Ruin Online หายนะโลกออนไลน์ (Yaoi)

ตอนที่ 1 : บทนำ: ปฐมบทโลกคู่ขนาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 683
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    10 ก.ค. 59



บทนำ: ปฐมบทโลกคู่ขนาน


 

งานแข่งยูโดแห่งมหาวิทยาลัยเอกรัตนโกสินทร์ประจำปีที่ 43


ท่ามกลางเสียงแฟลชของกล้องถ่ายรูปและเสียงผู้คนที่เข้ามาในสนามกีฬาในร่มไม่ขาดสาย บนสนามสี่เหลี่ยมแต่ละสนามก็ดูจะได้บรรยากาศร้อนระอุของเหล่านักสู้ไม่น้อย เหล่าคนดูที่ยืนเชียร์อยู่ข้างสนามก็ลุ้นกันจนตัวโก่งไม่แพ้กัน


“ฮ่า! ย่าห์!!


ตึงงงงง!


“ฝ่ายแดง ชนะ!” เสียงกรรมการประกาศขึ้นท่ามกลางเสียงโห่ร้องดีใจ


หญิงสาวผู้เป็นฝ่ายคร่อมตัวอยู่ด้านบนคู่ต่อสู้เผยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ออกมา เธอลุกขึ้นและพยุงอีกฝ่ายขึ้นมา ร่างผอมเพรียวทว่าสมส่วนบิดข้อมือไปมาราวกับแค่เพิ่งออกกำลังเบาๆไปเท่านั้น


“คุณเก่งมากค่ะ ไว้มาสู้กันใหม่นะคะ” เธอสะบัดปลายผมที่มัดรวบสูงไว้อย่างมาดมั่น เดินออกจากสนามไปท่ามกลางสายตาชื่นชมนับร้อยที่จ้องมองอย่างเทิดทูน


“เจ๋ง! เจ๋งสุดยอดเลย รุ่นพี่เนี่ย! โห ตอนเหวี่ยงเท้าเตะสีข้างนี่เท่สุดๆ แถมตอนที่จับทุ่มลงพื้นเนี่ย! มันยอดมากกกกก~” หนุ่มน้อยคนหนึ่งร้องตะโกนด้วยความตื่นเต้น


“นี่ เจ้าปาน จะเสียงดังไปไหนน่ะฮะ ฉันก็ไม่ได้เก่งอะไรนักหนาหรอกน่า ไปกัน ไปเปลี่ยนชุดดีกว่าจ่ะ ยัยหนูฝน” หญิงสาวเข้าไปล็อคคอเด็กหญิงหน้าตาจิ้มลิ้มอีกคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ


“อย่าโจ่งแจ้งนักสิพี่ไอน้ำ เดี๋ยวคนเค้าก็รู้หมดหรอกว่าพี่เป็นแอ่ก!” เท่านั้นแหละ เจ้าหนุ่มปานเลยโดนกำปั้นเป็นของกำนัลเต็มๆ


“พี่น้ำคะ จะไปไหนต่อรึเปล่าคะ?” เด็กสาวหน้าตาน่ารักเป็นกันเองถามขึ้นอย่างกล้าๆกลัวๆ ไอน้ำเห็นแล้วจับแก้มนุ่มๆแล้วหยิกซักที


“พี่น้ำ! หนูเจ็บนะ” ฝนเบิกตากลมโตที่มีน้ำตาคลอขึ้นสบตาอย่างโกรธๆ


“ต๊ายยย! น่าร้ากกกกก! หนูฝนของพี่น่ารักที่สุด!


“เอ่อ….เจ๊ใหญ่ครับ มีคนมองอยู่นะครับผม” หนุ่มน้อยที่ฟื้นจากการน็อคดาวน์กระแอมไอเบาๆ


“เฮอะ!” ไอน้ำสะบัดปลายผมอย่างมั่นใจ “ก็ดี ให้มันรู้ซะบ้าง พวกคนในมหาลัยนี่เอาแต่จับคู่คนอื่นเขาไปทั่ว แถมไอ้บ้าตัวไหนมันดันอุตริมาจับคู่ฉันกับอีตานั่นอีกจริงสิ! ยัยหนูฝน วันนี้เราน่ะกลับบ้านไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่จะไปหาเจ้าบ้านั่นหน่อย แกด้วยไอ้ปาน พาน้องฝนกลับบ้านให้ฉันด้วย ห้ามเถลไถลนะแก! ถ้าฉันพบว่าน้องฝนเป็นอะไรไป” ดวงตาเรียวหรี่ลงอย่างหงุดหงิด “….แกจะไม่เหลือของๆแกแน่”


คนถูก ขอความช่วยเหลือ สะดุ้งเฮือก อาเหมือนกับว่ามีออร่าลึกลับแผ่ออกมาจากหลังซือเจ๊แกเลยนะ เด็กหนุ่มแผ่นหลังเย็นเฉียบ รีบตะกุกตะกักรับคำทั้งน้ำตา “….คะ คะ คร้าบบ


“พี่จะไปหา….พี่เขาเหรอคะ?” เด็กสาวลูบต้นคอด้วยความไม่แน่ใจ


“จ่ะ” หญิงสาวที่เดินออกไปแล้วหันกลับมายิ้มหวาน “นานๆทีมันต้องโผล่ไปซะหน่อย”


“เดี๋ยวสิเจ๊!” ปานตะโกนเรียกอย่างเนิบนาบ “ขอร้องเถอะ ชุดเจ๊เปียกเหงื่อชุ่มจนเห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้วนะ คิดจะเดินไปด้วยชุดนี้รึไงกัน”





 

ณ นครหลวงแห่งราชอาณาจักรไทย มาจนถึงบัดนี้ได้ถูกเปลี่ยนให้ทันสมัยไม่แพ้ชาติใดในโลกไปเสียแล้ว หลังจากเหตุเรื่องภัยธรรมชาติเมื่อหลายสิบปีก่อน กรุงเทพฯก็ทำการวางผังเมืองเสียใหม่ อีกทั้งยังปลูกสิ่งก่อสร้างใหม่ๆขึ้นมาตามกาลเวลา


ที่แห่งนี้คือมหาวิทยาลัยเอกรัตนโกสินทร์ ที่เพิ่งถูกสร้างได้ไม่นานนัก แต่ก็มีความเจริญล้ำหน้าสูง ผู้เข้าเรียนไม่จำเป็นต้องอายุถึง ทว่าต้องมีความสามารถสูงในด้านสาขาใดสาขาหนึ่ง มหาวิทยาลัยแห่งนี้ไม่มีการสอบเข้าหรือเล่นเส้นคณาจารย์ เพราะที่นี่มีแต่การเชื้อเชิญนักศึกษาที่ทางมหาวิทยาลัยเล็งเห็นว่าเหมาะสมเท่านั้น มีนักศึกษาทั้งชาวไทยและต่างชาติหลากหลายได้เข้ามาศึกษาที่นี่


มุมหนึ่งของมหาวิทยาลัย ภายในตึกเก่าซอมซ่อที่ดูไม่เข้ากับตึกเรียนที่รายรอบเท่าไหร่ ใบไม้ที่ร่วงหล่นใบหนึ่งหล่นลงจากต้นก้ามปูอันสูงใหญ่ ลอยละลิ่วตามสายลมอันอบอุ่นยามบ่ายเข้าไปตกอยู่ที่บานหน้าต่างบานเล็กบนชั้นหนึ่งของตึก


“อืม……เช้าแล้วเหรอเนี่ย….


ร่างที่นอนอยู่บนโซฟาปรือตาขึ้นอย่างอ่อนล้า บิดขี้เกียจซักสองสามทีก่อนจะลุกจากเตียงแบบอืดๆ มองนาฬิกาที่บอกเวลา15:00 น.แล้วก็


“เพิ่งจะบ่ายสามเองเหรอฟะนอนต่อดีกว่า…..


ปังงงง!


“นายทับทิม! ตื่นๆๆๆๆๆ นี่มันกี่โมงกี่ยามกันแล้วยะ ชาวบ้านชาวช่องเขาตื่นไปทำมาหากินกันหมดแล้ว ตื่นสิโว้ยยยย!


ตึง!


หากคุณเปิดประตูห้องตามมา ภาพที่คุณเห็นอาจทำให้เกิดพลังโจมตีลูกตาของคุณอย่างแรง!


“ยัยบ้า! เธอจะทุ่มฉันทำไมวะเนี่ย!


สาวมั่นไอน้ำ หรือ ธาราทิพย์ ผู้มีดีกรีเป็นถึงดาวคณะสายศิลป์ (ศิลปะการต่อสู้) สองปีซ้อน บวกกับเป็นหัวหน้าชมรมยูโดประจำมหาลัย กำลังจับกด หนุ่มหล่อหน้ามนที่กองอยู่กับพื้น


เน้นว่า “จับกด!!


(ท่าแบบนี้แหละฮะพี่ คนเขาถึงนินทาจับคู่กันสนุกสนาน: ปาน)


“เอ้าๆ คนเขาอุตส่าห์มาเยี่ยมทั้งที ต้อนรับกันแบบนี้ เค้าเสียใจแย่เลย


“ไม่ต้องมาทำแอ๊บแบ๊ว ฉันไม่หลงกลหรอกเฟ้ย! ลุกขึ้นไปได้แล้ว” หนุ่มร่างสูงขยี้หัวสีดำขลับจนกระเซิง พอลุกขึ้นมาก็รีบทิ้งตัวลงโซฟา คว้าหมอนมาเตรียมรีบร้อยทันที


“พอเลย นอนอีกแล้ว อาจารย์นิวต์แกไม่ได้ยกห้องนี้ให้นายมานอนซักหน่อย” ไอน้ำจิ้มหน้าผากเพื่อนสนิทนาม ทับทิม แรงๆอย่างหมั่นไส้ แต่อีกฝ่ายแค่เบะปาก


“ขอโทษนะครับคุณผู้หญิง กระผมเพิ่งจะได้นอนตอนเก้าโมงเช้า นี่เพิ่งนอนแค่หกชั่วโมงเอง ช่วยเห็นใจกันหน่อยสิขอรับเธอชนะมาล่ะสิท่า” เขาเปลี่ยนเรื่องซะเฉยๆ


ดวงตาเฉี่ยวของหญิงสาวกวาดสายตาไปทั่วห้องที่เต็มไปด้วยงานปั้นดินหลากหลาย ก่อนไปหยุดอยู่ที่ผ้าคลุมสีตุ่นที่คลุมผลงานชิ้นหนึ่งไว้


“งานของนายครั้งนี้เหรอ” เธอหลิ่วตา “หนักนะนั่น มีคนจ้างมาหรือทำเอง?”


“คนจ้างใหญ่ซะด้วย” ทับทิมแค่นเสียง “แต่ไม่ระบุงานชัดเจนก็ดีเหมือนกัน”


“แล้วนายทำอะไรออกมาให้เค้าล่ะกาแฟมั้ย?” ธาราทิพย์เดินไปหยิบแก้วสองใบขึ้นมาราวกับรู้คำตอบอยู่แล้ว


“กาแฟดำ ไม่ใส่น้ำตาล เมล็ดกาแฟอยู่ในตู้” ชายหนุ่มเอนหลังลงพิงเบาะอย่างสบายอกสบายใจ เรียกเสียงถอนหายใจเบาๆจากเพื่อนสนิทที่มีอยู่คนเดียวจนได้


“นายเนี่ยน้า~ กินของแบบนี้ไปได้ ชอบทำตัวลึกลับ จนพวกรุ่นน้องที่เข้ามาใหม่เขากลัวเกรงกันหมดแล้วนะ เอาแต่หมกตัวอยู่ในนี้ ดูสิ ผิวขาวจนแทบจะเรืองแสงแล้วเนี่ย”


หญิงสาวส่ายหน้ากับความแปลกของเพื่อนคนนี้ แสงแดดยามบ่ายที่ส่องเข้ามาในห้องแคบๆระบายบนใบหน้าคมคายปนงามของชายหนุ่ม เส้นผมกระเซิงยุ่งเหยิงก็ไม่สามารถบดบังนัยน์ตาสีดำเป็นผลึกที่เมื่อคราวแสงอรุณสาดส่องกลับเปล่งประกายสีแดงสวยออกมาอย่างน่าประหลาด


หล่อไหม…..เธอบอกได้คำเดียวไม่ใช่หล่ออย่างเดียว แต่หล่อแบบอันตราย! งามประเภททั้งชายหญิงต่างตกหลุมพรางหน้ามึนๆกันได้ง่ายๆเลยล่ะเหวย!


“ม่ายเอา” ทับทิมเบ้หน้า “เค้าจาอยู่ในนี้ อบอุ่นจะตายไป ถ้าอยากพารุ่นน้องมาแนะนำก็พาหวานใจเธอมาแนะนำสิ ยัยเลเฮ้ย! อย่าขว้างนะ!


“อย่ามาทำแบ๊วนะโว้ย! แล้วหนูฝนของฉันน่ะห้ามยุ่ง!


“เครียดมากระวังแก่เร็วนะเจ๊”


“หุบปาก! จะกินมั้ยน่ะ กาแฟเนี่ย” ไอน้ำกระแทกแก้วกาแฟที่เตรียมจะปาใส่คนปากมากลงดังตึง พลางรีบนวดคลายขมับที่มีเส้นเลือดดำปูดขึ้นมาอย่างรวดเร็วใจเย็นไว้ เดี๋ยวหน้าเหี่ยว


“ยัยไอ” หนุ่มน้อยเปรยเสียงเรียกชื่อที่แปลกไม่เหมือนใคร


“อะไร” คิ้วโก่งเป็นคันศรเลิกขึ้นด้วยความฉงน “คิดจะเหน็บอะไรฉันอีกล่ะ?”


“เธอชอบเล่นยูโดมากขนาดนั้น ทำไมไม่ลาออกไปแข่งทีมชาติซะเลยล่ะ”


โป๊ก!


“โอ๊ย! ยัยป่าเถื่อน เอาแก้วกาแฟมาโขกหัวทำไมฮะ! ถ้วยนั้นมูลค่าน่ะ


“เออ รู้โว้ยยย! ไม่ต้องย้ำ ไอ้คุณชายตกทุกข์เอ๊ย! เอ้า กาแฟเสร็จแล้วค่ะ คุณชาย~” หล่อนกระแทกตัวลงโซฟาดังตึง ยกแขนโอบไหล่เพื่อนสนิทอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร


“นี่ยัยเถื่อน” ทับทิมผู้โชคร้ายเอ่ยเสียงเอื่อย “เธอช่วยมีคำว่า สามัญสำนึก อยู่ในหัวบ้างมั้ย ฉันเป็นผู้ชายนะเออ ส่วนเธอเป็นผู้หญิงเหอะ”


คุณเธอคงไม่รู้หรอกนะ ว่าไอ้ นุ่มนิ่มๆ มันทับเต็มๆแขนเขาเลยล่ะ!


“เออ!” หล่อนพ่นลมเสียงดัง แอบหันไปมาทำปากขมุบขมิบ “เพราะอย่างนี้ไงแกถึงไม่มีแฟนกับเขาซักกะที ช่างหัวโบราณจริงจรี๊ง~


นัยน์ตาคมเฉี่ยวราวกับเหยี่ยวเสมองไปนอกหน้าต่าง “ถึงฉันจะชอบมันแค่ไหน แต่ฉันไม่ได้เข้าเรียนที่นี่เพราะมันอย่างเดียวนี่” ไอน้ำแค่นยิ้มหยัน


เธอ ถูกเชื้อเชิญ ให้เข้าเรียนที่นี่ เพราะ ความสามารถด้านต่อสู้และด้านวิทยาศาสตร์


เมื่อหลายปีก่อน ด.ญ.ธาราทิพย์ยังไม่ได้รับการดูแลอย่างดีขนาดนี้ พ่อแม่ของเธอก็มีฐานะธรรมดา พ่อเป็นหมอ แม่เป็นพยาบาลในโรงพยาบาลของเอกชนแห่งหนึ่ง ตั้งแต่เด็กใครๆก็ว่าว่าเธอดีอย่างโน้นอย่างนี้ พ่อแม่ก็เออออชอบใจไปตามน้ำ จนกระทั่ง


“อย่ามาทำดราม่าตรงนี้ มันไม่เข้ากับหน้าอย่างเธอเลยซักนิด” ทับทิมหยอกพลางเขี่ยปอยผมของหญิงสาวมาเล่น เรียกเสียงทอดถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย


“นี่ คุณชายเนตรนภิสาเจ้าขา ช่วยทำตัวให้สมดีกรีนักศึกษาเกียรตินิยมอันดับหนึ่งหน่อยได้มั้ยล่ะคะ ไม่ใช่ว่ามานั่งขลุกในห้องเป็นหมอผีนั่งปั้นหม้อปั้นไหอยู่ได้” หล่อนแขวะเสียงเขียว


ชิ! หมอนี่น่ะหนักกว่าเธออีก บัตรเชิญจากมหาลัยกี่ใบล่ะนั่น


พ่อคุณเนตรนภิสาแกเล่นทำตัวขวางโลกซะ ขนาดเธอสนิทกันมาตั้งสองปี (สองปีเชียวนะ!) ยังรู้แค่ว่าหมอนี่ นอกจากจะมีดีด้านงานประติมากรรมแล้ว ด้านอื่นมันก็ไม่น้อยหน้าเท่าไหร่เลย


หล่อนยังอยากรู้เลยนะ ว่าทางมหาลัยเขาให้หมอนี่ผ่านปีหนึ่งมาได้ไงกันฟะ! เห็นวันๆไม่ออกจากห้องนี่ไปไหนเลย ขนาดตอนกลางคืนยังค้างที่นี่เลย!


“นิ่มเว่อร์อ่ะ หน้าอกหรือฟองน้ำยัดวะเนี่ย” แว่วเสียงบ่นอุบอิบมาตามลม


เปรี้ยง!


“นี่ของจริงย่ะ! นายก็ช่วยมีสำนึกของผู้ชายหน่อยสิ” หล่อนตะคอก แต่ดูเหมือนสายตาจะไปสะดุดลงที่ กองขยะ ที่มุมห้องด้านหนึ่ง


“นั่นอะไร” เธอหรี่ตา “ไอ้ที่คลุมด้วยผ้านั่นคืออะไรกัน ช่วยชี้แจงแถลงไขฉันที”


“อ่อ” ดูเหมือนเขาไม่สนใจเท่าไหร่ “ไอ้นั่นน่ะนะ ดูเหมือนทางมหาลัยเขาจะส่งมาเมื่อสองสามเดือนก่อนล่ะมั้ง มีจดหมายมาด้วย แต่เอรู้สึกว่าฉันจะเอามันไปไว้ที่ไหนซักแห่ง


ร่างสูงโปร่งเดินตรงเข้าไปในห้องครัว พร้อมกับส่งเสียงตะโกนเล็ดลอดออกมา “เฮ้! เธอจะกินอะไรเป็นมื้อเช้า เฟรนซ์โทสต์มะ? หรือเอาอาหารไทย?”


“มื้อเช้าบ้าอะไรล่ะ นี่มันบ่ายแล้วย่ะ!” ไอน้ำแขวะ “อะไรก็ได้ รีบๆทำเลยนะ!


เพราะหมอนี่มีเรื่องต้องอธิบายเกี่ยวกับไอ้ กองขยะนี่!




 


“หืม ไหนดูซิว่ามีอะไรบ้าง อ่าทำข้าวต้มกินดีกว่าเรา”


ชายหนุ่มเดินก้าวยาวๆไปเปิดตู้เย็น น่าแปลกที่ตู้เย็นของคนที่ไม่เคยออกไปไหนอย่างเขาจะมีวัตถุดิบเต็มตู้ขนาดนี้ แถมมีแต่วัตถุดิบสดใหม่ชั้นดีซะด้วย


เดิมทีเขาเป็นคนชอบอาหารไทยๆอยู่แล้ว ต่อให้เอาวัตถุดิบแพงละลิ่วมาแค่ไหน อาหารไทยนี่ล่ะ สุดยอดที่สุดแล้ว….ทับทิมคลี่ยิ้มกว้าง


ระหว่างรอข้าวต้มสุก มือที่กำลังเก็บของดันไปปัดโดนสมุดอะไรบางอย่างที่อยู่บนตู้เหนือหัวตกลงมา ดวงตาสีดำเหลือบแดงมองมันอย่างฉงน ไม่รอช้าเขาจัดการหยิบมันขึ้นมาดูทันที


คู่มือวิธีใช้/เล่นเกมออนไลน์ “Ruin Online


อาไอ้เล่มนี้มันมาอยู่นี่ได้ไงกันล่ะเนี่ย ชายหนุ่มสั่นหัวแบบไม่ใส่ใจแล้วก็โยนไอ้คู่มือบ้าบออะไรนั่นลงถังขยะอย่างแม่นยำ


ตักข้าวต้มลงชามดินอย่างสวยงามทั้งสองชามแล้ว ทับทิมจึงเปิดประตูห้องครัวออก แล้วก็เผชิญกับสายตาเขียวปั้ดของสาวเจ้าอารมณ์บางคนทันที


“หือ? นี่เธอแค้นอะไรใครน่ะ โมโหหิว? งั้นกินข้าวต้มรองท้องไปก่อนละกันนะ


“นายทับทิม! ช่วยอธิบายมาซิว่า เครื่อง สโนว์ไวท์ คอฟฟิน ทำไมมันถึงดูฝุ่นเขรอะขนาดนี้กัน!!!


พรึ่บ!


หญิงสาวสะบัดผ้าคลุมออก เผยให้เห็นโลงแก้วขนาดตัวคนหลังหนึ่ง ภายนอกรูปลักษณ์ไม่ต่างจากเตียงนอน (ดูคล้ายโลงศพซะไม่มี) แต่บริเวณหมอนกลับมีเฮดโฟนสีดำขลิบทองอันใหญ่วางอยู่ แล้วข้างๆโลงยังมีสายไฟหลายสายกองอยู่กับพื้นอีกด้วย


“อ๋อ โลงแก้วนี่ รู้สึกว่ามหาลัยจะส่งมันมาเมื่อสามเดือนก่อนนะ แถมมีจดหมายกับอะไรอีกก็ไม่รู้มาด้วย พอดีฉันเห็นว่าเตียงฉันก็มีแล้ว (แต่ไม่เคยได้ใช้) ก็เลยทิ้งมันไว้น่ะ”


ชายหนุ่มอธิบายด้วยน้ำเสียงเนือยๆ ปากก็ซดข้าวต้มไปเรื่อยๆ ไม่ได้สนใจเลยว่าคู่สนทนาเริ่มมีเส้นเลือดที่ขมับปูดขึ้นมากี่เส้น


“แล้วจดหมายนั่นอยู่ที่ไหน” ไอน้ำกัดฟันกรอด


“งืมๆ แจ่บๆๆ จำได้ว่าสอดอยู่ใต้เบาะนะทำไมถึงถามอย่างนั้นล่ะ?”


เปรี้ยง!


กบาลของนายทับทิมถูกตบคว่ำทันทีด้วยฝีมือของผู้มีฉายา “หญิงถึก” ดวงตาคมโตหรี่ลง กลีบปากที่เหมือนจะเย้ายวนกลับเอ่ยวาจาตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิงออกมา


“ไอ้XXXเอ๊ย! นั่นมัน สโนไวท์ คอฟฟิน เครื่องจูนคลื่นสมองสำหรับเล่นเกม ‘Ruin online’ ต่างหากล่ะเฟ้ย! ทางมหาลัยเขาส่งมาให้นักศึกษาทุกคนเขาทดลองใช้ มันเป็นวิชาประเมินด้วยนะอีตาบ้า! นี่มันผ่านมาตั้งครึ่งเทอมแล้วนะ โอ๊ย! โอ้ มายก้อด ฉันอยากรู้จริงๆเลยว่า ทางมหาลัยเขาให้นายผ่านมาได้ยังไงก๊านนน มันต้องส่งรายงานทุกๆ สองเดือนนะตาบ้า!!!!!!!!” คำสุดท้ายนี่พลังคำรามยิ่งกว่าพญาสิงโตซะอีก


“ใจเย็นๆเจ๊จ๋า~ ขอร้องงงง เดี๋ยวแก้วกาแฟแตกหมด” นายทับทิมรีบกระโจนไปหลบอยู่หลังโลงแก้ว คว้าแก้วกาแฟหลบคลื่นเสียงโซนาร์ได้อย่างหวุดหวิด


“ไม่ใจเย็นบ้าอะไรแล้วโว้ย! นายทับทิม ถ้านายไม่เริ่มเล่นตั้งแต่วันนี้ ฉันจะฉันจะ โว้ย! นี่ฉันทำเพื่อนายนะเว้ย! คนอะไร หัดสำนึกบุญคุณกันบ้างเซ่!” ไอน้ำกระแทกเสียงห้วนพร้อมซดกาแฟอึกใหญ่


เจ๊ครับ เจ้าแม่มาเฟียมากครับเจ๊


“แหะๆๆ” ทับทิมหัวเราะเจื่อนๆ “ก็ได้นะ แต่มีปัญหาใหญ่อยู่อย่างหนึ่ง


“อะไร?”


“ฉันเล่นเกมไม่เป็นเลย ขนาดเกมในโทรศัพท์ยังเล่นไม่เป็นเลยอ่ะ”


พรวดดด!


เด็กหนุ่มเบี่ยงตัวหลบสายน้ำสีน้ำตาลที่พ่นเป็นน้ำพุออกมาอย่างสง่างาม แหม! ถ้าไปแข่งขันที่ไหนเขาคงได้เต็มร้อยแล้วนะ!


“นายทับทิม” เจ้าแม่ไอน้ำกดเสียงต่ำ “เล่นเกมไม่เป็นเลยรึ??”


“แน่นอนล้านเปอร์เซ็นต์เล่นไม่เป็นเลยซักกะติ๊ด”


“กร๊าซซซซซซซซซซ แม่อยากงาบหัวคนนนนนนน~~~” ก๊อตซิลล่าสาวพ่นไฟใส่หัวดำๆอยู่แล้วจนหงิกงอกันเลยทีเดียว ให้ตายสิ เจ๊อยากร้องไห้ค่า!


“เล่นๆไปเหอะน่า! อุ๊ย! โทรศัพท์เข้า ฮัลโหลคุณแม่ เอ้ย คุณน้าหา?? ค่ะๆ จะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ” หญิงสาวเปลี่ยนจากภาคนางมารเป็นภาคนางฟ้าทันใด จนทับทิมแอบขนลุกเกรียว


“ตายแล้ว! หนูฝนป่วยเป็นไข้หวัด นายทับทิม ฉันไปก่อนนะ นายรีบต่อปลั๊กล็อกอินเข้าไปเลยนะ เสร็จแล้ว ติดต่อหาฉัน ฉันชื่อไอธารา ว้าย! ค่ะๆๆ เดี๋ยวนี้ล่ะค่ะ”


มองเพื่อนสนิทกระวีกระวาดออกจากห้องไปแล้ว ทับทิมถอนหายใจแผ่วเบา พลางเหลือบสายตาไปมองโลงแก้วมองยังไงๆมันก็ไม่ต่างจากโลงศพเท่าไหร่นะ


“ชื่อเกมอะไรนะ? Ruin online โหลเป็นบ้า” เด็กหนุ่มเบ้ปาก เตรียมตัวจะเข้าห้องไปทำงานกะเย็นซะหน่อย แต่ตามันดันสะดุดชะงักกับอะไรบางอย่างที่ติดอยู่บนโลงแก้ว


“ไอ้นี่มัน


เขายกมือขึ้นลูบ มัน อย่างนุ่มนวล รู้สึกถูกชะตาอย่างบอกไม่ถูก ชายหนุ่มโยนผ้ากันเปื้อนทิ้งและจัดการเสียบปลั๊กอย่างรวดเร็ว


“อืมพอจะเข้าใจโครงสร้างการทำงานของมันอยู่หรอก” นิ้วชี้กดปุ่มสีแดงที่เด่นที่สุดเบาๆ ฝาโลงแก้วก็เลื่อนเปิดขึ้นอย่างแช่มช้า


“คู่มือ? ช่างมันเถอะ ไหนๆก็ไหนแล้ว เดี๋ยวค่อยไปถามยัยไอเอาแล้วกัน” ทับทิมยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ เขาเอนกายลงกับเบาะแสนนุ่ม หยิบเฮดโฟนสวมกับหู สติก็พลันวูบลง


เป็นสัญญาณสุดท้ายว่าดวงจิตดวงน้อยๆกำลังหลับลงสู่โลกอีกโลกหนึ่ง



เปิดตอนแรกมาแล้วค่า พบกับหนุ่มตาสีทับทิมกับสาวแกร่งเพื่อนซี้ค่ะ
เรื่องนี้อัพช้าหน่อยนะคะ ช่วงต้นๆอาจจะเว้นช่วง 2-3 วัน แต่ไม่การันตีว่าจะอืดอะไรกว่านี้
ช่วงนี้ปัญหารุมเร้า เลยต้องหนีมาพักกายและใจกับเว็บเด็กดี
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามานะคะ ฝากคอมเมนท์และโหวตกันด้วยนะคะ

Crystalsphere
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

50 ความคิดเห็น

  1. #9 Zero-b (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 21:58
    ชอบนายเอกมีความสามารถพิเศษ
    #9
    0
  2. #8 0984359329 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 21:19
    อยากเห็นหน้าพระเอกกัยนายเอกอ่ะไรท์
    #8
    0
  3. #7 silver_มังกร (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 20:30
    บทนำนี่ก็ทำให้ต้องรอตอนต่อไปแบบ ฮรือออออออออ มาต่อเร็วๆน้าาาา
    #7
    0
  4. #6 Gummy2020 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 20:23
    ต่อๆๆๆๆ รออ่านยุ
    #6
    0
  5. #5 t.t.me (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 18:00
    มาอัพต่อเร็วๆน้าาาา รออยู่
    #5
    0
  6. #4 แมวน้อยเจ้าปัญหา (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 17:34
    สนุกค่าาาไรท์ มาต่อเร็วๆน๊าาา
    #4
    0
  7. #2 ยาโอยสุโค่ยยยย (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 20:37
    รออออออออออออ
    #2
    0
  8. #1 Ruru (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 19:52
    จะรอน้าาาา
    #1
    0