HIGHCLASS หัวใจมังกร ตอนพิเศษ [YAOI]

ตอนที่ 16 : #ไวท์อิน [ ตอนพิเศษ ] : EPISODE 11 [ 150% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3339
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    17 พ.ย. 59

High Class หัวใจมังกร [เล่มพิเศษ]
Mubmy Fiction
www.mebmarket.com
เล่มพิเศษไวท์อิน เล่มสาม // เล่มปิด High Class












#ไวท์อิน
[ ตอนพิเศษ ]


EP. 11

#โรงพยายาล

ไหนพี่อินจะนอนพักทันทีที่ผมมาก็เจอกรินทันที น้องชายผมบ่นทันที ใบหน้าดูขึงขังจนผมยิ้มและยื่นมือไปขยี้ผมสีน้ำตาลอ่อนยุ่งๆ นั่น ไม่ต้องเลย

พี่กลับไปอยู่กับไวท์แล้วนะ

หะ

เฮ้อ... เขาบอกว่าอยากให้พี่กลับไป

แล้วเขา...จำ...พี่ได้แล้วเหรอ?

ไม่ได้

...

พี่จะลองดูนะ พี่จะลองทำให้เขากลับมาจำได้ แต่ถ้ามันไม่เวิร์คก็คงต้องหยุดแหละ ตอนนี้ไม่ต้องห่วงพี่แล้วนะตัวแสบ ไปทำงานเถอะ พี่โอเค

คนที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ตลอดเวลายังมีหน้ามาบอกว่าตัวเองโอเคได้ไงวะ ถามจริง ต่อให้พี่จะบอกว่าตัวเองสบายดีสิบล้านรอบกรินก็ไม่เชื่อพี่หรอก เอาเป็นว่าถ้าไม่โอเคบ้านเราต้อนรับพี่กลับมาเสมอนะ

รู้แล้วน่า ที่นี่ก็บ้านเรานะ

ครับๆ ไปทำงานแล้ว เดี๋ยวพี่แพทย์ด่า อ้อ เดี๋ยวไปกินข้าวที่โรงอาหารกัน

เอาสิ

 

อ้อ ที่แท้ก็โดนลืมนี่เองหลังจากที่กรินเดินไปผมกำลังจะไปที่ห้องทำงาน เสียงแหลมๆ ก็ดังขึ้น ผมหันไปมองพบว่าเป็นแพรี่ เธอก้าวเข้ามาหาผมพลางเหยียดริมฝีปากสีแดงสดแสยะยิ้มน่ารังเกียจ ปกติแล้วผมไม่ใช่พวกเกลียดผู้หญิงหรอก แต่ผู้หญิงคนนี้โคตรจะไม่ถูกจริตเลย ถึงว่าหลายเดือนที่ฉันอยู่กับไวท์ไม่เจอแกเลย

ผมให้เกียรติคุณนะ

อะไร

แต่ดูเหมือนว่าลูกผู้ดีแบบคุณจะไม่ให้เกียรติผมเลย สังคมผู้ดีเขาสุภาพไม่เรียกคู่สนทนาว่าแกหรอกนะครับคุณแพรี่ผมว่าพลางยิ้มให้กับเธอ

นี่แกด่าฉันเรอะ!”

ตักเตือนอย่างหวังดีมากกว่าครับ

หึ งั้นฉันก็จะมาเตือนแกเหมือนกัน ดีเนอะที่ไวท์ลืมแก เพราะงั้นฉันจะขอเข้ามาดูแลเขาเองนะผมกัดฟันแน่น หมดจากม่านหมอกก็ยัยนี่งั้นเหรอ ผมว่าผมสามารถรับมือกับม่านหมอกได้นะ แต่ที่เป็นแบบนั้นเพราะเมื่อก่อนผมมันอ่อนแอและไม่มีอะไรสู้กับใครได้เลย แต่ตอนนี้ผมมีทุกๆ อย่าง ไม่ได้ด้อยไปกว่าผู้หญิงคนนี้เลยซักนิด เพราะอย่างนั้นอย่าคิดจะมากดผมให้ยากเลย ไม่มีทางหรอก ผมไม่ได้เหมือนเมื่อก่อนแล้ว

ขอเจ้าตัวดีกว่าครับ อย่ามาขอผมเลย ก็รู้อยู่ว่ามาขอผัวคนอื่นจากเมียเขาน่ะมันส่อสกุลแค่ไหนว่าคุณมาจากไหน

แก! คะ...คอยดูเถอะ แกจะแพ้อย่างย่อยยับ ไวท์จะเป็นของฉัน

ถ้าเจ้าตัวสมัครใจเป็นของคุณผมไม่ห้ามหรอกครับ ขอตัวนะ งานผมเยอะ ไม่ได้ว่างขนาดนั้น ถ้าคุณว่างก็ลองเข้าไปพบจิตแพทย์ดูได้นะครับ ผมให้อภิสทธิ์พิเศษพบฟรี รักษาฟรี คิดซะว่าช่วยโลกJผมบอกและยิ้มให้กับเธอ จากนั้นก็เดินหนีมาโดยไม่สนใจเสียงก่นด่าของผู้หญิงป่วยทางระบบประสาท ปวดจิตกับคนประเภทนี้จริงๆ กัดไม่ปล่อยเลยแฮะ แต่เอาจริงๆ ผมก็แอบกลัว ในวันที่ไวท์ลืมผม ผมกลัวจริงๆ ว่าจะมีใครเข้ามาแทรกกลางระหว่างเรา

แต่ถ้ามีจริงผมคงจะทำอะไรไม่ได้นอกจากยอมรับมัน

คนเราน่ะทำอะไรไม่ได้หรอกนอกจากยอมรับความจริงกับสิ่งที่เกิดขึ้น

 

#ตกเย็น

(ไม่ว่างไปรับเด็กๆ ด้วยนะ อินกลับบ้านได้เลย เดี๋ยวให้คนขับรถไปรับ from ไวท์) ผมนั่งพิงเบาะรถอ่านข้อความของไวท์แค่ประโยคสั้นๆ ซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด น้ำตามันไหลออกมาอีกแล้ว ผมไม่กล้าถามว่าไม่ว่างของไวท์คืออะไร ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาจะโทรมาแล้วบอกเหตุผลกับผม แต่ครั้งนี้... ก็แค่คำว่าไม่ว่าง

(อื้อ เรารอที่บ้านนะ from อิน)

ไวท์ไม่ได้ตอบอะไรกลับมาอีก ผมเลยวางโทรศัพท์ลงเบาะข้างๆ และฟุบหน้าลงกับพวงมาลัย ขอบตามันร้อนผ่าวขึ้นมา หัวใจสั่นไหวเพราะความเย็นชาของอีกคน ความเย็นชาที่ผมไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน ผมร้องได้ออกมาอีกครั้ง สิ่งมันเป็นตอนนี้คือความเย็นชาและห่างเหินจนผมสัมผัสได้ ผมไม่ชอบความสัมพันธ์แบบนี้เลย แต่ก็เอาเถอะ... ผมบอกไวท์เองนี่ว่าถ้าเขาอยากให้ผมไป ผมก็จะหายไป แต่ถ้าอยากให้ผมอยู่ผมก็จะอยู่ อยู่จนทนไม่ไหว ผมก็จะไปเองนั่นแหละ ง่ายๆ...แค่นี้เอง

 

ม๊าอิน ทันทีที่ผมกลับมาถึงบ้านก็เห็นเด็กๆ กลับมาพอดี โกเซ็นรีบวิ่งมาหาผมและกอดหมับ ผมอุ้มเด็กตัวเล็กขึ้นมา ...ตัวไม่เล็กเท่าไหร่แล้วนะเนี่ย อุ้มทีเล่นปวดแขนเลย คิดถึงๆ

อินก็คิดถึงโกเซ็น มา น้องแบล็คมานี่มาผมโบกมือเรียกน้องแบล็คที่เดินมาหาผมด้วยใบหน้านิ่งๆ เหมือนกับไวท์ ผมวางโกเซ็นลงและดึงน้องแบล็คมากอดเอาไว้พลางตบแผ่นหลังบอบบางของเด็กน้อยเบาๆ อินคิดถึงจังเลย

คิดถึงม๊าอิน

น่ารักจัง ทานของว่างกันไหมเด็กๆ เอากระเป๋าไปเก็บนะครับ แล้วทานของหวานกันผมรู้สึกดีขึ้นมาเมื่อได้เจอเด็กๆ เราสามคนไปห้องนั่งเล่นและทานของว่างกัน โกเซ็นเล่าเรื่องนู่นเรื่องนี้ให้ฟังพลางอ้อนผม ส่วนแบล็คแค่มองพวกเราเงียบๆ และทานของหวานไป ผมรู้สึกดีขึ้นมาได้ก็เพราะได้อยู่กับเด็กๆ

หลังจากนั้นพวกเขาก็ขึ้นห้องกันหมดแล้ว พี่เลี้ยงพาไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ทำการบ้าน แล้วจะลงมาทานอาหารเย็นกัน ผมไม่รู้ว่าไวท์จะกลับมาเมื่อไหร่ และไม่กล้าโทรไปถามเขาด้วยว่าจะกลับมาเมื่อไหร่

 

เราทานอาหารเย็นพวกเราทานกันเสร็จแล้ว แต่ไวท์ก็ยังไม่กลับมาซักที ผมนั่งรอจนสามทุ่ม เด็กๆ ขึ้นไปนอนกันหมดแล้ว ผมนั่งพิงเบาะโซฟาและหลับเปลือกตาลงก่อนจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง แชนเดอเรียที่ห้อยระย้าอยู่ด้านบน ปกติแล้วถ้าหาก ว่าใครกลับบ้านช้า หรือมีงานอะไรที่ทำให้ต้องกลับดึก พวกเราก็จะบอกกัน ไวท์จะส่งข้อความเข้ามาตลอด โทรเข้ามาตลอด ผมเองก็เหมือนกัน

แต่ว่าตอนนี้มันไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ผมไม่กล้าก้าวก่ายไวท์มาก เพราะตอนนี้ไวท์อาจจะมองผมเป็นแค่คนแปลกหน้า และโดยพื้นฐานนิสัยของเขา ถ้าไม่อยากให้ก้าวก่ายแล้วผมเข้าไปยุ่งมากๆ มันอาจจะทำให้เขาหงุดหงิดก็ได้

...ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงต้องหวาดกลัวอะไรขนาดนั้นด้วย ทำไมต้องกลัวว่าไวท์จะรำคาญ ทำไมต้องกลัวว่าไวท์จะหาว่าก้าวก่ายชีวิตของเขาทั้งๆ ที่เราก็เป็นคนรักกัน

เหอะ... คนรักเหรอ ตอนนี้เนี่ยนะ?

ผมมันเหมือนคนแปลกหน้าซะมากกว่า

ผมส่ายหน้าไปมาและลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินขึ้นห้อง ทว่าเสียงรถก็ดึงความสนใจผมเอาไว้ซะก่อน เมื่อหันไปก็พบรถคันแปลกตาขับเคลื่อนมาจอดเทียบท่าหน้าบ้าน ก่อนประตูฝั่งคนขับจะเกิดออก ผมเห็นผู้หญิงร่างเพรียวบาง ใบหน้าคุ้นตาแบบนั้นเมื่อเพ่งมองดีๆ พบว่าเป็น แพรี่เธอลงมาจากรถก่อนจะอ้อมมาเปิดประตูอีกด้านหนึ่ง พาไวท์ที่ร่างกายอ่อนปวกเปียกลงมา

ร่างกายของผมมันสั่นเทิ้มขึ้นมาเมื่อเห็นภาพนั้น

...ทำไมไวท์ถึงไปอยู่กับเธอได้ และทำไมถึงกลับมาในสภาพแบบนั้นล่ะ?

ยืนมองอยู่ได้ รีบๆ มาช่วยฉันสิ!”

เหมือนว่าแพรี่จะเห็นผม เธอสั่งเสียงแหลม ผมมองใบหน้าที่แดงก่ำของไวท์และกัดฟันแน่น ที่เขาไม่กลับมาเร็วๆ ที่บอกว่าไม่ว่างมารับเด็กๆ ...เหตุผลที่ไม่ว่างคือไปกับผู้หญิงคนนี้ใช่หรือเปล่า

ผมเดินไปด้วยอารมณ์หม่นหมอง ปั่นป่วนอย่างบอกไม่ถูก เมื่อเดินไปถึงก็กระชากแพรี่ที่กำลังพาไวท์ออกมาจากรถ ผมผลักเธอจนแผ่นหลังเปลือยเปล่าบอบบางของเธอกระแทกเข้ากับรถอย่างจัง

ปึก! “นะ...นี่แก!”

คุณกลับไป

เฮอะแพรี่กรอกตาแรงๆ ก่อนจะกอดอกและมองหน้าผมตรงๆ คิดว่าตัวเองเป็นใครเหรอมากล้าสั่งฉัน?

เป็น...

เป็นคนที่ไวท์ลืมซะจนสนิทเหรอ? หึ นี่จะบอกอะไรให้นะ ตอนที่ฉันถามเขาว่ารักแกไหม เขาตอบว่าอะไรรู้ไหม เขาตอบว่า ไม่รู้ ไม่รู้มันแปลว่าอะไรรู้ไหม ถ้าฉลาดมากพอก็น่าจะรู้นะ

กลับไปผมกัดฟันบอกเธออีกครั้ง คนของผม ผมดูแลเองได้

ถ้าแกดูแลเข้าได้ เขาคงไม่ซมซานไปหาฉันหรอก จำใส่กระโหลกเอาไว้!” แพรี่ผลักอกผม แต่ด้วยความที่ผมเป็นผู้ชายและตัวสูงกว่าเธอผมจึงไม่สะทกสะท้านอะไร ผมกัดฟันแน่น พยายามจะผ่อนอารมณ์ร้อนๆ ของตัวเองให้เย็นลงไปบ้าง

พูดอีกที

ไม่ใช่เรื่อง

บอกให้พูดอีกที!”




150 %






ฝาก #แบล็คโกเซ็น
รุ่นลูกของ #ไวท์อิน คลิกรูป





พี่แพทย์วางแผงแล้ววว!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

679 ความคิดเห็น

  1. #676 chilan (@chilan) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 22:21
    เจิมมมมมม
    #676
    0
  2. #675 BabyRabit77 (@BabyRabit77) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 00:37
    เจิมมมม
    #675
    0
  3. #673 Love Miracle (@0930586995) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 15:39
    เจิมมมมม
    #673
    0
  4. #669 N\'noey Butter (@nongnoey-26) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 กันยายน 2559 / 17:36
    เจิมมมมมม
    #669
    0
  5. #668 Punny-pannatorn (@Punny-pannatorn) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 กันยายน 2559 / 12:12
    รออยู่ค่าาาา
    #668
    0
  6. #665 mene melt (@nunoonpccl) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 01:23
    เจิมมมมมมมม
    #665
    0
  7. #664 subtle'z (@29556) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 22:14
    รอค่าาา
    #664
    0
  8. #663 BabyRabit77 (@BabyRabit77) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 20:53
    เจิมมมม
    #663
    0
  9. #662 nO eY (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 16:00
    เจิมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
    #662
    0
  10. #661 Jinnir_butter (@Jinnir_butter) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 13:27
    เจิมมมมม
    #661
    0
  11. #660 tage.1 (@chiicane-zix) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 11:46
    เจิมค่าาาาา
    #660
    0
  12. #659 vivi786 (@unnarak) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 11:26
    เจิมมมม
    #659
    0