[ GOT7 ] [ YuMark ] [OS] : Just Like YuMark

ตอนที่ 3 : Hug You [ #Gyeomhug ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 438
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    27 ก.ค. 59



- Hug You -


ครั้งแรกที่ผมกับมาร์คกอดกัน มันเป็นวันที่ผมเมา

ตื่นเช้ามาก็พบว่ารอบเอวหนาถูกแขนของใครบางคนรัดแน่น ในขณะที่แขนทั้งสองข้างของผมก็โอบกอดร่างนุ่มนิ่มของใครคนนั้นอยู่เช่นกัน

“...”

“...” เราสองคนตื่นพร้อมกัน และสบตากันอยู่อย่างนั้นนานหลายวินาที

ถ้าเป็นในนิยายคงมีใครโวยวายออกมา และสำรวจว่าตัวเองเสียตัวให้อีกฝ่ายหรือยัง

แต่นี่ไม่ใช่นิยาย... ก็เลยไม่มีใครพูดอะไรสักคำ

ผมสารภาพว่าตัวเองกำลังกรีดร้องอยู่ในใจ ตอนที่ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเจ้าของดวงตากลมโตใสแจ๋วที่จ้องมาพลางกะพริบตาปริบๆ อย่าน่าหมั่นเขี้ยวในระยะประชิดแบบนี้ ริมฝีปากสีชมพูเผยอนิดๆ ทำท่าจะพูด แต่เหมือนจะนึกคำพูดอะไรไม่ออก ในขณะที่ผมอยากจะปัดปรอยผมสีบลอนด์สว่างที่ตกลงมาปรกหน้าเขาออก แต่ก็ยั้งมือไว้เช่นกัน  

เราอึกอักแล้วก็เงียบใส่กันอยู่แบบนั้นสักพัก กว่าจะได้สติว่าควรปล่อยมือ ผมลุกหวือขึ้นมาอย่างทำตัวไม่ถูก แต่นั้นแม่งเป็นความคิดที่ผิดมหันต์ เพราะตัวของผมมันดันสูงเกินกว่าที่จะหลับหูหลับตาลุกขึ้นมาทั้งที่อยู่ชั้นล่างของเตียงสองชั้นแคบๆ

โป๊ก!

และนั่นก็ส่งผลให้หัวโตๆ ของผมโขกเข้ากับเหล็กที่เป็นโครงของเตียงชั้นบนเต็มๆ

เฮ้ย!คนข้างตัวร้องขึ้นมาทั้งที่ผมได้แต่ทำหน้าเหยเก ไม่ร้องสักแอะเพราะความมึนเป็นไรมั้ยเจ้าของเสียงทุ้มกุลีกุจอลุกขึ้นมา แต่ไม่ยักจะหัวโขกเหมือนผม

แต่ก็แน่ล่ะ เขาตัวเล็กกว่าผมตั้งหลายเซน

ฝ่ามือเรียวเล็กวางมาบนหัวตรงจุดที่กระแทกด้วยท่าทีเป็นห่วงเป็นใยได้ไม่นาน อยู่ๆ ริมฝีปากบางก็ยิ้มขำเมื่อเห็นหน้ามู่ทู่ของผม ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนๆ เหมือนเคย

ชนแค่หัว ทำไมบวมทั้งหน้าเลย

อ้าว... แซวกันเฉย

แต่แทนที่จะโกรธผมกลับขำ ยิ่งมองรอยยิ้มยิงฟันก็ยิ่งยิ้มกว้างตามจนต้องก้มหน้าหลบตาพร้อมกับยกมือขึ้นมากุมหัวโนๆ ของตัวเอง

ให้ตาย...ทำไมน่ารักขนาดนี้วะ

 

ปกติผมกับมาร์คไม่ได้เป็นรูมเมตกันดังนั้นการที่เราได้นอนร่วมเตียงกันมันจึงมีโอกาสอยู่ไม่กี่เปอร์เซ็นต์

ต้องขอบคุณฤทธิ์แอลกอฮอล์ในวันนั้น ที่ทำให้ผมละเมอเผลอไปทิ้งตัวบนเตียงของเขาได้ยังไงก็ไม่รู้

โอเค ยอมรับก็ได้ว่าผมตั้งใจ...

ตั้งใจไปนอนเล่นบนเตียงเล็กๆ นั่นโดยอ้างว่าเมา แต่ความจริงแค่อยากใกล้ชิดกับเขาสักพักให้คุ้นชิน ก่อนจะตัดสินใจสารภาพรัก...

ใช่ครับ ผมชอบเขา คุณมาร์คต้วนคนนั้นที่ชอบยิ้มยิงฟันให้ใจผมสั่นเล่นมานานนับปี

แต่ความขี้ขลาดกลับทำให้อมพะนำจนเก็บงำความรู้สึกเอาไว้มาจนกระทั่งตอนนี้ แถมพอมีโอกาสก็เอาแต่ลีลาทำให้เผลอหลับไปทั้งที่ยังไม่ได้พูดอะไร... จนกระทั่งเช้า

สาบานได้ว่าแผนของผมไม่มีคำว่ากอดหรือแตะเนื้อต้องตัวเลย เหตุการณ์ในเช้าวันนั้นมันเกิดขึ้นแบบไม่คาดคิด ผมไม่ได้ตั้งใจจะกอดเขา และไม่คาดฝันด้วยว่าเขาจะกอดตอบผม บางมีมาร์คอาจจะละเมอคิดว่าผมเป็นตุ๊กตาหมีตัวโตก็ได้ถึงได้ซุกซะขนาดนั้น

แต่ไม่ว่ามันจะเกิดขึ้นเพราะอะไรแต่เชื่อเถอะว่าความอบอุ่นจากอ้อมกอดเล็กๆ นั่นยังคั่งค้างอยู่ในความรู้สึก จนเผลอตั้งความหวังให้เหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นอีกครั้ง

ซึ่งดูท่าจะยากกว่าที่คิด

ทั้งที่ผมตั้งใจไว้แล้วว่าทริปต่างประเทศครั้งนี้คงจะเนียนๆ เลือกห้องนอนเดียวกับเขาเหมือนเคย และใช้โอกาสที่ได้อยู่ตามลำพังสารภาพความในใจให้ได้สักที แต่กลับกลายเป็นว่าผมถูกคนอื่นยกมือเลือกนอนห้องเดียวกับเขาตัดหน้าไปซะงั้น

ผมเก็บซ่อนอาการไม่พอใจไว้แทบไม่มิด ตอนที่พวกเรารวมตัวกันสังสรรค์หลังเลิกงาน และหมอนั่นตามมาร์คต้อยๆ เข้าไปในห้องนอนก่อนใคร

แต่เหมือนโชคจะเข้าข้าง ที่เจ้าก้างขวางคอดันหวนกลับมานั่งในวงอีกครั้งด้วยเหตุผลว่านอนไม่หลับ ต้องการแอลกอฮอล์ช่วยกล่อม ผมเลยอาศัยจังหวะนั้นแกล้งทำเป็นหาว และขอตัวเข้านอน โดยมีใครหารู้ไม่ว่าผมมีแผนการอยู่ในใจ

แน่นอนว่าห้องที่ผมเปิดเข้าไป ไม่ใช่ห้องของผมตามที่ตกลงก่อนหน้านี้ แต่เป็นห้องที่อยู่ติดกัน โดยทำทีเป็นว่าจำผิดด้วยความเคยชิน

ซึ่งมันง่ายดายซะจนน่าหงุดหงิดที่เขาไม่ระวังตัว

อ้าวคนตัวเล็กอุทานเบาๆ เมื่อเงยหน้าจากจอสมาร์ทโฟนแล้วพบว่าคนที่เดินเข้าห้องมาไม่ใช่รูมเมตตัวเอง

"..." ผมไม่ตอบอะไร แต่หันกลับไปล็อกประตูพร้อมคล้องโซ่ก่อนจะแสร้งทำเป็นบิดขี้เกียจสีหน้างัวเงีย

เฮ้! นายไม่ได้นอนห้องนี้นี่เสียงโวยวายดังขึ้นเมื่อผมตีมึนทิ้งตัวลงบนเตียง

ซึ่งแน่นอนว่าเป็นเตียงของเขา...ด้วยความเนียน

ผมลอบยิ้มและแกล้งหลับตาลงขณะฟังเสียงโวยวายด้วยความประหลาดใจของคนที่นอนหันหลังให้

ยูคยอม?” เขาเรียกพลางตีแขนผมป้าบใหญ่กลิ่นเหล้าหึ่งเลย นี่เมาเหรอ?”

“...” ผมไม่ตอบอะไร และเนียนทำเป็นหลับต่อไป

ถึงจะเข้าห้องผิดก็เหอะ แต่ไปนอนเตียงนู้นไป เจ้าหมี!เสียงทุ้มตะโกนใส่หูพลางพยายามดันร่างหนาๆ ของผมออกจากเตียงตัวเอง

แต่ใครมันจะไปยอม

ผมยื้อไว้สุดกำลังพยายามไม่ให้ตัวเองขำกับแรงน้อยๆ ที่ไม่ว่ายังไงก็ดันผมไม่ไป จนเจ้าตัวถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างยอมแพ้

โอเค ฉันย้ายเตียงเองก็ได้คนตัวเล็กเอ่ยคล้ายจะบ่นกับตัวเอง

แต่ยังไม่ทันที่คนตัวเล็กจะขยับไปไหนผมก็พลิกตัวกลับไป และใช้มือข้างหนึ่งกดร่างเขาให้นอนหันหน้าเข้าหากัน คราวนี้ผมลืมตาเพื่อสบตาคนตรงหน้า และดวงตาคู่นั้นก็ดึงเอาคำที่เก็บไว้ในใจตลอดออกมา

ชอบนะ

“...”

ผมชอบมาร์คนะ

บทจะง่ายก็ง่ายจนใจหาย

ผมไม่รู้ตัวด้วยซ้ำตอนที่พูดออกไป พอได้สติก็เริ่มคิดได้ว่า ฉิบหาย...ผมยังไม่ทันได้เตรียมใจเลยว่าถ้าถูกปฏิเสธจะเป็นยังไง พอคิดได้แบบนั้นก็เลยซ่อนสายตาจริงจังเอาไว้ภายใต้ความมึนเมา เพื่อที่ว่าถ้าหากคนตัวเล็กแสดงออกว่าไม่มีใจ ผมจะได้เฉไฉทำเป็นจำไม่ได้ในเช้าวันต่อไป

ผมลุ้นสุดตัว ตอนที่ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง ก่อนที่ริมฝีปากบางจะถามออกมาด้วยสีหน้าไม่แน่ใจ

นี่นายเมาจริงๆ ใช่มั้ยเนี่ย

“...” สีหน้าแบบนั้นมันทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะแกล้งหลับตาลง แสร้งทำเป็นว่าตัวเองกำลังละเมอ

ผมกลายเป็นคนขี้ขลาดเสมอแหละ เวลาอยู่ต่อหน้าเขา

ให้ตาย เมาจริงๆ สินะ

“...” ผมยังคงไม่ตอบ ไม่กล้าจะตอบอะไร

เวลาผ่านไปหลายวินาที่จนผมเริ่มจะถอดใจ ปล่อยให้ตัวเองหลับใหลไปและเริ่มวันใหม่พร้อมกับแกล้งล้างความทรงจำ

หึแต่แล้วเขาก็หัวเราะในลำคอเบาๆ พร้อมวางฝ่ามือลงมาขยี้หัวผมแรงๆ เหมือนหมั่นไส้

ก่อนที่ลมหายใจร้อนๆ ที่รดลงมาข้างหูขณะเอ่ยประโยคที่แทบไม่ได้ยิน จะทำให้ผมแอบยิ้มออกมาอีกครั้งทั้งที่ยังหลับตา

 

ผมตื่นขึ้นมาตอนเช้าด้วยเหตุการณ์ที่เหมือนวันนั้นราวกับภาพที่ถูกฉายซ้ำ จะต่างกันตรงที่คราวนี้หลังจากกะพริบตาถี่ๆ มองผมแล้ว แก้มเนียนใสกลับเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ ก่อนจะหลับตาลงแล้วผละอ้อมกอดหนีไปกอดก่ายหมอนตัวเองที่อยู่ข้างกาย เพราะถูกแทนที่ด้วยแขนของผมแทน

อื้อ หมี~” แล้วแกล้งทำเป็นละเมอใส่กันหน้าตาเฉย

ผมอดไม่ได้ที่จะยิ้มขำกับท่าทางน่ารักแบบนั้น ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้คนตัวเล็กกว่าแล้วถือวิสาสะสวมกอดไว้จากด้านหลังจนเจ้าของร่างบางสะดุ้งโหยง

ละเมอเหรอ?”

อะ...อืมดูสิยังมีหน้ามาโกหกหน้าตายอีกต่างหาก

ผมหลุดขำอีกรอบ พลางยกคางขึ้นไปเกยไหล่บางเพื่อสังเกตใบหน้าที่แดงก่ำและดวงตาที่พยายามปิดแน่นอย่างน่าหมั่นเขี้ยวนั่น ก่อนจะตั้งคำถาม

งั้นที่พูดเมื่อคืนละเมอด้วยหรือเปล่า

คราวนี้เขาลืมตา หันมามองหน้าผมที่อยู่ใกล้จนจมูกแทบจะชนกัน

จำได้เหรอ?” ผมล่ะชอบชะมัดเวลาที่เขากะพริบตาปริบๆ ทำหน้าเหมือนแมวงงแบบนี้

ผมเลยอมยิ้ม พยักหน้าแล้วถามย้ำอีกครั้งแล้วตกลงละเมอหรือเปล่า

ใบหน้าที่แดงอยู่แล้วยิ่งแดงขึ้นไปอีก ริมฝีปากบางเม้มแน่นก่อนจะส่ายหน้าอายๆ... แค่นั้นก็ทำผมเกือบจะคลั่งตายซะให้ได้ คราวนี้ผมยิ้มกว้างกว่าเดิมอย่างได้ใจ ก่อนจะซุกหน้าลงกับไหล่คนตัวเล็กที่มิดไปกับอ้อมแขน ก่อนจะกระซิบสารภาพความจริง

ผมก็ไม่ได้เมาเหมือนกันมีสติครบถ้วนพอที่จะจำได้แม่นว่าตัวเองพูดอะไรออกไป และรับรู้ว่าเสียงกระซิบเบาๆ เจือความเขินอายนั่นตอบอะไรกลับมา


ชอบนะ

‘…’

ผมชอบมาร์คนะ

.

.

.

อืม... ชอบนายเหมือนกัน

 

 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

เคยแชร์เรื่องนี้ในทวิตเตอร์ไปแล้วค่ะ

แต่อ่านแล้วอ่านอีกก็ได้นะ 55555

ตอนแรกเราไม่คิดว่าตัวเองจะชิปจริงจังจนมาเปิดบทความขนาดนี้ ก็เลยแชร์จากกูเกิ้ลไดรฟ์เอา

แต่ตอนนี้ลงเรือจริงจังแล้วเลยเอามาอัพในนี้ด้วยค่ะ อ่านง่ายกว่าเนอะ 555

ใครเล่นทวิตเตอร์ส่งพีดแบ็คติดแท็ก #Gyeomhug นะคะ

ฝากด้วยน้า

 

-makok_num-

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31 ความคิดเห็น

  1. #31 Thunx2 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 01:46
    อะ คืนนี้นอนฝันดีแล้วค่ะ ฮื่ออออออออ
    #31
    0
  2. #19 mpmpmp (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 10:34
    บ้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ บ้าเหรอๆๆๆๆๆๆๆ โอ๊ย เขินนนนนนนนนนนนนน

    ฟิคดีมากน่ารักมากจนเราเสียใจมากที่เพิ่งเจอตอนนี้ ในทวิตก็ไม่เห็นอาะ เราทำอะไรอยู่ไหนอะ

    ฮือ น่ารักมากๆๆๆ น่ารักมากๆ ไม้ยมกหมื่นเจ็ดสี่พันตัว

    ครั้งแรกที่เมาแล้วตื่นมากอดกันอยู่ก็น่ารักมาก มาร์คแซวว่าหน้าบวมเฉย แง ม้าคน่ารักม้าก

    คยอมเขินโดนแซวละหัวปูดยิ้มตามมาร์คก็น่ารักมาก โคตรน้องคยอมเลยค่ะ

    แล้วตอนแรกยังเป็นลูกหมา อยากจะสารภาพรักแต่ป๊อดแล้วก็หลับเฉย อ้วงงงงงง ฮือ คาแรคเตอร์ได้คยอมมากๆจริงๆ

    แต่รอบสองนี่ลูกหมาเราโตแล้ว เนียนระดับสิบ เนียนเมาเข้าห้องผิดนอนเตียงเค้าแล้วละเมอบอกรักเสร็จสรรพ

    มาร์คขยี้หัวคยอมก็น่ารักมาก โอ๊ย แอบรอเค้าพูดอยู่ใช่มั้ยม้าค

    คนแอบชอบกันแอบมองกันมาทั้งคู่มาจีบกันแบบกระมิดกระเมี้ยนนี่มันน่ารักจังเลยค่า

    ฮือ ชอบอะ ชอบมากนะคะ น่ารักมาก พิมคำว่าน่ารักไปไม่รุ้กี่รอบแล้ว น่ารักมากจริงๆ
    #19
    0
  3. #8 Dalalai dai (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2559 / 10:24
    เขินๆๆๆๆๆ เขินไม่ไหวแล้ว
    เล่าเรื่องได้สบายๆไปตามคาแรกเตอร์คยอมมากเลยค่ะ อ่านไปจิกผมไป ทำไมน่ารักขนาดนี้ คนเนียนนี่เนียนจริง แอคติ้งเต็มร้อย เนียนนอนเตียง เนียนเข้าห้องผิด เนียนละเมอ เนียนกอดเค้าอีกนี่
    ชอบๆนะคะ ชอบฟิคฟีลนี้มากๆเลย
    #8
    0