[ GD x YOU ] เออ! ก็บอกว่าชอบไง Ft.Bambam GOT7 ( BIGBANG FIC )

ตอนที่ 11 : C H A P T E R 9 : บิ๊กแบงปั่นป่วน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,690
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    7 มิ.ย. 59

************** อ่านดอกจันข้างล่างด้วยน้า มีเรื่องมาถามแหละ ฮี่ๆ 


[BIgbang] GD x YOU เออ! ก็บอกว่าชอบไง Ft.Bambam GOT7


Chapter 9
Phingphing’s

 

“สวัสดีค่ะทุกคน” ฉันโค้งตัวให้กับผู้ชายสี่คนข้างหน้าที่เพิ่งเดินลงมาพร้อมกับประโยคการแซวอันนับไม่ถ้วน ก่อนที่ฉันจะยืนก้มหน้าหลบสายตาจากทุกคนอยู่ข้างๆจียงอปป้า

“เฮ้ย! / นี่! / มัน! / ซา! / แซง!

“ผมจำได้แล้ว! นี่มันวีไอพีคนที่เจอวันงานคอนเสิร์ตKOนี่หน่า ใช่มั้ยฮยอง” เสียงหนุ่มๆทั้งสี่อุทานขึ้นมาทีละคนเรียงกันก่อนที่พี่ซึงรีจะหันมาพูดเขย่าแขนพี่จียง “นั่น ใช่จริงๆด้วย โธ่ผมก็นึกตั้งนานว่าใครหน้าคุ้นๆ คนกันเองทำไมพี่ไม่ยอมบอกพวกผมกันเล่า”

“โว้ย! แล้วใครอนุญาติให้มากัน” จียงอปป้าโวยวาย

“กูก็มาหาเพื่อนรักแบบมึงนี่ไงครับ..” พี่แทยังเสริม

“ว่าแล้วทำไมตะกุกตะกักไม่อยากให้มา อยู่กับสาวนี่เอง..สวยด้วย” พี่ซึงรีเสริมขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะทำหน้าทำตาทะเล้นใส่จียงอปป้า

“โว่ย!

“นี่เอาเสื้อผ้ามากัน มานอนด้วยเลยนะเนี่ย ไม่รู้ล่ะไปรอข้างในละ ร้อนเว้ย” พี่ท๊อปที่เงียบอยู่นานก็พูดขึ้นพลางเดินถือกระเป๋าเข้าไปข้างในอย่างไม่สนใจใคร หืออินดี้สุดๆค่ะ ไม่ทักไม่ทายฉันเลยงี้? วันนั้นพี่ยังชวนหนูถ่ายรูปอยู่เลย จำหนูไม่ได้หรอ ฮือ เสียใจทีโอพีอปป้าเมินฉัน

“ไอ้ซึงรี! พี่บอกตอนไหนว่าให้พากันขนข้าวขนของมาแบบนี้หะ ยังไม่ได้บอกซักคำว่าให้มา ไอเด็กบ้าโว้ย!

“ก็พี่บอกว่าพี่ออกมาหาพวกผมไม่ได้ผมก็เลยชวนพี่ๆมากันที่นี่นี่ฮะ แล้วพี่ก็ไม่ได้บอกด้วยว่าพี่อยู่กับผู้หญิง ผมไม่ผิดซักหน่อย แต่จริงๆถ้าพี่บอกว่ามีสาวอยู่ด้วยผมจะมาให้เร็วกว่านี้อีก จ๊าก พี่ยองเบช่วยผมด้วย”

“ไม่ช่วยโว่ย เลิกวิ่งวนไปวนมารอบตัวฉันสักที ปวดหัว!

ฉันได้แต่ยืนมองจียงอปป้ากำลังวิ่งไล่มักเน่อย่างพี่ซึงรีอย่างกับเด็กโดยที่มีพี่แทยังยืนอยู่ตรงกลาง พร้อมกับหัวเราะเบาๆให้กับหนุ่มๆก่อนที่ฉันจะหันหน้ามาเจอพี่แดซองที่

“งั้นนี่คงเป็นของเธอสินะ พี่จียงเขาสั่งไว้น่ะว่าถ้าจะมาให้เอาอันนี้มาด้วยแต่พวกพี่คงมาเร็วไปมั้ง ฮ่าๆๆ เอาไปสิ พี่จะไปรอข้างในละ ขี้เกลียดยืนดูมันทะเลาะกันแบบนี้ เล่นเป็นเด็กไปได้” พี่แดซองยื่นหมอนข้างสองอันให้ฉันกอดเอาไว้ก่อนที่เขาจะสะพายกระเป๋าหนักๆให้ฉันแล้วเดินส่ายหัวเข้าไปด้านใน โอ้ยหนัก..อะไรกันเนี่ย ฉันที่ยืนกอดหมอนข้างใหญ่ๆสองอันไว้พร้อมกับกระเป๋าใบใหญ่หันไปมองสามหนุ่มที่กำลังตีกันอย่างเอือมๆก่อนที่จะตะโกนออกไปอย่างเอือมระอา ตีกันอยู่ได้!

“อปป้า! เลิกทะเลาะกันสักที!

(       ‘ ‘ )

(       ‘ ‘ )

(       ‘ ‘ )

ทั้งสามหนุ่มหันมามองทางฉันในขณะที่พวกเขาตัวค้างในท่าเดิมเหมือนโดนกดปุ่มพอสไว้ยังไงอย่างงั้น จียงอปป้าก็รีบเดินมาทางฉันแล้วแย่งหมอนข้างทั้งสองอันออกจากมือฉันไป

“ไอ้แดซอง บังอาจมาใช้พียงของพี่ถือของหรอไงหะ!” จียงอปป้าทำเสียงจิ๊จ๊ะพร้อมกับโยนหมอนข้างให้พี่ซึงรีกับพี่แทยังคนละใบ ก่อนที่เขาจะใช้มือเอื้อมมายกกระเป๋าสะพายใบหนักออกจากไหล่ฉันไปสะพายเอาไว้เอง “เอามานี่ พี่ถือให้ดีกว่า”

“พียงของพี่?”

“ของมึง?”

….

“ยุ่ง” จียงอปป้าหันไปค้อนใส่สองหนุ่มที่ทำหน้าเหวอ อะไรกันเมื่อกี้นี้พี่เขาพูดว่า ของพี่ อย่างนั้นหรอ ของพี่อะไรกันฉันขอเดาว่าหน้าฉันตอนนี้ก็คงไม่ต่างกับพี่ซึงรีและพี่แทยังแน่นอน เหวอสิคะ พูดอะไรไม่ออกทั้งนั้นตอนนี้ “เดินถือเข้าไปข้างในเดี๋ยวนี้เลย ไป๊”

จียงอปป้าทำหน้าดุพร้อมกับสะบัดมือไล่สองคนนั้นไป ฉันเองที่ไม่ได้พูดอะไรออกมาได้แต่ยืนอยู่เฉยๆด้วยความงงก่อนที่จะมองตามพี่ซึงรีและพี่แทยังที่เดินเกาหัวกันเข้าไปข้างใน พวกเขาคงงงไม่ต่างกับฉันสินะ พอสองคนนั้นเดินเข้าไปข้างในเรียบร้อย จียงอปป้าก็หันมามองฉันพลางก้มตัวลงมาให้ความสูงเสมอกันและจ้องเข้ามาที่หน้าฉัน

“วันก่อนพี่ฝากซึงรีให้หาซื้อของมาให้หนูน่ะ”

“คะ? ซื้อ? หมอนข้างนั่นน่ะหรอ”

“นี่ด้วย” จียงอปป้าชี้ไปที่กระเป๋าใบใหญ่ที่เขากำลังสะพายอยู่ “โน้ตบุค..พี่คิดว่าหนูน่าจะอยากใช้มันน่ะ เห็นหนูเอาแต่นั่งเขียนอะไรใส่กระดาษทั้งวันเลย เบื่อแย่”

“พี่ซื้อของให้หนูอีกแล้วหรอคะ นะ..หนูเกรงใจเป็นเหมือนนะ จริงๆแค่หมอนข้างหนูก็พอแล้วอะ” ฉันพูดพลางเบ้หน้าใส่จียงอปป้าเล็กน้อย ฉันว่าแล้วว่าทำไมกระเป๋าถึงหนักขนาดนี้ คือมีโน้ตบุคอยู่ข้างในนั่นเอง แต่แล้วไงถึงกับต้องซื้อใหม่ให้ฉันเลย? รวยมากมั้ย ค่ะ หนูเชื่อแล้วว่าพี่น่ะรวยจริงๆ ว่าแต่พี่เขาบอกว่าวันก่อนอย่างงั้นหรอ วันที่พี่เขาไม่ยอมพูดกับฉันนี่หรือว่าฉันนับผิดวันวะ

“หนูไม่ชอบหรอ...

“ก็ชอบแต่คราวหลังไม่ต้องแล้วนะ ไม่งั้นหนูโกรธพี่แน่” ฉันหันไปแลบลิ้นปริ้นตาให้จียงอปป้าก่อนจะหัวเราะคิกคักออกมา “ว่าแต่พี่บอกว่าพี่ฝากพี่ซึงรีซื้อแล้วทำไมถึงโวยวายที่เขามากันล่ะคะ”

“ก็พี่ไม่ได้บอกให้มากันวันนี้ มันเร็วไปไง”

“หือ หนูไม่เห็นจะเข้าใจเลย เร็วๆแล้วมันไม่ดีตรงไหน”

“ก็เพราะว่ามันขัดจังหวะพี่นี่ไง”

….?” ขัดจังหวะอะไรวะคะอปป้า! ฉันยืนงงกับประโยคที่แสนจะกำกวมของจียงอปป้าพลางเอามือขึ้นมายีผมตัวเองเล่น

“เอาเป็นว่าพี่ตั้งใจจะให้หนู หนูชอบพี่ก็ดีใจ” จียงอปป้าเปลี่ยนเรื่องขึ้นมาพร้อมกับยื่นมือมาบีบแก้มฉันแล้วใช้แขนข้างเดิมเอื้อมมากอดคอก่อนจะพาฉันเดินเข้าไปข้างในเหมือนคนอื่นๆ “ไปกันเถอะ”

 

ฉันและจียงอปป้าพากันเดินขึ้นมายังชั้นสองตรงโซนนั่งเล่นที่ตอนนี้มีหนุ่มๆทั้งสี่คนกำลังนั่งและหันมองมาที่ฉันกับจียงอปป้าที่เพิ่งเดินขึ้นมา ฉันค่อยๆยกมือขึ้นไปแกะมือจียงอปป้าออกจากไหล่ฉันทันทีที่เห็นว่าเหล่าอปป้าทั้งสี่จ้องมองมาที่มือของพี่จียง แง อย่ามามองกันแบบนี้นะมันอึดอัด ตอนนี้ฉันอยากหายไปจากตรงนี้มากๆ ฮือ สายตาแต่ละคนนี่เหมือนพร้อมจะยิงคำถามใส่กันรัวๆเลยอะ มีปุ่มสคริปแถวนี้มั้ย ยื่นมาให้ฉันที

“คนสวยมานั่งตรงนี้มา” พี่ซึงรีพูดขึ้นพร้อมกับกวักมือเรียกฉันให้ไปนั่งตรงโซฟาข้างๆเขา ฉันก้าวขาเดินไปพร้อมกับจียงอปป้าเพื่อเดินเข้าไปตรงโซฟา แต่ก่อนที่ฉันจะได้ทิ้งตัวเองลงนั่ง ก็มีมืออุ่นๆเอื้อมมากระชับเอวฉันไว้ จียงอปป้าดึงตัวฉันเข้าไปให้ติดกับเขาก่อนจะออกแรงดึงฉันนั่งลงข้างๆที่โซฟาตัวที่เหลือ

“หนูจะไปไหน นั่งกับพี่นี่แหละ”

“อ่าว ฮยอง! ทำไมทำแบบนี้!” เสียงพี่ซึงรีโวยวายขึ้นเมื่อถูกขัดใจ

“อย่ามาเจ้าชู้ใส่พียงนะ ไปเล่นกับคนอื่นนู่น คนนี้ห้าม!

….” ฉันนั่งนิ่งไม่ได้พูดอะไร ได้แต่ดูลีดเดอร์และมักเน่เถียงกันไปมาพร้อมกับที่จียงอปป้าทำท่าทางกันฉันให้ห่างจากพี่ซึงรีโดยการให้ฉันนั่งริมข้างนอกและตัวเขาเองที่นั่งกันเอาไว้ โอ้ย..ทำอะไรของเขาเนี่ยทำไมต้องทำตัวเหมือนหวงฉันด้วย พี่เป็นอะไรกัน ฉันจะเข้าข้างตัวเองแล้วนะให้ตายเถอะ!

“อะไรของมึงวะไอจียง แล้วนี่อะไรเนี่ย

“เออ เกิดอะไรขึ้นวะจียง” เสียงพี่ท็อปแทรกพี่แทยังขึ้นพร้อมกับทำคิ้วขมวดอย่างสงสัย “แล้วทำไมวีไอพีคนนี้ถึงมาอยู่ที่นี่ ไม่ดิ เอาตั้งแต่ทำไมถึงเป็นข่าวด้วยกันเลย”

“เออ พี่แม่งหายไปจากแชทกลุ่มเลยเนี่ย ทำเอาพวกผมต้องคอยหลบนักข่าวตามไปด้วยเลย” พี่แดซองพูดต่อ

“เออว่าแต่เราอ่ะ ชื่ออะไรนะ วันนั้นพี่จำไม่ได้ว่าได้ถามรึเปล่า” พี่ท็อปยื่นตัวออกมาแล้วเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม ทุกคนเหมือนจะเห็นด้วยกับคำถามของพี่ท็อปเลยหยุดคุยกันและจ้องมาที่ฉัน แต่ไม่ทันที่ฉันจะพูดอะไรขึ้นเสียงแหลมๆของจียงอปป้าก็ตัดหน้าขึ้นมาก่อน

“พียง ชื่อพียง”

“พียงอ่า?” ทั้งสี่หนุ่มพูดอย่างไม่มั่นใจเป็นการทวนว่าพวกเขาไม่ได้ฟังผิด ก่อนที่พี่แทยังจะแทรกขึ้นมาด้วยเสียงนุ่มทุ้ม “ทำไมชื่อคล้ายๆมึงเลยวะไอจียง”

ปัก!

“โอ้ย! พี่เจ็บนะ”

“หนูไม่ได้ชื่อนั้นสักหน่อย พี่น่ะเรียกมั่วแล้วยังบอกคนอื่นแบบมั่วๆอีก” ฉันฟาดไปที่แขนของจียงอปป้าหนึ่งทีแล้วหันหน้ามายังสมาชิกบิ๊กแบงที่เหลือ “หนูชื่อ ผิง-ผิง ต่างหากค่ะ”

“พิงพิง?”

“หะ อะไรนะทำไมมันเรียกยากจังอะ เพงเพง เพ้งเพ้ง?”

ผิงผิงโว้ย!

“เออ เข้าใจละ พียงเรียกง่ายกว่าเยอะเลย” พี่ท็อปพูดขึ้นมาหลังจากที่ฟังพี่แทยังกับพี่แดซองพูดชื่อฉันมั่วสลับกันไปสลับกันมา โอ้ย..คนที่นี่มันยังไงกัน ชื่อฉันมันเรียกยากมากเลยหรอไง อยากจะบ้า

“เห็นมั้ยล่ะ!” จียงอปป้าหันมากระตุกยิ้มข้างปากให้ฉันอย่างผู้ชนะ ก่อนจะหันไปหัวเราะคิกคักกับเพื่อนๆ แต่สักพักนึงพี่ซึงรีที่นั่งเงียบอยู่ก็สวนขึ้นมาให้ทุกคนต้องหันไปสนใจ

“ผิงผิง หรอ? พี่เรียกถูกรึเปล่า ผิง-ผิง”

(       ‘ ‘ ) พี่ท็อป

(       ‘ ‘ ) พี่แดซอง

(       ‘ ‘ ) พี่แทยัง

(       ‘ ‘ ) ผู้ชายผมส้มกวนประสาทข้างๆฉัน

^o^  ) ฉันเอง

“มักเน่! เรียกถูกได้ไงวะ เป๊ะเลย!

“ไอ้น้องชาย สุดยอด!

พี่แดซองกับพี่แทยังพูดขึ้นมาทางพี่ซึงรีที่กำลังยิ้มอย่างภูมิใจ บอกเลยค่ะตอนนี้ชัยชนะของจียงอปป้าเมื่อตะกี้ สูญสลายไปเรียบร้อย จุดนี้ไม่มีใครวินเท่าซึงรีอปป้ามักเน่แห่งบิ๊กแบงอีกแล้ว

“อ๊ะ พี่ซีงรีเรียกชื่อหนูได้ด้วยหรอ โอ้ย ดีใจจัง ฮ่ะๆ” ฉันหันไปฉีกยิ้มให้พี่ซึงรีด้วยความดีใจอย่างสุดๆ ก็ดีใจสิ ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่นอกจากแบมแบมแล้วฉันก็ไม่ได้ยินใครเรียกชื่อฉันถูกซักคน “พี่เรียกชื่อหนูถูกคนแรกเลยนะเนี่ย รู้มั้ยคะ”

“ก็พี่มีเพื่อนคนไทยเยอะไง เห็นมั้ยล่ะพี่น่ารักกว่าจียงอปป้าตั้งเยอะ” พี่ซึงรีพูดขึ้นพร้อมกับขยิบตาคู่สวยให้ฉันหนึ่งที ก่อนที่ทุกๆคนจะระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดัง ยกเว้นคนนึง..ที่กำลังนั่งคิ้วขมวดเหมือนไม่พอใจอะไรอยู่

“รำคาญ!” จียงอปป้าส่งเสียงประชดประชันขึ้นมาพร้อมกับงอปากเป็นเด็กๆ “ไม่เห็นจะเก่งตรงไหนเลย ขี้อวด! ชื่อพียงน่ารักกว่าตั้งเยอะ ชิ”

“เฮ้ ฮยอง! ทำไมวันนี้ตัดแข้งตัดขาผมจังเลยฮะเนี่ย”

“พอๆ กัดกันอย่างงี้วันนี้จะรู้เรื่องมั้ยวะ” พี่ท็อปพูดขึ้นด้วยเสียงนุ่ม พี่เขายกมือสองข้างขึ้นมาเป็นเชิงห้ามกอนจะส่ายหัวไปมาให้กับมักเน่และลีดเดอร์ของเขา “ไอจียงเล่าสักทีสิวะ อยากรู้”

“พี่ท็อปพูดถูก” พี่แดซองยกนิ้วให้พี่ท็อปก่อนที่ทุกคนจะหันมาสนใจจียงอปป้า

จียงอปป้าหันไปค้อนใส่พี่ซึงรีอีกรอบก่อนจะหันหน้ามาเล่าเรื่องให้ทุกคนฟัง นี่ฉันนึกว่าเขารู้กันหมดแล้วสะอีก พี่จียงไม่ได้คุยกับเพื่อนเลยรึไงทำไมถึงเอาแต่ถามกันเหมือนไม่รู้เรื่องอะไรเลย แต่จะว่าไปนี่วันนี้วันเดียวฉันนั่งอธิบายเรื่องนี้มารอบที่สามแล้วนะ แถลงข่าวเลยมั้ยคะขนาดนี้ แหม

ประชดค่ะ !

ฉันปล่อยหน้าที่ให้จียงอปป้าเป็นคนเล่าเรื่องทั้งหมดโดยที่ฉันนั่งอยู่เฉยๆข้างๆเขา สมาชิกทุกคนดูตั้งใจฟังอย่างจดจ่อพลางขมวดคิ้วตามบ้างในจังหวะที่พี่จียงอธิบาย เขาเล่าเหตุการณ์อย่างข้ามๆให้สมาชิกฟังว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ แล้วก็อีกหลายคำถามที่เหล่าอปป้าต่างยิงใส่อย่างไม่ขาดตอน

ก็แค่นี้แหละ วันนั้นก็เลยพาพียงมาที่นี่ กลัวน้องกลับบ้านไปแล้วนักข่าวตามไปลุมไง”

“โอ้โหครับ คนดีสุดๆ!

“ก็จริงของมึงว่ะ นี่ข่าวจะเงียบไปก่อนพียงเปิดเรียนรึเปล่าก็ไม่รู้” พี่แทยังหันมาพูดกับฉันพลางยิ้มเล็กๆตบท้าย “เออว่าแต่นอนที่ไหนอะเรา เดี๋ยวพี่เอาหมอนข้างนี่ไปเก็บให้ จะไปเข้าห้องน้ำด้วย”

“นู่นค่ะ” ฉันชี้มือไปทางห้องนอนของจียงอปป้าอย่างไม่ทันได้คิดอะไร แต่พี่แทยังที่กำลังลุกขึ้นและดึงหมอนข้างอีกอันจากพี่แดซองกลับหยุดชะงักก่อนที่ทุกคนจะหันหน้ามาทางฉันอีกรอบพร้อมกับท่าทางตกใจนั่น

เวรแล้วไง

ทำไมมองฉันกันแบบนี้เนี่ย

“ไอจียงมึงนอนไหน” แต่ก่อนที่มันจะเงียบเกินไปก็มีเสียงเบาๆพูดออกมาจากพี่ท็อป จียงอปป้าสะดุ้งเล็กน้อยหลังจากที่โดนถามก่อนจะยกมือขึ้นชี้ไปทางเดียวกับฉันที่ค้างมือเอาไว้

“หะ O_O

“นะ น นอนนอนห้องเดียวกันเลยหรอ”

“โอ้ว

“ไม่จริงอ่ะ

“ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ! ไม่ได้เป็นแบบที่พวกพี่คิดนะ! แค่ห้องมันไม่ว่าง แล้วหนูกับพี่จียงก็นอนแยกกันด้วย อย่ามองหนูกันแบบนี้สิคะ” ฉันรีบแทรกพูดอย่างโวยวายเมื่อทุกคนแสดงอาการตกใจและมองฉันด้วยสายตาแบบนั่นแหละค่ะ โอ้ย เข้าใจผิดกันหมดแล้วเนี่ยพวกเขาต้องคิดกันไปไกลแล้วแน่ๆ

….

“นี่หนูพูดจริงๆนะ!

“โอเคๆ พี่รู้แล้วเดี๋ยวพี่เอาเข้าไปวางให้” พี่แทยังพูดขึ้นมาพร้อมกับยกมือขึ้นเกาหัวเล็กน้อย ก่อนจะดึงหมอนข้างทั้งสองอันแล้วทำท่าจะเดินไปทางห้องพี่จียง แต่สักพักก็ต้องชะงักแล้วหันหน้ามาหาพี่จียงอีกครั้งเหมือนกับว่ากำลังสงสัยอะไรอยู่ “แล้วคืนนี้พวกกูจะนอนไหนวะ”

“ก็ใครบอกให้มาล่ะ!

“ก็ปกติพวกกูนอนกับมึงในห้องนี่หว่า”

“ชั้นล่างว่างอยู่ห้องนึงมั้ง เห็นออกไปกันเมื่อวานลองไปถามป้าอันดูเองแล้วกัน” จียงอปป้าพูดตอบไปพลางชี้นิ้วไปที่บันได พี่แทยังยักคิ้วขึ้นเป็นเชิงตอบรับก่อนจะเดินต่อเข้าไปในห้องนอนจียงอปป้า

แต่เดี๋ยวก่อนพี่เขาบอกว่าห้องล่างว่างอยู่หรอ ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลย ก่อนที่ฉันจะเอ่ยถามด้วยความสงสัยก็เหมือนจะมีบางคนคิดเหมือนฉันและพูดตัดหน้าไปก่อนอย่างรวดเร็ว

“แล้วไหนเมื่อกี้ผิงผิงบอกว่าห้องไม่ว่างไง..” พี่ซึงรีถามขึ้น

“นั่นสิ ทำไมพี่ไม่เห็นบอกหนูเลยหนูจะได้ย้ายลงไปอ่ะ” ฉันขมวดคิ้วใส่จียงอปป้าแล้วหันหน้าไปทางเขาเพื่อรอคำตอบ

“ก็..กะ ก็หนูจะลงไปได้ยังไงล่ะ ข้างล่างมันคนเยอะอะ”

“แล้วพี่

“อยากย้ายลงไปมากใช่มั้ย ก็ไปสิ พี่ก็อุตส่าต์เป็นห่วงกลัวคนจะจำหนูได้ อยากลงก็ลงไปเลยพี่ไม่รู้ด้วยแล้ว” จียงอปป้าแทรกฉันพูดขึ้นมาก่อนจะเบะหน้ามุ่ยแล้วลุกขึ้นพลางหยิบกระเป๋าโน้ตบุคเดินตัดหน้าฉันเข้าห้องไป

“อะไรของพี่เนี่ย! จะมางอนอะไรหนูอีก!” ฉันตะโกนเสียงดังไล่หลังจียงอปป้าที่เดินเข้าห้องไป สวนกับพี่แทยังที่เพิ่งจะเดินออกมาก่อนจะเหลียวหลังไปมองจียงอปป้าอย่างงงๆ

“พี่จียงเขาเป็นแบบนี้แหละ ฮ่ะๆ” พี่แดซองพูดขึ้นพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างให้ฉันก่อนที่หนุ่มๆจะหัวเราะคิกคักกันกับท่าทางของพี่จียง

“ปกติแล้วพวกพี่มาที่นี่กันก็นอนกับพี่จียงหรอคะ”

“ใช่แล้ว นอนอัดกันอยู่ที่เตียงโซฟานั่นแหละ”

“นอนอัดกันที่เตียงโซฟาสี่คน?”

“ก็ใช่อะดิ แต่มันก็ใหญ่พอนั่นแหละ” ค่ะหนูเชื่อว่ามันใหญ่ แต่มันไม่มากไปหน่อยหรอ...ฉันเผลอขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างอดสงสัยไม่ได้ก่อนจะถามพี่แดซองต่อ

“แล้วทำไมไม่แบ่งไปนอนบนเตียงกับพี่เขาบ้างละคะ?”

“เหอะ! มาอยู่ตั้งหลายวันแบบนี้แล้วยังไม่รู้หรอ ไอ้จียงแม่งยอมให้ใครขึ้นเตียงมันสะที่ไหนล่ะ” พี่ท็อปพูดแทรกขึ้นมาเสียงดัง

“พี่เคยเนียนๆกลิ้งไปนอนด้วยแต่โดนถีบกลับมาด้วยแหละ” พี่ซึงรีหันมาทำท่ากระซิบกับฉันพลางเล่นท่าทางให้ดูโอเวอร์ตามสไตล์ของเขา ทำให้ทุกคนที่นั่งอยู่หัวเราะตามไปด้วยยกเว้นฉัน

ช่า

ไม่ยอมให้ใครขึ้นเตียงเลยหรอ

แต่พี่ย้ายไปนอนโซฟาแล้วให้หนูนอนที่เตียงของพี่เนี่ยนะ?

จียงอปป้าไม่เคยเห็นแสดงอาการหวงเตียงกับฉันสักนิดเลยอะ ไม่เคยจริงๆแถมยังไล่ฉันให้ไปนอนที่เตียงด้วยซ้ำ อ่า..ให้มันได้อย่างนี้สิ ฉันพึมพัมกับตัวเองพลางคิดทบทวนในหัวเกี่ยวกับจียงอปป้า สายตาฉันเหลือบมองไปยังประตูห้องนอนอีกครั้งอย่างสงสัยคนที่อยู่ข้างในก่อนจะรู้สึกร้อนผ่าวๆที่หน้าพร้อมกับหัวใจดวงน้อยที่ตื่นตัวอยู่กลางอกข้างซ้าย เขากำลังคิดอะไรของเขาอยู่กันนะ หรือว่าเห็นฉันเป็นผู้หญิงก็เลยเป็นสุภาพบุรุษขึ้นมาน่ะหรอกับฉันเนี่ยนะ

“แต่ก็จริงของมันนะ ช่วงนี้พียงหลบๆคนไปก่อนดีกว่า อยู่ข้างบนนี้เนี่ยแหละ ดีแล้ว” พี่ท็อปพูดขึ้นมาพลางเรียกสติฉันกลับมาอยู่กับตัว ฉันหันไปมองพี่ท็อปที่กำลังส่งยิ้มให้ฉันอย่างอบอุ่น แง..หล่อมากเลยค่ะ จุดๆนี้ หนูจะเป็นลม! “พี่ลงไปเก็บของก่อนแล้วกัน นี่เอาของมาเยอะเลยฮ่ะๆ”

“มาหลายวันเลยหรอคะ”

“ใช่แล้ว กลัวไอจียงมันจะเหงา! ฮ่าๆ” พี่ท็อปลุกขึ้นยืนก่อนจะเหลียวหลังหันมาพูดยิ้มๆกับฉันแล้วหันไปดึงหูพี่ซึงรีขึ้นมา “ไป! มักเน่ ไปตามแทยังที่ห้องน้ำแล้วเอาของลงไปข้างล่างด้วย ไปกันเหอะแดซอง”

ว่าแล้วพี่ท็อปก็กอดคอพี่แดซองพร้อมกับถือกระเป๋าของตัวเองลงไปด้วย ส่วนพี่ซึงรีที่โดนทอดทิ้งเอาไว้ก็ได้แต่หันมายิ้มแหยๆใส่ฉันก่อนที่จะเดินเข้ามาใกล้ๆ

“พี่ไปตามพี่แทยังก่อนนะ ลงไปเก็บของเสร็จเดี๋ยวขึ้นมาเล่นด้วย คิกๆ”

“มักเน่! ลงมาสักที! ปล่อยให้น้องเขาพักบ้างโว่ย!” เสียงพี่ท็อปตะโกนขึ้นมาจากทางบันไดทำให้พี่ซึงรีสะดุ้งเฮือกก่อนจะรีบเดินไปตามพี่แทยังตามที่โดนคนข้างล่างเร่ง

ทำไมฉันรู้สึกว่ามันวุ่นวายแบนี้เนี่ย แค่จียงอปป้าก็รับมือไม่ไหวแล้ว

ฮือ ตอนนี้ฉันรู้สึกสงสารตัวเองที่สุดเลยบิ๊กแบงนี่มันปั่นป่วนสุดๆไปเลย

ปวดหัวค่ะ!

 

Kwon Jiyong’s

            ผมทิ้งตัวเองนอนลงกับเตียงของผมทันทีที่เดินเข้ามาในห้อง โว๊ะ! น่าหงุดหงิดชะมัดเลย! แล้วไอพวกนั้นอีกจะมาทั้งทีดันไม่รู้จักเวลาร่ำเวลา ทั้งๆที่ผมบอกว่าอีกสามสี่วันค่อยมาแท้ๆนี่เล่นมาทันทีไม่ทันได้ตั้งตัวกันเลยโว่ย แถมยังมาขัดจังหวะผมอีกด้วย! หงุดหงิด! พียงก็เหมือนกันเห็นเพื่อนผมหน่อยไมได้หัวเราะคิกคักสบายใจเชียว รู้น่าว่าเป็นแฟนคลับแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ขนาดนี้มากไปปะครับน้อง! ไหนบอกเป็นวีไอพีไงหะ จะไม่รู้เลยหรอว่าไอซึงรีมันเจ้าชู้จะตายยังจะไปเล่นกับมันอีก

            ว่าแต่นี่ผมจะหงุดหงิดขนาดนี้ทำไมวะ?

            โอ้ยไม่รู้! ตอบไม่ได้!

            มือผมเอื้อมไปดึงหมอนข้างๆตัวขึ้นมากดหน้าตัวเองเอาไว้ก่อนจะร้องโวยวายออกมาเสียงดังพลางเอามือมาทุบๆบนเบาะ แล้วนี่อะไรกันขนาดผมเดินหนีเข้ามาในห้องแบบนี้ทำไมถึงไม่เดินตามมาง้อเล่า อย่าบอกว่ามัวแต่เล่นกับซึงรีอยู่ใช่มั้ยหะ! รึว่จะย้ายลงไปนอนข้างล่างจริงๆหรอไม่เอาอะ ผมไม่ให้ไปหรอก นี่ลืมที่พี่บอกเมื่อเช้าไปหมดแล้วรึไง อย่างนี้มันต้องลงโทษดีมั้ยเนี่ย! หงุดหงิดๆๆๆ

            ….

            ลงไปแล้วจริงดิ?

            โอ้ย พี่แค่พูดประชดเองไม่ได้จะให้ลงไปจริงๆสักหน่อย

            แก๊กๆ

            ผมเด้งตัวขึ้นมาชะเง้อมองที่ประตูเมื่อได้ยินเสียงเหมือนมีคนเปิดเข้ามาก่อนจะนั่งลุ้นว่าจะเป็นเพื่อนๆของผมหรือว่าเป็นพียงกันแน่ แต่แล้วผมก็ต้องเด้งตัวเองดิ่งกลับลงมาแสร้งนอนหันหลังบนเตียงอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงเล็กๆที่คุ้นเคยพูดขึ้น

            “อปป้า” ผมแกล้งนอนหลับตาและหันหน้าเข้าทางกำแพงแต่ก็พยายามเอียงหูฟังเสียงพียงที่กำลังเดินเข้ามาทางผม

            ฟึ่บ!

            ผมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อพียงใช้มือเอื้อมมาดึงไหล่ของผมก่อนจะจับตะแคงให้ตัวผมนอนหงาย

            “ไม่ต้องมาแกล้งหลับเลยนะ หนูรู้ว่าพี่ไม่ได้หลับ” เสียงของพียงแทรกเข้ามาในหูผม และดูเหมือนว่าเธอกำลังนั่งอยู่บนเตียงข้างๆตัวผมด้วย “ใครเขานอนแล้วหน้ามุ่ยแบบพี่กันเล่า!

            “….

            “พี่จียง!

            “โอ้ย! พี่เจ็บ” ผมร้องออกมาเสียงดังเพราะว่าถูกพียงเอามือมาบิดเข้าที่แก้ม ย้ำครับ..บิดครับไม่ใช่บีบ โอ้ยมันเจ็บนะเนี่ย ผมลืมตาขึ้นแล้วจ้องเขม็งไปที่หน้าของพียงก่อนจะเบะปากให้งอเล็กน้อย

            “เป็นอะไรของพี่เนี่ย”

            “

            “ตอบหนูเดี๋ยวนี้นะ!

            “

            “นี่แหนะ”

            “โอ๊ะ” ผมส่งเสียงตกใจออกมาเมื่อพียงใช้นิ้วชี้จิ้มเข้ามาที่แก้มผมเบาๆ ก่อนที่ผมจะหันไปเห็นเธอกำลังนั่งยิ้มอย่างได้ใจอยู่ข้างๆ “อะไรเล่า ไหนว่าจะย้ายลงไปข้างล่างแล้วไง”

            “นี่แหนะ” พียงไม่สนใจที่ผมพูดแต่กลับใช้นิ้วเรียยวจิ้มเข้ามาที่แก้มผมต่อเรื่อยๆ

            “หนูจะทิ้งพี่ลงไปนอนข้างล่างอะ”

            “ก็เพื่อนๆพี่เขามากันนี่คะ ปกติก็นอนกันในห้องกับพี่ไม่ใช่หรอ” พียงเอียงคอถามผมอย่างสงสัย ผมที่นอนมองหน้าพียงอยู่ได้แต่เอียงคอทำท่าจะหันกลับไปนอนตะแคงเหมือนเดิม แต่ก็ถูกคนตัวเล็กเอื้อมมือมาจับหน้าเอาไว้ก่อน “ฮ่ะๆ เลิกงอนได้แล้ว พี่จะน้อยใจทำไมเล่า หนูรู้แล้วว่าพี่เป็นห่วง หนูไม่ได้บอกว่าจะย้ายลงไปสักหน่อย”

            “จริงหรอ” ผมรีบหันควับกลับมาก่อนจะลุดขึ้นนั่งแล้วส่งสายตาที่เป็นประกายให้พียง

            “อื้อ พวกพี่ๆเขาลงไปเก็บของข้างล่างกันหมดแล้วล่ะ พี่ท็อปบอกว่าหนูอยู่ข้างบนน่ะดีแล้ว” พียงฉีกยิ้มหวานให้ผมก่อนจะเอื้อมตัวไปหยิบหมอนข้างที่ยองเบเอาเข้ามาวางให้ที่ปลายเตียงแล้วชูขึ้นข้างหน้าผม “แล้วก็ขอบคุณอันนี้ด้วยนะคะ”

            “เดี๋ยวดิ! นี่สรุปว่าที่ไม่ได้ลงไปเพราะว่าฮยองอย่างงั้นหรอ หะ!

            “ใช่แล้วค่ะ” พียงพูดพร้อมทั้งดันหมอนข้างมาถูเข้ากับหน้าผมอย่างสบายใจ หนอย..ยังจะมีหน้ามียิ้มอีก หนูทำพี่หงุดหงิดนี่รู้ตัวรึเปล่า หะ! “โธ่! หนูล้อเล่นน่า แค่นี้ต้องทำหน้างอด้วยหรอ”

            “พี่ไม่คุยด้วยแล้ว” ผมเบ้หน้าพลางเสมองไปทางอื่น

            “ถ้าพี่ไม่คุย งั้นหนูย้ายลงไปข้างล่างนะ”

            “ไม่!

            ฟึบ!

            ไม่ทันที่พียงจะได้ตอบอะไรกลับมาผมก็ยื่นมือตัวเองไปดันหมอนข้างให้ติดพียงจนล้มลงก่อนที่ผมจะพลิกตัวขึ้นไปนั่งคร่อมบนหมอนข้างที่ทับตัวพียงอยู่

            “อ๊ะ พี่ปล่อยหนูนะ” ผมมองหน้าพียงที่ทำหน้าค้อนปนๆกับตกใจพร้อมกับเสียงตะกุกตะกัก “พะ..พี่จะทำอะไร”

            “คราวนี้หนูแกล้งพี่ก่อนอะ!

            “พะ พพี่ทำแบบนี้หนูจะย้ายลงไปจริงๆด้วย” เสียงสั่นๆของพี่ยงพูดขึ้นชวนให้ผมต้องไม่สบอารมณ์ก่อนที่จะโน้มหน้าเข้าไปใกล้ๆเธอแล้วดันหมอนข้างที่ปิดหน้าคนตัวเล็กตรงหน้าให้เอียงออกมา

            “แล้วใครบอกว่าพี่จะปล่อยให้หนูไปล่ะครับ”

            “….

            “พี่ไม่ให้ไป”

            “….

            “พี่บอกว่าหนูต้องอยู่ใกล้ๆพี่ไม่ใช่หรือไง ลืมหรอ” ผมค่อยๆโน้มหน้าลงไปใกล้ๆพียงช้าๆ คนตัวเล็กข้างล่างร่างผมค่อยๆเบิกตากว้างขึ้นเรื่อยๆก่อนจะเบี่ยงหน้าตัวเองไปทางอื่นเมื่อผมเข้าไปใกล้มากๆจนหน้าเกือบจะชนกัน แต่ไม่ทันที่พียงจะได้เบี่ยงหน้าหนี ไป ผมก็ใช้มือข้างนึงที่ไม่ได้ยันเตียงเอาไว้มาจับเข้ากับหน้าเรียวให้หันมาสบตากับผมอีกครั้งก่อนที่จะเข้าไปกระซิบที่ข้างๆหูเบาๆ “ทวนหน่อยมั้ย?”

            ผมค่อยๆก้มหน้าลงไปช้าๆแล้วใช้ปลายจมูกจิ้มเข้าไปที่ใบหูร่างบางตรงหน้าที่ขึ้นเป็นสีระเรื่อ ก่อนจะ

            ปัก!

            รู้สึกเหมือนมีบางอย่างฟาดเข้ากับหน้าของผม ใช่แล้วล่ะ..พียงดันหมอนข้างข้ากับหน้าผมอย่างจังก่อนที่เธอจะออกแรงดันผมออกแล้วถอยออกไปที่เตียงใหญ่

            “หนูบอกว่าให้พี่ปล่อยหนูไงเล่า”

            “โอ๊ย! วันนี้ตีพี่กี่รอบแล้วเนี่ย” ผมเงยหน้าขึ้นมาพลางเอามือจับไว้ตำแหน่งที่โดนฟาดก่อนจะมองพียงที่เอาหมอนข้างอันนึงมาวางไว้ที่ขอบเตียงที่ชนกัน

            “ห้ามล้ำเส้น!

            “เห้ย ได้ไง!

            “ได้สิหนูมีหมอนข้างแล้ว!

            “แต่คืนนั้นหนูเป็นคนกลิ้งมาหาพี่เองนะ อย่าลืมสิ” ผมพูดพลางขยิบตาให้พียงที่ดูเหมือนตอนนี้กำลังจะหาคำตอบมาตอบผม ฮ่าๆ แพ้พี่สะดีๆ ตัวเองนอนดิ้นเองแท้ๆยังกล้ามาบอกให้ผมห้ามล้ำเส้นอีก

            “ไม่รู้แหละพี่ห้ามเข้าใกล้หนู” พียงพูดขึ้นพร้อมกับกัดฟันกรอดอย่างไม่พอใจหรือกำลังเขินอยู่กันแน่นะ “แล้วตอนกลางคืนถ้าหนูนอนดิ้นไปหาพี่ พี่ก็ดันหนูกลับมาสิ! ไม่รู้ล่ะพี่ห้ามอยู่ใกล้หนูเกินหนึ่งเมตร”

            “พี่ทำไม่ได้หรอก..” ผมพูดพลางเดินเข่าเข้าไปทางพียงแล้วหยิบหมอนข้างขึ้นมาโยนไปข้างหลัง

            “อ๊ะ ของหนู”

            “ของพี่ต่างหาก! เอามาให้แล้วดื้อแบบนี้เลยหรอหะ” ผมยังคงขยับตัวเองให้เข้าไปใกล้ๆพียงขึ้นเรื่อยๆจนเจ้าตัวต้องถอยตัวเองออกมาจนลงไปยืนชิดกับประตูกระจก “หนึ่งเมตรบ้าบออะไร พี่ไม่ตกลงอะ แล้วอีกอย่างพี่ก็พูดก่อนด้วยว่าหนูต้องอยู่ใกล้ๆพี่ตลอดอะ แล้วตอนนี้พี่ก็อยากอยู่ใกล้ๆหนูด้วย พี่บอกว่าให้หนูรับผิดชอบไง”

            “ย ยะ...อย่าเข้ามานะ”

            “ทำไมล่ะ พี่ไม่น่าอยู่ใกล้ๆหรอ” ผมย้ายตัวไปยืนหน้าพียงและหยุดก้าวขาแต่นำมือทั้งสองข้างขึ้นมายันกับประตูเอาโดยที่มีร่างบางอยู่ตรงกลางแทน

            “พี่จะเล่นแบบนี้ใช่มั้ย”

            “หน้าพี่ตอนนี้เหมือนคนเล่นอยู่หรอ”

            “ได้ค่ะ!

            “!!!!!!” เห่ย อะไรวะทำไมอารมณ์เปลี่ยนง่ายแบบนี้ล่ะ พียงกระตุกยิ้มที่มุมปากก่อนจะใช้มือบางมาไต่ที่กลางอกผม มือของพียงค่อยๆลูบอกกว้างของผมไปมาก่อนจะออกแรงดันผมเบาๆให้เดินถอยหลังกลับไปพี่เตียงช้าๆ ผมก้าวขาถอยหลังตามแรงดันจากคนตัวเล็กข้างหน้าก่อนจะสะดุดและล้มตัวลงนั่งบนเตียงใหญ่ “หนูจะจะปล้ำพี่หรอไง”

            “^_^

            “ชอบแบบนี้ก็บอกพี่ดีๆก็ได้...” ผมพูดเสียงสั่นก่อนที่พียงจะเอาหน้าที่ปะด้วยยิ้มหวานเข้ามาใกล้ๆผมแล้วดันผมให้นอนราบไปกับเตียง ผมมองเข้าไปยังนัยย์ตาของพียงที่กำลังโน้มตัวขึ้นมาค่อมผมแทน โอ้ว น้องครับ..พี่ก็เป็นผู้ชายเหมือนกันนะ

            “^_^

            “….

            “พี่ชอบให้หนูอยู่ใกล้ๆแบบนี้หรอคะ”

            “….

            ป้าบ!

            ว่าแล้ว! ไม่ทันที่ผมจะคิดหรือจะทำอะไรพียงก็ดึงผ้าห่มมาคลุมหน้าผมแล้วกดทับเอาไว้ก่อนเจ้าตัวจะลุกขึ้นจากตัวผมแล้วลงจากเตียงไป โอ้ย! ทำไมแกล้งพี่แบบนี้เนี่ยหะ เข้ามาใกล้ๆพี่ขนาดนี้แล้วหนีออกไปมันใช้ได้หรอ พี่จะคลั่งตายแล้วนะ!

            “เลิกแกล้งหนูสักที!” ผมได้ยินพี่ยงเอ็ดเสียงดังก่อนที่ผมจะดึงผ้าห่มออกไปจากหัวได้ เห็นพียงเปิดประตูกระจกแล้วกำลังจะเดินออกไปที่ระเบียง 

“แล้วนั่นจะไปไห

“ไปห้องน้ำค่ะ! พี่จะตามไปแกล้งหนูรึยังไง!

“พี่

“นอนไปเลยนะ เอาผ้าห่มคลุมหน้าไปเลย!

“ครับ” ผมพูดเสียงแผ่วหลังจากที่พียงหันมาทำหน้าดุและตะโกนเสียงดังพลางเอามือชี้มาที่ผ้าห่มก่อนที่จะเดินลงไปข้างล่าง

ให้ตายสิ

ทั้งๆที่ผมเป็นคนแกล้งเธอก่อนแท้ๆ แต่ทำไมกลับรู้สึกเองแบบนี้เนี่ย ผมรู้สึกถึงหัวใจที่กำลังเต้นไม่ค่อยเป็นจังหวะที่อกข้างซ้าย ก่อนจะยกมือขึ้นมาจับหน้าตัวเองที่กำลังร้อนขึ้นด้วยอุณหภูมิในตัวที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว นี่คืออะไร? ผมกำลังรู้สึกอะไรบางอย่างหรอ มันกำลังเป็นแบบนั้นใช่รึเปล่า? แต่ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ..ผมคงไม่ได้เห็นแก่ตัวเกินไปใช่มั้ยที่จะทำแบบนี้ทั้งที่ยังจัดการกับความรู้สึกของตัวเองให้ชัดเจนไม่ได้ แต่ถ้าผมทำมันได้จริงๆก็คงจะดีสินะถ้าผมคิดถึงพียงได้แทนผู้หญิงคนนั้นจริงๆน่ะ

ผมพึมพัมกับตัวเองก่อนจะทิ้งตัวลงนอนแล้วดึงผ้าห่มกลับมาปิดหน้าเอาไว้เหมือนเดิม

ขอพี่คิดอะไรก่อนนะ

ไว้พี่จะเป็นคนบอกหนูเอง พี่จะบอกหนูคนแรกเลย พี่สัญญา




-----------------------------------------------------------------------------------

     เอื้อออ มาแล้วค่า...

แง ดรีมรู้สึกว่าตอนนี้แอบสั้นๆรึเปล่า หรือดรีมคิดไปเอง


โอ้ยไม่รู้แต่ว่าตอนนี้พี่จียงของเราหวงน้องใช่มั้ย พูด! แล้วทิ้งระเบิดไว้ตอนสุดท้ายด้วย อปป้าาาาาา ... คืออะไรรร!!

#อปป้าไม่ได้ทิ้งดรีมนี่แหละทิ้งเอง 555555

วุ่นวายมากๆกับสมาชิกบิ๊กแบง ฮือขอสารภาพว่าจุดที่ตัวละครเยอะๆแบบนี้เขียนยากมาก

นั่งแก้นานมาก5555555555 แต่อุ่นใจมีลีดเดอร์ให้กำลังใจอย่างถ้วนหน้า TOT ซึ้งค่ะ


ไปค่ะปั่นคอมเม้นท์กันต่อ 55555555555

ไว้เจอกันตอนหน้าน้า


*********เอ้ยลืมมมมม

คือดรีมมีเรื่องจะมาถาม 5555555555555(อ่าวนี่เป็นการเขินตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มถาม)

     ปกติลีดเดอร์เรื่องนี้อ่านNC กันเยอะมั้ยคะ ดรีมกลัวไม่มีคนอ่าน เห็นมีเด็กๆกันเยอะเลย

ตอบดรีมที55555555555 นี่เหมือนแอบมสปอยว่าจะมีNCเลย ก็ได้ค่ะ สปอย5555

กำลังจะมีNCและดราม่าไปพร้อมกัน....ที่เหลือไม่บอกค่ะ

ปั้ง! วางระเบิดรอบสอง


อย่าลืมนี่น้า #พียงของพี่ >>  @iidreaming


   กดเม้น! กดเฟบ! นิยายเรื่องนี้ เดี๋ยวนี้!


อย่าเป็นนักอ่านเงาเลยน้า เค้าต้องการกำลังจายยยยยย


-ดรีมเอง-

 

            CR.SHL

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

622 ความคิดเห็น

  1. #426 Marius Yo (@tongue) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 23:56
    ถ้าจะอย่างงี้ จับแต่งงานกันเลยดีกว่าค่ะ! ไม่ต้องรอเป็นแฟนกันเเล้ว--!!
    #426
    0
  2. วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 18:48
    ใจเต้น ตึกตักแทนเลยเนี้ยยย
    #332
    0
  3. #305 Foong_Fooo (@foongstudio) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กันยายน 2559 / 21:27
    สนุกมากกกกก
    #305
    0
  4. #246 sai suju&tvxq5 (@yusai) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2559 / 21:20
    หึงแรงจริงๆ งอนอะไรเบอร์นั้น
    #246
    0
  5. #192 mtpply (@mtpply) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 07:12
    เขินนนนนนน
    #192
    0
  6. #82 satan_ (@satang_93) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 14:46
    แทยังอบอุ่นอ่ะ ชอบบบอยากนอนกับแทยัง 5555555
    #82
    1
    • #82-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 11)
      19 มิถุนายน 2559 / 21:40
      อ่าว//เปลี่ยนพระเอกแปป 55555555
      #82-1
  7. #41 findymind (@minddkok) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 19:12
    ชอบบบ ฟินมาต่ออ
    #41
    1
    • #41-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 11)
      8 มิถุนายน 2559 / 22:04
      กลัวแล้วจ้า มาต่อให้แล้วน้าาา 555555
      #41-1
  8. #40 Jiyong1808 (@Jiyong1808) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 09:23
    มาต่อเดี๋ยวนี้เลยนะ!! 555 ชอบมากฟินมาก สู้ๆนะค้ะ รออ่านจ้าา
    #40
    1
    • #40-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 11)
      8 มิถุนายน 2559 / 22:00
      มาต่อแยเว มาอ่านต่อได้แย้วววฮ่าๆ >__<
      #40-1
  9. #39 150246 (@150246) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 19:35
    ชอบมากกก
    #39
    1
    • #39-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 11)
      8 มิถุนายน 2559 / 21:38
      ฮื้อออ เค้าก็ชอบที่ตัวเองมาเม้นมากๆ น่าร้าก
      #39-1
  10. #38 kwonjijie-gri (@tan_tkl_) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 10:28
    เอ็นซี 

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 6 มิถุนายน 2559 / 10:31
    #38
    0
  11. #37 kwonjijie-gri (@tan_tkl_) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 10:27
    นอนไปเลยนะ เอาผ้าห่มคลุมหน้าไปเลย!
    ครับ...
    55555555555555555555555555555555555555555555 พี่ดรีม ฉากนี้หัวเราะดังมาก ตลกอะ
    #37
    1
    • #37-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 11)
      8 มิถุนายน 2559 / 21:37
      พี่เชื่อแล้วว่าหัวเราะดังจริงๆ 555555
      #37-1
  12. #36 betaim (@betaim) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 05:56
    ยังเด็กอยุ่เลยใจจริงก้ไม่อยากไห้มีnc
    #36
    1
    • #36-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 11)
      8 มิถุนายน 2559 / 21:35
      เดี๋ยวเค้าแยกเอาไว้ให้น้าาาา ^_________^
      #36-1
  13. #35 Minusone (@Minusone) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 05:06
    งื้อออ สนุกมากเลยยย สู้ๆค่า มาต่อไวๆน้าาาาา
    #35
    1
    • #35-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 11)
      8 มิถุนายน 2559 / 21:34
      งื้อออ มาอ่านตอนใหม่ได้แย้วววว 55555
      #35-1