[Fic BTS] Destiny ปีกเทวา (VGA, VSUGA)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 6,626 Views

  • 237 Comments

  • 483 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    11

    Overall
    6,626

ตอนที่ 31 : ปีกที่ 31 …ข้อสงสัย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 124
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    31 มี.ค. 62

ปีกที่ 31 …ข้อสงสัย







...วังหลวง

เสียงม้าเร็วควบดังเข้ามาในเขตพระราชวัง จนหลายคนต้องหันมามองและแปลกใจที่มือปราบหนุ่มที่ไม่ได้เห็นหน้ามานานกลับเข้าวังอีกครั้ง ควบม้าตรงไปยังพำนักสำหรับมือปราบทันที จากสารที่ส่งมาเรียกตัวบอกว่าวันนี้มีการหารือสรุปคดีเกิดขี้นร่วมกับหัวหน้ามือปราบและผู้เกี่ยวข้อง  ไม่นานก็ควบม้ามาถึงจุดหมายมีทหารรักษาพระองค์ที่ใส่ชุดไม่เป็นทางการรออยู่ด้านหน้าบอกให้รู้ว่าคงไม่ได้มีแค่มือปราบแล้วล่ะ

แอ็ด..

“มาถึงแล้วรึท่านมือปราบ” เสียงทุ้มเอ่ยชัดถ้อยชัดคำที่ไม่ได้ฟังมานาน แทฮยองโค้งศีรษะทันที

“ไม่ต้องมากความหรอกท่าน ข้าเพียงอยากมาฟังขอสรุปด้วยก็เท่านั้น มิใช่ทางการแต่อย่างใด” ราชาทรงเอ่ย

“พะยะค่ะ” เอ่ยจบแทฮยองก็เริ่มงานทันที คลี่กระดาษหนึ่งแผ่นออก เผยให้เห็นถึงรายละเอียดงานที่แทฮยองสรุป ทั้งพระราชา มือปราบประจำสำนักพระราชวังอีกสองคนหนึ่งในนั้นมีศักดิ์เป็นหัวหน้ากองปราบด้วย พิจารณาดูแล้วก็ขมวดคิ้วทันที

“ชายปริศนาคือใครกัน” หัวหน้าเอ่ย คำถามนี้เกิดขึ้นกับพระราชาเช่นกัน แทฮยองไม่มีคำตอบในเรื่องนี้ จึงนำหนังสือปกหนังสีดำที่ชิงมาได้มาวางไว้บนโต๊ะเป็นคำตอบ

“นี่คืออะไร” หัวหน้ามือปราบถาม พร้อมเปิดหนังสือดูเนื้อหาด้านในก็ยิ่งขมวดคิ้วเข้าไปใหญ่

“หนังสือเล่มนี้เป็นหนังสือที่ชายปริศนาคนนั้นใช้ประกอบพิธีกรรมบางอย่างเกี่ยวกับคดีของปีศาจตาดำขอรับ มันมีทั้งไสยเวทย์ มนต์ดำ มนต์คาถาต่าง ๆ หม่อมฉันคิดว่ามันอาจเป็นต้นเหตุของคดีปีศาจทั้งหมดเลยก็ได้ขอรับ” เอ่ยเชิงบอกพระราชาไปด้วย ทั้งห้องเงียบเหมือนกำลังคิดถึงความเป็นไปได้ พลันสายตาแทฮยองก็ไปเห็นหัวหน้าตนกำลังไล่สายตาอ่านตัวอักษรอยู่

พรึบ!

“ตอนหม่อมฉันไปที่เมืองใต้นอกจากคดีปีศาจตาดำแล้วก็เกิดคดีฆ่าหญิงสาวหกศพขึ้นพะยะค่ะ และหลังจากนั้น...ก็มีพิธีกรรมแปลก ๆ เกิดขึ้น” มือปิดหนังสือเอาไว้มิให้ใครเปิดได้พร้อมพูดไปด้วย ส่วนหัวหน้ามือปราบดูเหมือนเพิ่งมีสติอย่างไงอย่างงั้น

“เจ้าหมายถึงพิธีกรรมแบบไหนรึ แล้วมันเกี่ยวกับหญิงสาวด้วยอย่างนั้นรึ” ครั้งนี้พระราชาทรงตรัสถามเอง

“หม่อมฉันมิอาจแน่ใจได้ขอรับ ดังนั้นหม่อมฉันจึงต้องหาคนที่สามารถอ่านเนื้อหาในนี้ได้ขอรับ มีบัณฑิตมี่เป็นเลิศทางตัวอักษรมากมายอยู๋ที่นี่” ฟังจบพระราชาก็สูดหายใจเข้าปอดลึกและเงียบไป บ่งบอกว่านี่คืออาการของความกังวลและกำลังวิเคราะห์ไปในตัว แทฮยองไม่ได้มีตัวเลือกชัดเจนเกี่ยวกับบัณฑิตที่จะช่วยเรื่องนี้เพราะหนังสือเล่มนี้อันตรายเกินไป

 



“บางที...พี่ชายของเจ้าอาจช่วยได้นะ เขาเป็นอาจารย์ของเหล่าบัณฑิตมิใช่รึ”

 

แทฮยองลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทเลย..

 

 




เสียงอ่านกลอนดังขับขานลั่นศาลาใต้ต้นไม้ใหญ่ อาภรณ์สีดำขาวของตำแหน่งอาจารย์ยังคงเด่นอยู่เสมอบวกใบหน้าอันงดงามยิ่งเพิ่มเสน่ห์ขึ้นไปอีก แทฮยองมองพี่ชายตนกำลังสอนหนังสือเหล่าบัณฑิตอยู่อย่างสนุกพร้อมรอยยิ้ม นานแล้วที่ไม่ได้เจอกัน คงเพราะเหมือนถูกมองจินจึงหันไปเห็นแทฮยองพอดี รอยยิ้มผุดบนใบหน้าทันที เพราะ...สองพี่น้องได้พบกัน

 

“มือปราบคิมแทฮยองมาหาพี่ถึงที่เลยหรือนี่” จินเอ่ยเชิงหยอกล้อ

“ท่านไม่มีสอนแล้วรึ”

“บัณฑิตกำลังอ่านหนังสืออยู่น่ะ มาหาข้าถึงที่คงมีเรื่องอะไรให้ข้าช่วยเป็นแน่” แทฮยองยิ้มให้กับความฉลาดของจินทันที

“ท่านพี่พอมีความรู้เรื่องตัวอักษรประหลาดบ้างใช่หรือไม่ พอดีข้ามีเรื่องจะรบกวนท่านสักเล็กน้อย” เอ่ยจบก็เปิดหนังสือให้ดู จินนิ่งไปทันทีมองหนังสือปกหนังอยู่นานจนแทฮยองต้องสะกิดเรียก

“ท่านพี่ไม่เป็นอะไรนะ”

“ข้ากำลังพิจารณาดูน่ะ มันประหลาดอย่างที่เจ้าว่าเลย” จินยิ้มให้กับน้องชาย ก่อนจะไล่เปิดทีละหน้าทีละหน้า จนความเงียบเข้าครอบคลุมรอบข้าง แทฮยองมองจินไล่สายตาดูอักษรที่ละบรรทัด ทั้งความเงียบทั้งปากที่เหมือนขยับเล็กน้อยนั้นทำแทฮยองต้องรีบ...

พรึบ!

“ท่านพี่” ปิดหนังสือเพื่อให้จินละมองมาที่ตน จินยิ้มส่งให้พร้อมคลี่พัดติดตัวออกมาพัดเบา ๆ

“ท่านพอรู้เรื่องมั้ย”

“...รู้สิ” คำตอบสั้น ๆ ทำแทฮยองมองจินนิ่งทันที

“ทำไมเจ้ามองข้าอย่างนั้นเล่า มิไว้ใจกันรึ” แทฮยองไม่ได้ตอบอะไรบอกให้รู้ว่าแทฮยองไม่ขำประโยคหยอกล้อนี้ 

“ก็ได้ ๆ ข้าอ่านรู้เรื่องเลยทีเดียว ตัวอักษรพวกนี้ย้อนกาลเวลาไปไกลมาก ๆ เลยล่ะ”

“ไกลแค่ไหน”

“อาจจะสัก...หนึ่งร้อยปีได้” แทฮยองขมวดคิ้วทันที

“ไกลขนาดนั้นได้อย่างไร ตัวอักษรยังมิมีเลยนี่ท่านพี่ ...ใครเป็นคนเขียนกัน” ประโยคสุดท้ายพูกับตัวเอง

“ดูเหมือนจะเป็นหนังสือมนต์ดำ คาถา ไสยเวทย์ชุบชีวิตนะ” แทฮยองเงียบฟังจินนิ่ง พลันนึกคิดตามไปด้วย

“เจ้าเคยได้ยินวงแหวนปีศาจหรือไม่” ประโยคนี้ทำแทฮยองขมวดคิ้วทันทีเพราะ...หมอแก่เคยบอกเขาไว้เมื่อครั้งคดีหญิงสาว

“...พอจะเล่าเรื่องของมันให้ข้าฟังได้หรือไม่” จินยิ้มแล้วจึงเริ่มเอ่ย

“การทำพิธีบูชาเทพเจ้า...ต้องใช้ความบริสุทธิ์จากหญิงสาวแรกรุ่นที่อายุครบสิบแปดปีเพื่อรับใช้...ปีศาจ

“...ปีศาจงั้นรึ”

“ปีศาจ...มิใช่เรื่องที่ชาวโซช็อนคุ้นเคยหรือได้ยินบ่อยนัก มันเป็นเรื่องของชาวตะวันตกที่ผู้รับใช้จะทำพิธีเพื่อเรียกปีศาจให้มายังโลก”

“...”

“รู้หรือไม่ว่าทำไมผู้รับใช้ถึงต้องการเรียกหาปีศาจ..” สบตากับแทฮยองนิ่งรอคำตอบ

“เพราะอะไร..” คำตอบทำจินยิ้มบางมุมปากพอดี

“พลัง อำนาจที่สามารถทำอะไรก็ได้ แม้กระทั่งความเป็น...อมตะ” แทฮยองนิ่งไปทันที คำ ๆ นี้มิใช่ใครก็ได้จะทำได้ มนุษย์มิใช่สิ่งมีชีวิตที่มีเพื่อความอมตะเสียหน่อย จะต้องการของพวกนั้นไปเพื่ออะไรกัน

“และความอมตะก็คือสิ่งที่หลายคนต้องการ แม้กระทั่งมนุษย์ หนังสือเล่มนี้บอกเล่าเรื่องราวของการเป็นอมตะผ่านพิธีกรรมที่เรียกว่าการชุบชีวิต...” อยู่ ๆ จินก็นิ่งไป แทฮยองมองพี่ชายตนที่ทำหน้านิ่งที่คาดเดามิได้

“...แต่ความเป็นอมตะ การชุบชีวิต...จะมิอาจเกิดขึ้นได้ถ้าไม่มีของวิเศษให้หาที่ไหนก็มิอาจพบเจอได้ง่าย มันคืออะไรเจ้ารู้หรือไม่...” แทฮยองไม่ตอบและจินเองก็มิได้ต้องการให้แทฮยองตอบ เพราะเขามีคำตอบอยู่แล้ว

 





“เจ้าเคยได้ยินถึง...ปีกเทวาหรือไม่” !

 


ประโยคของจินทำแทฮยองมองเห็นภาพกว้างมากขึ้น เชื่อเถอะ...ว่าเขาไม่อยากตอบคำถามพวกนี้ของจินเลย จินฉลาด จินเก่ง แต่ไม่คิดว่าจะฉลาดมากถึงเพียงนี้ ประโยคนี้ยังทำให้ในใจอยากกลับเมืองใต้โดยเร็ว เขาเป็นห่วง ห่วงมาก  ...เจ้าหัวขโมย จะเป็นอะไรมั้ยนะ

 “เจ้ารบกวนเวลาข้ามากเกินไปแล้ว ข้าคงต้องขอไปสอนต่อแล้ว” พูดจบจินก็ลุกออกไปพร้อมรอยยิ้มกว้างและแตะไหล่แทฮยองหนึ่งที

“ขอบคุณท่านพี่มากขอรับ”

“มิเป็นไรเลยน้องพี่ ข้ายินดีช่วยเสมอ” จินยิ้มอย่างอบอุ่น  พลันคำถามหนึ่งก็ที่เกิดขึ้นในตอนแรกก็อยากจะถามออกไป

“ท่านขอรับ...ท่านรู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไรกัน” จินยิ้มอีกครั้งแล้วเอ่ย

“ก็ที่อ่านไปเมื่อครู่ไงล่ะ เจ้าลืมแล้วงั้นรึ” แทฮยองยิ้มบาง ก่อนจินจะเดินเข้าศาลาไป แทฮยองมองพี่ชายตนนิ่ง ไม่ยิ้ม ไม่คิด เพียงแค่...มอง

 









“แค่อ่าน...อย่างนั้นรึ”

 

 







...เมืองใต้

โรงเตี๊ยมนัมจุนดูทรุดโทรมมากจนเสมือนมันจะร้างไปแล้ว พอยุนกิเห็นแล้วพลันสะกิดใจให้คิดได้ว่าแม้คนที่รวยเงินทองมากมายอย่างคิมนัมจุนก็สละทิ้งมันได้เพียงเพราะ...ความรัก มันช่างน่าเวทนายิ่งนัก แต่เขารู้ว่าความรักมีพลังอำนาจมากเพียงใด

“ท่านพ่อขอรับ” จองกุกเอ่ยเรียกสติกลับมาเพราะเห็นเหม่ออยู่นาน หลังแทฮยองเดินทางไปวังหลวงยุนกิก็ทำหน้าที่ของตนนั่นคือการตามหาคิมนัมจุน โดยครั้งนี้มีจองกุกมาด้วย

“ท่านพ่อกำลังคิดอะไรอยู่ขอรับ”

“ถ้าเจ้าเป็นคิมนัมจุนเจ้าจะสละทรัพย์สมบัติขนาดนี้ได้มั้ย ถ้าเจ้าสามารถทำให้คนรักกลับมาได้ เจ้าจะยอมแลกมาด้วยสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นนี้หรือไม่”

“ท่านพ่อ...กำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ขอรับ”

“คิมนัมจุนเป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่งที่รักจองโฮซออกมากก็เท่านั้น”

“แต่สิ่งที่กำลังเกิดอยู่นี้ ทั้งความวุ่นวาย พำนักโดนทำลาย ต้องอยู่แบบหลบ ๆ ซ่อน ๆ เป็นเจ้า...เจ้าจะยอมแลกมันหรือไม่” จองกุกมองพ่อตนนิ่ง มันมิใช่น้ำเสียงสงสารแต่อย่างใด แต่ยุนกิกำลังเวทนาต่างหาก

“มันคงคุ้มกระมังขอรับที่ทำเช่นนี้” ยุนกิยิ้มบางแค่นหัวเราะ

“ไม่ว่าจะตั้งใจหรือด้วยเหตุใด คิมนัมจุนก็ต้องถูกจับ เพราะเขาจะนำไปสู่คนที่อยู่เบื้องหลังอย่าง...ชายปริศนา”

“ท่านพ่อกำลังคิดว่าคนที่บงการคือชายชุดดำงั้นหรือขอรับ”

“ใช่ ชายคนนั้นโหดหี้ยมเกินกว่าจะปล่อยไปได้”

“ถ้าเป็นคนบงการก็อาจจะหมายถึงคิมนัมจุนเองก็...ถูกหลอกใช้”

“ใช้ ข้ากำลังคิดอย่างนั้น” จองกุกมองยุนกินิ่ง คดีครั้งนี้มันอันตราย ยุนกิเป็นเทวาก็จริงอยู่ เร็วก็จริง แข็งแรงก็จริง แต่เทวา...สังหารมนุษย์มิได้ มิได้อีกแล้วหลังจากเรื่องเมื่อหนึ่งร้อยปีก่อนกับนักไสยเวทมนต์ดำคนนั้น

 









...รู้สึกไม่ดีเลย






















กลับมาแล้ว กลับมาเร็วด้วยล่ะขอรับ 

ขอขอบคุณอีกครั้งสำหรับตอนที่31 แล้วนะขอรับ   ...ใกล้จะจบแล้วนะ 

คุยกัน ๆ            ....ตอนนี้...ใครพอ "เห็น" อะไรเพิ่มเพิ่มขึ้นบ้างเอ่ย

                           ...ตอนหน้าจะเป็นการพบกันของคน  2  คน ที่ไม่เคยเจอกันมาก่อน ...ใครหว่าที่ยังไม่เคยเจอกัน?

                           ..."ลางสังหรณ์" ของแต่ละคน ไม่ใช่แค่ "ลางสังหรณ์" นะขอรับ 

                           ....บอกไปแล้วว่าใกล้จะจบเมื่อข้างต้น ดังนั้น ช่วงนี้จะถยอยอัพให้ถี่ ๆ แล้วนะ เพราะไม่อยากให้ค้างกัน

ตัวละครก็คือตัวละคร <----- จงอ่านด้วยความสนุก

ฝากจากฟีฮุ          ...สำหรับฝุ่นพิษที่เกิดขึ้นตอนนี้ มันแย่มาก ๆ  ขอให้ทุกคนดูแลตัวเองให้ดีนะขอรับ

                           Hfighting Reader ! 



คืดถึงบังทันอ่ะ.....


     

                      

ปล.  ขอบคุณเจ้าของภาพ ฟีฮูจำเครดิตไม่ได้ขอรับ ต้องขอโทษด้วย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #231 khounmee (@khounmee) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 03:11

    โหห อ่านจนลืมต้นเรื่องไปเลยอ่ะ...

    จะรอดูว่านิทานเรื่องนี้จะจบยังไงและ ใครเป็นคนเล่า:) รอน้าา
    #231
    0
  2. #230 ___PP___ (@chidchanokPIN) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 22:53

    รอนะคะสู้ๆนะคะไรท์
    #230
    0
  3. #229 GiPopo (@GiPopo) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 09:57
    อาจจะมีคนในวังหลวงที่อาจจะอยู่เบื้องหลังเรื่องพวกนี้ก็ได้..

    แต่หนังสือบอกก่อนตั้งร้อยปี
    เทวาตกอยู่ในอันตรายแน่ ถ้าหยุดพิธีไม่ได้ เพราะต้องใช่เทวาด้วยฮึมมมมมม-.- รออยู่น่ะ!!55555
    #229
    0
  4. #228 Runnah (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 20:05

    เราว่าพี่ชายแทแปลกๆ ไม่อยากจะคิดไปเองเลย แต่จากช่วงท้ายตอนที่แล้วชื่อชายปริศนาถูกเผยออกมาแล้วใช่มั้ยค่ะไรต์ แล้วมันเหมือนกับชื่อของพี่ชายแท เน้นชื่อด้วย เราเดาว่าพี่ชายแทน่าจะเป็นชายปริศนาหรือป่าว

    รอติดตามตอนต่อไปค่ะ

    #228
    0
  5. #227 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 04:45
    หืมมมมม หนังสือนี่น่ากลัวจริงๆใครได้อ่านก็ดูแปลกๆไป. จินอ่านแค่แปปเดียวเองนะ รู้ขนาดนั้นเลยหรอ เจ้าหัวขโมยระวังตัวด้วย
    #227
    0