Zero attraction ช่วยสนใจผมน้อยๆลงหน่อยเถอะครับ (Yaoi/ BL , Harem)

ตอนที่ 4 : การเป็นคนธรรมดาข้อที่ 1 มีอาจารย์ที่ชอบซ่อนตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,083
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    17 พ.ค. 59




การเป็นคนธรรมดาข้อที่ 1 มีอาจารย์ที่ชอบซ่อนตัว

แต่ผมสงสัย...อาจารย์หาที่ดีกว่านี้ไม่ได้หรอ?



วันนี้ก็เป็นวันธรรมดาๆอีกหนึ่งวันครับ



เป็นวันธรรมดา….ที่ดูเหมือนพระเจ้าจะไม่พอใจมันซักเท่าไหร่


ระหว่างที่ผมกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียง จู่ๆ ซีลก็โผล่พรวดเข้ามาในห้องพร้อมตัวกิ้งก่าไฟ ผมจะไม่ว่าอะไรเลย….อืม


“ขอโทษน้า~~! พี่เซโรว์ เค้า เค้าไม่ได้ตั้งใจ จริงๆนะ!” น้องชายของผมเบะปาก ส่วนผมน่ะเหรอยืนมองหนังสือกองใหญ่ถูกเจ้ากิ้งก่าไฟตวัดหางไปมาอย่างสำเริญใจ


ท่าทางวันนี้ผมคงต้องไป “ที่นั่น” อีกแล้วล่ะ


แต่ก่อนอื่น….สำเร็จโทษมันก่อนละกัน

 




กริ๊งๆๆๆ


“โอ้~! หนูเซโรว์ วันนี้มาเช้าจังเลยนะ ขยันจังเลยนะเราเนี่ย ฮิๆๆ”


ทันทีที่ผมเปิดประตูร้านเข้ามา ร่างของหญิงวัยกลางคนก็เยื้องย่างออกมา ผมเอียงคอนิดๆมองร่างที่ใครๆต่างลงความเห็นว่า “สุดยอดที่สุดในหมู่บ้าน” เดินมาทางผม ริมฝีปากฉ่ำสีแดงสดเผยอยิ้ม ผมเหลือบเห็นพวกตาลุงหลายคนในร้านแอบปาดน้ำลายเบาๆ


“สวัสดีครับ โฟลววี่ อาจารย์อยู่ไหนเหรอครับ”


“ว้า~~ นี่เธอไม่ได้มาเจอฉันหรอกเหรอเนี่ย เสียใจจัง” หล่อนบิดกายอย่างมีท่า ในฐานะของเจ๊ใหญ่ของร้านอาหาร เดียร์โฟลวแห่งนี้ เธอเป็นหญิงที่ดูแลตัวเองได้ดีทีเดียว อายุก็ปาจะห้าสิบแล้วยังดูเหมือนอายุสามสิบต้นๆเท่านั้น


ผมกวาดสายตามองไปรอบร้านอาหาร หมู่บ้านของเราก็กว้างไม่ใช้น้อยนะครับ แต่ก็ไม่ได้เจริญเท่าเมืองหลวงหรอก ร้านเดียร์โฟลวเป็นร้านอาหารที่ใหญ่ที่สุดแล้วในหมู่บ้าน รวมถึงเป็นบาร์เหล้ากลายๆด้วย


ผมไม่กินเหล้าหรอก ไม่ต้องมองด้วยสายตาแบบนั้นหรอก แต่ผมมาตามคนที่อยู่ที่นี่ต่างหาก


“หลังร้านสินะ ผมไปก่อนนะครับ” ผมเดินผ่านร่างสาวใหญ่ไปอย่างไม่ใส่ใจ เห็นเธอทำหน้าผิดหวังไม่ใช่น้อยผมเลยกล่าวเสียงเบายิ่งกว่ากระซิบ น้ำหอมตัวนี้ พิษมันแรงนะครับ ระวังพวกตาลุงหื่นกามพวกนั้นตายล่ะ เดี๋ยวคุณจะวุ่นวาย”


ดวงตาเฉี่ยวตวัดมาสบตาผมชั่วแวบเดียว โฟลววี่ฉีกยิ้มกว้าง ก่อนที่เธอจะเดินผละออกไป พร้อมกับแว่วเสียงหวานเยิ้มมาเบาๆ


“เอาไว้ล่อเธอคนเดียวล่ะ หนุ่มน้อย”


พูดเหมือนผมเป็นสัตว์สี่ขาเล็บงามซะงั้น

 




ผมเดินลัดเลาะทางแคบติดไฟสลัวๆมาเรื่อยๆ เหมือนเห็นหนูๆสักสองสามตัววิ่งผ่านตาไป นี่ผมควรร้องเรียนให้เขามาตรวจความสะอาดร้านนี้ดีไหม


ในที่สุดก็มาหยุดอยู่หน้าประตูไม้สุดทางเดินคดเคี้ยวนั่น บนประตูมีเถาวัลย์เปียกๆขึ้นอยู่เต็มไปหมด ข้างหน้าประตูก็เป็นบ่อน้ำขังสีขุ่นคลั่ก ทั้งที่ไม้ผุซะจนไม่เหลือซากแล้วแต่กลับไม่มีแม้แต่รูให้เห็นข้างใน ผมแหวกเถาวัลย์รกรุงรังพวกนั้นออกก่อนจะเปิดมันออก


….ข้าจำได้ว่าไม่เคยอนุญาตให้เจ้าเข้ามาในนี้นะ เซโรว์”


“แล้วอาจารย์มาทำอะไรในที่แบบนี้ล่ะครับ ที่ดีๆไม่อยู่ เป็นถึงผู้รักษาของหมู่บ้านแท้ๆ….” ผมกลอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย ไม่ต้องกลัวครับ ไม่ใช่ผีหรอก ไอ้คนผมยาวๆนี่คืออาจารย์ของผมเอง


ผมแทรกตัวเข้าไปในร่องประตูที่เปิดออก ภายในก็ห้องธรรมดาล่ะครับ ไม่ได้หรูหราหรือโทรมอะไรมาก แปลกใจเหมือนกันที่ทำไมมันไม่เก่าเหมือนภายนอก


“วันนี้ข้าบอกว่าข้าหยุดไม่ใช่เหรอ” ผู้เฒ่าผมยาวตรงหน้าผมคือ ท่านไลแล็ค ผู้รักษาเพียงคนเดียวของหมู่บ้านอันริเอล ใครๆก็บอกว่าท่านอาจเป็นคนสำคัญจากในเมืองมาปลีกวิเวก แต่อย่างน้อยก็ไม่มีใครรู้ว่าตาแก่คนนี้มีความลับอย่างหนึ่ง


“ผมเอาของมาฝาก” ผมชูถุงผ้าใบเล็กแล้วโบกไปมา นัยน์ตาสีลาเวนเดอร์ตวัดมามองฉับ ใบหน้าที่ว่าเย็นชาอยู่แล้วยิ่งเย็นยะเยือกลงไปอีก


“ดูสิ คุ้กกี้แยมส้ม แยมโรลส้ม น่าอร่อยมากเลยนะ” ผมค่อยๆหยิบขนมออกมาทีละชิ้น กลิ่นหอมหวานอมเปรี้ยวของ ผลิตภัณฑ์จากส้ม ลอยไปแตะจมูก


“เผามันทิ้งไปซะ!!!” ไฟสีแดงลุกพรึ่บขึ้นมาในมือผม แน่นอนว่าผมไม่ได้จุด ผมถอนหายใจน้อยๆก่อนเสกขนมขึ้นมาใหม่ คนชราถอยหลังไปแทบจะชนผนังอีกด้าน


ถูกแล้ว! จุดอ่อนเดียวของตาแก่นี่คือ ทุกอย่างที่ทำจากส้ม!


“ข้าล่ะเกลียดเวทมนตร์สารพัดประโยชน์ของเจ้าจริงๆ!” ก็สมควรเกลียดอยู่หรอก ผมไม่ค่อยได้บอกใครว่าเรียนกับผู้รักษาคนเดียวในหมู่บ้าน เพราะเจ้าตัวเองก็ไม่ยอมสอนใครเลย เดี๋ยวผมจะโดนเขม่นเอา


“แล้ววันนี้เจ้ามีเรื่องอะไรล่ะ ข้าไม่ว่าง”


“คุณไม่ว่างแต่ผมว่างมาก” ผมตอบเสียงเรียบๆ “หนังสือที่คุณให้คราวก่อนโดนเผาหมดแล้ว


ตาแก่ไลแล็คเสยผมยาวเบาๆ สีหน้าเหนื่อยใจอย่างเห็นได้ชัด “งั้นเจ้าสนใจติดรถไปในเมืองหลวงกับข้าไหมล่ะ หนังสือนั่นข้าไม่มีแล้ว จำหน้าปกมันไม่ค่อยได้ (เพราะข้าโยนให้เจ้าส่งๆ) ไปดูเองละกัน”


เมืองหลวง? หมายถึงเมืองหลวง “เฮเลเนียส” อย่างนั้นเหรอ แต่ว่าอย่าคิดว่าผมมองไม่เห็นในวงเล็บนะครับ ผมเลิกคิ้วนิดๆมองชายชรา


“ไปทำไมล่ะครับ กว่าจะเดินทางไปกลับได้ยินว่าเป็นสัปดาห์เลยไม่ใช่เหรอ?”


“ข้าจะไปทำธุระในเมือง จะไปซื้อตัวยาที่แถวนี้ไม่มีด้วย ถ้าเจ้าจะไปก็รีบไปลาน้องเจ้าได้แล้ว ไม่ต้องเอาข้าวของติดตัวไปหรอก แป๊บเดียวเดี๋ยวก็ถึง” บอกแค่นี้แล้วก็หายตัววับไปเลย


แป๊บเดียว? นี่กะจะขึ้นสายด่วนส่งตรงถึงเฮเลเนียสเลยรึไง อาจารย์ของผมนี่มันจริงๆเลย ถอนหายใจแรงๆสักที นับวันรู้สึกเหมือนตัวเองถอนหายใจบ่อยขึ้นเรื่อยๆแฮะ


ไปก็ไป งั้นไปบอกซีลก่อนละกัน หวังว่าเจ้านั่นจะเข้าใจนะ

 




“อย่าไปเลยน้า!!!! พี่เซโรวววววววววววว์~~!


ผมคิดผิดสินะ


ผมเหลือบตาลงมอง “น้องชาย” ที่เกาะหนึบอยู่ที่ขาของผม ขอบตาแดงช้ำเพราะร้องไห้มาไม่ต่ำกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว โชคดีที่แถวนี้ไม่มีคนในหมู่บ้านคนไหนอยู่ ผมชักสีหน้าเอือมๆเล็กน้อย


“ซีล ผมไปไม่นานหรอกน่า” ผมโคลงหัวไปมา พยายามนึกคำที่ถนอมหัวใจคนฟังมากที่สุด “อยู่เฝ้าบ้านดีๆละกัน”


“ไม่อ๊าววววววววว! พี่เซโรว์! ข้าอยากไปด้วย! ไม่งั้นพี่ก็อย่าไปเลย นะๆๆๆ


“ผมจะกลับมา ผมสัญญานะ น้องชายที่น่ารักของผม” ผมกระตุกปากขึ้น น่าจะนับเป็นยิ้มได้นะ


“อึก!


ผมยักไหล่นิดๆก่อนเดินผ่านน้องชายที่ยืนตัวแข็งไป ครั้งก่อนที่เป็นรู้สึกว่าผมจะกลับบ้านดึกมากเพราะไปเรียนกับตาแก่ไลแล็คนั่นแหละ กลับมาถึงเจอพ่อคุณร้องไห้โวยวายใหญ่เลย ฟังซีลพล่ามอยู่นาน สุดท้ายเลยตัดบทด้วยวลีเด็ดอย่าง อย่าโกรธผมเลยนะ รู้แล้วว่าเป็นห่วง น้องชาย


ถ้าจำไม่ผิด ครั้งนั้นซีลยืนค้างอยู่หน้าบ้านประมาณครึ่งวันได้ กะเวลาแล้วน่าจะพอที่ผมออกจากหมู่บ้านได้ ผมเดินออกไปไม่กี่ก้าวก็เจอตาแก่ยืนขวางอยู่


“เจ้าเด็กหน้ามึน” รอยย่นเหนือคิ้วทวีความย่นเข้าไปอีก “ขนาดทำตัวมืดมนขนาดนั้นน้องเจ้ายังหลงซะขนาดนั้น ถ้าเกิดเจ้าหวีผมดีๆล่ะก็ช่างเถอะ เจ้าเด็กแสบ พร้อมรึยัง ถ้าพร้อมแล้วตามข้ามา”


ร่างในชุดคลุมสีเทาแก่เดินล่วงเข้าไปในป่าใหญ่ ป่าแห่งนี้มีมาก่อนที่หมู่บ้านนี้จะเกิดขึ้นมาเสียอีก ชาวบ้านส่วนใหญ่ไม่ค่อยกล้าเข้าไปข้างในนัก แต่แน่นอนอาจารย์ผมน่ะมันพวกส่วนน้อย


ตาแก่นี่มีบ้านอยู่ในป่านี้ด้วยน่ะสิ….


“จะไปไหนเหรออาจารย์ ไม่นั่งรถขนส่งไปหรอกเหรอ” ผมเอียงคอมองคนเป็นอาจารย์อย่างสงสัย ทว่าอีกฝ่ายกลับเหลือบสายตามามองอย่างเหนื่อยใจ


“ให้ตายเถอะ เจ้าเด็กหน้าตาย เมื่อไหร่เจ้าจะเลิกทำหน้ามึนซักที แล้วอีกอย่าง….ถึงแล้ว” อาจารย์ของผมตัดบทด้วยสีหน้าเย็นชา อาจารย์ก็ไม่ได้ต่างอะไรจากผมนัก ประเภทแสดงสีหน้าไม่ค่อยเป็นน่ะ


“ปุนิ๊ว! ปุนิ๊ว!” เสียงเล็กๆดังออกมาก่อนที่วิสัยทัศน์การมองของผมจะถูกบดบังมิด


“อย่าเล่นมาก ปิ๊ปโป้ รีบๆกางอาณาเขตให้ข้าได้แล้ว” เสียงเย็นๆถูกส่งมากระแทกเจ้าก้อนนุ่มๆสีคาราเมล ดวงตาสีแดงแจ๋ของเจ้า ปิ๊ปโป้ เบิกกว้างแล้วรีบหลบเข้าไปอยู่ในเสื้อโค้ทรุ่นดึกดำบรรพ์ของผม


“ออกมา อย่ามาทำออดอ้อน เจ้าก็น่าจะเห็นว่าเซโรว์ไม่ได้หลงเสน่ห์เจ้าแม้แต่น้อย” ตาแก่ไลแล็คเอ่ยเสียงเรียบ ทำเอาเจ้าตัวจิ๋วตัวพองขึ้นทันที ผมว่ามันน่าจะโมโหล่ะมั้ง?


“ปุเนี๊ยวววววววววววว!!!” ก้อนขยุกขยุยส่ายตัวไปมา เจ้านี่มีชื่อว่าปิ๊ปโป้ เป็นสัตว์เลี้ยงของอาจารย์ผมเอง ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นตัวอะไร ไม่เคยเห็นในสารานุกรมสัตว์มาก่อน


เจ้าปิ๊ปโป้กระโดดดึ๋งๆไปตามพื้นหญ้า แต่ทุกครั้งที่มันกระโดดแตะพื้นจะมีจุดแสงสีแดงๆเรืองแสงขึ้นมาแวบหนึ่งก่อนหายไป เจ้าตัวจิ๋วโดดไปมาเหมือนกำลังเล่นอยู่ ผ่านไปไม่นานมันก็กระโดดมาใส่ผม


“ทีนี้ก็สื่อเวทย์” อาจารย์พึมพำคนเดียว ก่อนจะตวัดมือเหี่ยวๆนั่นมาทางผม


“ใช้ของอาจารย์ไม่ได้หรือไง” เลือดของผมคงจะบริสุทธิ์พอหรอกนะ


“ข้าแก่แล้ว เดี๋ยวโลหิตจาง อีกอย่าง….” นัยน์ตาที่ไม่ได้ฝ้าฟางตามวัยก้มลงมองพื้น “….เลือดของเจ้าก็ใช้ได้ไม่ใช่เหรอไง”


อักขระจำนวนมากเรืองแสงสีแดงสดขึ้น ตัวอักษรนับร้อยตัวผุดขึ้นมาราวกับดอกเห็ด เรียงร้อยเป็นวงกลมซ้อนกันเป็นวงแหวนหลายชั้น ครอบตัวผมกับอาจารย์เอาไว้


“วงเวทย์เคลื่อนย้ายหมู่” ผมพึมพำ “ได้ข่าวว่าผมไปกับอาจารย์สองคนเองนะ เปลือง”


“ใครว่าล่ะ มีเจ้าปิ๊ปโป้ไปด้วย นับเป็นหมู่ได้”


ผมเลิกคิ้วน้อยๆ ยังไม่ทันจะได้ต่อปากต่อคำอะไร แสงสีแดงก็พุ่งเข้ามากลืนร่างผมซะแล้ว


“ดูๆไปเจ้าก็เหมาะกับทรงผมเปิดหน้าจริงๆนะ” เสียงใครซักคนแว่วมาตามลม


ผมหรี่เปลือกตาลง ก่อนจะผิดเพราะแสงสีแสบตาสว่างวาบ


แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไป….



สารภาพ...

เพราะตอนแรกที่แต่งเรื่องนี้ เราไม่ได้แต่งบทนำเอาไว้ ตอนลงเลยต้องเอาบทที่ 1 มาหั่น ฮือ.....//กัดผ้า

ตอนต่อไป (น่าจะ) ยาวแล้วล่ะค่ะ เชิญกดดูได้เลยยยย

Crystalsphere

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

420 ความคิดเห็น

  1. #414 246753kenda (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 18:12
    สนุกมาก เราชอบสุดๆเลย
    #414
    0
  2. #361 jsanghud (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 18:53
    พี่คริส(เราขอเรียกงี้นะ)เราชอบนิยายพี่มากกก สนุกมากกกก
    #361
    0
  3. #343 Batic (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 10:06
    น่ารัก
    #343
    0
  4. #328 ping_3548 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 19:22
    น่ารักจัง
    #328
    0
  5. #322 Jela (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 10:01
    สงสัยเรื่องนี่จะมีปริศนาของสองพี่น้องนะ
    #322
    0
  6. #171 pinglang (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 19:33
    ใช้คำว่า 'ผม' เวลาคุยกับน้องชายมันแปลกๆ อยู่นะเนี่ย
    เหมือนไม่ใช่พี่น้องคุยกันอ่ะ แต่ก็สนุกดีชอบคุณน้องชายแลดูมุ้งมิ้งมากกกกกก
    #171
    0
  7. #141 fafar4840 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 10:15
    เริ่มเห็นความน่ารักของเซโรว์ละ
    #141
    0
  8. #56 Ambrosia (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 21:35
    ดูเหมือนน้องชายจะหลงนายมากนะ เซโรวว์
    #56
    0
  9. #41 DdAI49Zp2TVfaPP (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 15:53
    มีฉากncไหมคะอยากอ่านอ้าาส????????????????????????????????????
    #41
    0
  10. #39 DdAI49Zp2TVfaPP (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 13:11
    เฮ้นทำไมไม่ตัดผมอะ!??????
    #39
    1
    • #39-1 crystal-sphere(จากตอนที่ 4)
      23 พฤษภาคม 2559 / 18:03
      เค้ารอคนมาช่วยตัดผมค่ะ ฮุๆ
      #39-1
  11. #31 jiji-love (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 20:35
    ขนาดหน้ามึนยังน่ารัก? เลยอ่ะ
    #31
    0
  12. #30 jiji-love (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 20:34
    ขนาดหน้ามึนยังน่ารัก? เลยอ่ะ
    #30
    0
  13. #11 peemza12 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 19:14
    นุกๆคับต่อเรื่อยๆนะคับ
    #11
    0