Ruin Online หายนะโลกออนไลน์ (Yaoi)

ตอนที่ 5 : Dungeon 3: คลาสเรียนสยองขวัญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 546
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    31 ก.ค. 59



Dungeon 3: คลาสเรียนสยองขวัญ

 


“ไฮ! เจ้าจะเอาอะไรดีล่ะ? ชา กาแฟ น้ำหวาน น้ำอัดลม ข้ามีหมดเลยนะ!


ภายในสถานที่ที่เรียกว่า “อาคารผู้เล่นเริ่มต้น” ในความคิดของทับทิมน่าจะมีคนเดินกันขวักไขว่ เต็มไปด้วยพนักงานนี่เนอะ….แต่นี่มันอะไรกัน?! ไอ้ตึกร้างคนที่ไม่มีใครเลยนอกจากไอ้เจ้าของเสียงเจื้อยแจ้วนี่ ขนาดพนักงานคนเดียวที่เห็นอยู่ก็เพิ่งจะถูกถีบกระเด็นออกไปเมื่อตะกี้นี่เอง


จู่ๆ เจ้านั่นก็ลากเขามาข้างในห้องที่ลึกกว่าเดิม ถึงสภาพมันจะเหมือนห้องนั่งเล่นก็เหอะ แต่บรรยากาศอึมครึมแบบนี้มัน


“กาแฟครับ ขอกาแฟดำ” ทับทิมเผลอหลุดนิสัยชอบกินของขมปี๋ออกมา


“จุ๊ๆ เป็นเด็กเป็นเล็กอย่าริอาจกินกาแฟนะจ๊ะ โรสซี่~ ข้าขอน้ำหวานสองแก้ว!” ชายหนุ่มร้องตะโกนเข้าไปในห้องข้างๆแล้วหันมาคลี่ยิ้มหวานให้


“นี่ๆ เจ้าชื่ออะไรเหรอ โอ๊ะๆ ลืมไป ข้าชื่อ โพรมิส ยินดีที่ได้รู้จักนะ เด็กน้อย” ชายเจ้าของเรือนผมยาวสลวยยาวระพื้นสีม่วงระบายยิ้มอ่อนจาง แต่เพราะความมืดสลัว ทับทิมจึงมองเห็นหน้าอีกฝ่ายไม่ค่อยชัดเท่าไหร่


“สวัสดีครับ ผมชื่อทับทิม” เขาฉีกยิ้มที่จงใจปั้นเต็มที่


“หืม?” คิ้วโก่งนั้นเลิกขึ้น “ทับทิม? พลอยสีแดงสินะ ชื่อเพราะดีนี่ ฮ้า! ช่างมันเถอะ เจ้ารู้มั้ยว่าโชคดีมากนะ โดยปกติไม่ค่อยมีคนมาที่นี่กันเท่าไหร่ ข้าล่ะเซ็ง เอางี้ๆ ข้าให้รางวัลเจ้าละกัน”


ไม่ขาดคำ เสียงประกาศจากระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง


ผู้เล่นทับทิม ได้รับ กล่องปริศนา 1 กล่องค่ะ


ผู้เล่นทับทิม ได้รับ ไอเท็มต้องสาป บังคับสวมใส่ ต่างหูเทพแห่งจิต (Unknown?) 1 ข้างค่ะ


ผู้เล่นทับทิม ได้รับภารกิจ ปลดขีดจำกัดสายเลือด ค่ะ


ผู้เล่นทับทิม ได้รับภารกิจ ช่วยงาน AI โพรมิส ค่ะ


เสียงทุกๆเสียงประดังประเดเข้ามาแทบจะในทันที โพรมิสมองเจ้าเด็กหนุ่มโคลงหัวไปมาอย่างมึนงง ขนาดตายังเบลอเล็กน้อยอย่างขำๆ พร้อมกันนั้น ที่ใบหูข้างหนึ่งของทับทิมยังมีต่างหูพลอยสีแดงเลื่อมขอบเงินเม็ดเล็กๆปรากฏขึ้นมาเสียเฉยๆอีกต่างหาก


“อะอูยอะไร ช่วยงานอะไร?” เขามาชะงักไอ้ตรงประโยคสุดท้ายนี่น่ะสิ ช่วยงานที่ว่านี่มัน


กริ๊งๆๆ


“โอ้! น้ำหวานของข้าเสร็จแล้ว ของเจ้าด้วยนะเนี่ย ทานสิๆ อร่อยนะ” ชายหนุ่มเอื้อมมือไปรับถาดแก้วน้ำทรงสูงสองแก้วที่ ลอย เข้ามาเองแล้วยื่นให้


เขาจะขอไม่ถามเรื่องว่าทำไมมันลอยเข้ามาเองได้ละกันนะ


ทับทิมรับแก้วนั้นมา จ้องมองไอ้น้ำหวานสีแดงสดในแก้วสีเขียวเรืองแสง (มันเรืองแสงได้จริงๆ) แล้วดมกลิ่นสีเช็ค กลิ่นเช็ค ไม่น่าจะมีพิษอะไร คิดแล้วก็จิบเข้าไปเล็กน้อย


รสชาติดีกว่าที่คิดไว้ซะอีก เขาแอบชมในใจ ขณะที่อีกฝ่ายยังพล่ามต่อไป


“ข้าได้ยินว่าเจ้าเพิ่งจะเล่นเกมนี้ใช่มั้ยเอ่ย? งั้นข้ายินดีเป็นคนอธิบายให้ฟังนะ เชิญถามมาได้เลย”


AI คืออะไร?” สงสัยมานานล่ะ


AI ก็คือเดี๋ยวสิ เจ้าไม่รู้งั้นเหรอ?” นัยน์ตาคมปลาบชะงักไปครู่หนึ่ง


“อืม ผมรู้แค่ว่าNPCคืออะไร แค่งั้นแหละ” ทับทิมยักไหล่ราวกับเป็นเรื่องปกติ


“เจ้าเนี่ยนะAI หนุ่มออกอาการอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นคลี่ยิ้มกว้างเหมือนเดิม “AI ย่อมาจาก Artificial Intelligence เป็นปัญญาประดิษฐ์ของระบบ โดยจะมีความรู้สึกนึกคิดจิตใจเหมือนคนจริง แต่แน่นอนยังไงพวกเขาก็เป็นแค่ของที่ระบบสร้างขึ้น” ท้ายประโยคกระซิบเสียงแผ่ว ก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อน “คราวนี้ เรามาเปิดคอร์สสอนกันนะ!


คอร์ส??


ผู้เล่นทับทิมได้รับคำเชิญเข้าฟัง “ข้อมูลทั่วไปของโลกคู่ขนาน” โดย AI โพรมิสค่ะ


“อะแฮ่ม” เอไอเจ้าปัญหากระแอมไอพอเป็นพิธี “จะเริ่มล่ะนะ


โลกคู่ขนาน หรือที่พวกเจ้าใช้ชื่อว่า Ruin’s World เป็นมิติที่อยู่คู่ขนานกับโลกของพวกเจ้า โดยแผ่นดินของโลกนี้แบ่งออกเป็น 4 แผ่นดินด้วยกัน


เรากำลังอยู่ที่เกาะเริ่มต้น เมืองคาลาไมน์ ก็เป็นส่วนหนึ่งของทวีปที่ชื่อว่า “เซนเทอร์” (Center) เป็นทวีปที่เล็กที่สุดในสี่ทวีป เป็นทวีปที่เป็นศูนย์กลางการประชุมกิลด์ยามสงครามด้วยนะ”


“สงคราม?” เกมนี้มันมีสงครามกับเขาด้วยหรือ?


“อ้อ! เดี๋ยวค่อยเล่านะ ต่อมา ถัดจากทวีปเซนเทอร์ไปทางตะวันออก นั่นคือดินแดนอาทิตย์อุทัยอันแสนอบอุ่น อุดมไปด้วยวัฒนธรรม หรืออีกชื่อหนึ่งว่า “คามิซามะ” (Kamisama)


ทางใต้ของทวีปเซนเทอร์ มีทวีปที่ถูกขนานนามว่า ทวีปใต้แสงตะวัน ทวีปที่แสงอาทิตย์ร้อนแรง เป็นศูนย์กลางเหมืองแร่ต่างๆ ทวีปที่ชื่อว่า “อมารารีล” (Amararil)


ทางตะวันตก ทวีปแห่งอำนาจ สถานที่ตั้งของกิลด์เรืองอำนาจต่างๆ ทวีปแห่งการแก่งแย่งชิงดี ทว่าก็ยังมีภูมิทัศน์อันสวยงาม “ซัลซ่า” (Salsa) เป็นทวีปที่แปดเปื้อนที่สุดนะตามความคิดของข้า”


“เดี๋ยวๆ มีคำถามๆ” ทับทิมผู้ซึ่งกำลังจดเล็คเชอร์ (ที่ไม่รู้ไปเอามาจากไหน) ยกมือขึ้น


“อะไรจ๊ะ? คุณนักเรียน” โพรมิสที่สวมบทอาจารย์เต็มโหมดเอ่ยอย่างอมภูมิ


“กิลด์คืออะไรอ้ะ? จากรากศัพท์และคำแปลของมันแปลว่าสมาคมที่ตั้งขึ้นเพื่อช่วยเหลือซึ่งกันและกัน จัดอยู่ในหมวดหมู่คำนาม” ทับทิมขมวดคิ้ววุ่น ไม่ได้สนใจสายตาที่มองมาแบบแปลกๆเลยซักนิด


“นี่เจ้าแอบติดตั้งพจนานุกรมไว้ในหัวรึไงกันนะ? เอ้อ ช่างเถอะ มันก็เหมือนกับที่เจ้าบอกมานั่นแหละนะ เพียงแต่ระบบกิลด์จะต่างจากระบบสมาคมนะ สมาคมน่ะ เป็นเพียงสิ่งที่ตั้งขึ้นเพราะว่ามีคนจำนวนหนึ่งสนใจในเรื่องเดียวกันและมีความคิดตรงกันเท่านั้นเอง แต่กิลด์น่ะ ไม่ได้ใช้แค่ความทะเยอทะยาน เจ้าเน้นคำว่า ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน แล้วนี่ เฮ้~ โรสซี่ ข้าขอน้ำหวานอีกแก้ว


เด็กหนุ่มมองตามถาดที่ลอยหวือไปอีกครั้ง ขนกายมันก็พลันลุกตั้งตรงขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ บรื๋อ~ หวังว่ามันจะไม่ใช่…..นะ


“ต่อมาเป็นเรื่องทั่วไปนะ!” ริมฝีปากบางหยักยิ้ม “หน่วยเงินที่ใช้ในโลกนี้ มีอยู่สามหน่วยเงินด้วยกันนะ นั่นก็คือ จีเวล โกลด์ ไดมอนต์ ค่าเงินแลกเปลี่ยนคือ 1000 จีเวลเท่ากับ 1 โกลด์ แล้วก็ 100 โกลด์เท่ากับ 1 ไดมอนต์”


“งั้นอีแบบนี้ ค่าเงินมันไม่เฟ้อไปหน่อยเหรอ?” เด็กหนุ่มเผลอหลุดแสดงท่าทีไม่สมวัยภายนอกออกมา ก่อนจะรีบแสร้งหัวเราะเกาต้นคอกลบเกลื่อน “ฮะๆๆๆ จริงมั้ยล่ะฮะ แบบนี้ของราคา 1 ไดมอนต์ ก็เทียบเท่ากับเงินจำนวน 100,000 จีเวลเลยน่ะสิฮะ”


“พวกกิลด์ใหญ่เอาแต่ปั่นเงินเล่นน่ะสิศัพท์ต่อมานะ เควสหรือภารกิจ มันเป็นหนทางการเพิ่มเลเวลที่ง่ายมาก ภารกิจนั้นแบ่งเป็นหลายระดับ เช่นเดียวกับเกรดของไอเท็ม แบ่งเป็น F ที่ระดับต่ำสุด ไล่ขึ้นมาเป็น E, D, C, C+, B, B+, A, A+, S, SS ตั้งแต่ระดับ F ถึง C จะจัดว่าเป็นภารกิจและไอเท็มระดับต่ำ ระหว่าง C+ ถึง A เป็นภารกิจระดับกลางไปถึงสูง ส่วนตั้งแต่ A+ ขึ้นไปนั่น ส่วนใหญ่จะเป็นภารกิจหรือไอเท็มแบบแรร์(Rare)…อืม แบบว่าหายากประมาณนี้ล่ะมั้ง” โพรมิสนั่งเท้าคางนึกอย่างไม่แน่ใจ


คุณพี่ครับ คือว่าจะสอนอะไรก็ช่วยแน่ใจหน่อยสิวะครับ!


“การทำภารกิจ หากไม่สามารถทำคนเดียวได้ เราสามารถไปทำแบบเป็นกลุ่มได้ โดยต้องกดตกลงเข้าร่วมการเป็นปาร์ตี้ (Party) กันเสียก่อน ปาร์ตี้สามารถมีจำนวนคนได้มากเท่าไหร่ก็ได้ แต่ต้องแชร์ค่าประสบการณ์และของรางวัลที่ได้มาให้คนในปาร์ตี้ด้วย”


เหมือนเจ้ากลุ่มที่เจอนั่นเลยแฮะทับทิมแอบนึกในใจ แต่หูยังคอยรับฟังอยู่


“เจ้าสามารถส่งข้อความหาเพื่อนของเจ้าได้ผ่านทางหน้าต่างสนทนา” ดวงตาคมของชายหนุ่มเหลือบมองประตู “อ้า! มาแล้วเหรอ ซู้ด! เจ้าใส่ครีมหวานด้วยเหรอเนี่ย รักเจ้าที่สุดเลย!


เด็กหนุ่มมอง ถาดลอยได้ บวกกับถอนหายใจปลง โอเค ผีเผออะไร๊! เขาไม่กลัวหรอก


“จา---รับอารายยยอีกม๊ายยยย~~~


“ว๊ากกกกกก!” กะจิตกะใจหลุดกระเจิง นัยน์ตาดำแดงเบิกโพลงด้วยความขวัญผวา มองไปยังมือขาวซีดเหมือนศพคว้าไหล่ของเขาแน่น


“ผะผะผะผะผะ….ผี!


“อุ๊บ!” เจ้าคนหัวม่วงกลั้นหัวเราะไม่อยู่ “ฮ่าฮ่าฮ่าๆๆๆ โรสซี่ เจ้าอย่าแกล้งหนูน้อยนักซี่ ดูสิ! หนูน้อยหน้าขาวไปหมดแล้วนะ”


“คะเค้าม่ายช่ายผีนะ หนะ หนูน้อยไม่เชื่อดูสิ”


เจ้าของมือขาวซีดค่อยๆ ลอย ขึ้นมา เป็น “คน” ผมยาวลากพื้นเหมือนโพรมิส แต่รายนี้เอาผมสีเทาดำปิดหน้าจนสภาพไม่ต่างจาก “วิญญาณ” เท่าไหร่


“ฮิฮิ เจ้าหนูน้อย นั่นคือโรสซี่ พ่อครัวกิตติมศักดิ์ของฉันเอง คิกคิก รู้มั้ยว่าโรสซี่เป็นถึงหัวหน้าพ่อครัวในสมัยราชวงศ์ถังของจีนเชียวนะ แล้วก็เคยเป็นหัวหน้าเชฟของภัตตาคารในยุคเรอเนสซองซ์เชียวนะ”


“เดี๋ยวก่อน? พ่อครัว??” พ่อครัว อย่าบอกนะว่า….


“นายน้อย…..” ผีสาว ไม่สิ ผี หนุ่ม คว้าข้อมือเล็กอีกครั้ง “ข้าเปนนนผู้ชายยย~~


ค้างเลย----อึ้งไปเลยครับ


“อ๊ะ! นี่กี่โมงกันแล้วนะ” เอไอหนุ่มกลั้วหัวเราะ ไม่ได้ใส่ใจอาการค้างเป็นหินของใครบางคน “โอ๋? ถึงเวลาแล้วนี่ งั้นข้าขอจบการบรรยายเพียงเท่านี้”


ผู้เล่นทับทิมเสร็จสิ้นภารกิจลับ “ฟังบรรยายจาก AI โพรมิส” ค่ะ


ผู้เล่นทับทิมได้รับทักษะ การฟัง ระดับ 1….4…7 ค่ะ


ผู้เล่นทับทิมได้รับทักษะการเขียน ระดับ 1……7 ค่ะ


ผู้เล่นทับทิมได้รับ ปากกาขนนกเทอร์คอยซ์ (A) 1 ด้าม สมุดจดบ๊างบาง (S) 1 เล่ม ตราผ่านทางเมืองเริ่มต้น (A) 1 ดวง และกุญแจไม้ (E) 1 ดอกค่ะ


ผู้เล่นทับทิม ได้รับคำเชิญต่อเนื่อง (แกมบังคับ) เพื่อเข้าเรียนหลักสูตร “ทำอาหารเลิศรสร้อยแปดพันอย่าง” โดย AI โรสซี่ค่ะ


“อะเด๊? หลักสูตรทำอาหาร??” กับเฮียสยองขวัญคนนี้นี่นะ ล้อเล่นรึเปล่าเนี่ย!


“ไปๆ โรสซี่ เจ้าพาหนูน้อย เข้าครัว ไปเร็ว” โพรมิสโบกมือไล่ “ข้าหิวแล้ว อยากกินข้าวๆๆๆ”


“ร้าบทราบ” หัวทะมึนๆผงกแรงๆ “ไปกานเถอะ----นายน้อย……..


“จ๊ากกกกกกก!








“พ่อหนุ่ม น้ำผลไม้ปั่นเย็นๆมั้ยจ๊ะ แก้วล่ะสิบจีเวลจ่ะ”


“ขอบคุณครับ ขอน้ำอะไรก็ได้แก้วนึงครับ”


“นี่จ่ะ แหมพ่อหนุ่มนี่ล่ะก็ หน้าตาท่าทางแก่เรียนน่าดูเชียว ป้าล่ะเหนื่อยใจ รู้มั้ย? ตอนนี้มีแต่พวกที่ปรับหน้าตัวเองให้หล่อๆสวยๆเข้าไว้ แล้วก็แต่งตัวใส่เกราะเดินเบ่งก้ามไปทั่ว อยากให้มีคนพูดเพราะอย่างหนูบ่อยจังเลยนะ” หญิงวัยกลางคนเหลือบมองคนตรงหน้าแล้วรู้สึกเอ็นดู ชุดที่พ่อหนุ่มใส่ไม่ได้มีราคาอะไร แต่ดูเหมือนมีราศีจับกว่าพวกเบ่งกล้ามซะอีก


“ฮะๆ งั้นหรือครับ ขอบคุณครับ” เสียงทุ้มนุ่มหัวเราะอย่างอารมณ์ดี คนคนนั้นโค้งตัวเคารพอย่างเป็นมิตรให้ จากนั้นจึงเดินถือแก้วน้ำปั่นเดินทอดน่องเอื่อยๆไปเรื่อย


“ไปทางนี้สินะ….


ดวงตาภายใต้กรอบแว่นมัวๆ มองไปทางตึกตึกหนึ่งบนเส้นทางที่ไม่ค่อยคนผ่านไปมา รอยยิ้มก็ถูกแต่งแต้มบนริมฝีปากบาง


“นำทางไปทีสิ กำไลแห่งอีรอส


สิ้นเสียง ตัวเรือนกำไลสีทองกลับเปล่งประกายดุจแสงเจิดจ้าของดวงตะวัน สว่างจนทำให้สายตาพร่าเลือน แล้วแสงนั้นก็จางหายไป….


 





“แล้วจากน้านใส่เครื่องเทศอันนั้น แล้วเคี่ยวโดยใช้ไฟอ่อนๆ


“อืม แบบนี้สินะ” ทับทิมเกาหัว “ส่วนนั่น ซอยกระเทียมสับ เสร็จแล้วทำกระเทียมเจียว ตั้งกระทะเลย เดี๋ยวผมช่วย”


“ม่ายยยย….ฮึก” คน (ที่สภาพเหมือนผี) ปาดน้ำตา (ที่ไม่รู้โผล่มาจากไหน) “เค้า….เค้าดีจายจริงๆ นานแล้ว----ที่ไม่มีใครมาทำครัวกับเค้าเลย~~


อย่าทำเสียงหลอนอย่างนั้นสิครับพี่!


“อ่าคราวนี้ใส่ใบโหระพาลงไป ใช่ๆ Basil ใบนั้นล่ะ ผัดกับเนื้อหมูนั่นเลยนะ แล้วปรุงหน่อย ใส่น้ำตาล น้ำปลา อ่าฮะ แล้วตรงนี้ทำยังไงต่อล่ะเนี่ย


เด็กหนุ่มถือทัพพีคนในหม้อทรงสูง ซุปที่ต้มอยู่ส่งกลิ่นหอมโชยไปทั่ว แต่เขารู้สึกเหมือนขาดอะไรไปซักอย่าง….


“ใส่โรสแมรี่ลงไปหน่อยดีมั้ย หรือว่าจะใส่” เปิดตู้เย็นดูวัตถุดิบและเครื่องเทศหลากหลาย ต้องยอมรับจริงๆว่าตึกผีสิงนี่มีของครบครันกว่าที่คิดไว้ซะอีก


“ถ้างั้นใส่ไอ้นี่ละกัน เอ ชื่ออะไรนะ?” ปากพูดไปงั้น แต่มือน่ะโยนลงไปแล้ว


ปุดๆๆๆ


“เดือดแล้ว! ฝั่งของคุณล่ะอ่ะ” ทับทิมเผลอก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว เมื่อรับภาพสยองที่มีคนบางคนถือมีดแล่เนื้ออันโตแล้วหัวเราะหึๆไม่ไหว


“หึหึหึหึหึหึ วันนี้แหละ….ตายซ้า~~~~~~


“เฮ้ย!” เด็กหนุ่มผงะออก ทว่าเป้าหมายของผีหนุ่มไม่ได้อยู่ที่เขา


ฉัวะ ฉัวะ ฉับ!!!


ตุ้บๆๆๆ


เด็กหนุ่มอ้าปากค้างมอง “เหยื่อ” ที่ร่วงลงมาเป็นสายฝน…..ปลานี่นาเฮ้ย!


“นี่ผมต้องฝึกอย่างนี้ด้วยมั้ย?” ขอร้องล่ะ อย่าเลยนะ


“อื้ม----” พ่อครัวหนุ่มฉีกยิ้มกว้าง “เราต้องฝึกกานอีกนานนนนนเลยล่ะ!

 





เจอรึยัง? หัวหิน พัทยา”


ใบหน้าที่กำลังก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือไม่สนใจโลกเอ่ยปากถามเสียงแผ่ว ทว่าในคลังสรรพาวุธที่กว้างใหญ่เป็นโกดังขนาดใหญ่แบบนี้แล้ว เสียงมันก้องไปทั่วห้อง


“อ๋อย…..อันนี้ได้มั้ยอ่ะ เฮีย” หัวสีครีมฟูฟ่องโผล่ขึ้นมาจากกองเกราะกองหนึ่ง สำหรับคนที่อยู่กับเจ้าพวกนี้มาตั้งแต่เด็ก กระบี่มองปราดเดียวก็รู้ว่าคือเจ้าหัวหิน


“ไม่ เกราะหนัก ไม่น่าจะเหมาะกับผู้เล่นเริ่มต้น แร่ที่ใช้ทำก็เกรดต่ำเกินไป” เจ้าตัวพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามองแม้แต่นิดเดียว มือพลิกเปลี่ยนหน้าหนังสือต่อไป


“แล้วอันนี้ล่ะ? ไหวมั้ย ชุดเกรด B ทำจากขนเสือลายพาดกลอน มีทักษะคำรามด้วยนา” พัทยาที่มุดเข้ากองนี้ออกกองโน้นโผล่มายื่นชุดลายเสือให้


เอามันไปเก็บซะก่อนที่ฉันจะเผามันทิ้ง”


“คร้าบๆๆๆ” เจ้าตัวหัวเราะเฝื่อนๆ ก่อนจะโยนทิ้งแบบไม่สนใจไยดี พอดีกับที่ประตูห้องเปิดออก


ปึง!


“ท่านกระบี่ครับ! เกิดเรื่องแล้วล่ะครับ”


ทั้งสามหยุดชะงัก รีบหันไปมองทางต้นเสียงซึ่งเป็นสมาชิกคนหนึ่งของกิลด์มังกรเดียวดาย หัวหินเป็นคนแรกที่หลุดเสียงพูดออกมาด้วยความเหนื่อยใจ


“อะไรอีกล่ะ? ซือเจ๊เมาอาละวาด ท่านหัวหน้าไม่มีอะไรทำ หรือว่า


“ไม่ใช่ครับ” คนคนนั้นพูดด้วยปากสั่นระริก “รีบออกไปดูด้วยตาตนเองดีกว่าครับ”





มีเรื่องสำคัญจะแจ้งงงง

เปิดเทอมค่าาา จะเปิดเทอมแล้วว ต้องขอโทษด้วยจริงๆที่ไม่สามารถมาลงได้ต่อเนื่อง หลังจากลงตอนนี้เสร็จตอนต่อไปความยาวจะลดลงแล้วนะคะ จะแบ่งลงเป็นพาร์ทๆ ช่วงเดือนสิงหานี่คงไม่มีเวลามาอัพแน่ๆ อาจจะโผล่มาอีก 1-2 ตอนช่วงอาทิตย์หน้าแล้วคงต้องดองยาวววว ต้องขอโทษนักอ่านทุกท่านที่เข้ามาจริงๆนะคะ ขออย่าได้ทิ้งกันไปเลยยย //คุกเข่า

พรุ่งนี้จะอัพตอนต่อไปให้พาร์ทนึงก่อนนะคะ อย่าเพิ่งปาเปลือกทุเรียนนน //วิ่งหลบแป๊บ

Crystalsphere


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

50 ความคิดเห็น

  1. #26 may (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 23:18
    มาต่อไวๆนะคะ

    น่าสนใจมาก ติดตามๆ
    #26
    0
  2. #25 แมวน้อยเจ้าปัญหา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 22:57
    ขอบคุณค่าาา แล้วจะรอนะค่าาา
    #25
    0