[ GD x YOU ] เออ! ก็บอกว่าชอบไง Ft.Bambam GOT7 ( BIGBANG FIC )

ตอนที่ 22 : C H A P T E R 20 : เป็นห่วง (100percent)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,272
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    20 ธ.ค. 59


มาอัพแล้ววววววววววว 
อย่าเพิ่งฆ่าดรีมมมมมมมมม <3



[BIgbang] GD x YOU เออ! ก็บอกว่าชอบไง Ft.Bambam GOT7



ความสัมพันธ์ระหว่างคนเรามันไม่ใช่เรื่องที่ยากหรอก

แต่การที่จะรักษาความรู้สึกต่อความสัมพันธ์นั้นเอาไว้ ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเช่นกัน


Chapter 20

Phingphing’s

 

EVERLAND

เอเวอร์แลนด์ ดินแดนมหัศจรรย์

           

เหอะ!

            ตอบฉันทีว่านี่สวนสนุกหรือสถานที่ทรมานหัวใจ? โว่ย!

                !!!

 

            ขาทั้งสองข้างของฉันยืนสั่นระริกๆและพร้อมจะทรุดล้มลงไปกับพื้นได้ตลอดเวลา ในขณะที่มือข้างนึงก็คอยกำปั้นทุบอกตัวเองเป็นระยะเพื่อที่จะได้หายใจได้สะดวกขึ้นและเป็นการกระตุ้นหัวใจดวงน้อยของตัวเองไม่ให้หัวใจวายตายตรงนี้ไปพร้อมๆกัน

 

            เวอร์มั้ย

 

            ดูสภาพฉันตอนนี้สิฉันคิดบ่นกับตัวเองในใจขณะที่กำลังยืนพักสูดหายใจเข้าปอดอยู่ใต้ต้นไม้ ไออาการยืนขาสั่นใจหวิววูบวาบเหมือนจะเป็นลมตลอดเวลานี่ทำให้ฉันแทบอยากจะบ้าตาย นี่ยังไม่รวมกับที่ฉันวิ่งไปอ้วกเกือบจะสิบรอบนั่นอีกนะ ฮือ! ฉันสัญญา ว่าฉันจะไม่มาเสี่ยงตายโดยการมาเล่นเครื่องเล่นอะไรแบบนี้อีก! ไม่เอาแล้วฉันขอยอมแพ้แต่โดยดี

 

            หลังจากที่ตัดสินใจกับครีมได้เมื่อตอนเช้าว่าจะไปเที่ยวสวนสนุกกัน ครีมก็เลยเสนอเอเวอร์แลนด์มาเป็นที่อย่างแรกเพราะเจ้าตัวน่ะมีเครื่องเล่นหลายๆอย่างที่อยากเล่นมาตั้งนานแล้วบวกกับที่สวนสนุกนี้อยู่ค่อนข้างไกลจากตัวเมือง ต้องนั่งรถบัสหลายต่อและค่อนข้างนานก็เลยเลือกมาที่นี่ด้วยเหตุผลที่ว่า ครีมอยากจะลองนั่งรถบัสที่เกาหลีและถือโอกาสนั่งรถชมเมืองในเวลาเดียวกันเลย

 

            และทันทีที่มาถึงโดยมีไกด์เป็นเพื่อนอย่างครีมคอยนำทางมาตลอด ฉันก็ค้นพบว่าสวนสนุกที่นี่สวยมากและใหญ่มาก สวนดอกไม้เรียงรายกันจนสุดลูกตา อากาศเย็นๆนิดหน่อยที่คอยปกคลุมบริเวณพื้นที่สวนสนุกที่ตั้งอยู่กลางหุบเขา รวมถึงเจ้าเครื่องเล่นน่าตาแปลกๆเยอะแยะเต็มไปหมด ทำให้ฉันอดที่จะตื่นตาตื่นใจเป็นไม่ได้ราวกับเด็กเล็กๆที่ดีใจเมื่อพ่อกับแม่พาออกไปเที่ยวข้างนอก แต่ใครจะไปคิดว่าสถานที่สวยๆบรรยากาศดีๆแบบนี้จะทำให้ความรู้สึกประทับใจแรกของฉันพังทลายไปซะเกือบหมดทันทีที่ยัยเพื่อนตัวแสบฉุดกระชากลากถูฉันไปตามเครื่องเล่นต่างๆและอ้อนขอร้องให้เล่นด้วยกันแต่ก็เหมือนอีกคนจะพอรู้อยู่บ้างว่าฉันไม่ชอบอะไรที่หวาดเสียวมากเท่าไหร่ก็เลย(หลอก)พาฉันเดินเล่นชื่นชมบรรยากาศในสวนสนุกไปเรื่อยๆก่อนจะชวนกินขนมน่ารักๆตามบูธต่างๆจนกระทั่งพาฉันเข้าห้องเชือดอย่างเต็มรูปแบบ

 

            เริ่มจากเครื่องเล่นเบาๆใสๆเด็กเล่นได้ผู้ใหญ่เล่นดีและค่อยๆเพิ่มเลเวลความน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ เครื่องเล่นที่รูปร่างหน้าตาคล้ายๆไวกิ้งบ้านเราที่พอจะทำให้ฉันอุ่นใจขึ้นบ้างในตอนแรกที่เข้าไปนั่งแต่ทว่ามันต่างกันตรงที่ไอเจ้านี่มันเหวี่ยงตัวมันเองจนตั้งฉากและทิ้งดิ่งกลับลงมาอย่างรวดเร็ว ทั้งสูงกว่า เร็วกว่า และน่ากลัวกว่าที่ฉันคิดเอาไว้อย่างสิ้นเชิง ไม่พอค่ะ! ยังมีเครื่องเล่นที่รูปร่างหน้าตาคล้ายกระทะกลมๆที่เหวี่ยงฉันขึ้นฟ้าอย่างไม่ใยดีแถมยังหมุนรอบตัวเองไปด้วย และอันล่าสุดที่ฉันเพิ่งถูกเชือดมาสดๆร้อนๆสิ่งนั้นก็คือรถไฟเหาะลางไม้ที่ครีมบอกว่าใครมาก็ต้องเล่น...ถ้าไม่เล่นถือว่ามาไม่ถึง! และแน่นอนว่ามันเป็นสิ่งเดียวที่ฉันปฏิเสธทันทีที่เห็น โอ้โห! ก็จะให้ทำใจได้ยังไงล่ะ ไออย่างอื่นมันพอว่าที่ฉันจะโดนหลอกให้ไปเล่นได้ง่ายๆเพราะหน้าตาแต่ละอย่างก็ไม่ได้น่ากลัวอะไรมาก แต่กับเจ้านี่นั้นรางรถไฟเหาะที่สูงลิ่วเป็นไม้ต่อกันขึ้นไปด้วยโครงสร้างชวนน่ากลัว แถมยังขดไปมาเป็นคลื่นซะจนแค่เห็นฉันก็รีบหันไปบอกครีมทันทีได้เลยว่า ยัง-ไง-ก็-ไม่-เล่น-โว่ย ซึ่งแน่นอนมันไม่ได้ผลอะไรเพราะสุดท้ายฉันก็โดนกระชากและพูดแกมบังคับจนรู้ตัวอีกทีก็กำลังยืนต่อแถวอยู่ซะแล้ว ยืนอยู่โดยที่ฉันไม่เต็มใจเลยสักนิดเดียว

 

            จนในที่สุดหลังจากที่ต่อแถวอยู่นานก็ถึงคิวโดนเชือดเข้าจริงๆ ถึงแม้ว่าระหว่างที่ยืนรอก่อนหน้านี้นั้นฉันจะทั้งคอยสวดมนต์ทั้งเตรียมใจเอาไว้แล้ว แต่พอเอาเข้าจริงๆมันยิ่งกว่าที่ฉันคิดเอาไว้ซะอีก ฮือ! ไอความเร็วกับความสูงของมันเนี่ยไม่เท่าไหร่ แต่ที่ฉันไม่เข้าใจกับมันเลยจริงๆก็คือจะทำลางให้โค้งตั้งชันขนาดนี้ไปเพื่ออะไรโว่ย! ไม่พอ! ยังมีสิ่งที่น่ากลัวกว่าคือเสียงก่อกแก๊กจากลางไม้นั่น ฉันรู้สึกเหมือนมันเป็นเสียงที่พร้อมจะพังทลายลงไปตลอดเวลา รู้สึกหวิวๆ ไม่มั่นคงเลยสักนิด...รู้สึกหัวใจจะวาย

 

            จังหวะนึงตอนนั้นหน้าแม่นี่ลอยขึ้นมาแทนบทสวดมนต์เลยค่ะ!        

ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าไอที่รถไฟกำลังดิ่งลงไปนี่ กำลังดิ่งลงเหวไปเลยรึเปล่า

 

            อยากจะบ้า!

 

            และสภาพฉันตอนนี้...

แกฉันไม่ไหวแล้วว่ะฉันพูดขึ้นแล้วช้อนสายตามองหน้าครีมราวกับว่าขอร้อง หายใจหอบเหนื่อย พลางสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่และตบปุๆที่อกตัวเองเบาๆ ไม่เอาแล้วนะ ขอนั่งรอแล้วอะ...

“อื้ม ได้สิ”

” หะ นี่ไม่ได้ฟังผิดไปใช่มั้ย


ฉันไม่ได้พูดอะไรตอบกลับไปเพียงแต่เหลือบไปมองหน้าเพื่อนอย่างสงสัย โดยที่อีกคนก็เอาแต่ยืนคลี่ยิ้มคอยช่วยลูบหลังให้ฉันไปด้วย ก็จะไม่ให้แปลกใจได้ยังไง ก็ก่อนหน้านี้ฉันพูดแบบนี้ไปตั้งกี่รอบก็โดนเบะหน้าใส่มาตลอด ไหงอยู่ดีๆก็ตามใจฉันซะงั้น


“หรือว่ากลับเลยมั้ยล่ะแบมจะมาหรือยัง” แต่ในตอนนั้นเองที่ครีมพูดแทรกความคิดฉันขึ้นมาพร้อมกับยกมืออีกข้างขึ้นดูนาฬิกาข้อมือ “เพราะจริงๆแล้ว ไอที่อยากเล่นก็ครบหมดแล้วนะ”



“ว่าไงนะ

“ก็ เล่นครบหมดแล้วไง กลับเลยก็ได้ :)

“ไอ-ครีม

“หะอะ โอ๊ย”


ป้าบ!


และไม่มีเวลาให้ครีมได้หันมาพูดอย่างเต็มเสียง ฉันก็ฟาดฝ่ามือข้าไปกลางหลังของเพื่อนทันทีจนครีมต้องรีบยกแขนขึ้นมากันเอาไว้ หนอย! คือฉันโดนหลอกให้ไปทางนู้นทางนี้ โดนอ้อนให้เล่นด้วย จนได้เล่นหมดเกือบทุกอย่างเลยใช่มั้ย วางแผนมาดีแน่ๆ! หึ ไอเพื่อนนิสัยไม่ดี!

ให้ตาย!


“นี่แหนะ! หยุดวิ่งหนีเดี๋ยวนี้เลยโว่ย!

 









 

แฮ่กๆ

 

“เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว”

“ก็ใครให้วิ่งไล่ฉันขนาดนั้นเล่า แกตีฉันจนแขนแดงหมดแล้วเนี่ย เนี่ยๆๆ”

“สมน้ำหน้า!” ฉันแลบลินปลิ้นตาใส่เพื่อนตัวแสบที่ทำท่ายืดแขนตัวเองออกมาโชว์รอยแดงตรงแขนที่ยาวเป็นแถบนั่น แต่ไม่ได้สงสารหรอก...อยากจะตีให้แรงกว่านี้ด้วยซ้ำ แต่เดี๋ยวฉันจะโดนถอนจากการเป็นนางเอกสะก่อนไง ก็เลยทำได้แค่แลนลิ้นใส่แล้วหันกลับมาเอนหลังที่เบาะนั่งของตัวเองต่อ


เราสองคนกำลังนั่งอยู่บนรถบัสที่มุ่งกลับเข้าโซล แต่ก็ไม่ได้จะนั่งไปให้ถึงในเมืองหรอก แบมแบมก็ยังมารับอยู่ ไม่ใช่ว่าที่พี่จีโทรมางอแงเมื่อเช้าแล้วฉันตามใจเขาหรอกนะ ปล่อยให้หึงไปแบบนั้นนั่นแหละ ฮี่ๆ ก็พี่เขาน่ารักดีนี่น่า อีกอย่างถ้าพี่เขาไม่ยอมเข้าใจก็จะต้องคอยงอแงเรื่องแบมแบมไปตลอดจริงมั้ย สู้ให้พี่เขาเชื่อใจฉันดีกว่าถึงจะค่อยๆเป็นค่อยๆไปก็ตาม เพราะยังไงซะแบมแบมก็เป็นเพื่อนฉัน เลิกติดต่อกันไม่ได้อยู่แล้วล่ะ


แต่ทว่าการที่ฉันกับครีมต้องนั่งรถมาเองแบบนี้ทั้งๆที่แบมแบมจะมารับมันดูงงๆใช่มั้ยล่ะ ฉันเองก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่หรอก แต่ด้วยความที่ฉันติดต่อแบมไม่ได้เลยระหว่างที่อยู่ในสวนสนุกบวกกับตอนนั้นที่ตัดสินใจเดินออกมากันมันเป็นก่อนเวลานัด ก็เลยเลือกที่จะนั่งรถออกมาเรื่อยๆกลับทางเดิมจนพอเริ่มมีสัญญาณโทรศัพท์ ฉันถึงเพิ่งได้โทรหาแบมแบมและตกลงกันว่าจะไปเจอกันกลางทางที่ป้ายรถเมล์ป้ายนึงที่ครีมกับแบมแบมคาดกันเอาไว้ว่าถึงตรงนั้นน่าจะเป็นที่ที่ถึงพร้อมกันพอดีเอ่อ คือมันไม่มีความคิดเห็นฉันหรอก ก็บอกแล้วว่านอกจากแท็กซี่กับซับเวย์ในเมืองไม่กี่สถานีฉันก็ไม่รู้ทางอะไรที่เกาหลีอีกแล้ว


แล้วยิ่งปกติฉันไปไหนมาไหนกับพี่จีตลอด นั่นก็เท่ากับว่า ฉันยิ่งไม่เคยคิดจะจำทางอะไรเลยด้วยซ้ำ ฮ่าๆ

 


ผ่านไปไม่นานเท่าไหร่ยัยเพื่อนตัวแสบข้างๆฉันก็สะกิดฉันที่กำลังนั่งกึ่งหลับกึ่งตื่นและจูงแขนเพื่อลงจากรถมาก่อนจะเห็นว่ามีพี่ซองซูยืนอยู่ข้างๆรถตู้คันใหญ่ที่จอดเทียบรอไว้ก่อนแล้ว ทันทีที่พี่ซองซูเห็นฉันเดินลงมาเจ้าตัวก็ทักทายฉันทันทีด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นเช่นเคยก่อนจะรีบกวักมือและเปิดประตูให้ฉันกับครีมเข้าไปพร้อมกันกับที่แบมแบมโผล่หัวตัวเองออกมาโบกมือบ๊ายบายและยิ้มมาทางฉันอย่างสดใส


“เนี่ย ดูก็รู้แล้ว มีแต่แกคนเดียวเนี่ยแหละ”

“หมายถึงอะไรวะ”

“ว่าแบมมันชอบแกไง”

“ชู่ววว!” ฉันทำเสียงชู่ที่ปากพร้อมกับตีแขนเพื่อนรักไปเบาๆขณะที่กำลังเดินไปทางนั้น ก็เพราะว่าระยะมันไม่ได้ไกลกันเท่าไหร่แถมครีมยังพูดออกมาด้วยเสียงปกติด้วย กลัวคนที่อยู่บนรถจะได้ยินเข้า “เดี๋ยวเขาก็ได้ยินกันพอดี ฉันต้องทำเป็นไม่รู้ไง จำไม่ได้หรอ”

“รู้น่า ฉันก็แค่บอกให้ฟังเฉยๆ” ครีมทำหน้ายู่แล้วเปลี่ยนมาพูดเสียงกระซิบแทน ก่อนจะเดินกันต่อจนมาถึงประตูรถ “เอ่อ หวัดดี

“สวัสดี” แบมแบมหันมายิ้มโบกมือทักทายกับครีมที่เป็นฝ่ายทักขึ้นก่อนเมื่อครู่ก่อนที่ฉันจะเห็นแบมแบมทำหน้าครุ่นคิดอะไรสักอย่างแล้วสักพักก็เหมือนคิดออก “อ๊ะ นึกออกละ เราเคยเรียนพละด้วยกัน”


แบมแบมยังคงพูดเสียงสดใสพลางหันมาสลับมองหน้าฉันแล้วส่งสายตาเหมือนเป็นเชิงอวดนิดๆ ประมาณว่าจำได้แล้วแล้วก็หันไปหัวเราะร่าใส่ครีมต่อ จ้า! ทำมาเป็นอวดแบบนี้ ฉันล่ะอยากจะพูดตัดหน้าเหลือเกินว่าก่อนหน้านี้ที่เจอกันฉันพูดว่ามากับครีมแล้วก็โดนแบมแบมตอบกลับมาว่าจำอะไรไม่ได้เลย จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยเรียนด้วยกัน แต่เห็นเพื่อนนึกออกแล้วแบบนี้ ดีใจกับเขาหน่อยก็ได้อะ


“อ่า ใช่ เราเคยเรียนพละด้วยกัน”

“แต่เพิ่งมาสนิทกับผิงผิงทีหลังใช่มั้ย ฉันไม่เคยเห็นพวกเธอสองคนคุยกันเมื่อก่อนเลยอะ”

“อ่า ใช่”

“โลกกลมดีแหะ ฮะๆฮ่า”

“คงงั้นมั้ง” ฉันยืนมองเพื่อนทั้งสองคนยืนทักทายกัน พร้อมกันกับที่โค้งตัวเองให้พี่ซองซูเป็นการทำความเคารพไปด้วยก่อนจะหันมาสนใจเพื่อนๆเหมือนเดิม


แต่ไม่รู้ว่าเพราะฉันคิดมากไปรึเปล่า ที่ว่ามันแปลกไปซะหน่อย เพราะในขณะที่แบมแบมพูดทักดูอารมณ์ดีแต่ครีมกลับตอบกลับด้วยประโยคสั้นๆห้วนๆดูไม่ค่อยสดใสอย่างที่เป็นเธอปกติยังไงก็ไม่รู้อืม แปลกจริงๆนะ และในตอนนั้นเองที่ฉันกำลังคิดอยู่ในหัวพลางยืนมองหน้าครีมไปด้วย เจ้าตัวก็หันมาสบตากันพอดีก่อนที่ครีมจะรีบพูดขึ้น


“เอ่อ เดี๋ยวฉันนั่งข้างหลังเอง” ว่าแค่นั้นครีมก็รีบก้าวขาขึ้นรถตู้คันใหญ่ไปยังเบาะหลังจนคนที่นั่งขวางประตูอยู่ตอนแรกอย่างแบมแบมถึงกับต้องรีบหลบหลีกทางให้


ฉันยืนมองท่าทางของเพื่อนอย่างงงๆแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ก่อนจะรีบก้าวขึ้นรถตามไปบ้างพร้อมกันกับพี่ซองซูที่วิ่งอ้อมกลับมาขึ้นรถฝั่งคนขับแล้วออกรถไป

บรรยากาศบนรถตอนนี้ที่มีเสียงแบมแบมคอยพูดชวนคุยอยู่ตลอดเวลา แต่ความรู้สึกฉันมันกลับอึดอัด ครีมที่นั่งอยู่เบาะข้างหลังฉันก็เอาแต่ชะโงกหัวมาเกาะแกะชวนคุยแทรกแบมแบมขึ้นมาบ้าง ตะโกนไปชวนพี่ซองซูที่อยู่ข้างหน้าคุยบ้าง จนบางทีฉันก็อยากหันไปถามว่าย้ายมานั่งตรงนี้ด้วยกันมั้ยจะได้ถนัดๆแต่ติดตรงที่ว่าเบาะข้างหน้ามันนั่งได้แค่สองคน


แต่ก็นั่นแหละ


มันก็เลยยิ่งดูแปลกเข้าไปอีก เพราะมันยิ่งทำให้ฉันรู้สึกว่า ยัยเพื่อนตัวแสบของฉันกำลังพยายามขัดแบมแบมอยู่ตลอดเวลา ไม่ใช่แค่ขัดธรรมดานะ


“ไอผิง แกโทรบอกพี่จียงรึยังว่าออกมาแล้ว”


ไม่ธรรมดาชนิดที่ว่าเอาแต่พูดถึงจียงอปป้าตลอดเวลาอีกด้วย


“อยู่แถวนี้น่าจะโทรติดแล้วนะ”


นี่พูดถึงพี่จีรอบที่ห้าได้แล้วมั้ง


“ยังเลยอ่ะ” ฉันตอบเสียงอ่อยพลางเหลือบตาหันไปมองครีมที่เกาะเบาะอยู่ข้างหลัง กำลังนั่งชะเง้อยิ้มแฉ่งมาทางฉันก่อนจะยกยิ้มขึ้นมุมปากแล้วพลันสายตาไปมองที่แบมแบม


“รีบโทรบอกดิ เดี๋ยวแฟนแกเป็นห่วง”


โอ้ว! ฉันว่าฉันไม่ได้คิดไปเองแล้วแหละที่ว่ามันแปลกๆ

ฉันเบิกตากว้างทันทีที่ครีมพูดจบ พร้อมทั้งจองเขม็งเข้าไปที่หน้าเพื่อนทันที โอ้มายกอดมันจะไม่ไม่น่าสงสัยเท่าไหร่ถ้าเกิดว่าเมื่อกี้สายตาของครีมไม่ได้หันไปมองที่แบมแบมตอนที่พูด แถมยังเน้นคำว่า แฟนแบบชัดเจนราวกับกำลังลงแข่งพูดภาษาไทยอีกด้วย เหมือนกำลังตั้งใจพูดเน้นให้แบมแบมได้ยินยังไงอย่างงั้นนี่ถ้ากำลังอยู่ในละครฉันจะคิดว่าครีมดูไม่ชอบแบมแบมและกำลังกันทางให้จียงอปป้าอีกด้วย เหมือนฉากที่เพื่อนนางเอกโดนพระเอกสั่งให้มาคุมอะไรแบบเนี้ยะ แต่คือนี่มันก็ไม่ใช่ละครปะวะแถมครีมก็รู้มาตลอดว่าฉันกับแบมแบมเป็นเพื่อนสนิทกัน แล้วก็ไม่เคยเห็นมีปัญหาอะไรก่อนหน้านี้นี่น่า


เฮ้อออออออ งงโว่ย!


ฉันคิดไปคิดมาในหัวพลางพยายามจะหาจ้องหน้าเพื่อนไปด้วยหวังจะถามหาคำตอบผ่านทางสายตา แต่อีกคนกลับหันหน้ามายิ้มหวานให้ฉันแล้วก็ถอยตัวเองกลับไปนั่งทิ้งตัวเอนลงกับเบาะเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มีก็แต่ที่เจ้าตัวยกมือขึ้นแนบหูเป็นสัญลักษณ์โทรศัพท์แล้วยักคิ้วขึ้นเหมือนจะบอกว่าให้ฉันโทรหาจียงอปป้าอย่างที่บอก แล้วก็นั่งกอดอกยิ้มต่อ ทำเอาฉันที่กำลังนั่งงงเป็นไก่ตาแตกถึงกับทำอะไรไม่ถูก จะพูดถามไปตรงนั้นก็ไม่ได้ จะแอบพูดเป็นภาษาไทยเหมือนตอนอยู่กับพี่จี แบมแบมก็ฟังออกอีก ก็เลยต้องปล่อยไปก่อนแล้วค่อยๆหันตัวกลับมานั่งท่าเดิม


แต่ในตอนนั้นเองที่ฉันต้องชะงักตัวเองอีกครั้งเมื่อหันมาสบตากับแบมแบมเข้าจังหวะที่กำลังจะหันกลับมา ฮือ แบมแบมนั่งนิ่งไปเลยอะ เป็นเพราะไอครีมเมื่อกี้แน่ๆ


เอาไงดี ควรพูดอะไรออกไปมั้ย พูดว่าอะไรดีอะ โอ๊ยมันเงียบเกินไป!


            “แต่เมื่อกี้ทักไลน์ไปแล้วนะ ยังไม่ตอบเลยสงสัยอยู่กับเพื่อนแล้วแหละ” ในที่สุดเสียงเล็กๆของฉันก็พูดออกมาอย่างตะกุกตะกักทำลายความเงียบก่อนจะรีบหันมาเอนตัวกับเบาะแสร้งมองไปมองหน้าต่าง อ่าแต่เมื่อกี้เป็นประโยคที่ไม่ค่อยดีเลยว่ามั้ย ยังไงก็ยังเป็นเรื่องพี่จีอยู่เลย ถ้าฉันเป็นแบมแบมก็คงรู้สึกไม่ดีเหมือนกันแน่ๆ


            โว่ย!


            แต่เมื่อกี้มันคิดไม่ออกไง ฉันก็เลยพูดตอบครีมก่อนหน้านี้ไป ถึงจะเป็นเรื่องจียงอปป้าก็เถอะ 

            ยังไงก็ดีกว่าเงียบไปเรื่อยๆล่ะวะ


           


            “เอ้อ แล้ววันนี้เที่ยวมาสนุกมั้ย” เป็นแบมแบมที่พูดถามขึ้นมาบ้างหลังจากนั่งเงียบอยู่สักพัก แต่ฟังจากเสียงแล้วมันก็ยังดูไม่ปกติเท่าไหร่ ประมาณว่าถามขึ้นหาเรื่องคุยให้บรรยากาศมันไม่เงียบ ฉันก็เลยหันหน้าไปมองตามเสียงแล้วก็เห็นว่าเจ้าตัวกำลังนั่งยิ้มเล็กๆอยู่ก่อนจะพูดขึ้นต่อ “เมื่อเช้าติดงานอะ เลยไม่ได้ไปด้วยกันเลย”

“ดีแล้วแหละ ถ้าแกไปคนตามกรี๊ดจนสวนสนุกแตกแน่ แค่นี้คนก็เยอะจะตายอยู่แล้ว ฮ่าๆ” ฉันพูดตอบพลางหัวเราะไปด้วย ใช่หัวเราะทั้งๆที่ในใจกำลังอึดอัดเนี่ยแหละ แต่ไหนๆแบมแบมก็กำลังทำเหมือนไม่มีอะไร ฉันก็จะทำเหมือนว่าไม่รู้เรื่องต่อไปแบบนี้นี่แหละ วินวินทั้งคู่ “แต่ก็สนุกดีมั้งแปลกๆดีอะ

“ฮ่าๆๆ แปลกดิ เมื่อก่อนไม่เห็นเธอชอบเล่นอะไรแบบนี้เลย”

“ตอนนั้นหรือตอนนี้ก็ไม่ชอบทั้งนั้นแหละ ถึงบอกว่าแปลกๆนี่ไง ฮะๆฮ่า”


หัวเราะแห้งที่สุดตั้งแต่ชีวิตนี้เคยหัวเราะมาเลยค่ะ! ……...


            “แต่ถ้าเปลี่ยนฉันเป็นพี่จียงถึงจะไม่แปลกใช่มั้ยล่ะเพื่อน”

“คงหวานกันน่าดูเลยเนาะ ฮ่าๆ”

            !!!

 

            นั่นไง ไม่ต้องบอกก็รู้ใช่มั้ยว่าใครพูด

 

            “เออ ฉันว่าฉันทักไปหาพี่จีใหม่ก็ดีอะ” ฉันหันหน้าไปเอ็ดครีมผ่านทางสายตาก่อนจะรีบหันกลับมาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาจิ้มเข้ากับหน้าจอ


“คิดถึงแฟนล่ะสิ๊”


แล้วก็เปิดโปรแกรมไลน์ขึ้นมา


“ก็บอกให้โทรไปหาก็ไม่โทร”


จิ้มเข้าไปที่หน้าต่างแชท


“ฮ่าๆๆ”


แต่ไม่ใช่แชทจียงอปป้าหรอกนะ

 

ตึ๊ง

 

PHINGPHING

พูดอะไรของแกเนี่ย ตั้งใจใช่มั้ย!

 

...


(Read)

 

C.

เออ ตั้งใจ

 

PHINGPHING

เพื่อ!

แบมมันก็เพื่อนฉันนะโว่ย

แบบนี้แบมแบมจะรู้สึกยังไง (Read)

 

C.

แล้วพี่จียงเขาจะรู้สึกยังไง

ถ้ามาเห็นคนที่แกบอกว่าเป็นเพื่อนเอาแต่มองแกแล้วก็ยิ้มแบบนี้เนี่ย

เพราะว่าฉันเป็นคนนอกไง ถึงดูออก

ถึงแกกับแบมจะรู้จักกันก่อนแต่ตอนนี้แกคบกับพี่เขาอยู่ แบมมันก็รู้ไม่ใช่หรอวะอะไรที่มันไม่ควรฉันก็แค่พยายามจะห้าม

 

ฉันชะงักมือตัวเองทันทีที่ครีมตอบกลับมา

 

C.

ชอบมั้ยล่ะ ตอนที่เห็นกิโกะมาเกาะแกะพี่จียงของแกอะ

ใครเขาก็ไม่ชอบทั้งนั้นแหละ

 


อ่าเหมือนโดนตอกเข้ามาที่หน้าแรงๆเลยแฮะ


พอพูดถึงกิโกะขึ้นมาฉันก็เริ่มรู้สึกว่าฉันก็ไม่ชอบเหมือนกันทั้งๆที่จียงอปป้าก็คอยบอกฉันตลอดว่ามันไม่มีอะไร งั้นแบบนี้ก็คงเหมือนกันสินะเพราะฉันเองก็คอยบอกพี่เขาเสมอเหมือนกันว่ามันไม่มีอะไร เฮ้อ แต่จะว่าไปฉันเองก็รู้สึกแปลกๆเหมือนกันว่าตั้งแต่ตอนนั้นที่ฉันแอบได้ยินแบมแบมพูดกับจียงอปป้า ฉันก็รู้สึกว่าแบมแบมจะเป็นคนชวนฉันคุยตลอด พูดเยอะกว่าเดิมด้วยซ้ำ ทั้งๆที่รู้ว่าฉันกับพี่เขาคบกันแล้วด้วย แต่ก็ไม่เคยเอะใจอะไรขนาดนั้นจนกระทั่งครีมมาทักตอนนี้นี่แหละ ฮืม อึดอัดชะมัดเลย

 

C.

ฉันก็แค่จะช่วยช่วยทั้งแกทั้งแบมแบมนั่นแหละ

 

PHINGPHING

แต่พูดเรื่องพี่จีย้ำไปขนาดนี้จะไม่เป็นไรจริงๆหรอวะ (Read)

 

C.

ผิดคนแล้วมั้ย

 

PHINGPHING

หะ (Read)

 

C.

คนที่แกควรเป็นห่วงความรู้สึกเขามากที่สุดน่ะ ต้องเป็นแฟนแกสิวะไอผิง

ความรู้สึกคนอื่นน่ะ ช่างมันบ้างก็ได้

ฉันไม่อยากเห็นแกต้องทะเลาะกับพี่เขาเพราะเรื่องนี้นะ

ฉันรู้ว่าไอที่แกคิดน่ะ มันไม่ได้มีอะไร แต่อีกคนมันคิดไงหรือว่าจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ให้มันชอบแกไปเรื่อยๆหรอ ก็ต้องหยุดแบมแบมมันใช่มั้ยล่ะ ฉันรู้ว่าแกไม่อยากให้แบมแบมรู้สึกไม่ดี หรือเสียใจ แต่ยังไงมันก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วเพราะแกไม่ได้คิดอะไรกับมันใช่มั้ยล่ะ

ก็เสียใจตั้งแต่ตอนนี้ ดีกว่าเสียใจทีหลังน่า ถึงตอนนั้นอาจจะไม่ใช่แบมคนเดียวที่เสียใจก็ได้นะ

 


โดนแม่เล่นเป็นชุดเลยค่ะ T_T

แต่ก็จริงทุกอย่างเลยนะ ไม่ขอเถียงอะไรเลย

ถ้าฉันมัวแต่ปล่อยให้แบมแบมรู้สึกอะไรไปมากกว่านี้ สักวันนึงฉันอาจจะทะเลาะกับจียงอปป้าเรื่องนี้ก็ได้ หรือที่แย่ที่สุดก็คืออาจจะเป็นทุกๆคนที่ต้องเสียใจกับแค่คำว่า มันไม่มีอะไรของฉันเอง ฉันไม่อยากให้เป็นแบบนั้น...แล้วก็จะไม่ให้เป็นแน่นอน

 

ฮืมมมมมคิดถึงพี่เขาจัง

 

PHINGPHING

พี่จี

พี่อยู่ไหนแล้วคะ

Sent a sticker

(สติ๊กเกอร์หมีรูปหัวใจมีข้อความข้างในว่าคิดถึง)


(40 percent.)
#พียงของพี่  |  @iidreaming





            “ผิงผิง...”

            “หืม”

            “...เป็นไรรึเปล่า ทำไมดูไม่โอเคเลย”


            ฉันเหลือบตาขึ้นเล็กน้อยมองไปตามเสียงอีกคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างแบมแบม พร้อมกับส่ายหัวไปมาเบาๆเป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นอะไรก่อนจะก้มหน้าลงมองหน้าที่มีมือเล็กๆของฉันกำโทรศัพท์ตัวเองไว้หลวมๆวางอยู่


            ไม่เป็นอะไร...


            เหอะ...

            ใครเชื่อฉันตอนนี้ก็บ้าแล้วล่ะ



            ตอนนี้ฉันอยู่ที่ร้านอาหารสักที่หนึ่งในโซล แน่นอนว่าครีมก็ยังอยู่กับฉันด้วย...ตั้งแต่ลงจากรถมาก็ทำตัวติดฉันอย่างกับเป็นปลิงอย่างนั้นแหละ ที่นี่เป็นร้านอาหารญี่ปุ่นเล็กๆไม่ได้หวือหวาอะไรมากแต่ไม่ค่อยมีคนสักเท่าไหร่ ซึ่งฉันขอเดาเลยว่าจะต้องเป็นราคาของเจ้าปลาดิบแต่ละจานบนโต๊ะนี่แน่ๆ คงจะเป็นราคาประมาณว่าถ้าฉันมาเองจะไม่มาวันเอาตัวเข้ามาเฉียดแน่นอนแต่ช่างเถอะ ตอนนี้ฉันรู้สึกไม่ค่อยมีอารมณ์จะมาสนใจคนในร้านหรืออาหารตรงหน้าสักเท่าไหร่นักหรอก หึ


            ก็จะใครล่ะ!


            จะไม่ให้ฉันมานั่งหงุดหงิดได้ยังไงเล่า จนถึงตอนนี้ก็เกือบสามชั่วโมงได้แล้วที่จียงอปป้าคนบ้าไม่ยอมตอบข้อความฉันสักที ไม่แม้แต่เปิดอ่านด้วยซ้ำ มันน่าน้อยใจมั้ยล่ะ จะให้คิดว่าพี่เขาคงกำลังขับรถอยู่หายไปนานขนาดนี้ก็คงไม่ใช่แล้วแหละ อีกอย่างนี่มันก็สองทุ่มแล้ว ก็คงต้องไปถึงสักทีแล้วมั้ยล่ะ ยังไงๆก็คงจะได้เจอเพื่อนบ้างแล้วล่ะอย่างนั้นก็ควรจะตอบกันบ้างเซ่ ไม่ใช่หายไปแบบนี้! ฮึ่ม! หงุดหงิด!


            “โทรไปไม่ติดหรอไง”

            “หะ” ฉันละสายตาจากโทรศัพท์ก่อนจะเหล่ตาขึ้นเล็กน้อยมองไปยังคนฝั่งตรงข้ามด้วยท่าทีงงๆ


            งงสิ...ก็เพราะว่าฉันยังไม่ได้พูดอะไรออกไปสักคำตั้งแต่มาถึงจนถึงตอนนี้ ได้แต่นั่งคีบซูชิเข้าปากเป็นครั้งคราวสลับกับนั่งจ้องโทรศัพท์ นอกนั้นก็ยังไม่ได้ทำอะไรเลย ทำไมเขาทำเหมือนรู้ว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่เลยอย่างนั้นล่ะหรือว่ามันดูออกง่ายขนาดนั้นเลยหรอ ว่าในหัวของฉันตอนนี้กำลังวุ่นวายกับผู้ชายที่ชื่อควอนจียงอยู่น่ะ


            “ฉันหมายถึงฮยองน่ะ โทรหารึยัง” สงสัยคงจะดูออกง่ายจริงๆแหละ “หน้างอแบบนี้แสดงว่าแชทไปแล้วไม่ตอบใช่มั้ยล่ะ ไม่ได้ยินเสียงรึเปล่า โทรหาสิ”

            “...อ่า คือว่า”


เสียงตะกุกตะกักของฉันที่ไม่รู้จะพูดอะไรตอบหลังจากที่แบมแบมรัวต่อมาเป็นชุดและพยายามจะอธิบายต่อว่าจียงอปป้าชอบออกไปสังสรรค์กับเพื่อนตามผับไม่ก็ปาร์ตี้ที่บ้านของใครสักคน อาจจะอยู่ในที่เสียงดังๆแล้วไม่ได้ยินเสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ก็ได้ อืม...ถึงแม้ว่าฉันจะยังงงๆกับการที่ตัวเองเหมือนกำลังถูกอ่านความคิดอยู่ และกำลังสงสัยอยากจะถามออกไปว่ารู้เรื่องที่ฉันคิดอยู่ได้ยังไง แต่


“อื้ม ฉันว่าลองโทรไปหาพี่เขาดูสิ” แต่เสียงของเพื่อนอีกคนที่อยู่ด้านข้างก็สวนขึ้นมาพอดี

“...”

“จะได้สบายใจไง หืม”

“นั่นสิ จะได้ไม่ต้องมาทำหน้างอแบบนี้ด้วย”

“ใช่ ฉันว่าแบมแบมพูดถูก”


เอ๊า สามัคคีกันเฉยเลยนะ


ฉันหันหน้ามองเพื่อนสนิททั้งทสองคนสลับกันไปมาอย่างงงๆว่าบทจะเข้ากันก็เข้ากันดีเหลือเกิน แต่ก็โดนทั้งคู่จ้องกลับด้วยสายตาที่แกมออกจะบังคับสักหน่อย ก็เลยได้แต่งอตัวหดลงอย่างยอมแพ้ก่อนจะก้มหน้ามองโทรศัพท์ที่ถืออยู่แล้วถอนหายใจดังเฮือก


“ยังอีก...”

เออ! รู้โว...

 

‘Bang Bang Bang////////////////

 

...

เสียงครีมที่หันมาย้ำอีกครั้งเสียงดัง แต่ก็ไม่ทันที่ฉันจะหันไปจิ๊จ๊ะใส่เพื่อนสาว ว่าฉันเนี่ย รู้แล้ว เข้าใจแล้ว แล้วจะโทรแล้วจ้า โทรศัพท์ฉันก็ดังขึ้นมาซะก่อน ก็เลยรีบยกมือขึ้นมาดูด้วยความเร็วแสงคิดในใจอย่างเข้าข้างตัวเองว่าต้องเป็นพี่เขาโทรมาแน่ๆ

 

‘Jiyong Oppa

 

เย้....

แล้วไงต่อล่ะ ก็ต้องรีบรับน่ะสิ รับแบบความเร็วแสงคูณสองร้อย


“ฮัลโหล”

(ฮัล…)

“พี่อะ ทำไมเพิ่งจะโทรมาเล่า ไหนบอกว่าถึงแล้วจะโทรมาไงคะ นี่หนูใกล้จะกลับแล้วเนี่ย พี่อะ!

(คือ...)

“แต่ช่างเถอะค่ะ ตกลงตอนนี้ถึงแล้วใช่มั้ยคะ อยู่กับเพื่อนแล้วใช่รึเปล่า อย่าดื่มเยอะเกินไปนะพี่จี เดี๋ยวขับรถกลับไม่ไหว มันอันตรายนะคะ”

(อืม ถ้าอย่างนั้น น่าจะไม่ทันแล้วอะ)

 

...

 

“คะ...” ฉันชะงักเสียงทันทีที่ได้ยินเสียงปลายสายตอบกลับมาพร้อมกับใบหน้าเหวอๆของตัวเองที่ชัดเจนขึ้นมา เอ่อ ไอที่ฉันตกใจน่ะไม่ใช่เพราะว่าเรื่องที่พี่เขากินเหล้าจนเมาไปแล้วอะไรนั่นหรอก แต่เพราะนั่นไม่ใช่เสียงพี่เขาต่างหาก


ฉันจำเสียงพี่เขาได้ จำได้ว่ามันไม่ใช่แน่ๆ เพราะเสียงนี้มันแมนเกินไป แล้วคือเมื่อกี้ฉันก็ร่ายไปซะยาวเลยด้วย ฮือ น่าอายชะมัดว่าแต่


“นี่...ใครคะ...”

(เอ่อ นี่พี่เป็นเพื่อนไอจีมันเองนะ คืองี้)

“...”

(คือไอจีมันเมาจนเดินตกบันไดน่ะ ดูท่าจะเจ็บหนักเลย)

!!!” ฉันที่ตกใจจนพูดไม่ออกได้แต่ทวนคำพูดของปลายสายในหัวตัวเองอีกรอบ ก่อนจะเอ่ยถามอย่างร้อนรน “คะ...ละ แล้วพี่เขาเป็นอะไรมากรึเปล่าคะ”

(แต่ตอนนี้มันพูดอะไรไม่รู้เรื่องแล้ว พวกพี่จะไปส่งมันก็ไม่ยอม เรามาช่วยหน่อยได้มั้ย พอจะว่างรึเปล่า มาช่วยพูดให้พวกพี่ที)

“ค่ะ”

()

“ค่ะโอเคค่ะ”

 

ติ๊ด

 

 








 

“คุณลุงคะ ไปที่นี่ค่ะ”

“ครับ”


ฉันดึงมือตัวเองกลับจากที่ยื่นที่อยู่ที่เพื่อนของพี่จีส่งข้อความมาหาฉันให้คุณลุงคนขับแท็กซี่ดู แล้วก็จัดการท่านั่งตัวเองให้เรียบร้อย หลังจากที่ก่อนหน้านี้ทะยานตัวเองขึ้นรถมาด้วยความรีบแบบสุดๆ


และไอเพราะความรีบแบบสุดๆบวกกับความร้อนใจของฉันเนี่ยแหละ เลยทำให้ฉันไม่ได้พูดอะไรให้เพื่อนเข้าใจสักเท่าไหร่เพียงแต่บอกเหตุการณ์อย่างคร่าวๆไปก่อนจะรีบถลาตัวออกมาจากร้านโดยไม่ลืมที่จะขอวานให้แบมพาครีมไปส่งที่ห้องก่อนด้วย ถึงจะรู้ว่านานๆทีอย่างแบมแบมจะว่างซักทีนึง แต่จะให้ทำยังไงได้ล่ะ….ก็ ใจฉันมันนึกห่วงอีกคนไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้วนี่


ไอจียง ดูท่าจะเจ็บหนักเลย…’

ฮือออออออออ


และไอคำพูดของเพื่อนพี่เขาที่วนอยู่ในหัวฉันตลอดเวลา เลยทำให้ฉันนั้นยิ่งร้อนใจหนักเข้าไปอีก อยากจะวาร์ปตัวเองไปให้ถึงที่นั่นเลยก็ทำไม่ได้ จะไปเร่งให้ลุงแท็กซี่ขับเร็วๆกว่านี้หน่อยก็กลัวเขาจะด่ากลับมาให้ ทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้นนอกจากนั่งเฉยๆต่อไป T_T

 

หลังจากนั้นไม่นานเท่าไหร่นักก็ดูเหมือนว่าคุณลุงแท็กซี่จะพาฉันมาถึงที่หมาย ฉันหยิบบัตรทีมันนี่รูดเข้ากับเครื่องสีดำตรงหน้า ยิ้มเล็กๆให้คุณลุง ก่อนจะก้าวขาลงจากรถมามองซ้ายขวาและตรงหน้าฉันตอนนี้ที่เป็นตึกรูปทรงแปลกๆสูงประมาณสี่ชั้นได้ มีไฟวับวาบหลายสีประดับตกแต่งและกระหึ่มไปด้วยเสียงเบสของดนตรีดังอื้อไปหมด ชนิดที่ว่าไม่มีทางที่ใครจะไม่รู้ว่าที่นี่เป็นผับอย่างแน่นอน


ฉันควักโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คข้อความที่เพื่อนพี่เขาส่งมาให้พร้อมกับก้าวขาเดินตามไปด้วย อืมพี่เขาบอกว่าให้ เดินเข้ามาข้างในตึกขึ้นบันไดฝั่งซ้ายมาชั้นสองแล้วให้บอกชื่อตัวเองกับคนที่ยืนอยู่หน้าประตูหะ? บอกชื่อฉันงั้นหรอ? ฉันขมวดคิ้วและเผลอหยุดเดินด้วยความสงสัย ใครเขาจะอยากรู้ชื่อฉันไปทำไมวะ แต่เพื่อนพี่เขาบอกมาอย่างงี้นี่น่า ช่างเถอะ ฉันพึมพัมกับตัวเองก่อนจะเดินตรงต่อไปยังบันไดฝั่งซ้ายด้วยความรู้สึกหวิวๆนิดหน่อย ก็เพราะว่าทางที่ฉันเดินเข้ามาคนเยอะมากเหมือนกำลังรอเข้าประตูเข้าคลับที่อยู่ตรงกลางโถงกัน แต่พอฉันเดินขึ้นมาข้างบนกลับมีแค่พนักงานไม่กี่คนกับไฟสลัวๆตามทางเดินเท่านั้น


“ขอโทษนะครับ ตรงนี้ผ่านไม่ได้ครับ” เสียงผู้ชายพนักงานคนนึงทักขึ้นพร้อมกับกางแขนออกมากันทางเป็นสัญลักษณ์นัยๆว่าห้าม เลยทำให้ฉันพอจะนึกออกทันทีว่าส่วนนี้น่าจะเป็นโซนวีไอพีของผับนี้รึเปล่า


“เอ่อคือ” แล้วฉันต้องบอกชื่อตัวเองเพื่อที่จะได้เข้าไปข้างในอย่างงั้นใช่มั้ย

“หรือว่านัดใครไว้รึเปล่าครับ”

“เอ่อ..คือว่าฉันชื่อผิงผิง

“???”

“พียงค่ะ พี-ยง” ฉันรีบบอกชื่อตัว(ที่จียงอปป้าตั้งให้)ย้ำไปอีกรอบอย่างชัดถ้อยชัดคำทันทีที่พนักงานข้างหน้าฉันทำหน้าเหวอขั้นสุด โอ๊ย ให้ตายสิ! นี่มันเหมือนหน้าแตกชัดๆ ให้อยู่ดีๆมาบอกชื่อตัวเองก็รู้สึกเขินจะแย่แล้ว ดันมาพูดชื่อที่คนอื่นเขาฟังกันไม่รู้เรื่องอีก ไอผิงเอ้ย


“อ๋อเชิญทางนี้ครับ” และเหมือนว่าพอพี่พนักงานจะฟังเสียงฉันรู้เรื่อง ก็เปลี่ยนสีหน้ามาเป็นยิ้มกว้างทันทีก่อนจะผายมือและเดินนำทางฉันไป


ฉันก้าวขาเดินตามมาเรื่อยๆจนรู้สึกว่าเริ่มได้ยินเสียงดนตรีดังขึ้นเรื่อยๆ แสงไฟสลับเปลี่ยนสีวูบวาบค่อยๆมองเห็นชัดขึ้นจนกระทั่งเข้ามาถึงห้องวีไอพีห้องนึง แต่ละคนที่อยู่ในห้องนี้เหมือนฉันคุ้นๆว่าจะเป็นกลุ่มเพื่อนพี่จีที่ฉันชอบแอบเข้าไปส่องไอจีอยู่บ่อยๆ และสภาพทุกคนน่าจะใกล้เมากันหมดแล้วด้วย หลายๆคนที่เห็นฉันเดินเข้ามาก็หันมามองฉันพร้อมกับยิ้มเหมือนจะทักทายแต่ก็ยังคงยกแก้วแชมเปญขึ้นดื่มและเต้นคลอจังหวะเพลงไปด้วย ฉันก็เลยได้แต่ยิ้มแหยๆกึ่งเดินกึ่งก้มโค้งไปต่อเพราะทำตัวไม่ถูก คือรู้จักฉันกันหรอไงเนี่ย หรือเพราะว่าเมากันแล้วพี่จีอยู่ไหนกันล่ะเนี่ย


“คุณพียงมาแล้วครับ”

            “โอเคครับ ไปได้” เสียงพูดขึ้นจากใครสักคนใกล้ๆหูเลยทำให้ฉันละความสนใจจากบรรยากศรอบๆตัวหันกลับมามองตรงหน้าแทน พี่พนักงานที่เดินนำฉันมาเมื่อกี้ก้มโค้งตัวเองก่อนจะเดินสวนตัวฉันกลับไปทางเดิม เผยให้เห็นผู้ชายรูปร่างสูงโปร่งอีกคนที่ยืนอยู่เมื่อกี้


            “เฮ้ พี่ชื่อซูฮยอกนะ ที่โทรหาเราน่ะ”

            “คะค่ะ” ฉันเงยหน้าขึ้นพยายามจะมองคนตรงหน้าให้ชัดจากแสงไฟกระพริบในห้องชวนเวียนหัวนั่น พร้อมกันกับที่พี่เขาชูโทรศัพท์ของพี่จีขึ้นมาโบกไปมาก่อนจะยื่นมันมาให้ฉันถือไว้

            “คือไอจีมัน

            “พียงอ่า!

!!!” ฉันสะดุ้งโหยง เมื่ออยู่ดีๆก็มีเสียงเล็กแหลมที่คุ้นเคยพร้อมกับการพุ่งตัวขึ้นมาจากเก้าอี้ตัวใหญ่ใกล้ๆชะโงกหน้าขึ้นมาทางฉัน

“โอ๊ย! พี่อะ! ตกใจหมด”

“มาหาพี่ถึงนี่เลยหรอครับย้งงงงงง” ก็จะใครซะอีกเล่าถ้าไม่ใช่คนที่ฉันกำลังมองหาอยู่ตั้งนานน่ะ จียงอปป้าที่ดูเมาเคลิ้มจนหน้าแดงไปหมดพูดชื่อฉันวนไปวนมา มือข้างนึงก็เอื้อมมาดึงแขนฉันแกว่งเป็นเด็กๆอย่างชอบใจ จนฉันอดที่จะยิ้มตามพี่เขาไปไม่ได้


            “คือไอจีแม่งมันเมา แล้วก็โวยวายมากๆเลยเนี่ย”

            “ยังไม่เมาโว่ยยยยย” จียงอปป้าหันไปโวยวายเสียงเมาๆกับเพื่อนตัวเอง ฉันก็เลยมองท่าทางตลกๆของคนตรงหน้าไปด้วยฟังพี่ซูฮยอกไปด้วย พร้อมกับเดินอ้อมมานั่งลงยองๆหน้าเก้าอี้ที่พีจีนั่งอยู่ เพื่อที่จะหาว่าพี่เขาดูเจ็บตรงไหนบ้าง ทำยังไงให้ตัวเองเดินไปตกบันไดนะพี่เนีย


            “พูดจะไม่รู้เรื่องอยู่แล้วยังจะไม่หยุดกินอีกด้วยล่ะ”

“ก็บอกว่ายังไม่เมางายยย”

            “พวกพี่บอกให้มันกลับก็ไม่ยอมกลับ”

            “ยังไหวอยู่เลยยยยยย”

            “ไหวเชี้ยอะไรมึงล่ะ!” พี่ซูฮยอกหันมาตีหัวจียงอปป้าไปหนึ่งทีเบาๆก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ไม่เมาของมึงแต่เดินจนตกบันไดเนี่ยนะ กูเชื่อมาก”


            “ฮ่ะๆ ฮ่า” ฉันกลั้วหัวเราะขณะที่นั่งดูเพื่อนสองคนเถียงกันไปมา แต่จริงๆจะว่าไปแล้วพี่เขาดูไม่เห็นคนดื่มเหล้าเก่งเหมือนที่เขียนในหนังสือเลยนะเนี่ย ตั้งแต่ที่แข่งกันกับพี่ท็อปคราวก่อนนู่นแล้ว “สงสัยช่วงนี้พี่เขาคออ่อนมั้งคะเนี่ย ฮะๆฮ่า”


            “แต่พี่เพิ่งกินไปนิดเดียวเองน้านิ๊ดเดียววเองงอ่า”

            “โอเค นิดเดียวก็นิดเดียวค่ะ ว่าแต่พี่น่ะเจ็บมากรึเปล่า หนูตกใจหมดเลย” โอเคฉันยอมจำนน ฉันจะไม่เถียงกับคนเมา ถึงแม้ว่าภาพตรงหน้ามันจะฟ้องเอามากๆก็ตาม เพราะดูท่าทางแล้วฉันคงจะไม่ชนะอย่างแน่นอน และอีกคนพอโดนฉันถามถึงเรื่องอาการเจ็บขา ก็เริ่มทำหน้างอแงขึ้นมาทันที


            “เจ็บมากเลยยยยยย เนี่ยๆๆ เจ็บอ่ะ” เสียงเล็กอู้อี้ของพี่เขางอแงไม่ยอมหยุดพร้อมกับยื่นมือมาชี้ที่ขาข้างซ้ายของตัวเอง หยั่งกับว่ากำลังอ้อนฉันยังไงอย่างงั้น “ว่าแต่


            “หืม ว่าไงคะ” ฉันตอบส่งๆพลางก้มและใช้มือจับที่ข้อเท้าของพี่เขาเบาๆ ไฟข้างในห้องนี้ทำให้ฉันมองไม่ค่อยเห็นเลยว่าขาพี่เขาเป็นยังไงบ้าง


            “ไอ้ซูฮยอกมันโทรไปบอกหรอครับบบบ”

            “อื้อ”

            “ก็เลยรีบมาหาพี่เลยหรอออออ”

            “อื้อ”

            “เป็นห่วงมากเลยใช่ม้ายยยยย”

            “อื้อออออออ” ฉันลากเสียงยาวอย่างเขินๆทันทีที่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังหลอกถาม แต่ก็ได้ผลแหละ ฉันเงยหน้าขึ้นมาสบสายตากับจียงอปป้าที่กำลังก้มมองฉันอยู่ก่อนแล้วก่อนจะพูดต่อ “ห่วงสิคะ”


            และจากใบหน้าของพี่เขาที่ยิ้มไว้อยู่แล้วก็ดูจะยิ้มกว้างขึ้นไปอีก

            “^-^


            “อะแฮ่มเกรงใจกูด้วยครับ” ฉันสะดุ้งกับเสียงของพี่ซูฮยอกก่อนจะหันไปมองว่าพี่เขากำลังทำสายตามองกลับมาเป็นเชิงแซวๆจนฉันเขินม้วนไปอีกรอบ ก่อนเจ้าตัวจะป้องมือพูดกระซิบกับฉัน

            พี่ว่าเอามันกลับเถอะ พี่ว่ามันควรนอน จริงๆ


            “หนูก็ว่าอย่างนั้นแหละค่ะ” ฉันหัวเราะเห็นด้วยกับพี่ซูฮยอก พลางมองจียงอปป้าที่กำลังนั่งยิ้มจนตาเยิ้มอย่างคนไม่ค่อยได้สติเท่าไหร่ “พี่คะเรากลับกันมั้ย”

            “คร้าบบบบ”

            “เอ๊า! ทำไมทีงี้มึงตกลงง่ายจังอะเมื่อกี้กูชวนมึงกลับเป็นชั่วโมง!” เสียงพี่ซูฮยอกโวยวายเป็นยกใหญ่แต่คนเมาตรงหน้าฉันกลับตอบกลับเพียงแค่รอยยิ้ม (ที่ฉันคิดว่าน่าจะเมาแบบสุดๆแล้ว) ของเขาเท่านั้น


            จียงอปป้าค่อยๆยันตัวเองลุกขึ้นแต่เหมือนขาข้างที่เจ็บจะรับน้ำหนักตัวเองไม่ค่อยไหวจนเซเกือบล้มเข้าอีกรอบ แต่ก็ยังดีที่ฉันยืนอยู่ใกล้พอที่จะรับพี่เขาไว้ได้ทัน โรแมนติกมากเลยใช่มั้ยล่ะหึ นี่มันหน้าที่พระเอกชัดๆ! ตอนนี้ก็เลยกลายเป็นว่าฉันคอยช่วยพยุงพี่เขาไว้โดยที่แขนข้างนึงของเขาเอื้อมมาเกี่ยวไหล่ฉันไว้ แขนข้างนึงของฉันก็เอื้อมไปโอบประคองที่เอวพี่เขา ส่วนอีกข้างก็จับมือที่มาเกี่ยวไหล่ฉันเอาไว้ของอีกคน


            “พี่จี” ฉันเอ่ยเรียกพลางหันมองหน้าจียงอปป้ากับพี่ซูฮยอกสลับกัน พร้อมกับชะงักขาตัวเองเมื่อนึกอะไรขึ้นได้ “ว่าแต่เรากลับไงอะ”

 

           













            “งั้นพี่กลับก่อนแล้วกัน อะนี่กุญแจรถ ฝากให้ไอจีมันด้วยนะ”

            “ค่ะ ขอบคุณมากนะคะพี่ กลับดีๆนะคะ”


            ฉันโค้งให้พี่ซูฮยอกก่อนจะปิดประตูห้องลงเหมือนเดิม


            แล้วก็นั่นแหละค่ะ ด้วยความที่จียงอปป้าขับรถไปแต่เจ้าตัวดันเมาแอ๋ไม่รู้เรื่องซะก่อน ขาก็ดันมาเจ็บอีก และฉันเองก็ขับรถไม่เป็นด้วย พี่ซูฮยอกก็เลยต้องอาสา(โดนบังคับอย่างไม่มีทางเลือก)เป็นคนขับรถมาส่งฉันกับพี่เขาที่คอนโดจียงของอปป้า ค่ะฟังไม่ผิดกันล่ะ นี่ฉันกำลังอยู่ที่ห้องของพี่เขา จียงอปป้าคนบ้านั่นแหละ รู้สึกเหมือนเดินเข้าถ้ำเสือยังไงก็ไม่รู้ แต่ช่างเถอะ เพราะตอนนี้พ่อเสือนอนสลบไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วล่ะ นี่ต้องขอบคุณพี่ซูฮยอกมากๆเลยนะเนี่ย ทั้งพาเดินออกมาจากผับทางที่คนอื่นไม่ค่อยเห็น ทั้งขับรถมาส่ง แถมยังช่วยแบกพี่จีมาถึงเตียงอีก ไม่งั้นฉันแย่แน่ๆ


            ฉันคิดพึมพัมกับตัวเองได้ไม่นานก็หันไปวางกุญแจกับโต๊ะตัวสูงใกล้ๆประตู ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปกรองน้ำอุ่นใส่กะละมังพร้อมกับหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กออกมา ฉันก้าวขาตัวเองไปยังห้องนอนก่อนจะเห็นจียงอปป้านั่งทำหน้ามุ่ยอยู่บนเตียง


            “ปวดหัว


            “หืม ลุกไหวแล้วหรอคะ พี่นอนก่อนก็ได้เดี๋ยวหนูประคบขาพี่ให้เอง” ฉันพูดพลางเดินไปนั่งบนเตียงข้างๆพี่เขาก่อนจะวางกะลังมังน้ำอุ่นไว้ใกล้ๆ แต่อีกคนก็ยังคงนั่งทำหน้ามุ่ยยกมือขึ้นมาบีบขมับตัวเองอยู่อย่างนั้น “ก็พี่นั่นแหละ ดื่มเข้าไปเยอะล่ะสิท่า”


            “พี่เพิ่งกินไปนิดเดียวเองครับ”

            “ไม่เชื่อหรอกค่ะ” เชื่อก็บ้าแล้ว ก็เห็นอยู่ว่าเมาจนเป็นซะขนาดนี้เนี่ย “เอายามั้ยคะ หนูไปหยิบให้”

            “ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวพี่นอนพักก็คงหายแหละ”


            “อื้อ งั้นนอนเลย เดี๋ยวหนูประคบข้อเท้าให้” ฉันค่อยๆจับจียงอปป้านอนลงกับเตียงก่อนจะเอื้อมมือตัวเองเลิกขากางเกงยีนส์สีเข้มพี่เขาขึ้น “หูยพี่ต้องเจ็บมากแน่ๆเลย ข้อเท้าบวมไปหมดเลยอะ”


            ฉันคอยระวังมือตัวเองมากๆกลัวจะทำให้ขาพี่เขาอักเสบมากขึ้นไปอีกถ้าฉันทำอะไรผิดเข้า ก่อนจะค่อยๆหยิบผ้าชุบน้ำอุ่นแล้วบิดพอหมาดๆนำมาประคบนวดเบาๆที่ข้อเท้า


“พรุ่งนี้พี่มีซ้อมคอนเสิร์ตแล้วนี่น่า จะไหวมั้ยคะเนี่ย”

“ไม่ไหวก็ต้องไหวแหละแต่ถ้าได้กำลังใจจากแฟนจะหายทันทีเลยยยยย”


“เวอร์ค่ะ! ” ฉันรีบตอบสวนกลับไปทันทีถึงแม้ว่าเสียงของอีกคนจะงัวเงียฟังไม่ค่อยจะรู้เรื่อง แต่ก็พอจับใจความได้ว่าพี่เขากำลังพูดแกล้งฉันอยู่ “พี่ต้องคอยประคบบ่อยๆรู้มั้ย ร้อนเย็นสลับกัน โอเค๊?”


“ค้าบบบบบ”

“คอยนวดบ่อยๆด้วยเจ็บหน่อยแต่ว่าต้องทนนะคะ”

“ค้าบบบบบ” ฉันเหลือบตาขึ้นไปมองจียงอปป้าที่ตอบฉันเสียงหวานในขณะที่ตัวเองหลับตาพริ้มเหมือนกำลังละเมอตอบฉัน ฉันแอบยิ้มกับท่าทางน่ารักๆของคนตรงหน้า ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบยานวดคลายกล้ามเนื้อมานวดลงบนข้อเท้าพี่เขาเบาๆ


แต่


“โอ๊ยยยย!” เสียงจียงอปป้าร้องลั่นออกมาทันทีพร้อมกับที่พี่เขาเด้งตัวขึ้นมานั่งอย่างอัตโนมัติ “เบาหน่อยสิครับ แกล้งพี่หรอ


“หนูไม่ได้แกล้งนะ ก็บอกแล้วไงว่าเจ็บหน่อย พี่อะ ทนหน่อยสิคะ” ฉันพูดขึ้นมองหน้าอีกคนที่ที่กำลังโวยวายแต่มือก็ยังคงคลึงนวดต่อไปด้วย เพราะถ้าปล่อยไว้แบบนี้พรุ่งนี้มันจะต้องยิ่งปวดกว่านี้แน่ๆ “อีกแปปนึงค่ะ ใกล้เสร็จแล้ว”

“โอ๊ยยยย อ้ากกก” จียงอปป้ายังคงร้องเสียงดังต่อไปเรื่อยๆ “หนูไม่ได้กำลังจะฆ่าพี่ใช่มั้ยครับ กำลังแกล้งพี่คืนอยู่รึเปล่า โอ๊ยยยยยย

“ก็พี่อะ! ไม่ต้องร้องเลย หนูบอกว่าอย่ากินเยอะจนเมาขนาดนี้ไงคะ”

“โอ๊ยยย

“เมาไม่รู้เรื่องแล้วยังไปทำตัวเองให้เจ็บอีก” ฉันมุ่ยหน้าพูดตอบกลับคนที่ร้องโวยวายยาวเหยียด จริงๆก็แอบน้อยใจนะเนี่ยทั้งๆที่ฉันบอกไปตั้งแต่เมื่อวานแล้วเชียว ฉันงี้ตกใจแทบแย่ “แบบนี้จะไม่ให้เป็นห้วงได้ยังไงเล่า!

“อื้อ รู้แล้วน่า ดุจังเลย” เสียงจียงอปป้าค่อยๆเบาลงทันทีที่ฉันนวดเสร็จแล้วก็จัดการปิดฝาขวดยาอะไรให้เรียบร้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบสายตาหวานของอีกคน

“หนูไม่ได้ดุ หนูเป็นห่วงพี่ต่างหาก”


“ฮะๆทำไมน่ารักจังเนี่ย พี่เขินแย่แล้ว” จียงอปป้ากึ่งพูดกึ่งหัวเราะด้วยเสียงบางๆ ก่อนจะจ้องเข้ามายังนัยน์ตาฉันพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ “ห่วงพี่มากขนาดนั้นเลยหรอ”


“ห่วงสิคะ พี่จะให้หนูพูดอีกกี่รอบ ก็หนูบอกว่าเป็นห่วงไง ได้ยินรึยังคะ!

“จริงหรอครับ

“ค่ะ!

“ถ้างั้น

“งั้นก็นอนด้วยกันซะที่ห้องพี่นี่แหละ เป็นห่วงมากก็ไม่ต้องกลับ”


ฟึ่บ!


“อ๊ะ..พี่จี ปล่อยหนู” ฉันร้องเสียงหลงและเผลอตีแขนอีกคนเบาๆทันทีที่พี่เขาเผลอมาดึงฉันอย่างไม่ทันตั้งตัวจนเซล้มลงไปนอนกับเตียง ก่อนจะโดนรวบแขนทั้งสองข้างด้วยกอดอุ่นๆจากคนด้านหลังอย่างรวดเร็ว “พี่อะ แกล้งกันอีกแล้ว”


“พี่ปวดหัวจังเลยนอนดีกว่า” จียงอปป้าพูดเสียงอู้อี้ดังอยู่ข้างหลังฉันพร้อมกับสองมือที่กอดฉันเอาไว้พลางซุกหน้าของตัวเองไว้ที่ไหล่ฉันอีกด้วย


“พี่เลิกแกล้งได้แล้วน่า”

“พี่บอกว่าไม่ได้แกล้งไง” เขาตอบเสียงเบาพร้อมกับกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นนิดหน่อยก่อนจะพูดต่อ “พี่คิดถึง”  


ช่า


และในตอนนั้นเองที่ฉันเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเผลอเอื้อมมือมาจับแขนอีกคนเหมือนเป็นการรับอ้อมกอดอุ่นนี่ไว้ตอนไหน รู้อย่างเดียวแค่ใจฉันตอนนี้มันกำลังเต้นเร็วขึ้น เลือดข้างในตัวที่สูบฉีดตามจังหวะร้อนผ่าวออกมาจนฉันรู้สึกได้ ลมหายใจอุ่นๆกับอุณหภูมิร่างกายที่ผสมฤทธิ์ของแอลกอฮอลจากคนข้างหลังตอนนี้ ปฎิเสธไม่ได้เลยว่าฉันชอบมันเหลือเกิน


            “คิดถึงจริงๆนะ”

            “

            “ไม่ได้นอนกอดกันแบบนี้ตั้งนานแล้วนะ

            “

            “พี่คิ

            “หนูก็คิดถึงพี่เหมือนกัน” ฉันพูดแทรกอีกคนไปพร้อมกับจับมือพี่เขาไว้ให้แน่นขึ้นอีก เผื่อจะบอกเป็นนัยๆส่งไปให้อีกคนได้บ้างว่า ไม่ใช่เขาที่คิดอย่างนั้นคนเดียว “แต่ว่าวันนี้หนูต้องกลับไปหาครีมน้า พรุ่งนี้หนูมีเรียนตอนเช้าไงพรุ่งนี้พี่ต้องเข้าบริษัทด้วย”


            “ก็ค่อยตื่นไปพรุ่งนี้เช้าก็ได้นี่ครับ ไม่ได้หรอ”

            “ไม่ได้ค่ะ”

            “งั้นก็ลุกไปจากพี่ให้ได้แล้วกัน พี่ไม่ยอมปล่อยหรอก!

            “อ๊ะพี่คะ!


            “ไม่ปล่อยยยยยย”


“พี่ขี้โกงอะ”


“พี่ไม่รู้ พี่เมาาาาาา”


“พี่ขี้โกงงงงงงงงงงงงงงงง!


(100 percent.)
#พียงของพี่  |  @iidreaming





---------------------------------------------------------

    "ฮยอง! ตรงนั้นมันลื่น!"
"เฮ้ย!"

โคร่มมมม

"พี่คะ!"

---------------------------------------------------------

สกรีมฟิคกันเถอะ อิ้_____อิ้
#พียงของพี่  |  @iidreaming  


-talk-
เอราโมรือเกทด่าาาาา ไอเลิฟยู///

สวัสดีค่าทุกคน ดรีมมาแล้ว >-<
ปิดเทอมแล้ว กลับมาแล้ว มาอัพแล้วด้วย นี่แหนะ >-<
นี่เตรียมมาง้อด้วย 55555555 อย่าโกรธดรีมนะคะ 5555555555

เพลงใหม่เพราะเนาะ T_T เศร้าด้วยT_T
ดรีมไปปั่นฟิกต่อดีกว่า จะมาอัพบ่อยๆงับ

คิดถึงทุกคนเลยยยยยย ขอบคุณนะคะที่ยังรอ ซึ้งงงงงT_T


รักกกกกกกกกกกกกกกกก

-ดรีมเอง-
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

611 ความคิดเห็น

  1. #365 Best Or Worst (@n_ning) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 03:26
    งื้อออออ พี่จีน่ารักกก ;-;  
    #365
    1
    • #365-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 22)
      11 มกราคม 2560 / 01:53
      เนาะ T__________T
      #365-1
  2. #363 Jiyung (@Jiyung) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 00:03
    คิดถึงพียงจะแย่
    #363
    1
    • #363-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 22)
      11 มกราคม 2560 / 01:53
      ขอบคุณง้าบบบบบบ ._____.
      #363-1
  3. #362 ดาวิกา (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 10:55
    ไรท์มาแว้ววว ขอบคุณน้าาาา

    พี่จีเมานี่น่ารักเชียว ขี้อ้อนเกินใครเลย งื้ออออ ^///^
    #362
    1
    • #362-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 22)
      11 มกราคม 2560 / 01:53
      งื้อออออออ >____<
      #362-1
  4. วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 23:44
    จียงคนขี้อ่อยยยยย
    #361
    2
  5. #360 betaim (@betaim) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 22:37
    ไรท์กลับมาแล้ววววววว
    #360
    1
    • #360-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 22)
      11 มกราคม 2560 / 01:52
      ใช่แล้วววววว กลับมาอ่านได้แล้ว .___.
      #360-1
  6. #359 โอยูจอง::15you (@pudberry2531) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 21:29
    ไรน์ในที่สุดก็มาแต่งสักทีหายไปตั้งหลายเดือน
    #359
    1
    • #359-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 22)
      11 มกราคม 2560 / 01:52
      โอ๋ เค้ากลับมาอัพแล้ว T_T
      #359-1
  7. #358 PodJung LookAt (@pj-12) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 00:16
    น้ำตาแทบร่วงงง กลับมาแล้วฮอลลลลลลลล
    #358
    1
    • #358-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 22)
      11 มกราคม 2560 / 01:51
      ใช่แล้วกลับมาแล้ว T_T
      #358-1
  8. #357 Nicely_26 (@Nicely_26) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 23:59
    ดีใจ น้ำตาแทบไหล ไรท์กลับมาแล้ววววววววววววววววววววววววววว
    ชอบพี่จีตอนเมาจุง ขี้อ้อนเกิ๊น.....อยากให้มาอ้อนทางนี้บ้าง (หลบทีนแปบ)
    #357
    1
    • #357-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 22)
      11 มกราคม 2560 / 01:51
      ดรีมคัมแบคคคคค ทุกคนดูซึ้งที่ดรีมมาอัพกว่าซึ้งฟิคอีก555555555 ขอบคุณค่าที่ไม่ทิ้งT_T
      #357-1
  9. #356 Noo_Now (@Noo_Now) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 23:31
    โอ้บเขิลพี่จี
    #356
    1
    • #356-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 22)
      11 มกราคม 2560 / 01:51
      พี่เขาน่ารักใช่มั้ย >-<
      #356-1
  10. วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 22:44
    ฮือออออ นึกว่าไรท์จะทิ้งแล้วว
    #355
    1
    • #355-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 22)
      11 มกราคม 2560 / 01:50
      ไม่ทิ้งงงงงงT_T
      #355-1
  11. #354 sai suju&tvxq5 (@yusai) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 22:43
    ไรท์มาต่อแล้วอ่ะ ดีใจที่สุด
    #354
    1
    • #354-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 22)
      11 มกราคม 2560 / 01:50
      รออยู่ใช่มั้ย กลับมาแล้ว T_T
      #354-1
  12. #353 sereensereen (@sereensereen) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 20:49
    ฮือออออ มาแล้วววว ดีใจ
    ตอนแอปเด้งเตือนนึกว่าตาฝาด 55555
    #353
    1
    • #353-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 22)
      11 มกราคม 2560 / 01:50
      ทำไมมีแต่คนพูดแบบนีล่ะ555555555
      #353-1
  13. #352 SOUL-XZ マイ。 (@mine-bom) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 20:38
    ohhhhh เธอมาแล้วววววววววววว
    #352
    1
    • #352-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 22)
      11 มกราคม 2560 / 01:49
      ใช่แล้ว คัมแบคของจริง5555
      #352-1
  14. #350 janPichaon (@janPichaon) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 20:08
    รอค่าาา ^^
    #350
    1
    • #350-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 22)
      11 มกราคม 2560 / 01:49
      มาแบ้วววว
      #350-1
  15. #348 ดาวิกา (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 09:13
    มาต่อเถิดไรท์ เรารอเธออยู่นะ รีดเดอร์อ่านทุกวันเลย อ่านวนไปวนมา วนไปหลายรอบแล้วอ่าา า ^^
    #348
    1
    • #348-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 22)
      20 ธันวาคม 2559 / 19:54
      ง่าาาา ขอบคุณค่าาา
      ดรีมมาอัพต่อแย้วววว~
      #348-1
  16. วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 00:42
    รู้สึกเหมือนครีมชอบแบมแบมมม

    ปล.เราอ่านทอล์คไรต์นะ สู้ๆ ค่ะ <3
    #346
    1
    • #346-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 22)
      20 ธันวาคม 2559 / 19:52
      ฮื้อออ ขอบคุณค่า มาเม้นให้รัวเลย
      /ก้มลงกราบสวยๆ 555555
      #346-1
  17. #340 black-sweet19 (@black-sweet19) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 12:41
    ต่อสักทีสิไรท์ รอจนรากงอกละ555
    #340
    1
    • #340-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 22)
      20 ธันวาคม 2559 / 19:51
      มาแล้ววววว 55555 อย่ามาโกรธแค้น
      #340-1
  18. #338 Kanjano16 (@Kanjano16) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2559 / 14:24
    มาต่อด้วยค้าาาา
    #338
    1
    • #338-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 22)
      20 ธันวาคม 2559 / 19:51
      มาแล้วน้าค้าา .___.
      #338-1
  19. #323 sai suju&tvxq5 (@yusai) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 21:54
    มาต่อ60%ที่เหลือ มันค้างมากมาย #กราบไรเตอร์
    #323
    1
    • #323-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 22)
      20 ธันวาคม 2559 / 19:50
      มาแบ้วววววว
      #323-1
  20. #322 mymelodym (@mymelodym) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 13:19
    ไรท์มาต่อเร็วๆน้าา ค้างมากเลย5555 สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่า????????????
    #322
    1
    • #322-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 22)
      20 ธันวาคม 2559 / 19:50
      กลับมาแล้วววววว
      #322-1
  21. #321 gleam256 (@gleam256) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 21:39
    come baby baby come come
    baby come come baby baby
    come come~~!!!!
    #ร้องคัมแบ็คโฮล์มแล้วกวักมือเรียกไรท์
    #มาเถอะรากงอกจนน้ำ(ตา)จะท่วมรากให้เฉาตายเล้าาาาาาว์
    #สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ ทั้งเรื่องเรียนทั้งฟิคชั่นนะคะ555555
    #321
    1
    • #321-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 22)
      3 พฤศจิกายน 2559 / 19:30
      วีอาคัมแบคโฮมมมมมมมม~ 5555555
      ขอบคุณค่าาา ฮ่าๆ อ่านคอมเมนท์แล้วเพลงมาเลย
      #321-1
  22. #318 EXY (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 11:17
    ไรท์มาต่อเร็วๆน้า เป็นกำลังใจให้ จุ๊บๆ
    #318
    1
    • #318-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 22)
      30 ตุลาคม 2559 / 22:19
      ขอบคุณค่าาาาาา ฮื๊อ &#9829;
      #318-1
  23. #317 satan_ (@satang_93) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 22:56
    สู้ๆนะคะปีสามแล้วอีกนิดนึงเน๊าะ รออยู่ตลอดค่ะ คิดถึงทั้งไรท์และจียง ????????????
    #317
    1
    • #317-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 22)
      30 ตุลาคม 2559 / 22:20
      คิดถึงเหมือนกันนนนน เราจำรีดได้แล้วเราก็คิดถึงเหมือนกัน ฮื๊ออออ ใกล้แล้วใกล้ส่งโปรเจคแล้ว ฮือ &#9829;
      #317-1
  24. #316 Nicely_26 (@Nicely_26) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 22:25
    เราเข้ามาอ่านทอร์คไรค์น๊า
    สู้ๆค่ะไรท์ เข้าใจความรู้สึกเลยว่ามันเหนื่อยมากๆ
    #316
    1
    • #316-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 22)
      30 ตุลาคม 2559 / 22:20
      ขอบคุณค่าาาา ขอบคุณที่รอดรีมด้วย น่ารักกก T-T
      มันไม่เด้งแจ้งเตือนแต่มีคนเข้ามาอ่านด้วยอะ ดีใจ&#9829;
      #316-1
  25. #315 EXO_ISJ (@EXO_ISJ) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 09:03
    มาต่อเถอะ plese~~~~
    #315
    0