ตอนที่ 12 : Adorable 11 - 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 320
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    29 ธ.ค. 59

Adorable 11

 

 

 

ผมรุ้สึกอึดอัด ยิ่งมาเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความห่วงใย ผมก็ยิ่งพูดอะไรไม่ออก อันที่จริงถ้ามันต่อว่าผมไปเลยก็คงจะดีกว่า

 

"ไอ้พาย"

 

"กูไปซื้อยามากินจนโอเค แล้วก็ออกไปเดินเล่น ที่มึงโทรหากูไมติดเพราะแบตหมด"

 

ไอ้ภามมองผมเหมือนไม่เชื่อ แต่ผมก็ไม่ได้หาข้อแก้ตัวอะไรอีก เพราะเตรียมคำตอบมาเท่านี้ หลังจากนั้นผมก็เดินไปหยิบน้ำในตู้เย็นขึ้นดื่ม ก่อนจะหันไปมองอีกฝ่ายที่ไม่ได้พูดอะไร นอกจากสายตาคมที่ทิ่มแทงให้ผมรู้สึกหน่วงอยู่ในใจ

 

"แล้วมึงเป็นไงมั่ง" ผมถามเรื่อยเปื่อย โดยที่ทำเมินสายตาสีดำที่ยังมองกดดันราวกับผีร้าย

 

"ก็ไม่อะไร พอมึงทิ้งกูเสร็จ ก็ไปหาอะไรกิน แล้วก็กลับ" ไอ้ภามตอบ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ "ทำไมมึงต้องทำแบบนี้วะ"

 

"อะไรของมึงอีกล่ะ" ผมว่ากลับ พร้อมกับนั่งลงบนเตียง โดยที่ยังมีสายตามุ่งร้ายจู่โจมอย่างต่อเนื่อง

 

"หึ!" ไอ้ภามแค่นเสียงออกมา ก่อนจะยอมละสายตาไปจากผม "มึงไม่รู้หรือไงว่า กูชอบแหกคอก อะไรที่มึงพยายามยัดเยียด กูก็ยิ่งต่อต้าน"

 

ผมหันไปมองไอ้ภามที่จ้องตาผมกลับ แล้วก็ต้องชักสีหน้าด้วยความไม่พอใจ ถึงผมจะรู้จักนิสัยของมัน แต่ผมก็ปฏิเสธคำขอของมุกไม่ได้เหมือนกัน

 

"กูขอโทษแล้วกัน" ผมยอมรับผิดแต่โดยดี ไอ้ภามก็ยังทำหน้าบึ้งใส่ "กูก็แค่อยากช่วยมุก"

 

"มึงแคร์มุกมากกว่ากูหรือไง" ไอ้ภามถาม ผมก็ขมวดคิ้วแล้วมองเจ้าของคำถามที่กำลังกดดันผมทางสายตา "กูไม่ใช่เพื่อนที่สำคัญที่สุดของมึงหรือไง"

 

ทำไมมึงถึงต้องมาดราม่าใส่กูแบบนี้ด้วยวะ!

 

"กูเกลียดคำถามมึงว่ะ" ผมตอบ แล้วถอนหายใจอย่างหนักใจ "กูก็แค่อยากช่วยเพื่อน"

 

"มึงช่วยทุกคนที่ไม่ใช่กูหรือเปล่าวะพาย" ไอ้ภามยังถามต่อด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ ผมก็ได้แต่กลอกตาอย่างปลงตกรอบหนึ่ง

 

"มึงเริ่มพาลแล้วว่ะ กูแค่อยากให้มึงไปเดตกับมุกเท่านั้นเอง" ผมบอกด้วยน้ำเสียงรำคาญ แล้วมองคนตรงหน้าที่มีสีหน้าไม่พอใจชัดเจน "กูขอโทษอีกรอบก็ได้ แต่มึงอย่ามาชวนกูทะเลาะเลยว่ะ"

 

"ไอ้พาย ถ้าอยู่ดีๆ กูหายไป มีแต่ข้อความส่งมาบอกว่าป่วย แถมยังติดต่อไม่ได้อีก มึงจะยังมีอารมณ์มาเดตกับใครอีกหรือวะ" ไอ้ภามย้อนถามเสียงแข็ง พร้อมกับมองผมเขม็ง "ถ้ามึงไม่รู้สึกอะไร กูก็ขอโทษที่เป็นห่วงจนพาลทะเลาะกับมึงแบบนี้"

 

ผมมองไอ้ภามที่เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวของตัวเองเดินหนีเข้าห้องน้ำ แล้วขบคิดกับตัวเองเรื่องที่เพื่อนสนิทพูดเมื่อครู่นี้ ก่อนจะขยี้ผมของตัวเองด้วยความหงุดหงิดใจ

 

 

+++++++++

 

 

ผมนอนไม่หลับ

 

ทั้งที่รู้สึกเหนื่อยมาทั้งวัน แต่ก็ยังข่มตานอนไม่ลง คำพูดของเพื่อนสนิทยังหลอกหลอนอยู่ในความคิดไม่หยุด ผมไม่รู้ว่าวันนี้มุกกับไอ้ภามเป็นอย่างไรบ้าง เพราะเพื่อนสาวก็ยังไม่ได้ติดต่อมา แต่ผมกับมันแย่มาก

 

ผมมองแผ่นหลังสลัวที่นอนกอดหมอนข้างเงียบอย่างทอดถอนใจ ผมอาจจะคิดอะไรง่ายไป นึกถึงแต่ผลลัพธ์จนมองข้ามความรู้สึกของอีกฝ่ายไป

 

"ไอ้ภาม มึงหลับยัง"

 

ถึงแม้จะได้ความเงียบเป็นคำตอบแต่ผมก็ไม่ได้สนใจหรอกครับ หลังจากมองแผ่นหลังตรงหน้าครู่หนึ่ง ผมก็เขย่าตัวคนที่อาจจะหลับไปแล้วหรือเปล่าก็ไม่รู้ให้หันมาสนใจ แล้วหันไปเปิดโคมไฟที่หัวเตียงให้สว่างขึ้น

 

"อะไร"

 

น้ำเสียงห้วนดังขึ้น ก่อนที่ผมจะได้เห็นใบหน้าแข็งกระด้างของไอ้ภาม ท่าทางที่ไม่มีความงัวเงียของคนเพิ่งตื่นนอน ทำให้ผมรู้ว่าคนตรงหน้าก็คงยังไม่หลับ

 

"เพราะเรื่องของมึง ทำให้กูนอนไม่หลับ"

 

"เรื่องของมึง"

 

ผมรีบจับตัวของคนที่กำลังจะพลิกตัวหนีเอาไว้ พร้อมกับลุกขึ้นนั่ง ไอ้ภามก็ถอนหายใจเหมือนไม่สบอารมณ์ ก่อนที่เราสองคนจะได้สบตากันภายใต้แสงสว่างสีส้มของโคมไฟตรงหัวเตียง

 

"กูต้องทำยังไง มึงถึงจะหายโกรธวะ" ผมถาม พร้อมกับมองคนข้างกายที่มองผมอนู่เช่นกัน "กูขอโทษที่แคร์ความรู้สึกของมึงไม่พอ แต่กูหวังดีนะเว้ย แล้วกูก็นิ่งเฉยกับคำขอของมุกไม่ได้ด้วย"

 

ไอ้ภามถอนหายใจออกมา เมื่อเห็นสีหน้าสำนึกผิดของผม ผมรู้ว่ามันก็คงเข้าใจสถานการณ์ เพียงแต่ไม่พอใจที่ผมไปเข้าข้างมุกมากกว่าเท่านั้นเอง

 

ก็เพราะตลอดมาเราก็คบกันแค่สองคน...

 

ถึงจะไม่ได้ปิดกั้นความสัมพันธ์กับใคร แต่เราทั้งตู่ต่างก็รู้ดีว่า 'เพื่อน' ที่เปิดใจอย่างแท้จริงก็มีแค่กันและกัน

 

ผมแค่อยากให้มุกมีความสุขที่ได้คบกับไอ้ภาม แต่ผมกลับไม่ได้นึกถึงอีกฝ่ายว่าจะพอใจไหม

 

มุกอาจจะป็นผู้หญิงที่น่ารักและถ้าใครได้คบเป็นแฟนก็คงโชคดี แต่เพื่อนสนิทของผมคงไม่คิดแบบนั้น บางทีสิ่งที่เราคิดว่าดี อาจจะไม่ใช่สิ่งที่อีกฝ่ายต้องการ

 

"ไอ้ภาม กูขอโทษ"

 

ความหวังดีที่ทำร้ายความรู้สึกของเพื่อนคนสำคัญ

 

"จูบกู"

 

"ฮะ?"

 

ผมเบิกตากว้างมองคนที่ยังตีหน้านิ่งด้วยความประหลาดใจ แต่เมื่อได้สบสายตาจริงจังของอีกฝ่าย ผมก็ขมวดคิ้วออกมา

 

"ไอ้ภาม"

 

"แล้วแต่มึง ถ้างั้นกูนอน"

 

ผมมองไอ้ภามที่ล้มตัวลงนอนหันหลังให้ด้วยความลังเล ทั้งที่มันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลยที่ต้องทำอะไรแบบนี้ แต่ความผิดของตัวเองครั้งนี้ผมก็ไม่อยากปล่อยให้ค้างคา

 

ช่วงเวลาที่ต้องต้ดสินใจสร้างความกดดันและเก้อเขินไปพร้อมกัน ถึงแม้จูบระหว่างเราสองคนก็เกือบจะเหมือนเรื่องธรรมดาแล้วก็ตาม แต่ก็ยังยากที่จะทำโดยไม่รู้สึกอะไรได้อยู่ดี และที่สำคัญไปกว่านั้น...ผมไม่เคยเริ่มต้นจูบมันก่อนครับ

 

ผมมองเสี้ยวหน้าของคนที่นอนหลับตาด้วยความกระดากอาย ก่อนจะก้มหน้าลงด้วยความไม่มั่นใจ แล้วก็ต้องชะงัก เมื่ออีกฝ่ายหันหน้ามามองกะทันหัน

 

"ไอ้สัด! กูตกใจ" ผมว่าเสียงขุ่น แล้วหลบนัยน์ตาสีดำลึกล้ำจนคาดเดาไม่ออก

 

"แล้วมึงจะทำอะไร" ไอ้ภามถามเสียงเรียบแล้วเลิกคิ้วขึ้น

 

"ก็...กำลังจะทำตามที่มึงบอกไง" ผมบอกเสียงแข็ง ใบหน้าก็ร้อนวูบวาบ เมื่อคนตรงหน้ายังทำหน้าไร้อารมณ์ออกมา

 

"แล้วทำไมไม่ทำล่ะ รออะไร" ไอ้ภามถามต่อหน้าตาย ผมก็ปั้นหน้ายากด้วยความรู้สึกที่ตีกันยุ่งเหยิง

 

ไอ้เหี้ย! กูไม่ได้หน้าด้าน ชอบลวนลามเพื่อนแบบมึงนะเว้ย!

 

ผมสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกกำลังใจของตัวเอง ก่อนจะมองริมฝีปากบางไล่ขึ้นไปจนถึงปลายจมูกโด่งแล้วจบลงที่ดวงตาคมที่สบมา

 

"พาย...จูบสิ"

 

เสียงทุ้มแผ่วที่เหมือนมนต์สะกด ทำให้ผมขยับหน้าลงต่ำ แล้วหลับตาลง เมื่อริมฝีปากแตะลงบนเนื้อบาง ก่อนที่ผมจะขยับกลีบปากของตัวเองเล็กน้อย เพื่อเริ่มต้นจูบตามที่อีกฝ่ายต้องการ

 

ความคุ้นเคยทำให้ผมเริ่มรุกริมฝีปากของคนตรงหน้ามากขึ้นอย่างยั้งตัวเองไม่อยู่ ยิ่งเมื่อปลายลิ้นได้ดวัดกัน สัมผัสที่มอบให้ก็ยิ่งลึกซึ้งมากยิ่งขึ้น

 

"อืม..."

 

ความคิดกระวนกระวายก่อนหน้านี้หยุดลง มีเพียงความต้องการที่เพิ่มขึ้นในความรู้สึก ผมแทบจะไม่รับรู้สิ่งรอบตัว นอกจากอยาก 'จูบ' แบบนี้ต่อไป 

 

แต่ทว่า...

 

"อ่า!...พาย"

 

เสียงทุ้มพร่าที่ดังผ่านรอยแยกของรสจูบ ทำให้ผมที่กำลังประคองใบหน้าของไอ้ภามเพื่อตอบรับสิ่งที่ตัวเองต้องการได้ถนัดขึ้นชะงักเล็กน้อย แล้วก็ต้องกะพริบตาทีหนึ่งเพื่อเรียกสติ พร้อมกับความร้อนที่ทำให้เลือดบนใบหน้าที่กำลังไซ้ลำคอของอีกฝ่ายอยู่ตอนนี้เดือดพล่าน

 

"กูให้จูบ ไม่ใช่ปล้ำ"

 

กูบ้าไปแล้ว!

 

ผมดึงตัวเองที่กำลังคร่อมคนตรงหน้าเอาไว้ในทันที แต่ก็ติดอ้อมแขนที่กอดรัดเอวของผมเอาไว้ ผมมองใบหน้าของคนใต้ร่างที่ขยับยิ้ม ริมฝีปากมันวาวบวมเจ่อนั้นน่ามองและทำให้ต้องเบือนหนีไปพร้อมกัน ผมรู้สึกสับสนและว้าวุ่นใจ จนกระทั่งแผ่นหลังสัมผัสกับเตียงอีกครั้งและรู้สึกถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่วิ่งผ่านใบหู

 

"เรื่องที่ต้องออกแรง กูทำเองดีกว่า"

 

"ไอ้สัด! ออกไปเลย!"

 

 

++++++++++

 

 

"ไอ้พาย มึงเอาก๋วยเตี๋ยวเป็ดป่ะ เดี๋ยวกูไปซื้อให้"

 

"เออ มึงออกเงินให่กูด้วย"

 

"งกว่ะ"

 

ไอ้ภามก็บ่นไปตามเรื่อง ก่อนจะยอมเดินไปซื้ออาหารเช้าให้ผมครับ ตอนนี้เราสองคนไม่ได้โกรธกันแล้ว มีแต่ผมที่เคืองมันในใจอยู่ฝ่ายเดียวตั้งแต่เมื่อคืนวันเสาร์ที่ผ่านมา

 

สาเหตุมาจากการง้อด้วยจูบของผมแต่จบด้วยมือของมัน

 

บัดซบจริงๆ

 

ผมไม่อยากนึกถึงเรื่องน่าอายสักเท่าไร ที่จริงแล้วผมค่อนข้างไวต่อความรู้สึกครับ พอเล้าโลมเข้าหน่อยผมก็คล้อยตามแล้ว และเมื่อทุกอย่างไร้การควบคุม ความต้องการที่น้องชายของผมเรียกร้องจะปลดปล่อยก็ถูกมือของไอ้ภามช่วยเหลือเอาไว้

 

"พาย!" มุกเรียก พร้อมกับเข้ามานั่งข้างผม ใบหน้าสวยแสดงอาการเง้างอนชัดเจน "ส่งข้อความไป ทำไมไม่อ่านเลยอ่ะ เป็นอะไรหรือเปล่า"

 

"ก็ไม่มีอะไร แค่โดนยึดมือถือ" ผมบอกเสียงเอื่อย นอกจากเหตุการณ์เมื่อคืนวันเสาร์แล้ว ในเช้าวันอาทิตย์ผมก็ถูกบังคับให้ปิดเครื่องแล้วก็ถูกยึดโทรศัพท์มือถือเลยไม่สามารถติดต่อใครได้ เพราะยังรู้สึกผิดอบู่ก็เลยยอมตามใจมันไปครับ

 

"แล้วภามอ่ะ" มุกถาม พลางหันซ้ายหันขวา

 

"ไปซื้อก๋วยเตี๋ยว" ผมตอบ แล้วมองมุกด้วยความอยากรู้ "แล้วเป็นยังไงบ้าง เดตเมื่อวันก่อน"

 

เมื่อผมถามจบ มุกก็ทำหน้าเหนื่อยใจออกมา ก่อนจะถอนหายใจ ใบหน้าสวยมีแววเหงาหงอยจนน่าสงสาร

 

"เราคงอกหักจนต่อไม่ติดแล้วอ่ะ" มุกพูดขึ้นเสียงอ่อย ก่อนจะหยิบกระเป๋าสะพายของคัวเองมากอดเอาไว้ "พอภามรู้ว่าพายหนีไป ก็กลับมาที่ห้องพายเลย ตอนแรกเราก็จะอยู่กับภามนั่นแหละ แต่เขาอารมณ์เสียจนเราไม่กล้าตื้อ ก็เลยแห้วกลับห้องตัวเอง แล้วพายอ่ะเป็นไงมั่ง"

 

"ก็เถียงกันนิดหน่อย" ผมบอก แล้วทำหน้าเซ็งออกมา มุกก็หน้าเสียไป "แต่ตอนนี้ด็โอเคแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก"

 

"ขอโทษนะ ทำให้พายต้องลำบากไปด้วย" มุกพูดขึ้นเสียงอ่อน ผมก็ส่ายหน้าแล้วส่งยิ้มให้

 

"อย่าคิดมากเลย" ผมพูดปลอบใจ แต่มุกก็ยังไม่คลายสีหน้ากังวล "เราต่างหากที่ต้องขอโทษ เพราะช่วยเหลืออะไรไม่ได้เลย"

 

"ช่างเถอะพาย เราไม่อยากเร่งรัดอะไรแล้ว ถึงจะหมดกำหนดที่เป็นแฟนกัน แต่ยังไงตอนนี้เราก็ยังเป็นเพื่อนกัน" มุกบอก แล้วคลี่ยิ้มบาง "ยังมีโอากาสอีกเยอะแยะ"

 

"แสดงว่าก็ยังไม่ตัดใจ?" ผมย้อนถาม มุกก็พยักหน้ารับ แล้วเบือนหน้าไปทางอื่น

 

"อืม ก็ภามยังไม่มีแฟน เราก็ยังมีหวังอ่ะ" มุกบอกเสียงใส ก่อนจะหันมาหรี่คามองผม "แต่ยังไงคนที่น่ากลัวกว่าแฟน ก็คงเป็นพายนั่นแหละ"

 

"ทำไมอ่ะ" ผมถามกลับด้วยความสงสัย มุกก็ทำสีหน้าครุ่นคิด แล้วมองผมอย่างพิจารณา

 

"ไม่รู้เหมือนกัน แค่รู้สึกอย่างนั้น" มุกตอบ ผมก็ยิ่งงุนงงเข้าไปใหญ่ "อาจเป็นเพราะผู้ชายส่วนใหญ่มักจะเลือกเพื่อนมากกว่าแฟนมั้ง แบบว่า...พายดูมีอิทธิพลกับภามมากเลยอ่ะ"

 

"งั้นเหรอ" ผมได้แต่ตอบรับ แล้วมองคนที่กำลังพูดถึงเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับก๋วยเตี๋ยงเป็ดที่กำลังส่งกลิ่มหอม

 

 

+++++++++++

 

 

ผลคะแนนจากการสอบกลางภาคไม่ได้น่าเกลียดมากครับ โชคดีที่กลุ่มของผมไม่มีใครคะแนนห่วยจนต้องหนีไปดรอปตั้งแต่เทอมแรก พวกเราเลยฉลองด้วยการพาไปกินอาหารที่ห้างสรรพสินค้ากัน

 

ทว่าในคืนวันศุกร์ที่ควรสงบสุขของผมก็มีเรื่องอีกครั้ง เมื่อมีข้อความจากผู้ที่ไม่พึงประสงค์ ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกครับ ก็รุ่นพี่อินดี้คนเดิม

 

-พรุ่งนี้ว่างป่ะ-

 

-ทำไมพี่-

 

-จะชวนไปซุ้ม เดี๋ยวไปรับ-

 

ทุกวันเสาร์เป็นวันที่ซุ้มดินเหนียวเปิดทำการครับ อันที่จริงบรรยากาศที่นั่นก็ดี แต่ช่วงนี้ผมต้องการพักผ่อนอยู่ที่ห้องของตัวเองมากกว่า

 

-ขี้เกียจ-

 

-คนดีต้องไม่ขี้เกียจดิ-

 

-ผมเป็นคนเลว-

 

-กูชอบคนเลวเหมือนกัน-

 

กูเพลียกับมึงแล้ว ไอ้พี่เนย!

 

"ทำหน้าแบบนั้น คุยกับใคร"

 

"พี่เนย มันกวนตีน"

 

"ถ้างั้นก็เลิกคุย เอามือถือมา"

 

"เรื่องของกูเถอะน่า"

 

ผมมองไอ้ภามที่กำลังทำตัวเหมือนป๊ะป๋าหวงลูกสาวก็ยิ่งเหนื่อยใจมากกว่าเดิม คนทางโน้นก็กวนประสาท ส่วนคนทางนี้ก็กวนใจ ทำไมไม่สงสารคนกลางอย่างผมบ้างเลย 

 

ไอ้ภามก็ทำหน้าบึ้งใส่ ก่อนจะเดินหนีไปด้วยท่าทางงอนอย่าเงปิดเผย นับตั้งแต่ที่มันเริ่มรู้ว่าผมคุยกับพี่เนยบ่อยขึ้น เพื่อนสนิทของผมก็ย้อนอายุนิสัยของตัวเองให้เหมือนเด็กเข้าไปทุกที ผมก็ได้แต่มองอย่างระอา แล้วกลับมาสนใจข้อความที่ยังค้างคากับรุ่นพี่ที่กำลังคุยอยู่

 

-ตามใจพี่เลยครับ แต่พรุ่งนี้ผมจะอยู่ห้อง-

 

หลังตากนั้นผมก็เลิกสนใจโทรศัพท์มือถือ แล้วเดินไปเอาใจเด็กโข่งที่กำลังทำท่าปั้นปึงขัดสายตาต่อ

 

 

++++++++++

 

 

ตอนนี้ผมกับไอ้ภามกำลังจะไปรับมุกมากินอาหารเย็นด้วยกันครับ ส่วนปิงไปเที่ยวกับเพื่อนจากโรงเรียนเก่า ท้องฟ้าไร้เมฆมืดลง พร้อมกับสายลมเย็นที่พัดผ่าน ผมก็คุยเล่นกับไอ้ภามไปเรื่อย ก่อนจะต้องสะดุดเพราะเสียงเรียกเข้าจากโทาศัพท์มือถือของตัวเอง

 

"มีอะไรพี่"

 

[มาห้องกูหน่อย]

 

"ไปทำไม"

 

[จะให้มาเอาของ ไม่ได้หลอกมาปล้ำหรอก]

 

"ผมไม่ได้คิดแบบนั้น!"

 

[ฮ่าๆ งั้นมาเร็วๆ กูรออยู่]

 

ผมขมวดคิ้วมองปลายสายที่ขาดการติดต่อไปแล้ว ก่อนจะหันไปเจอสายตาของไอ้ภามที่กำลังมองมา  

 

"มึงไปรับมุกแล้วไปรอที่ร้านก่อนเลย เดี๋ยวกูตามไป" ผมบอก ก่อนจะเมินสายตาไม่พอใจของไอ้ภามที่แสดงออกมาชัดเจน

 

"มึงจะไปไหน" ไอ้ภามถามเสียงนิ่ง แต่ผมรู้ว่า มันก็แค่ถามไปอย่างนั้น พราะมันน่าจะได้ยินเสียงที่ดังลอดออกมาจากโทรศัพม์มือถือหมดแล้ว

 

"ไปเอาของกับพี่เนย" ผมตอบไปตามตรง ซึ่งทำให้คนฟังหน้าหงิกขึ้นมาอีกระดับ

 

"กูไปด้วย" ไอ้ภามบอกอย่างเอาแต่ใจ แล้วเดินต่ออย่างไม่สนใจผมอีก

 

"เฮ้ย! ไม่ต้อง" ผมพูดขัด ก่อนจะเพิ่งนึกเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้ "ที่จริงก็ไปหอเดียวกันอยู่ดีนี่หว่า"

 

ไอ้ภามทำหน้าเบื่อหน่ายใส่ท่าทางเหลอหลาของผม ก่อนที่เราสองคนจะเดินไปหอของมุก และเมื่อพวกเราไปถึง ก็เห็นเธอมารออยู่ข้างล่างแล้ว

 

"มึงรอกับมุกอยู่นี่แหละ" ผมหันไปพูดกับไอ้ภาม ก่อนจะหันไปทางมุก "เราไปเอาของกับพี่เนยก่อน เดี๋ยวลงมา"

 

ผมไม่ได้สนใจเพื่อนทั้งสองคน แล้วรีบวิ่งไปยังห้องพักของพี่เนยที่อีกฝ่ายเคยบอกเอาไว้ก่อนหน้านี้ และเมื่อมาถึงที่หมาย ผมก็เคาะประตูเรียกตามมารยาทสากล เพียงชั่วอึดใจปราการตรงหน้าก็เปิดออก

 

"มาเร็วดีมาก" พี่เนยชม พร้อมกับยกมือลูบหัวของผมด้วยรอยยิ้ม ผมก็เลยปัดมือใหญ่ของคนตรงหน้าออก ก่อนจะเดินตามอีกฝ่านเข้าไปในห้อง

 

"แล้วพี่มีอะไรจะให้" ผมถาม พลางมองไปรอบห้องที่รกไม่ต่างจากห้องของผู้ชายไม่ค่อยมีระเบียบทั่วไป

 

"กูปั้นมาให้มึงตัวนึง" พี่เนยบอก ก่อนจะหันไปหยิบตุ๊กตาดินเหนียวมาให้ แล้วผมก็ต้องเบิกตากว้าง เมื่อรับสิ่งของที่ได้มาพิจารณา

 

เฮ้ย!

 

สิ่งที่พี่เนยให้ผมมาเอาเป็นตุ๊กตาเอสดีสัดส่วนหนึ่งต่อสามครับ ผมคงจะไม่ตกใจ ถ้าหากเค้าโครวของหุ่นปั้นไม่เหมืแนตัวเอง แถมยังมีไฝเม็ดเล็กตรงโหนกแก้มเหมือนกันอีกต่างหาก

 

"เจ๋งป่ะ" พี่เนยถามขึ้น ผมก็มองของที่ตัวเองถืออยู่ แล้วหันไปมองใบหน้าโฉดของรุ่นพี่ที่ประดับด้วยรอยยิ้มเจิดจ้า

 

"ทำไมต้องทำให้ผมด้วย" ผมถามกลับ ตอนนี้ยังรู้สึกอึ้งกับสิ่งที่อีกฝ่ายทำให้จนพูดอะไรไม่ออกครับ

 

"กูอยากทำให้" พี่เนยก็ตอบมาง่ายๆ แล้วหันไปรอบตัว "ที่จริงกูมีกล่องใส่ด้วย แต่ขอหาก่อน"

 

"ไม่ต้องก็ได้" ผมบอก แต่อีกฝ่ายไม่ฟังแล้วก้มลงหาของที่ต้องการ

 

"มึงดูใต้เตียงที เผื่อกูเอาไปรวมกับกล่องสี" พี่เนยบอก ผมก็เลยต้องช่วยหาอีกคน

 

ผมเริ่มค้นกล่องลังหลายใบที่บรรจุอุปกรณ์ทางศิลปะ ทว่าในขณะที่ผมกำลังหยิบของที่เจ้าของห้องต้องการ เสียงประตูเปิดก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงหวานคุ้นหูที่เต็มไปด้วยอารมณ์

 

"พี่เนย! มาลืมกางเกงในในห้องแยมได้ยังไง เพื่อนมาเห็นตกใจกันหมดเลยเนี่ย!"

 

ผมรีบลุกขึ้นยืน แล้วหันไปมองใบหน้าตกใจของพี่รหัส ก่อนจะหันไปส่งกล่องกระดาษที่พี่เนยต้องการด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ

 

"พาย!" พี่เยมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตกใจขัดเจน ผมก็ยกมือไหว้พร้อมกับส่งยิ้มเจื่อนไปให้

 

"เอ่อ...งั้นผมขอตัวก่อนดีกว่า" ผมบอก พลางมองพี่รหัสที่ถือกางเกงในผู้ชายสีเเทาตัวหนึ่ง ซึ่งคาดว่าคงเป็นของพี่เนยด้วยใบหน้าแดงก่ำ แล้วหันไปทางเจ้าของห้อง "ขอบคุณที่ปั้นตุ๊กตามาให้"

 

ผมไม่รู้หรอกครับว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ผมไม่อยากมีส่วนร่วมกับเรื่องแบบนี้สักเท่าไร

 

"ไม่ใช่อย่างที่พายคิดนะ!"

 

"อย่างที่มึงคิดนั่นแหละ เมื่อคืนก่อนกูไปนอนกับแยมมา"

 

"พี่เนย!"

 

ผมมองท่าทีที่แตกต่างของทั้งสองคน ก่อนจะถอนหายใจออกมา แล้วมองไปยังพี่รหัสของตัวเองที่ถือหลักฐานชิ้นสำคัญไว้แน่นพร้อมกับใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ

 

"ผมว่า...พี่แยมวางกางเกงในตัวนั้นก่อนดีไหมครับ"

 

"ว๊าย! พาย! พี่ไม่ใช่คนอย่างนั้นนะ!"

 

 

 

"ฮ่าๆ"

 

TBC++++++++

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

85 ความคิดเห็น

  1. #84 kongdamp (@kongdamp) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 03:02
    พึ่งเข้ามาอ่าน น่ารักดีค่ะ
    #84
    0
  2. วันที่ 13 มกราคม 2560 / 16:40
    เริ่มชอบพี่เนย 555 ช่างเป็นคนที่จริงใจ *0*
    #82
    0
  3. #81 พีพี (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 01:33
    ง้อกันได้ฟินมาก ว่าแต่ เนยกับแยม พี่น้องกัน?
    #81
    0
  4. #80 ซอ ไอริน (@hylin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 17:44
    เนยแยม พี่น้องกันแน่ๆ พาย เนย แยม...หิว.งับ.อร่อย555
    #80
    0
  5. #79 Yaluc_1100 (@warin-2000) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 07:35
    พี่เนยแม่ง....เฮฮา5555
    #79
    0
  6. #78 cyj33 (@bsk_mb) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 22:45
    ภามหึงใช่ม๊าาาา~ อ่าาาา น่ารักจริงๆเลยยยยย -////-
    #78
    0
  7. #75 S.S.A. (@4349) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 19:04
    อ่านแล้วเขินมาก ฟินมากกกก
    #75
    0
  8. วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 11:27
    อื้อหือออออออออออออออ

    ต่อดิพาย อย่าหยุด >////< รุกต่อไปเลย ภามนี่น้า เพราะเรื่องมากอย่างงี้อย่างงั้นเดี๋ยวก็อดโดนกิน เอ้ย อดกินกันพอดี หุหุหุ
    #74
    0
  9. #73 anima-tong (@anima-tong) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 23:43
    จัดไปอย่าให้เสียค่าาาาาาจัดหนักๆออกแรงเยอะๆ(เราใสๆนะ)>\\\\<
    #73
    0
  10. #72 tityjiu (@tityjiu) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 16:28
    ภามจัดไปซักทีไหนๆก็เผลอเคลิ้มแระ หุๆๆๆๆ
    #72
    0
  11. #71 gracieji (@graciejirada) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 14:36
    ช่างเป็นวิธีง้อที่ >////<
    #71
    0
  12. #70 cyj33 (@bsk_mb) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 14:05
    ง้อกันได้ฟินมากกก >\\\< เรื่องที่ต้องออกแรงคือไร หืมม พยายามไม่คิด .ตบหน้าตัวเอง
    #70
    0