[ GOT7 ] [ YuMark ] [OS] : Just Like YuMark

ตอนที่ 4 : Oversized [ #YMOversized ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 377
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    27 ก.ค. 59


- Oversized -


มีไม่กี่เหตุผลหรอกที่ทำให้คิมยูคยอมกลายเป็นหมียักษ์

เหตุผลแรกคงหนีไม่พ้นช่วงนี้อาหารรอบตัวมันอร่อยเกินไป จนเขาทำใจหยุดหาอะไรเข้าปากไม่ได้สักที

เหตุผลที่สอง... เป็นเรื่องต่อเนื่องกัน ที่เมื่อหยุดกินไม่ได้ ร่างกายมันก็หยุดขยายไม่ได้เช่นกัน เพราะแบบนั้นชุดที่เขาใส่ประจำก็เลยเกิดอาการที่เรียกว่า คับ อย่างเห็นได้ชัด จนต้องเดือดร้อนสไตลิสต์ให้หาเสื้อผ้าให้ใหม่ทันที

“สงสัยจะกินดีอยู่ดีเกินไปมั้ง” แบมแบมที่เปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ข้างกันหันมาแซวพลางมองกล้ามเนื้อหน้าท้องที่ถูกแทนที่ด้วยไขมมันในระยะเริ่มต้น

“เงียบน่า” เด็กตัวโตย่นหน้า ก่อนจะไปรับเสื้อตัวใหม่ที่ถูกยื่นมาให้ แต่ยูคยอมไม่ทันสังเกตว่าเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินนั้นตัวใหญ่เกินไปจนกระทั่งได้สวมใส่

“เอ่อ... โทษนะฮะ มีตัวเล็กกว่านี้มั้ย” เขาคอตกทำหน้าหงอย เมื่อพบว่าเสื้อที่เพิ่งใส่ทำให้เขาดูตัวใหญ่ขึ้นไปอีก แถมฝ่ามือหนายังหายไปใต้แขนเสื้อที่ยาวกว่าแขนตัวเองตั้งหลายเซน

เหมือนขโมยเสื้อพ่อมาใส่เลย

“ขอโทษนะคะ ตอนนี้หาไม่ทันแล้ว” สไตล์ลิสต์ทำสีหน้ารู้สึกผิดจนเขาไม่อยากเอาแต่ใจ ได้แต่พยักหน้าน้อยๆ อย่างจำยอม

“ครับ” ยังไงเขาก็ผิดเอง ที่เผลอกินเยอะเกินไปจนพุงน้อยๆ มันยื่นออกมา

เขาย่นหน้าตบท้องตัวเองเบาๆ บ่นพึมพำว่าควรลดขนาดมัน โดยไม่ทันรู้เลยว่าการกระทำนั้นอยู่ในสายตาอีกคนที่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ห่างออกไป

“หึ” จนกระทั่งได้ยินเสียงหัวเราะจากคนตัวเล็กกว่ายูคยอมจึงหันหน้ากลับไปมอง ใบหน้ากลมทำแก้มป่องขมวดคิ้วบ่งบอกว่าไม่พอใจ จนพี่ใหญ่ต้องเบือนหน้าหนีจากท่าทางตลกๆ นั้นที่ทำให้เขาหลุดยิ้มกว้างออกมา จนอาจจะสะดุดสายตาคนอื่นมากเกินไป


วันนี้พวกเขามีกำหนดการเดินทางไปต่างประเทศกัน เพื่อทำงานท่ามกลางผู้คนและเสียงเพลงที่พวกเขารัก ภายใต้ความเหน็ดเหนื่อยที่กลายเป็นชีวิตประจำวัน กลับไม่เคยทำให้รอยยิ้มแห่งความสุขของพวกเขาหายไปได้เลย

“อ๊ะ!” แต่สิ่งเดียวที่ทำให้ยูคยอมยิ้มน้อยลงเพราะต้องเปลี่ยนสีหน้าเป็นขมวดคิ้วทุกครั้งที่แขนเสื้อเจ้ากรรมดันไปเกี่ยวหรือกวาดสิ่งของที่มือเขาปัดผ่านจนล้มกระจัดกระจายอย่างน่าขำ

แม้แต่ตอนนี้กลับมาถึงที่พักแล้วก็ยังไม่วายสร้างความหงุดหงิดใจด้วยการไปเกี่ยวเอาลูกบิดประตูจนเขาต้องชะงักฝีเท้าหันกลับมาจัดการ

“ฮะๆ” แต่ยังไม่ทันที่เขาจะปลดแขนเสื้อออก คนตัวเล็กกว่าที่เดินตามมาก็อาสาดึงมันออกให้พร้อมกับรอยยิ้มขำ “นายดูวุ่นวายชะมัด” มาร์คเอ่ยกลั้วหัวเราะขณะเดินตามร่างสูงที่เดินมุ่ยหน้านำเข้าไปในห้องนอนพลางโยนคีย์การ์ดลงที่โต๊ะข้างเตียง

ยูคคยอมทิ้งตัวลงบนเตียงคิงไซส์ที่คืนนี้เขากับมาร์คต้องใช้พักผ่อนร่างกายก่อนที่จะต้องไปทำงานต่อในวันรุ่งขึ้นด้วยความเหนื่อยใจ แต่พอสังเกตอะไรได้ก็ชะโงกหัวขึ้นมา

“เตียงคู่ล่ะ” เขาเลิกคิ้วหันไปมองคนตัวเล็กกว่าที่นั่งลงตามมาด้วยสีหน้าตั้งคำถาม 

อันที่จริงเหมือนขออนุญาตมากกว่า

เพราะถึงจะนอนห้องเดียวกันเป็นประจำเวลาที่มาต่างประเทศ แต่ก็ไม่บ่อยครั้งนักที่จะได้นอนร่วมเตียง...ยกเว้นซะแต่คนตัวเล็กกว่าจะอนุญาต

และการที่มาร์คเพียงแค่อมยิ้มไม่พูดอะไร ก็เป็นคำตอบให้เขาได้อย่างดี

ยูคยอมยิ้มและลุกขึ้นมา ค้นกระเป๋าเสื้อผ้าที่ไม่ได้มีสำภาระมากมาย ก่อนจะหยิบช็อกโกแลตห่อใหญ่ที่พกมาด้วยเผื่อเอาไว้กินตอนอารมณ์ดีๆ ออกมา

โกหกน่ะ อารมณ์ดีหรือไม่ดีเขาก็จะกินทั้งนั้น... ก็อุตส่าห์เอามาแล้ว

มือหนาแกะห่อช็อกโกแลตพลางเดินไปนั่งข้างคนตัวเล็กที่เริ่มก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ ก่อนจะยื่นมันไปจ่อริมฝีปากบางอย่างตั้งใจขัดจังหวะ มาร์คยื่นหน้าเข้ามางับช็อกโกแลตก่อนจะเหลือบสายตามองคนตัวโตกว่าที่ดึงขนมกลับไปกัดแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ เหมือนลืมไปแล้วว่าเมื่อเช้าบอกตัวเองไว้ว่ายังไง

“ไหนบ่นว่าจะลดความอ้วนไง” เสียงทุ้มเอ่ยแซว นึกภาพตอนที่คนตัวโตตบพุงตัวเองเมื่อเช้า แล้วมันอดไม่ได้ที่จะขำออกมาอีก

ตัวโตเป็นหมีแล้วยังจะไม่หยุดกิน

“ใครบอก” แต่แทนที่จะสลด ยูคยอมกลับแกล้งทำเป็นเบิกตสกว้าง ก่อนจะตีหน้ามึนกินขนมต่อหน้าตาเฉย มาร์คเลยอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นขยี้ผมหนาของคนตัวสูงกว่าแรงๆ อย่างหมั่นเขี้ยว

“เดี๋ยวสักวันเสื้อที่ใส่อยู่ก็คงพอดี”

ยูคยอมย่นหน้าใส่แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร เขาป้อนช็อกโกแลตให้มาร์คอีกคำ ก่อนจะนั่งมองคนข้างตัวที่เริ่มก้มหน้าเล่นโทรศัพท์อีกครั้งด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่ผุดขึ้นมาบนใบหน้า

“รู้มั้ยประโยชน์ของเสื้อโอเวอร์ไซส์ของผมคืออะไร” เขาเอ่ยขึ้นมาขณะขยับเข้าไปใกล้ พลางยกมือข้างหนึ่งขึ้นมา กำแขนเสื้อที่ยาวเกินแขนตัวเองเอาไว้ แล้วใช้มันเช็ดริมฝีปากบางที่เลอะช็อกโกแลตอยู่เบาๆ “อย่างน้อยมันก็เป็นผ้าเช็ดหน้าได้แบบนี้ไง”

มาร์คหรี่ตามองคนที่ยิ้มกรุ้มกริ่มแถมถือวิสาสะแตะริมฝีปากของเขาโดยไม่ตั้งตัว ก่อนจะหัวเราะออกมา คนตัวเล็กวางมือถือลง ก่อนจะยื่นมือที่ว่างแล้วไปตรงหน้าเจ้าหมีตัวโต ที่คงไม่รู้ตัวว่ามีช็อกโกแลตเลอะปากตัวเองอยู่เหมือนกัน

“ไม่ใช่สักหน่อย” เอ่ยพลางแตะนิ้วโป้งลงที่มุมปากสีส้มฝาด ไล้คราบช็อกโกแลตออกให้ แล้วดึงนิ้วกลับมาดูดเบาๆ

ยูคยอมชะงักไปกับการกระทำนั้น ก่อนที่เขาจะเลียริมฝีปากตัวเองลิ้มรสช็อกโกแลตจางๆ ซ้ำแล้วยิ้มกว้างเมื่อได้ยินประโยคต่อมาจากคนตรงหน้าที่เอ่ยโดยไม่ละสายตาไปจากเขา

“ประโยชน์ของเสื้อโอเวอร์ไซส์... คือมันถอดง่ายดีต่างหาก”


วันต่อมา 

คิมยูคยอมตื่นมาทำงานในสภาพงัวเงียและอิดโรยจากความเหนื่อยสะสม แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าหมีตัวโตก็ยังมีสีหน้าสดใสขณะทักทายทีมงานที่ต้องร่วมงานกับเขาโดยไม่มีท่าทีว่าจะงอแงเลย

“หน้าบวมกว่าเดิมป่ะเนี่ย” ยังเป็นแบมแบมที่เอ่ยแซวออกมาก่อนใครด้วยสีหน้าสดใสกว่าเขาสักพันเท่า

แต่คราวนี้ยูคยอมไม่ได้ตอบโต้ เขาแค่เบ้หน้ากลับไปอย่างไม่จริงจังนัก ก่อนจะเดินไปหาสไตลิสต์ที่ยืนทำหน้าเหมือนรู้สึกผิดรออยู่ก่อนแล้ว

“ขอโทษนะยูคยอม ยังหาเสื้อไซส์เล็กกว่านี้ไม่ได้เลย

“อ้อ” แต่คราวนี้คนตัวโตไม่ยักทำหน้าหงอยผิดหวังเหมือนคราวก่อน

เขาเพียงแค่ทำหน้าเข้าใจก่อนจะลอบหันไปมองคนตัวเล็กที่ยืนเปลี่ยนเสื้อผ้าห่างออกไปไม่ไกลด้วยสายตาที่เจาะจงพอที่จะทำให้อีกฝ่ายรู้ตัวและหันกลับมาสบตา

ทั้งเขาทั้งมาร์คหลุดหัวเราะพร้อมกัน ก่อนจะเบือนหน้าหนีพร้อมกัน และหันกลับมาสบตาอีกครั้งด้วยสายตาที่มีแต่พวกเขาที่เข้าใจ

“ไม่เป็นไรฮะ

“...”

“เสื้อตัวใหญ่ๆ แบบนี้ก็ถอดง่ายดี :)”

 

 

------------------------------------------------------------------- 

เจ้าหมี~~ ฮืออ นี่แหละค่ะสาเหตุที่ช่วงนี้ยูคยอมชอบใส่เสื้อตัวใหญ่ (มโนล้วน 5555)

เรื่องนี้เคยอัพในทวิตเตอร์ (อีกแล้ว) ใครอ่านแล้วอ่านอีกได้เช่นเคยค่ะ หวังว่าจะอ่านง่ายขึ้นนะ

ฝากติดแท็ก #YMOversized ด้วยน้า

 

ขอบคุณมากค่ะ

-makok_num-

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31 ความคิดเห็น

  1. #20 mpmpmp (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 10:45
    /ระเบิดตัวตายกลางทุ่งข้าวสาลี

    ฟหกดเ้่าสวงฟหกดเ้่าสวไำพะัีรนยบผปแอิืทมหกดเ้่าสวพดะเัีรน

    ถอดง่ายคืออะไรคะพี่มาร์คน้องคยอม ใครจะถอดใครคะ แล้วหลังจากมาร์คบอกว่าถอดง่ายดีตัดภาพมาตอนเช้าที่เหนื่อยสะสมมันคืออะไรคะ น้องคยอมตบหน้าเราสักทีแล้วช่วยบอกว่าบ้าแกอ่ะคิดมากหน่อยค่ะ ฮือ ไม่ ด๊อบบี้เลว ด๊อบบี้ไม่ควรคิดแบบนี้ ด๊อบบี้จะเอาหัวฟาดคีย์บอร์ด



    แล้วฉากป้อนช็อกโกแลตกันนี่ก็น่ารักมาก คยอมเหมือนลูกหมาโกลเด้นที่พยายามจะเป็นหมาป่า

    ไปป้อนพี่เค้าละทำมาเอาแขนเสื้อเช็ดให้ ทั้งที่ตัวเองก็กินเลอะ ฮือ ลูกหมีอ้วง

    คนจริงต้องเช็ดแบบพี่ม้ากเข้าใจมั้ย

    แง เราชอบมากเลยค่ะ คสพ.แบบกึ่งๆแฟนเด็ก กึ่งๆลูกหมากับเจ้าของ นี่มันดีต่อใจมาก

    #20
    0