MAD SET | ( MINI HIGH CLASS ) MADCAP หัวใจสีดำ [YAOI]

ตอนที่ 21 : #แบล็คเด็กผี EPISODE 17 [ 210 Per. ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9227
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    7 ก.ย. 59









EPISODE 17




ฟังเพลงปลากอบด้วยเด้อ เพิ่มอรรถรสและความอิน อะเฮื่อๆ


#เช้าวันต่อมา

ผมตื่นก่อนพี่แบล็คและเดินไปหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่ ก่อนจะเดินออกมาทำอาหาร... เก็บของเมื่อคืนทิ้งทั้งหมด เพราะมันถูกทิ้งค้างเอาไว้ คงจะใช้ทำอะไรไม่ได้แล้ว มันค่อนข้างจะน่าอายที่พอนึกถึงเรื่องเมื่อคืน มันไม่ควรเกิดขึ้นในนี้ด้วยซ้ำ ให้ตายเถอะ พี่แบล็คนะพี่แบล็ค

แก้มแดง” เสียงทุ้มๆ ดังขึ้นขณะที่ผมกำลังจะจัดการทำอาหารเอาไว้ให้ ผมหันไปมองหน้าพี่แบล็คและรีบก้มหน้าลงมองผักที่กำลังเตรียมอยู่

เขาตื่นมาเพื่อทักว่าผมแก้มแดงเนี่ยนะ?

ดะ...เดี๋ยวเค้าทำอะไรให้กินก่อนไปเรียนนะ

...

พี่แบล็คไม่ได้ตอบอะไรกลับมาผมก็เลยทำมันต่อ จัดการล้างผัก เอามาหั่นเป็นชิ้นพอดีคำ ผมว่าจะทำผัดผักให้กินกับข้าวสวยที่หุงเอาไว้ตั้งแต่เมื่อวานน่ะ มันยังไม่พร่องเลย เพราะเขาไม่ได้กินข้าว... แต่มากินผมแทนนี่สิ อ่า ไม่ควรคิดอะไรแบบนี้ตอนนี้สิ พี่แบล็คมองอยู่ด้วย


หลังจากที่ทำอาหารเสร็จแล้ว มันเป็นผัดผักรวมมิตร และข้าวสวยหนึ่งจาน คิดว่าเขาอยู่คนเดียวแบบนี้คงไม่ค่อยได้กินอะไรแบบนี้เท่าไหร่ เค้าไปเรียนก่อนนะ

เดี๋ยว

หือ” ผมที่กำลังหยิบกระเป๋าขึ้นมาถือหันไปมองพี่แบล็ค รอว่าอีกคนจะพูดอะไรต่อ มีอะไรเหรอพี่แบล็ค?

มานี่

มีอะ...

มานี่” เขาย้ำอีกครั้ง ผมเลยทำได้แค่วางกระเป๋าลงและเดินไปหาพี่แบล็ค  

หมับ! “อ๊ะ” และเมื่อเดินไปใกล้ๆ กับเขา เอวของผมถูกอีกคนดึงรั้งเข้าไปหาอย่างแรง ผมมองหน้าพี่แบล็คด้วยความประหม่าและตกใจ ขะ...เขาจะทำอะไรอีก? พะ...พี่แบล็ค

...

...” เขาไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ใบหน้าของเราอยู่ในระดับเดียวกัน ดวงตาของเรา...ประสานกันอย่างห้ามไม่ได้ เพราะมันใกล้เกินกว่าผมจะหลบตาเขา เรามองตากันนานจนผมรู้สึกผ่อนคลายลง 


เอื้อมมือขึ้นลูบแก้มทั้งสองข้างของอีกคน ...ผมรักเขา รักจนไม่รู้จะพูดออกมายังไง รักทั้งๆ ที่ไม่มีเหตุผลอะไรให้รักเลย เขาทำร้ายผม ทำร้ายมาตลอดตั้งแต่เด็ก และพี่แบล็คก็เกลียดผม ผมรู้แก่ใจว่าความสัมพันธ์ของเราสองคน 


ในแง่มุมของอีกฝ่ายมันอาจจะแค่ มีอารมณ์’ เท่านั้นเอง 


รู้...ว่าตัวเองไม่ได้สำคัญขนาดนั้น ขนาดใครบางคนที่พี่แบล็ครัก


แต่ผมก็อยากรู้ ว่าเขาจะรู้สึกกับผมบ้างได้ไหม จะรักผมได้บ้างหรือเปล่า


“พี่แบล็ค...ยังรักม๊าอินอยู่มั้ย?”





40%


“…” ร่างสูงไม่ได้ตอบอะไรกลับมา เขาเพียงแค่จ้องมองหน้าผมอยู่นิ่งๆ


ก่อนจะปล่อยมือจากผม ดันผมให้ถอยออกไป โดยที่ไม่ตอบคำถามที่ผมถามไป ...เท่านี้ผมก็พอจะรู้แล้วว่าตัวเองควรอยู่ในสถานะแบบไหน ผมมันไม่ได้มีค่าขนาดเขาจะรักซักหน่อย บ่อยครั้งไปที่มักจะได้ยินคำว่าเกลียดจากเขา สิ่งที่เกิดขึ้นมันก็แค่เรื่องชั่วข้ามคืน ไม่มีอะไรพิเศษมากไปกว่านั้นเลย


ผมฝืนขยับริมฝีปากยิ้มก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋ามาถือเอาไว้ กระชับฝ่ามือแน่นกับหูหิ้ว กำจนเส้นเลือดปูดนูนขึ้นมา นัยน์ตามันร้อนผ่าว ม่านตาพร่าเบลอเพราะน้ำตาที่คลอหน่วย ผมพยายามขืนมันเอาไว้ไม่ยอมให้ตัวเองได้ร้องไห้ต่อหน้าพี่แบล็ค เพราะเขาคงไม่สงสาร และผมไม่อยากได้ความสงสารจากเขา


...สิ่งที่ผมต้องการ มันมากเกินกว่าอีกคนจะมอบมาให้


เค้าขอโทษนะที่ถามอะไรแบบนั้น...


...ออกไป


เค้าขอโทษ” ผมพึมพำเบาๆ และเร่งฝีเท้าเดินออกมาจากห้องของอีกคน


ทันทีที่ออกมาจากห้องของพี่แบล็ค น้ำตาที่กักเก็บเอาไว้ก็พาลไหลออกใส... การร้องไห้เหมือนการระบายความเศร้าอย่างหนึ่ง และยิ่งถ้าเราร้องมากเท่าไหร่ นั่นก็หมายความว่าเราเสียใจมาก ...ถ้าอย่างนั้น แปลว่าผมคงจะเสียใจกับสิ่งที่รู้อยู่แก่ใจอยู่แล้วสินะ


รู้คำตอบ แต่ก็ตะเกียกตะตายควานหาความสำคัญ ทั้งๆ ที่ตัวเองไม่ได้สำคัญ ไม่สักนิด


 

#มหาลัย

หลังจากเรียนเสร็จช่วงบ่ายๆ ผมก็เตรียมตัวกลับบ้าน ช่วงนี้งานค่อนข้างเยอะ ซึ่งมันก็ดีที่ผมจะได้ไม่ต้องเอาเวลาว่างงานไปนึกถึงเรื่องของเขา ผมเก็บสมุด ชีท ปากกาลงกระเป๋าอย่างช้าๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินตามเพื่อนๆ ในคลาสออกไป ทว่าก่อนที่ผมจะก้าวออกไปจากห้องที่เพื่อนในคลาสเดินออกไปกันหมดแล้ว... ชิคก็มายืนดักหน้าผมเอาไว้ซะก่อน


ผมเบิกตากว้างและจ้องมองใบหน้าของอีกคนด้วยความตระหนก เท้ามันก้าวถอยหลังออกห่างจากเขาเอง มือของผมมันสั่น... บังคับไม่ได้เลย มันสั่นเพราะความกลัวอีกคนที่จ้องมองหน้าผม แววตาเต็มไปด้วยความชิงชังที่ผมไม่เคยสัมผัสมาก่อน และนั่นมันทำให้ผมอยากจะตะโกนร้องขอความช่วยเหลือจากใครก็ได้


เราไปรู้อะไรมา...” ใบหน้าที่มีบาดแผลช้ำๆ ของอีกคนขยับยิ้มไปทั้งหน้า ก่อนเขาจะดันประตูปิด


ปึง!

ชะ...ชิค...” หัวใจของผมมันสั่นระรัวด้วยความตื่นกลัว


ตึง ผมถอยจนขาตัวเองกระแทกกับโต๊ะที่อยู่ด้านหลัง ขณะที่เขาด้าวต้อนผมเข้ามาเรื่อยๆ


ไอ้เวรนั่น...พี่ชายโกเซ็นนี่?


...


ถามหน่อยดิ


...


เอากับพี่ชายตัวเอง...มันส์มากไหม?


“!!!” ผมเบิกตาโพล่ง ริมฝีปากเผยอค้างเมื่อเขาพูดแบบนั้นออกมา ผม...แค่ไม่อยากจะเชื่อว่าชิคจะเป็นคนที่พูดอะไรแบบนี้ออกมา เอากับพี่ชายตัวเอง’ งะ...งั้นเหรอ?


อึ้งเลยสิ ฮ่าๆ...เอากับพี่ชายได้ ทำไมเอากับเราไมได้ล่ะ โกเซ็น


เรา...เราไม่ได้...” แม้ผมพยายามจะปัดเรื่องนี้ออกไปมากแค่ไหน แต่ก็หนีความจริงไม่พ้นที่ระหว่างผมกับพี่แบล็คมันไม่ใช่แค่พี่น้อง ถึงเราจะไม่ได้ร่วมสายเลือด แต่ในทางสังคมพวกเราคือพี่น้อง และมันไม่ควรเกิดเรื่องบ้าๆ พรรคนั้นขึ้น ผมไม่ควรเกิดความรู้สึกรักเขาขึ้นมา รัก...ที่มากกว่าพี่น้อง เรา...ขอตัวก่อน


หมับ! ชิคกระชากแขนผมเอาไว้และเอียงคอมอง สายตาเขาหาเรื่องผมสุดๆ รุกล้ำ รุกรานจนผมจนมุม


ยากทำไมนัก เล่นตัวทำไม!”


เราไม่ได้เล่นตัว ปล่อยเรา!”


ทีพี่ชายตัวเองยังเอาได้เลยโกเซ็น


พี่แบล็คไม่ใช่พี่ชายเรา!!!” ผมโพล่งออกไปเสียงดังลั่น


...ใช่แล้ว พี่แบล็คไม่ใช่พี่ชายของผม ไม่ใช่ตั้งแต่วันที่ผมบอกเขาไปแล้วว่าไม่ใช่ ...ไม่มีวันใช่อีกแล้ว


90%


ละ...เลิกยุ่งกับเราได้แล้ว!”


...หึ หึ...ฮะ...ฮ่า...” ชิคค่อยๆ ระเบิดหัวเราะออกมาและปล่อยมือจากแขนของผม ส่วนผมก็ทำแค่จ้องมองใบหน้าอีกคนอย่างไม่ยอมแพ้ ผมอยากให้ชิคเลิกยุ่งกับผมซักที แค่นี้ผมก็เหนื่อยและเจ็บมามากพอแล้ว ให้ผมได้เหลือความทรงจำดีๆ ระหว่างเขาบ้างเถอะนะ


ผมไม่อยากเกลียดชิค


ออกไปจากชีวิตเรา...ออกไป


...


...


แล้วโกเซ็นจะเสียใจ” เขาบอกแค่นั้นก่อนจะเดินออกไป ทิ้งให้ผมยืนนิ่งๆ ที่เดิม มองอีกคนเดินออกไปจนลับตา จากนั้นก็ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้อย่างไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรต่อไปดี ...แล้วผมจะเสียใจอีกงั้นเหรอ? แค่นี้ที่ผมเจอมันยังทำให้ผมเสียใจไม่พออีกเหรอ ผมกัดฟันแน่นและปล่อยให้น้ำตาที่กักเก็บเอาไว้ในตอนแรกไหลออกมา หัวใจของผมในตอนนี้มันรวดร้าว ผมปิดเปลือกตาที่ร้อนผ่าวของตัวเอง ผมร้องไห้จนเจ็บตาไปหมดแล้ว

เจ็บ...

 


หลังจากที่จัดการกับอารมณ์ของตัวเองได้ผมก็กลับมาที่บ้าน แต่เมื่อมาถึงก็พบกับม๊าอิน พ่อไวท์ที่นั่งรอภายในห้องครัวอยู่แล้ว เพราะนี่ถึงเวลาอาหารเย็นพอดี ผมยกมือไหว้พวกเขาและฝืนยิ้มให้แสร้งทำเหมือนว่าตัวเองไม่ได้เป็นอะไร ทั้งสองคนมองมา ม๊าอินขยับริมฝีปากยิ้มตอบกลับมา มาพอดีเลย วันนี้วันเกิดอิน


ระ...เหรอครับ” นี่ผมมัวแต่ฝังตัวเองลงในเรื่องบ้าๆ จนลืมวันเกิดม๊าอินที่ผมจำได้ในทุกๆ ปีเลยเหรอ?


ลืมล่ะสิ ช่วงนี้อินเห็นโกเซ็นเรียนหนัก มานั่งนี่สิโกเซ็น” ม๊าอินเรียกให้ผมไปนั่งกับพวกเขา บนโต๊ะมีอาหารหลายชนิด ส่วนมากก็เป็นของโปรดของพวกเรา และหลายๆ อย่างในนั้นก็มีของโปรดของพี่แบล็คอยู่ด้วย ผมเหม่อมองจานนั้นและยิ้มหม่นๆ ออกมา เดี๋ยวพี่แบล็คจะมาด้วยนะ วันนี้รวมตัวครอบครัวนี่นา


ชื่อของพี่แบล็คมันทำให้ผมรู้สึกแปร๊บขึ้นมาที่หัวใจ


เหรอครับ...


เป็นอะไรหรือเปล่าโกเซ็น?” ม๊าอินถามด้วยความเป็นห่วง ผมสังเกตจากน้ำเสียงและสีหน้าของเขา ขณะที่ผมถูกพ่อไวท์จ้องมองมา สายตาของเขาเหมือนกับต้องการจะหาความจริงบางอย่างจากตัวผม เพราะตั้งแต่ที่ผมเข้ามานั่งเผชิญหน้ากับทั้งสองคน ผมก็ถูกเขาจ้องเขม็งมาตลอดจนรู้สึกเกร็ง


ปะ...เปล่าครับ โกเซ็นแค่รู้สึกไม่สายนิดหน่อย


อ้าว แล้วนี่ ลองไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลหน่อยมั้ย มาหาอินสิ ตอนลูกไม่ได้เรียนน่ะ ช่วงนี้เราไม่ค่อยได้เจอกันเลยนะ


อ้อครับ...ดะ...ได้” สติผมมันไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย


 

ตึก ตึก ตึก... แต่ก่อนที่จะมีใครได้พูดอะไรต่อ เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นมา ผมหันไปมองก็พบกับพี่แบล็คที่เดินมา ใบหน้าของเขาไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมา พี่แบล็คแค่เดินมาทิ้งสะโพกสอบนั่งลงข้างๆ ผมแต่เว้นระยะห่างไปหนึ่งเก้าอี้ ผมเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นด้วยความรู้สึกกดดัน นี่เขาคงไม่สะดวกใจที่จะอยู่ใกล้ๆ กับผมสินะ


ผมมันน่ารังเกียจสำหรับเขาขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงขั้นต้องเว้นระยะห่าง


หรือเพราะคำถามของผมเมื่อตอนเช้า?


เป็นไงบ้าง” พ่อไวท์ที่เงียบอยู่นานถามขึ้น สายตาเขาเลื่อนไปมองที่พี่แบล็ค ร่างสูงช้อนสายตามองกลับไปก่อนจะขยับมุมปากยกยิ้ม


ก็ดีครับ


ถ้าแบล็คโอเคขึ้นแล้ว...จะกลับมาอยู่ที่บ้านก็ได้นะ” ม๊าอินบอก อยู่ข้างนอกนานๆ เหงาหรือเปล่า?


ฮะๆ” พี่แบล็คหัวเราะเสียงเบา เขายกข้อศอกขึ้นมาชันกับโต๊ะอาหาร ประสานมือและเกยคางมองม๊าอิน แววตาของพี่แบล็คที่มองไปยังม๊าอินไม่ต่างอะไรจากคมมีดที่กรีดลงมาจากใจของผมเลย บาดแผลมันลึก เหวอะหวะจนเกินจะเยียวยาแล้วล่ะ... ผมทนไม่ไหว ไม่ใช่ว่าผมอยากจะอิจฉาม๊าอิน เพราะมันคือความรู้สึกที่ไม่ควรเกิดขึ้นเลย ทว่าผมก็ต้องยอมรับว่าผมรู้สึกหวงแหนแววตาแบบนั้นของพี่แบล็ค แววตาที่ผมไม่เคยได้รับมันมาเลย


...ซักครั้งก็ไม่ “ผมกลับมาได้จริงๆ เหรอ?


...


อยากให้กลับมาเหรอ?


170%


กินข้าวเถอะ” พ่อไวท์โพล่งตัดบทสนทนานั่น และเริ่มลงมือทานอาหารกัน ม๊าอินมีท่าทางกระอักกระอ่วน ซึ่งผมก็พอเข้าใจในความรู้สึกของเขา แต่ผมไม่มีสิทธิ์พูดอะไร ได้ตาก้มหน้าก้มตากินไป ลิ้นของผมไม่สามารถรัวรู้ถึงรสชาติของอาหารได้เลยซักนิด


บรรยากาศในโต๊ะอาหารเงียบงัน ต่างคนต่างกิน ม๊าอินกับพ่อไวท์ไม่ได้คุยอะไรกัน ส่วนผมก็ก้มหน้ากินไป ส่วนพี่แบล็ค...หลายครั้งที่ผมเงยหน้าลอบมองเขาอย่างลืมตัวก็มักจะเห็นว่าคนตัวสูงมองม๊าอินอยู่ตลอด จนสุดท้ายผมก็ทนมันไม่ไหว ผมเจ็บ... หัวใจของผมมันปวดจนแทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว


ครืด... ผมยันกายลุกขึ้นยืน ก่อนจะยิ้มให้กับพ่อไวท์และม๊าอิน


โกเซ็นมีงานค้างหลายอย่างเลยครับ ต้องส่งพรุ่งนี้ ยังไง...โกเซ็นขอไปทำงานก่อนนะครับ” ผมบอกเท่านั้นก่อนจะเดินออกจากโต๊ะอาหาร ผมรู้ว่าการทำแบบนี้มันเป็นการเสียมารยาท เพราะวันนี้คือวันเกิดของม๊าอิน ผมควรจะนั่งอยู่จนเสร็จทว่าผมทนมองพี่แบล็คไม่ได้


เพราะผมมันก็คนเห็นแก่ตัวคนหนึ่ง ที่รักและอยากครอบครอง ที่รักและหวงแหนจนไม่อยากให้มองใครหรือใครมองเขา


 

ผมเดินเข้ามาภายในห้องและทิ้งตัวลงนอนบนเตียงเหม่อมองนาฬิกาที่ติดกับผนังห้อง เวลาเดินต่อไปเรื่อยๆ ตามหน้าที่ของมันที่ต้องบอกเวลา ไม่รู้ว่าผมมองมันน่ามากเท่าไหร่แล้ว เปลือกที่ตาช้ำเพราะผ่านการร้องไห้มานานเริ่มปิดลง นี่คงจะเป็นสิ่งดีๆ ของวันนี้ที่ทำให้ผมได้นอนหลับและลืมเรื่องราวที่ทำให้ตัวเองเจ็บหัวใจไปได้...อย่างน้อยๆ ก็พักหนึ่ง

 

หลังจากนอนไปได้พักหนึ่งตื่นขึ้นมาก็ราวๆ สามทุ่มกว่าๆ ผมรู้สึกปวดหัวเหมือนจะเป็นไข้เลยคิดว่าจะลงไปชั้นล่างหายากินซักหน่อย น่าจะเป็นเพราะช่วงนี้ผมมีแต่เรื่องให้คิดมากมั้ง เรียนหนักด้วยร่างกายก็เลยไม่ไหว แต่ช่างเถอะ กินยาแล้วนอนพักก็คงหายแหละ


ผมเดินออกมาจากห้อง ทว่าระหว่างทางเดินก็เจอกับพ่อไวท์ที่ยืนอยู่ ท่าทางเขาเหมือน... รอผม

210%


นิยายมัพมี่จบแฮปปี้ทุกเรื่อง ไม่ได้บอกเลยค่ะว่านิยายเรื่องนี้มันจะจบไม่แฮปปี้ =_=

ใจเย็นดิ ใจเย๊นนนนนนนนโว้ยยยยยยยย โอ้ยยยย เครียด คือพล้อตนี้แค่ยังครึ่งเรื่องเอง เดี๊ยนยังไม่ได้คลายปมเลย ฮันโหล่วววว

เค้าไม่ได้อัพรอบนึงให้เยอะเท่าไหร่ แต่อัพบ่อยและอัพทุกวัน อัพให้อ่านกันฟรีๆ แล้วด้วย

เห็นใจมัพหน่อย บางทีก็ต้องใช้เวลาปั่นอ่ะ

55555555 




'อิน' คือตัวละครจาก High Class หัวใจมังกร 

และเป็นผู้ชาย บอกเอาไว้ก่อนเผื่อคนที่ไม่ได้ตามมาจาก High Class จะไม่รู้ หากจะอ่านเรื่องของ #ไวท์อิน คลิก

เรื่องที่ทุกคนกำลังอ่านอยู่นี้ #แบล็คเด็กผี Madcap หัวใจสีดำ

คือรุ่นลูกของ #ไวท์อิน นะคะ เป็นภาคต่อนะคะ


ฝากนิยายใหม่

*คลิกรูป*



เล่นแท็กเค้าหน่อย #แบล็คเด็กผี




:: MAD SET ::

     






เล่นแท็ก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

7,396 ความคิดเห็น

  1. #7289 Subakisan (@Subakisan) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 00:38
    อ่านทอล์กไรต์เหมือนจะสติแตกกับเม้น 555
    #7289
    0
  2. #7261 B'Baekhyun XM'Hunger Gay Club (@baekhyun158) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 19:08
    สงสารโกเซ็น
    ปล.ฮาไรท์ทอล์ค555ดูเหมือนจะมีเรื่องทุกตอน
    #7261
    0
  3. #7013 nscho (@nscho) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 23:22
    งงกับแบล็คตกลงจะเอาไงเนี๊ยย
    #7013
    0
  4. #5165 shivanath (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 11:41
    เราว่าแบล็คก็รักโกเซ้นแต่ไม่เปิดใจ รักกันแล้วค่ะ แต่มันมีกำแพงกั้น ไรท์มาอัพเร็วๆ สงสารโกเซ็นจะบ้าไปเสียก่อน ฟังเพลงประกอบอินี่น้ำตาซึมเลย อินจัด...อือออออ
    #5165
    0
  5. #4473 saowalakpk2026 (@saowalakpk2026) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 21:36
    สงสารโกเซ็น
    #4473
    0
  6. #4450 Quiqoang (@thancha233) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 00:23
    อ่า เอาสิ คำถามแทงใจดำ แต่แบล็คไม่น่าจะไล่โกเซ็นให้ออกไปงี้เลย แต่แบบ โง้ย สงสารโกเซ็นอีกแล้ว เดี๋ยวสงสาร เดี๋ยวละมุน เดี๋ยวก็สงสารอีก แล้วชิคนี่จะไปไหน ขอเดาว่าฆ่าตัวตาย แต่คงไม่ใช่วิธีของคนใจร้อนและคนตรงๆ แน่...
    #4450
    0
  7. #4432 BABOLONA (@babolona1997) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 22:01
    ฮืออออ~ หน่วงจริมๆ
    #4432
    0
  8. #4365 coreprime4244 (@coreprime4244) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 17:26
    นี้คิดว่าไวท์อาจจะเดาทางแบล็คออกสุดอ่ะเพราะนิสัยก็คล้ายๆกันอีกอย่างไวท์ประสบการณ์ก็เยอะกว่าอืมมันจะยังไงกันน
    #4365
    0
  9. #4363 tage.1 (@chiicane-zix) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 16:44
    รีบมาต่อเร็วววว ค้างหนักมากเง้อะะ
    #4363
    0
  10. #4362 THEMUN (@munya-mun) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 15:31
    สงสารน้อง สรุปพี่แบล็คจะเอายังไง
    #4362
    0
  11. #4361 ยัยปีโป้ (@kokkies) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 15:29
    พ่อลูกเขาจะคุยกันแหละ ขนลุกแปลกๆนะ ฮะๆๆ #หัวเราะแบบแบล็ค
    #4361
    0
  12. วันที่ 7 กันยายน 2559 / 14:49
    สงสารโกเซ็นสุดๆ แล้วนี่ไวน์จะคุยไรกับโกเซ็นอีกล่ะเนี่ย
    #4360
    0
  13. #4359 MiiMzyMiiMz (@MiiMzyMiiMz) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 13:58
    ปกสวยอะ ... เงินจะบินทุกเดือนเลย
    #4359
    0
  14. #4358 Ticha kamdam (@vivi2020) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 13:29
    ดีอ่ะะะะะะชอบ
    #4358
    0
  15. #4357 lovelove_empty (@lovelove_empty) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 11:32
    เอ๋??? พ่อไวท์จะให้คำปรึกษาน้องใช่ไหม
    #4357
    0
  16. #4356 imavikur (@rayfa) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 11:05
    ไวท์จะช่วยน้องใช่ไหม แงงงง
    #4356
    0
  17. #4355 PA'เดoะดาร์ก' { (@kingice_51) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 11:05
    แบล็คอย่ามายุ่งกับโกเซ็นอีกแล้วกัน ชิ
    #4355
    0
  18. #4354 NuaNan (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 10:33
    ป๊าสงสารน้องใช่ไหม ป๊าจะช่วยใช่ไหม งื้อออ ><
    #4354
    0
  19. #4353 MiGus (@Hyukkk) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 10:26
    เจ้มจ้นนนนนนนน พ่อไวท์~
    #4353
    0
  20. #4352 whverbena (@pearllady) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 09:44
    เข้มข้นๆ
    #4352
    0
  21. #4351 คิมดงจุน (@eyelove123) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 09:34
    พ่อไวท์พร้อมเป็นที่ปรึกษาปัญหาความรักให้ลูก(ไม่ใช่!555555)
    #4351
    0
  22. #4350 palmy3050 (@palmy3050) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 09:16
    พ่อไวท์จาตุยอัลลัยยยยย โอ๊ยอยากรุ้ อะเฮือกๆ
    #4350
    0
  23. #4349 nukkie2124 (@nukkie2124) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 09:14
    ชอบๆๆๆเวลาไรต์บ่นๆๆ 555555
    #4349
    0
  24. #4348 ~~... แมวน้อย...~~ (@swithon) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 09:09
    อยากได้หนังสือออออออ
    #4348
    0
  25. #4347 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 08:31
    พ่อไวท์มีอะไร รอทำไม
    #4347
    0