกินไป จนไม่ทันเอะใจว่าคนที่มาด้วยขาสั้นกว่าเขาตั้งหลายเซน

“โทษที” เขาเอ่ยและเดินกลับไปหามาร์คที่เดินมาหาเขาพอดี

“จะอวดว่าตัวเองขายาวเลยเดินเร็วกว่าหรือไง” คนตัวเล็กเอ่ยพร้อมทำหน้าบึ้งอย่างไม่จริงจัง

“โทษที” เขาเอ่ยยิ้มๆ “ผมตัดขาไปต่อให้มาร์คครึ่งนึงดีมั้ย”

พอถูกแซวคนตัวเล็กเลยยู่หน้าใส่อย่างไม่พอใจ ก่อนจะสาวเท้าเดินนำหน้าไปทั้งที่รู้ว่าขาสั้นๆ นั่นยังไงก็ก้าวหนีไม่ทัน ยูคยอมก้าวตามทันภายในไม่กี่วินาที แล้วใช้แขนของเขากอดคอคนตัวเล็กไว้ เพื่อที่จะได้ไม่ต้องมีใครเดินนำหรือเดินตามอีก พลางในใจก็คิดว่า

ไม่เป็นไร ถึงขาของเขาจะยาวเกินไป แต่เขาก็สามารถชะลอฝีเท้าตัวเองให้เดินไปพร้อมกับคนตัวเล็กได้นี่นา

.

.

.


 

“ผมอ้วนขึ้นอีกแล้ว” คำบ่นทำนองเดิมๆ ที่มักจะได้ยินทำให้มาร์คหันกลับไปมองต้นเสียงด้วยความเคยชิน

“ก็ปกตินี่” เขาปลอบใจ ทั้งที่สังเกตมาสักพักแล้วว่าช่วงนี้ยูคยอมกินตามใจปากเกินไป

แต่ไม่เห็นเป็นอะไรเลย อวบๆ แบบนี้ก็น่ารักดี

“จะบอกว่าผมอ้วนอยู่แล้วเหรอ” คนตัวโตขมวดคิ้ว

“เปล่านะ” ปฏิเสธทั้งที่ริมฝีปากคลี่ยิ้มขำๆ ออกมา

ยูคยอมย่นหน้า ก่อนจะหันไปส่องกระจกสำรวจตัวเองอีกครั้ง เห็นเงาตัวโตๆ ของตัวเองแล้วมันก็อดไม่ได้ที่จะบ่นออกมาอีกรอบ

“อ้วนขึ้นจริงๆ นะเนี่ย” หันมามองมาร์ค ก่อนจะกางแขน “ไม่เชื่อลองวัดดิ”

“หืม?” มาร์คเลิกคิ้ว รู้ว่าไม่จำเป็น เพราะของแบบนี้เห็นด้วยสายตาก็รู้แล้ว

แต่แทนที่จะปฏิเสธ คนตัวเล็กกลับเดินเข้าไปหา พร้อมกับยกแขนขึ้นมาโอบรอบเอวหนาๆ ไว้ตามที่เขาต้องการ

“อ้วนใช่มะ?” คนตัวโตว่าพลางโอบกลับ

“อืม เหมือนหมีเลย” มาร์คพยักหน้า แล้วยิ้มกว้างเมื่อร่างสูงจับตัวเขาโยกไปมา

.

.

.

 

ดูเหมือนว่าพักหลังๆ มาร์คชักจะชินกับคำบ่นของยูคยอมเข้าไปทุกที

“แขนผมใหญ่มากเลย” จนเดี๋ยวนี้ไม่ทำหน้าประหลาดใจแล้ว

“จริงด้วย” แถมไม่แย้งให้เพื่อปลอบใจอีกต่างหาก

พอได้ยินแบบนั้นคนตัวโตที่เพิ่งบ่นว่าแขนตัวเองโตก้อเดินเข้าไปหามาร์คพลางใช้แขนโอบรอบคอคนตัวเล็กแรงๆ อย่างหมั่นไส้

“พี่ต้องพูดว่าไม่เห็นจะใหญ่เลย งี้ดิ” ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบบอกเบาๆ มาร์คหัวเราะ ก่อนจะพลิกตัวออกมาจากอ้อมแขนของเขาแล้วจับมันชูขึ้นมา

“แต่มันห้อยแล้วนะ” พูดหน้าซื่อพลางจิ้มท้องแขนที่โผล่พ้นแขนเสื้อออกมาเบาๆ

ยูคยอมเกือบจะโกรธแล้ว ถ้ามาร์คของเขาไม่ยิ้มซะน่ารักขนาดนั้น

งับ~!

แต่ชมว่าน่ารักในใจได้ไม่นาน เจ้าของรอยยิ้มกว้างก็แยกเขี้ยวออกมาแล้วงับเข้าที่ท้องแขนขาวๆ ของเขาซะอย่างนั้น

“เฮ้ย” ยูคยอมโวยวายเพราะไม่ทันได้ระวังตัว

“ฮ่าๆๆๆ” แต่มาร์คกลับระเบิดหัวเราะลั่น จนแทบจะหงายหลัง เวลานั้นยูคยอมไม่รู้หรอกว่ามันขำตรงไหน ทำไมมาร์คถึงหัวเราะขนาดนั้น

รู้แต่ว่าพอได้ยินเสียงหัวเราะของมาร์คทีไร เขาก็มักจะหัวเราะตามทุกที

.

.

.

 

นอกจากจะชินจนไม่ประหลาดใจแล้ว บางครั้งมาร์คยังเป็นฝ่ายชี้ข้อด้อยให้เขาอีกต่างหาก

“ผมทรงนี้เหมือนเห็ดเลย”

“...” ยูคยอมไม่ว่าอะไร แค่สงสายตาไม่พอใจกลับไปแทน

“ตรงนี้มันยาวไปนิดนึงป่ะ” คราวนี้คนตัวเล็กว่าพลางเดินมาจับปรอยผมที่แทบจะทิ่มตาของเขาออกให้ แต่ด้วยความที่มันยาวเกินไป ไม่ว่าจะปัดไปทางไหนมันเลยดูเกะกะไปหมด

“ตัดมั้ย” เงยหน้าถามด้วยแววตาใสซื่อ

“...” ยูคยอมยังคงมองหน้าเขาเอือมๆ แต่แทนที่จะสลดคนตัวเล็กกลับอมยิ้ม

“งั้นทำแบบนี้ดีมั้ย” ก่อนจะเล่นพิเรนท์โดยการใช้ฝ่ามือข้างเดิมปาดผมเขาให้เสยไปด้านหลังจนหัวล้านที่เขาซ่อนไว้เผยออกมา “ฮ่าๆๆๆ” แถมยังจะมาอ้าปากกว้างหัวเราะสะใจใส่กันอีกต่างหาก

“มาร์ค” ยูคยอมตีหน้านิ่งมองคนตรงหน้าที่หัวเราะไม่หยุด

“ตลกชะมัด” แต่คนตัวเล็กก็ยังไม่วายล้อเลียนเขาทั้งที่ยังยิ้มกว้างอยู่

ยูคยอมหมั่นไส้คนตรงหน้ามากจนต้องคิดหาวิธีที่จะเอาคืน และก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ ว่ามีวิธีหนึ่งที่น่าจะสาสม

คราวก่อนมาร์คงับแขนเขาไปนี่นะ

งับ~!

งั้นคราวนี้เขางับจมูกโด่งๆ ของมาร์คคืนบ้างก็แล้วกัน

“อึก...” แล้วมันก็ได้ผลเมื่อคนที่ยืนหัวเราะอยู่หยุดชะงัก ปล่อยมือจากผมเขาไปกุมจมูกตัวเองไว้อย่างช็อกๆ ยืนยันได้จากดวงตาที่เบิกกว้างพร้อมกับใบหน้าที่เปลี่ยนเป็นสีแดงจัด

มาร์คต้วนมองซ้ายมองขวาเลิ่กลั่กอย่างไม่รู้จะทำไงดี เขาคิดว่าต้องหนีเลยจะหมุนตัวเดินไปที่ประตู แต่คิดได้ว่านี่คือห้องนอนของเขา เลยหมุนตัวกลับมาอีกครั้ง แล้วกระโดดขึ้นเตียงใช้ผ้าห่มคลุมโปงไว้แทน

“ฮ่าๆๆๆ” และคราวนี้ยูคยอมก็เป็นฝ่ายอ้าปากว้างหัวเราะสะใจออกมา

.

.

.

 

คิมยูคยอมสาบานกับตัวเองว่านี่จะเป็นการบ่นครั้งสุดท้าย เพราะเขากำลังตัดสินใจที่จะทำบางอย่างให้ชัดเจนเสียที

“ผมว่าจมูกผมมันโด่งไป”

นั่นเป็นข้อเสียด้วยหรือไง?

มาร์คเลิกคิ้วละสายตาจากจอโทรศัพท์มือถือและกำลังจะหันกลับไปมองคนที่นั่งพิงหัวเตียงข้างกันด้วยความสงสัย

“อ๊ะ!” แต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อพบว่าใบหน้าของอีกคนอยู่ใกล้ซะจนหันไปจมูกก็แทบจะชนกัน

“นั่นไง” เขาเอ่ยพลางขยับเข้ามาใกล้อีกจนปลายจมูกโด่งๆ นั่นติดกันจริงๆ “ขยับนิดเดียวก็ชนกับจมูกมาร์คแล้ว”

“อ้อ” คนตัวเล็กกว่าส่งเสียงเบาๆ และทำท่าจะถอยออกมา แต่ยูคยอมก็รู้ทันและเอื้อมมือไปรั้งร่างของเขาไว้ไม่ให้หนีได้ แถมยังจรดหน้าผากตัวเองลงมาล็อกใบหน้าของเขาเอาไว้อีก

มาร์คเบ้หน้าอย่างไม่พอใจ แต่สุดท้ายก็อมยิ้มออกมาด้วยใบหน้าแดงก่ำ ที่อยู่ๆ ก็ถูกหมีเจ้าเล่ห์ต้อนซะจนมุม เขาสบตายูคยอมที่อมยิ้มสบตาเขากลับก่อนจะตั้งคำถาม

“แล้วปากล่ะ”

“หือ?”

“แล้วปากยูคยอมไม่ดียังไง” คำถามที่อดไม่ได้ที่จะดึงดให้ดวงตากลมโตไปโฟกัสที่ริมฝีปากอิ่มของคนที่มักจะยิ้มและหัวเราะตามเขาตลอดเวลา

ยูคยอมทำท่าครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยออกมา “มันหนักเกินไปมั้ง”

“...?”

“ถึงได้ไม่ยอมบอกรักมาร์คสักที”

“อา...” เป็นคำตอบที่เล่นเอามาร์คของเขาทำหน้าไม่ถูกไปเลย มาร์คพยายามจะหุบยิ้มและขมวดคิ้วมองเจ้าของอ้อมกอดที่ไม่ยอมปล่อยให้เขาหนี ใบหน้าของเขาแดงเถือกไปหมดตอนที่พูดประโยคต่อมา “แต่เหมือนนายเพิ่งพูดไปนะ”

คนเจ้าเล่ห์ยิ้มขำเหมือนเห็นใบหน้าที่ปิดความเขินอายไว้ไม่มิด “พูดไปแล้วมาร์คจะทำยังไง”

“ต้องทำอะไรด้วยเหรอ” เงยหน้าขึ้นสบตาด้วยใบหน้าสงสัยทั้งที่หน้ายังไม่หายแดง

ยูคยอมเงียบไปก่อนจะส่ายหน้า “ไม่รู้สิ”

“...”

“แต่ถ้ามาร์คไม่ทำ ผมจะทำเอง” แล้วรอยยิ้มมุมปากแสนเจ้าเล่ห์ก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง

มันไม่ใช่ประโยคคำถามแต่เป็นประโยคบอกเล่าแสนเอาแต่ใจ เพราะทันทีที่พูดจบยูคยอมก็ปล่อยมือจากเอวมาร์ค และเลื่อนขึ้นมาประคองใบหน้าของเขาแทน ริมฝีปากสีส้มฝาดที่เขาเพิ่งจะบอกข้อเสียไปทาบทับลงบนริมฝีปากบางของมาร์คที่ได้แต่ยืนนิ่งอย่างตกใจ แต่ไม่นานคนตัวเล็กกว่าก็ตอบรับ เพราะรู้ดีว่าเขาเองก็ปรารถนาจูบนั้น

รสจูบที่ทั้งคู่เคยได้แต่จินตนาการ หอมหวานเสียจนเผลอยิ้มออกมาทั้งที่ริมฝีปากยังไม่ผละออกจากกัน

หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ทำให้ยูคยอมรู้แล้วว่าสิ่งเดียวที่ไม่มีข้อบกพร่องบนร่างกายของเขาคืออะไร

ยูคยอมผู้ไม่เคยพอใจในตัวเองเลยตั้งแต่หัวจรดเท้า...

พอใจกับหัวใจตัวเอง ที่มันเต้นแรงกับมาร์คของเขาแค่คนเดียว



 

---------------------------------------------------------------------------

ถ้าอ่านจบแล้วมีความรู้สึกว่า ฟิคผีบ้าอะไรเนี่ยยย เราคือเพื่อนกัน 55555

เขียนด้วยอารมณ์นั้นจริงๆ ค่ะ เขียนไปขำไป เขียนอะไรร แงงง

ถึงจะชิปอยู่ก็เหอะ แต่เขียนให้สวีทแบบนี้ก็อดหมั่นไส้ไม่ได้เหมือนกันนะ

เลยคิดแท็ก #คยอมมัคพาโบ มาให้ตอนนี้โดยเฉพาะค่ะ 55555


ฝากด้วยน้า ไม่รู้ว่าจะไฟแรงอัพทุกวันแบบนี้ได้อีกนานแค่ไหน เพราะใกล้เปิดเทอมแล้ว

ถ้าหายไปก็ให้รู้ไว้ว่ายังมีเราอยู่บนเรือเสมอนะคะ 5555

 

-makok_num-

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31 ความคิดเห็น

  1. #10 pookym (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 09:09
    อ๊ายเขินกับคยอมมาร์คมากเลยค่ะ น้องบ่นไม่ชอบส่วนนั้นส่วนนี้ของ

    ร่างกายตัวเองแต่ดูเหมือนคนพี่จะชอบทุกส่วนของคนน้องจับเล่นซะงั้น

    วอแวจนโดนคนน้องเอาคืนเขินไปเลย 555 เป็นฟิคที่น่ารักจริงๆ ฟิลกู๊ดค่ะ

    /ถ้าว่างก็แวะมาแต่งอีกนะคะ แจวเรือไปด้วยกันนะ :) ขอบคุณค่ะ
    #10
    0
  2. #9 in-corner (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 00:35
    เขินมากๆๆๆๆๆ แบบมากๆๆๆๆ จะตายให้ได้เลยค่ะ คนที่พาโบไม่ใช่คยอมมัคแต่คือนี่เอง ฮรอลล เขินแบบที่อ่านแล้วยิ้มตั้งแต่ต้นจนจบอะ เวลาที่เขาหัวเราะคิกคักกันภาพก็ลอยมาเลยค่ะ เสียงหัวเราะแหลมๆตอนมาร์คล้อน้องนี่แว่วในหูเลย แง น่ารัก คลั่ง

    ซีนวัดตัวน่ารักมากกกกก ตอนที่ยูคยอมกอดตอบแล้วโยกตัวไปมานี่แบบ โอ๊ยยๆๆๆ อยากได้แบบนี้ ฮื่อออ
    ตอนจมูกโ่ด่งเกินไป ปากหนักเกินไปนี่ก็แบบ ให้ตายเถอะค่ะ /ยิ้มเสียสติ ชอบที่บอกว่าไม่ชอบตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้าแต่ชอบหัวใจตัวเองที่เต้นแรงกับมาร์คแค่คนเดียว ช็อตนี้ตายค่ะ ลาก่อยย

    สายผลิตที่ดี จุดนี้ขอถวายบังคมค่ะ /สายย่อ
    #9
    2
  3. #6 magyeom (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 23:06
    โอยยยยยย ฮือออออออออออ แงงงงงงงง เขินมากค่ะ เขินไม่ไหวแล้ว จะชักตายคาเตียงนอน น่ารักทุกย่อหน้า เขินจนต้องยิ้มตามอะไรเบอร์นี้ T_T

    ตอนวัดตัวนี่แบบหวกหสหวหวหวหว ใครเค้าวัดตัวกันแบบนั้นกันคะ orz เขินมาก ใจเต้นไปหมด ฮือ ชอบที่ช่วงหลังๆเริ่มไม่แย้งแล้ว แถมยังไปล้อน้องอีก เอ็นดูน้องมากมั้ย อยากอยู่ใกล้มากปะคะ ฮื่ออออ

    พอคยอมบอกจมูกโด่งไปนี่สติเราเตลิดมาก เราคิดไปไกลมากค่ะ ฮือ55555555 ละก็เป็นแบบที่คิดจริงๆ แงงงงง อะไรคือขยับนิดเดียวชนกันฟวหวกสดาสกวก ปากหนักอะไรนั่นอีก จาตัยแล้ววว จาเอาอีกกกก เจาๆๆๆ แงงงง

    (ยินดีต้อนรับสู่เรือนะคะ มาอีกหลายๆตอนเลยน้า แง้)
    #6
    0
  4. #5 chuchompoo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 22:46
    โอ้โห โอ้โหหหหหหหหหหหหหหหหหหห T///////////T

    เกินไปแล้วนะคะ ทำใจเราเต้นแรงเกินไปแล้ว ฮือ จะตาย จะตายแล้วจริงๆ

    น่ารักมากๆ ในทุกพาร์ทค่ะ หายใจผิดจังหวะแรงมาก ทำไมมันเขินขนาดนี้

    ยูคยอมไม่เคยพอใจร่างกายตัวเอง แต่เราว่ามาร์คต้องชอบยูคยอมไปซะทุกส่วนแน่เลยอ่ะ น้องอ้วนก็บอกน่ารัก ไปวอแวไปแซวไปแกล้งไปนัวเนียน้องแบบนั้น กรี๊ดดด /เอาหมอนฟาดกำแพงแก้เขิน

    เผลอร้องงิ้งออกมาเลยค่ะตอนน้องชวนพี่ไปวัดตัว แค่อ่านก็รู้สึกถึงความนุ่มๆ อุ่นๆ ม้าค เราอยากกอดบ้าง! ;-;

    แถมตอนงับแขนอีก แม่คะะะ เป็นเราจะจับบีบแก้มมันตรงนั้น แก้มคุณพี่ขาก็ไม่ได้น้อยเลยนะ ไปแซวน้องงงงง สมน้ำหน้าโดนงับจมูกคืนเลย (ตรงนี้ก็เขินค่ะ /เป็นลมแล้วตายจากไป)

    และหวีดสุดท้ายให้กับมุขปากหนัก โอ้โหข่นบ้า แพรวพราวอะไรขนาดนี้ ขโมยจุ้บจากพี่เขาอีก ร้าย!
    #5
    0