Zero attraction ช่วยสนใจผมน้อยๆลงหน่อยเถอะครับ (Yaoi/ BL , Harem)

ตอนที่ 21 : การเป็นคนธรรมดาข้อที่ 14 ตามผู้ชายเข้าห้องงงง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,121
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    11 ก.ค. 59



การเป็นคนธรรมดาข้อที่ 14 ตามผู้ชายเข้าห้องงงง

แม่ครับผมขอโทษ....ลืมไปผมไม่มีแม่



“เรียกข้าว่า ลิเลีย ซาร์คัส ตอนนี้รับอาชีพดูแลเรือนนี้แล้วก็เป็นผู้ช่วยเจ้าสอนปรุงยา”


ชายหนุ่มเรือนผมสีดำกับตาสีม่วงอะเมทิสต์เหลือบมองหม้อยาที่เดือดปุดๆ มือแต่ละข้างถือส่วมผสมเตรียมจะใส่ลงไป


“อา...ลิเลีย ชื่อเหมือนผู้หญิงเลย...” ผมพึมพำ “แล้วโวคหายไปไหนกัน”


“เจ้าหมานั่นน่ะเหรอ ข้าแค่เอายาสลบล้มยักษ์ป้ายแขนมัน นอนเป็นตายอยู่โน่นน่ะ” ว่าแล้วก็ชี้ไปทางดงดอกไม้กินคน เฮ้ย!


“อาจารย์ ใครใช้ให้เอาโวคไปไว้ตรงนั้นกัน!” หมาน้อย อย่าเพิ่งตายนะ!!!


“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ข้าเอาสมุนไพรที่พวกดอกไม้ไม่ชอบไปโรยแล้วล่ะ”


ผมไม่ฟังคำของอีกฝ่าย รีบไปลากร่างที่นอนแบ็บอยู่กับพื้นออกมาทันที โชคยังดีที่โวคไม่เป็นอะไร


“เอ้า! กินซะ กลับร่างเดิมเถอะ” มือเอาเม็ดยาสีส้มยัดเข้าปากผม


แสงสีม่วงดุจหิ่งห้อยฟุ้งกระจายทั่วตัว ก่อนที่ร่างหญิงสาวจะกลับเป็นชายหนุ่มเหมือนเดิมแต่ว่า...ผมไม่ได้เตรียมชุดผู้ชายมานะครับ


“.........” ผมมองตัวเองในชุดกระโปรง ก่อนจะเงยหน้ามองอาจารย์ด้วยสีหน้าบอกไม่ถูก


“เอาเสื้อนี่ไปใส่ก่อนแล้วกัน” ชายหนุ่มตรงหน้าพึมพำ “ชิ ผิวกร้านกว่านี้หน่อยก็ดี...”


ผมถอยเข้าไปถอดเสื้อผ้าเปลี่ยนหลังดงต้นไม้ ได้ยินเสียงของลิเลียดังขึ้นมา “ไม่ต้องห่วงเรื่องที่หมู่บ้าน ใช้ชีวิตที่นี่ให้สนุกก็พอ แล้วอีกอย่าง...น้องเจ้าฝากไอ้นี่มา”


แผ่นโลหะสีเงินเลื่อมฟ้าลอยมาตกในฝ่ามือผม ตรงกลางมีรูปตรีศูรขดเป็นวงกลม ทาบกับรอยบุ๋มรูปสายฟ้า อ่อ นี่คือตราของแก๊งกิเลนของซีลสินะ เพิ่งรู้ว่าถึงขั้นทำตรากันเลยแฮะ


“รีบไปได้แล้ว ถ้ามีอะไรติดต่อผ่านทางวาริโอเน่นั่นแหละ” โบกมือไล่กันขนาดนี้เลยเหรอครับ


“แล้วที่ท่านอาจารย์มาเป็นผู้ดูแล...ทางโรงเรียนอนุมัติเหรอครับ” สงสัยจริงๆนะเนี่ย ตาแก่นี่เก่งก็จริง แต่แบบเข้ามาโดยไม่ผ่านการคัดกรองเนี่ยนะ


“อย่าห่วงน่า แค่ใช้เส้นสายนิดหน่อย”


หน้าผมทะมึนขึ้นอีกระดับ เยาวชนและเด็กดีต้องไม่ควรเอาเป็นเยี่ยงอย่างนะ

 




“ยินดีต้อนรับสู่ วังจันทร์กระจ่าง


เสียงเรียบๆไม่บ่งบอกอารมณ์เอ่ย ชายหนุ่มผมดำในนามของประธานนักเรียน(ที่อู้ที่สุด)เกาต้นคอตัวเองอย่างเกียจคร้าน กวาดสายตามองสมาชิกอย่างเหนื่อยหน่าย


10 คน แค่ 10 คนจริงๆ


แถมในนั้นนอกจากพวกตัวประหลาดแล้วยังมีไอ้บ้าที่แอ๊บเด็กเนียนอยู่ในกลุ่มนี้อีก


“รุ่นพี่เป็นประธานหอพักหรือครับ” ไอ้บ้าแอ๊บเด็กกะพริบตาสีเขียวตองอย่างใสซื่อ


“ที่นี่ไม่มีประธานหอค่ะ น้องซาวด์” เสียงหวานใจดีเอ่ยตอบแทน หญิงสาวผมขาวข้างๆยิ้มหวานให้กับรุ่นน้อง ถึงแม้มันจะเป็นยิ้มที่สวยแค่ไหน แต่เด็กพวกนี้นอกจากจะไม่สนใจแล้ว แต่ละคนยังทำเมินได้หลากหลายอีกต่างหาก


“อะ เอ่อ พะ พี่ชื่อ...มาร์...มาร์คัส มาร์คัส เซเบอรัส เป็น ผู้ดูแล” เสียงแผ่วๆดังจากด้านหลัง 1 หนุ่มร่างเล็กโผล่หัวของตัวเองออกมาอย่างหวาดระแวง


“เลิกพูดติดอ่างซักทีหมาน้อย แล้วไม่ต้องอ่านรายชื่อหรอก กว่าจะเสร็จพรุ่งนี้เช้าพอดี เอ้านี่!” คว้าเอาม้วนกระดาษในมือผู้ดูแลตัวจริงมาแล้วเป่าใส่รูแรงๆ ละอองสีดำม่วงกระจายเป็นสาย และค่อยๆขึ้นเป็นตัวอักษรกลางอากาศ


“พวกแก ดูชื่อพวกนี้แล้วรีบๆไสหัวเข้าบ้านไปได้แล้ว แล้วก็พยายามอย่ายุ่งเรื่องคนอื่นนักละกัน” โบกมือไล่สองสามทีก่อนจะพึมพำเบาๆ “ระวังจะตายไม่รู้ตัว”


“ยังคงเป็นคนที่หยาบคายเหมือนเดิม”


เด็กปี 1 เหลือบมองรายชื่อเพียงแวบเดียว จากนั้นต่างแยกย้ายไปทางใครทางมันแบบไม่สนใจใคร


“อ้อ! อีกอย่างนะจ๊ะ” เสียงหวานร้องเรียก “ทุกคนต้องเข้าร่วมงานเลี้ยงต้อนรับเด็กใหม่ของวังจันทร์กระจ่างนะ คืนนี้ทุ่มหนึ่งที่บ้านหลังใหญ่สุดทางนะ!


“ใครไม่มา....หักคะแนนความประพฤติพร้อมทำรายงานเรื่องประวัติหอ” เสียงนิ่งๆเอ่ยกำชับ


“เอ้า! แยกย้ายได้! ไอ้หัวหงอก ไปจิกหัวพวกเก็บตัวกัน”


เป็นเดฮานส์ที่ขยับตัวคนแรก เจ้าตัวดึงแขนของคู่กัดแล้วกระเตงกันไป คนอื่นๆก็แยกย้ายแบบไม่สนใจจะแนะนำตัวทักทายกันไปตามบ้านพักรายทาง เหลือเพียงชายหนุ่มผมสีน้ำตาลที่ยืนคู่กับชายหนุ่มผมม่วงไม่ขยับไปไหน


“ลี่จัง มาม้ายังไม่มาอีกเหรอ” ซาวด์หันไปถามลี่จังในคราบเซโรว์


“ยังเลย...อ๊ะ! มาแล้ว มาม้า~” ลี่จังโบกมือทักก่อนจะส่งเสียงดัง ปุ้ง! กลายร่างเป็นเด็กน้อยผมชมพูวิ่งร่าเข้าไปหาคนที่เดินตรงมา


“ไฮครับ เซโรว์ เราอยู่บ้านพักเดียวกันครับ หมายเลข 4 รีบไปกันเถอะ”


ผมพยักหน้าแล้วปล่อยให้ซาวด์เดินนำไปเงียบๆ หัวสมองว่างเปล่าแบบไม่ได้คิดอะไรเลย คือมันมักเป็นบ่อยๆเวลาท้องหิวน่ะครับ ดูท่าทางวันนี้คงต้องทำข้าวเย็นก่อนจัดของเข้าบ้านซะแล้วแฮะ


“คิดอะไรอยู่เหรอครับ หืม?” ผมชะงักกึกเมื่อจมูกโด่งๆนั่นยื่นเข้ามา


“วันนี้ต้องกินข้าวก่อนแล้วล่ะ ผมหิว” ปกติผมมักจะเป็นคนทำอาหารให้คนอื่นนะ แต่วันนี้ผมหิวมาก ไม่มีกะจิตกะใจทำอะไรเลย


“หิวแล้วเหรอ ทานอะไรรองท้องไหม” ดวงตาสีเขียวฉายแววเป็นห่วง


ผมส่ายหน้า รู้ตัวอีกตัวก็พากระเพาะโล่งๆมาจนถึงบ้านพักซะแล้ว โดยรวมบ้านหลังนี้ดูดีมากทีเดียว มันเป็นบ้านพักชั้นเดียวที่มีชานและระเบียงยื่นออกมาใหญ่พอสมควร รอบๆมีไม้พุ่มเล็กๆและดอกไม้ขึ้นอย่างสวยงาม เหมาะกับคำว่า Home sweet home มากๆเลย


แอ๊ดดดด


“....” ประตูไม้ที่เปิดออกด้วยฝีมือคนที่อยู่ภายใน ผมเลิกคิ้วมองอย่างงุนงง ชายหนุ่มผมขาวตาสีอำพันคนนี้คุ้นๆนะ


“อ่อ...คุณด้าย....รุ่นพี่แอเรียล” ผมกลับคำทันทีเมื่อสายตาคมกริบตวัดฉับมา


“....เข้ามา” ชายหนุ่มมาดขรึมบอกเสียงเรียบ เปิดประตูให้อ้ากว้างขึ้น แสงไฟสีเหลืองนวลส่องออกมาจากด้านใน ได้กลิ่นหอมของเนื้อปลาย่างกับซุปเคี่ยว


อาหาร!


“พี่ทำอาหารไว้เหรอครับ” ซาวด์เอ่ยถามแทนผม


“ใช่ ปลาไจแอนท์ทูน่าย่างเกลือกับซุปเนื้อกวางเคี่ยว”


“ปลาไจแอนท์ทูน่า....ซุปเนื้อกวาง....ขอบคุณครับ” วินาทีนี้ไม่สนอะไรแล้ว ท้องที่ประท้วงอยู่มันกำลังเรียกร้อง ผมรีบพุ่งเข้าไปก่อนจะเบรกแล้วย้อนกลับมากุมมือคู่ใหญ่ของรุ่นพี่แล้วส่งยิ้มอย่างปลาบปลื้ม


“ไม่เป็นไร ห้องอาหารตรงไปเลี้ยวซ้ายห้องที่สอง” นัยน์ตาสีอำพันมีแววประหลาดครู่หนึ่ง


ผมผงกหัวรับคำแล้วรีบพุ่งเข้าไปทันที ในห้องอาหารมีคุณมีด...พี่โฟร์เรียลในร่างผู้ชายนั่งลับมีดทำครัวอยู่ เขาหันมามองผม แต่ก่อนจะอ้าปากผมก็ชิงพูดก่อนทันที


“ขอข้าวครับ!!!” เสียงดังฟังชัดมาก


“...ได้สิ”

 




“ขอบคุณสำหรับอาหารครับ”


ผมพูดขณะวางช้อนลง มื้อนี้อิ่มแปล้เลย


“มะ ไม่เป็นไร” คนทำเอ่ยตะกุกตะกัก ทำไม่ต้องทำหน้าแปลกใจอย่างนั้นด้วยล่ะครับ ผมแค่กินข้าวไป 12 ชาม ปลาไจแอนท์ทูน่าไป 6 ตัว ซุป 2 หม้อ แค่นั้นเอง


“น้องเซโรว์กินเยอะขนาดนี้ทุกครั้งเลยเหรอ” โฟร์เรียลที่ดูอึ้งไม่แพ้กันเอ่ยถาม


“ไม่ฮะ วันนี้ใช้พลังงานสะสมตลอดสัปดาห์หมดแล้ว เลยต้องกินเยอะ” ผมเป็นงี้ตลอดอ่ะ ปกติเป็นฝ่ายทำอาหารให้คนอื่นทานตัวเองเลยทานไม่ค่อยเยอะ แต่ถ้าพลังงานหมดเมื่อไหร่ต้องรีบกินไม่งั้นสติจะแตกได้


“เอาล่ะ ไม่ต้องแนะนำตัวกันเนอะ เอาเป็นว่าเก็บความลับเรื่องพี่เป็นผู้ชายเอาไว้แล้วกันนะครับ” ถ้าคนที่เป็นแฟนคลับนางฟ้ามาเห็นแบบนี้เข้าคงเปลี่ยนรสนิยมทางเพศกันไม่ทันเลยล่ะ ดูเหมือนว่าคนผมขาวคนนี้ยังคงความเป็น เทพบุตรไว้เต็มเปี่ยมเลย


“อย่าไปหลงเสน่ห์เชียวนะครับเซโรว์ มันเป็นมนตร์ของพวกใต้ดิน” เสียงซาวด์กระซิบที่ข้างหู


“เรียกใครว่าพวกใต้ดินกันฮะ ฉันได้ยินนะ รุ่นน้อง” ชายหนุ่มฉีกยิ้มหวานเจี๊ยบ


“ผมก็พูดในความจริงเท่านั้นเองครับ รุ่นพี่” อีกฝ่ายยักไหล่สบตาท้าทาย


สรุปคนพวกนี้รู้จักกันก่อนแล้วสินะ รอบตัวผมนี่มีแต่คนไม่ธรรมดาจริงๆ ฮืออ พระเจ้าช่วยส่งคนเดินดินปกติมาสักคนสิขอร้อง


จะถามว่าทำไมผมไม่คาดคั้นเรื่องอะไรเลยน่ะเหรอ?


ก็เพราะยิ่งรู้เรื่องมากปัญหาก็จะตามมามากขึ้นยังไงล่ะ


“เดี๋ยวฉันพาไปส่งที่ห้อง ตามมา” รุ่นพี่แอเรียลเหลือบมองแฝดตัวเองเล่นสงครามประสาทอย่างเงียบๆ ก่อนจะพาผมออกมาจากห้องอาหารโดยที่สองคนนั้นไม่รู้


“พี่ทำอาหารอร่อยจริงๆครับ...เสียดายวันนี้หิวไปหน่อย ไม่งั้นผมจะได้เข้าครัวกับพี่” ปลื้มครับ นี่มันไอดอลชัดๆ ทำซุปกวางธรรมด๊าธรรมดาให้ออกมาอร่อยขนาดนั้น


“....ก็แค่ลองผิดลองถูกจากในหนังสือ”


“ถ้าจำไม่ผิดสูตรปรุงเนื้อกวางให้นุ่มลิ้นนั่นน่าจะมาจาก คู่มือ 101 วิธีทำอย่างไรให้น่าทานใช่ไหมครับ” ผมมองลอดเส้นผมออกไปตาเป็นประกาย


“ใช่ นอกจากนี้ฉันยังใช้วิธีเคี่ยวน้ำซุปจาก กลเม็ดเด็ดก้นครัว โดยการตั้งไฟอ่อนๆ...”


“แล้วเคี่ยว 10 นาที แล้วใส่รากไฟร่า จากนั้นเร่งไฟใช่ไหมครับ” เล่มนั้นผมก็เคยอ่าน!


“...นายรู้?” เสียงเรียบถามอย่างประหลาดใจ


“อื้อ! ผมน่ะชอบอ่านหนังสือทุกประเภทเลย โดยเฉพาะหนังสือทำอาหารล่ะ!


“.....สนใจมาดูหนังสือที่ห้องฉันไหม” นัยน์ตาสีอำพันเบือนหนี


“ไปครับ นำทางไปได้เลย!” ดี๊ด๊าสุดๆเลยผม

 




ห้องของพี่แอเรียลเป็นห้องไซส์มาตรฐานทั่วไป มีโต๊ะ ตู้ เตียงตามปกติ แต่สิ่งที่ไม่ปกติคือชั้นหนังสืออันเล็กที่ไม่เหมาะกับหนอนหนังสืออย่างผมสุดๆ....อะ โอ้โห


ชายหนุ่มด้านหน้าผมดึงหนังสือ 5 เล่มออกมาอย่างชำนาญ ชั้นหนังสือขยับออกเป็นทางเข้าไป โหหหหหห นี่มันคลังหนังสือชัดๆเลย!


ผมวิ่งทั่กๆเข้าไปอย่างไม่รอช้า ไล่สายตามองสันหนังสือด้วยตาเป็นประกาย นะ นี่มันหนังสือรุ่นลิมิเตตอิดิชั่นทั้งนั้นเลยนี่นา ดูสิๆๆ เล่มนี้ พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำขนาดย่อ เล่มนี้วางขายแค่ 20 เล่มเท่านั้นเอง!


“ขอผมเอาไปอ่านได้ไหมครับ?” ผมเอียงคอสบตาปริบๆ อยากอ่านนนน


“....ต้องไปทำกิจกรรมรับน้องที่บ้านรวมก่อน”


“หลังจากนั้นก็ได้นะครับ”


“....ไม่เกิน 2 เล่ม พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า”


“รับทราบ” จะเลือกเล่มไหนดีน๊า โอ๊ย ตื่นเต้น เลือกไม่ถูกเลย


“เอาเล่มนี้สิ” หนังสือสีครีมถูกยื่นมาให้ หน้าปกเขียนตัวอักษรน่ารักๆว่า สุดยอดเมนูแปลกแต่อร่อย


“เล่มนี้ผมไม่เคยเห็นเลย” รับมันมาแล้วพลิกดู พลิกไปพลิกมาแล้วใบหน้ายิ่งทะมึนมากขึ้น


“....เปลี่ยนเล่มเถอะ เอาเป็นอันนี้” ท่าทางผมคงแย่มาก พี่แอเรียลเลยดึงหนังสือในมือออก


เมนูว้านหวานงั้นเหรอ ภาพปกดูเหมือนเด็กวาดเลย ปกติผมไม่อ่านแนวนี้แฮะ


“ปกมันหลอกตา ความจริงแล้วเมนูระดับมืออาชีพมาก”


ผมเปิดดู อ่านไปสักพักแล้วตาเป็นประกาย ภาพประกอบข้างในน่ารักสุดๆ มีวาดเป็นตัวการ์ตูนแทนวัตถุดิบด้วย น้องแป้ง น้องไข่ น้องเนยละลายยย อุ น่ารักอ่ะ


“เอาเล่มนี้ครับ ส่วนอีกเล่มเอาอันนี้” ผมหยิบหนังสือปกสีม่วงเข้มในมือขึ้น


“....เปลี่ยนเล่มดีไหม” ดวงตาสีอำพันมองมาด้วยแววตาอ่านไม่ออก


“ไม่ครับ มันวางอยู่บนโต๊ะ ผมเห็นว่ามันน่าสนใจดี นะครับ” สบตาอีกฝ่ายแบบออดอ้อนโดยไม่รู้ตัว


“....” ชายหนุ่มร่างสูงก้มตัวลงมาใกล้ๆ มองทะลุผ่านเส้นผมที่บดบังเข้ามาราวกับจะมองให้เห็นความในใจ ทว่าไม่พบอะไรนอกจากแววตาสีเทาหมอกล่องลอย


“หึ งั้นฉันขอมีข้อแลกเปลี่ยน ปกติเล่มนั้นไม่สามารถเอาออกไปจากห้องสมุดแห่งนี้ได้ ยกเว้นฉันเท่านั้น” ร่างสูงเหยียดกายขึ้น โค้งตัวลงมาคร่อมผมที่นั่งอยู่


“แต่มันก็มีวิธีอยู่”


ผมกะพริบตาอย่างงุนงงมองคนตรงหน้าก้มหน้าลงมาจนชิด มือข้างหนึ่งประคองแก้มขวาผมเอาไว้อย่างนุ่มนวล ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่ออีกฝ่ายแลบลิ้นออกมา


“ซี่....อยู่นิ่งๆ” ลิ้นสองแฉกเรียวเล็กตวัดไล้เลียจากต้นคอขึ้นมาบนใบหน้าช้าๆ สัมผัสเย็นเฉียบชวนขนลุกค่อยๆลามขึ้นมาจากเท้า ชายหนุ่มแหวกกลุ่มเส้นผมด้านข้างแก้มออกแล้วบดจูบฝังลงกับแก้มขวา


“จ๊วบบบ...อา....ช่างหอมหวาน” จมูกโด่งฝังลงสูดดมกลิ่นหอมแปลกๆที่แผ่ออกมาจากตัวผม


“ทำพันธะสัญญาสินะครับ” ผมเอ่ยขัด “งั้นถ้าผมจะถามว่าคุณ...พวกคุณทุกคนทำไมถึงมายุ่งกับผมนัก คุณจะตอบไหม”


“มันเป็นสัญญา...สัญญาตั้งแต่โบราณ” นัยน์ตาสีอำพันจ้องมอง น่าแปลกที่ตอนนี้ตามนุษย์ปกติกลับกลายเป็นดวงตาเรียวเล็กที่มีตาดำเป็นขีด....เหมือนงู


“แล้วเมื่อผมถึงจะได้รู้ล่ะ” ทั้งเรื่องทุกคนแล้วก็...ตัวผมเอง


“อีกไม่นานหรอกครับ...เจ้าจะรู้เองเมื่อเวลานั้นมาถึง” ชายหนุ่มกระซิบเสียวแผ่วเบา


“นามเจ้าคือเซโรว์ นามข้าคือแอเรียส


“จงผูกพันธะสัญญาระหว่างเรา ในนามแห่ง โนวา นาคาลาล และ ลา ซิลเลนเซีย


ริมฝีปากเย็นเฉียบประทับลงไปที่ผิวแก้มสีขาวซีด วงเวทสีเหลืองอ่อนส่องแสงเป็นม่านล้อมรอบ เสียงคนคุยกันแว่วเข้ามาในโสตประสาท


“ใกล้เข้ามาแล้ว...ท่าน....กำลัง....”


“ระวังตัวไว้....นายท่าน...หา....เริ่ม....”


“ท่านจงไปที่ตาน้ำพุนิรันดร์ แล้ว เวลา จะ ออก...เดิน”


วูบ!


“อ๊ะ!” ร่างสูงประคองอีกฝ่ายไว้เมื่อเห็นเขาทรุดฮวบลงไป ดวงตาสีเทาเลื่อนลอยไม่โฟกัสที่ใบหน้าแอเรียล ชายหนุ่มกัดปากเล็กน้อยแล้วค่อยๆช้อนตัวรุ่นน้องขึ้น


และทันทีที่ออกมาจาก ห้องสมุดของชนเผ่า คิ้วก็ขมวดมุ่นเมื่อเจอแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาอยู่กันพร้อมหน้า


“อ่า...ไม่ทันจนได้ เสียดายจัง ความจริงฉันต้องได้ทำก่อนนายแท้ๆเลยแอร์” โฟร์เรียลกลอกตาอย่างเซ็งๆ ข้างๆกันเป็นคู่กรณีที่ยืนพิงกำแพงส่งสายตาไม่พอใจนักมาให้


“นิสัยไม่ดีเลยนะครับ พาเซโรว์ขึ้นห้อง คิดอะไรผิดศีลธรรมอยู่รึไง”


“ฉันไม่คิดว่าต้องให้คนที่ มีรสนิยมผิดศีลธรรม มาสั่งสอนเรื่องศีลธรรมกับฉันนะซาวาเรียร์” แอเรียล...แอเรียส โนวา นาคาลาล เอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะเดินฝ่าคนสองคนออกไป


“ฝากบอกคีย์ด้วย ว่าเซโรว์จะไม่เข้าร่วมกิจกรรมคืนนี้” เหลือบมองแฝดตัวเองก่อนจะเดินออกไป


“บ้ารึไงพี่ชาย” แฝดน้องยิ้มเครียด “ขืนบอกอย่างนั้นคีย์ได้ตรงดิ่งมาป่วนที่นี่แน่ และก็ซาวด์...นายก็จะไม่ไปใช่ไหมล่ะ”


“ไม่มีเซโรว์ผมก็ไม่ไป” ชายหนุ่มผมน้ำตาลยักไหล่ “หวังว่ารุ่นพี่จะมีคำอธิบายกับคนอื่นได้ดีพอนะครับ” แสร้งยิ้มหวานจนน่ากลัว


“เจ้าเด็กแสบ ข้าพาลี่จังไปอาบน้ำนอนเสร็จแล้ว หือ? สวัสดีขอรับท่านโฟร์ทีเรียส” เสียงขรึมชายหนุ่มที่โผล่ขึ้นมากลางวงแสดงความประหลาดใจเมื่อเห็นคนคุ้นตา


“เจ้า...ไม่ได้เจอกันซะนาน ท่านอำมาตย์เครอสสินะ” รอยยิ้มอ่อนละมุนส่งให้ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าเครียด “พูดถึงสไลม์ตัวนั้น....นายสังเกตถึงอะไรจากมันไหม”


“คล้ายๆกับมนตร์แฝงสินะ เจาะจงไปที่เซโรว์โดยเฉพาะเลยล่ะ ข้าพยายามแก้มันอยู่ ช่วงนี้เลยต้องแยกมันออกจากเซโรว์สักพัก ร่ายมนตร์หลงลืมชั่วคราวไว้เรียบร้อย”


“หึ เป็นปีศาจที่ถนัดมนตร์สายควบคุมที่เก่งเหมือนเดิม”


“ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ เครอส เรื่องถอนเวทย์แฝงถึงไหนแล้ว”


“เอาออกได้แค่ชั้นแรกกับชั้นสอง ชั้นที่สามเหมือนต้องรอเวลาแล้วต้องทำพิธีโดยใช้หยดเลือดของคนร่ายมนตร์นี้ แล้วเราคงต้องรีบหาด้วยเพราะเจ้าสไลม์ตัวนี้อายุไม่ได้ยาวนัก ทุกวันนี้สิ่งที่เยียวยามัน ถึงเจ้าจะไม่เชื่อแต่มันคืออาหารของเซโรว์ มันมีสรรพคุณบางสิ่งที่ช่วยบรรเทาอาการลง แต่ยังไงถ้าไม่เอาเวทย์แฝงนี่ออกมันก็จะตายเพราะโดนดูดพลังชีวิตอยู่ดี”


“เรื่องตามรอยให้ข้าทำเอง” เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยแทรก นิ้วเรียวยาวของโฟร์เรียสชี้ลงพื้นห้อง ทันใดนั้นงูขาวตัวใหญ่ก็ปรากฏขึ้น มันแลบลิ้นพร้อมพร้อมโค้งตัวทำความเคารพ


“จงสั่งให้ลูกหน่วยเจ้าตามหาเจ้าของเวทย์ที่ร่ายกับสไลม์ตัวนั้น ระวังให้มาก เพราะงานนี้อันตรายสูงสุด มีสิทธิ์โดนจับตายได้ทุกเมื่อ”


ซี่~~~


อสรพิษก้มหัวลงอย่างเชื่องช้า ก่อนจะจมหายไปกับพื้นห้อง


“เอาล่ะ ต่อไปต้องไปหาคีย์ซะแล้ว ในเมื่อนายไม่ไป งั้นเอาข้ออ้างเป็น...เซโรว์ป่วยนายเลยต้องดูแล ไม่เลวนะ หวังว่าเจ้าคีย์มันจะไม่โง่วิ่งออกมาจริงๆล่ะนะ”


“ไม่ได้วิ่ง! ฉันใช้เวทย์ข้ามมิติมาต่างหากล่ะ ไอ้พวกตอแหลลล!


เสียงคำรามฟังแล้วกรีดแทงสิ้นดี ซาวด์นวดหูตัวเองอย่างเบื่อหน่าย ส่วนโฟร์ก็ยักไหล่ตีเนียนแล้วบ่นเสียงไม่เบานัก “ไง กินข้าวมารึยัง ฉันทำให้เอาไหม”


“ไม่! ใครจะยอมกินอาวุธชีวภาพที่แกทำกัน เพราะเซโรว์กินมันใช่ไหมที่รักถึงได้นอนซม! ฉันจะไปล้างท้องให้! ต่อให้มีกระเพาะหนาเสริมแร่ที่แข็งแกร่งลงเวทมนตร์ทนทานไว้ก็รับอาหารแกไม่ได้แม้แต่คำเดียว!!!” ประธานนักเรียนเอาเท้ายันขอบเตียงยกนิ้วชี้หน้าหาเรื่อง


“ใช่ที่ไหนล่ะ บุ่ยๆ คีย์อ่ะ อาหารของฉันก็ไม่ต่างอะไรจากของแอร์ซะหน่อย...มั้ง”


“ต่างครับ” รุ่นน้องในนามเอ่ยแก้ “ต่างแบบลิบโลกเลย คนนั้นระดับปรมาจารย์ ในขณะที่ของคุณ...ผมยอมกินวัตถุดิบเปล่าๆแทนเลย” หรี่ตาแบบดูถูกสุดๆ


“เอ้า! เงียบๆกันหน่อยครับ ทะเลาะกันบ้านแตกแบบนี้ เซรี่เค้าจะนอนน้า~” เสียงร่าเริงอีกเสียงดังขึ้นพร้อมกับร่างผอ.เจ้าปัญหากระโดดเข้ามากลางวง


“หุบปาก กร๊าซซซซซ!!

 




“ครึกครื้นจริงเชียว”


“แหม ท่านอยากเข้าไปร่วมวงด้วยล่ะสิ ไลแล็ค”


“อย่าทำหน้าล้อเลียนอย่างนั้นได้ไหมฮะ ตาแก่” นักปรุงยาและผู้วิเศษในคราบชายหนุ่มผมสีม่วงลาเวนเดอร์เอนกายพิงพนักเก้าอี้ ส่งสายตาขุ่นไปให้ ภาพ คนที่สะท้อนอยู่ในน้ำ


“ฮะๆๆ ว่าแต่คนอื่น ตัวเองก็แก่เหมือนกันน่ะแหละ ถ้าไม่นับว่ากลับชาติมาเกิดเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้แล้วด้วยล่ะนะ” คนผู้นั้นฉีกยิ้มกว้าง


“ว้า~~ ยังนึกถึงวันวานที่เจ้าเป็นเด็กน้อยน่ารักอยู่เลยนะ ไลลี่น้อยย”


“เก็บคำของเจ้าไปซะ ถ้าไม่อยากให้ข้าเย็บปาก...จอมเทพ”


วันนี้ขอ Talk ยาวๆ

สวัสดีค่ะเค้ามาต่อแล้ววว คิดถึงกันบ้างมั้ย? (ส่วนใหญ่น่าจะลืมไปหมดแล้ว555)

เข็นตอนนี้ออกมาได้ วันนี้วุ่นวายตั้งแต่เช้า กว่าจะได้แต่งต่ออีก 2-3 หน้าแล้วลงคือบ่ายแล้ว

ทุกคนอาจจะสงสัยว่าทำไมเรารีบให้ทำพันธะสัญญาเร็วจังเลย ไม่มีความโรแมนติกซักนิด

เพราะเรื่องนี้ความสัมพันธ์จะไปพัฒนาจริงตอนกลางเรื่องค่ะ! (คนอ่าน: ฮะ! นี่ยังไม่กลางเรื่องอีกหรอ) ใช่ มันไม่แน่ใจเลยว่าเรื่องจะยาวแค่ไหน ขออย่าทิ้งกันไปก่อนแล้วนะคะ

เรื่องที่สอง จากผลโหวตตอนที่แล้ว เรื่องที่ 2 มาแรงมาก แซงเรื่องอื่นแบบทิ้งโลกสุดๆ เพราะงั้นจะลงเรื่องที่ 2 นะคะ เข้าไปอ่านกันได้แล้วค่ะ ลิ้งนี้ๆ

Ruin Online หายนะโลกออนไลน์ (Yaoi)


อย่าลืมกดแอดเฟบ กดโหวต และคอมเมนท์ให้กำลังใจด้วยนะคะ จะได้มาลงบ่อยๆ ฮิฮิ

และไม่สัญญานะว่าจะลงเรื่องอื่นได้ เพราะกลัวเรื่องเวลาจริงๆ เพราะงั้นถ้าพร้อมจริงๆแล้วจะมาเปิดอีก 2 เรื่องจ้า

เรื่องสุดท้าย เนื่องด้วยได้โน้ตบุ๊คใหม่ไฉไลกว่าเดิม และเพราะช่วงนี้ปัญหารุมเร้า ทั้งกายและใจเลย เราเลยหากิจกรรมทำ

วาดเล่นอีกแล้ว ฮา



โปรดสังเกต งานเผาก็มา นี่เม้าส์หนูล้วนๆ เม้าส์ปากกาแพ๊งแพง ใครรู้จักยี่ห้อไหนถูกและดีมั้ยคะ (ถามไปงั้นไม่ได้ไปหรอก555) วาดได้แต่ลงสีห่วยมาแต่ไหนแต่ไรแล้วฉัน//กุมขมับ

และแถมสุดท้ายๆ (มันจะยาวอะไรขนาดนี้) ไหนๆก็เปิดตัวสองแฝด "หนุ่ม" ทั้งที เดี๋ยวจะไปอัพรูปตัวละครสองแฝดเพิ่มนะคะ กริ๊บกร๊าวมากขอบอก ชอบให้หนุ่มผมสีอ่อนเป็นเมะอ่ะ5555


แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ ใน-ที่-สุด ก็ได้เข้าเรียนซักที!!!



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

420 ความคิดเห็น

  1. #419 Wongbandit (@Wongbandit) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 18:14
    สนุกมากเลยค่ะ รออยู่น่ะคะ
    #419
    0
  2. #404 Love Star (@Coffee2) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 11:20

    ยังรออยู่นะคะ
    #404
    0
  3. #371 Coffee2 (@Coffee2) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 19:43
    รอตอนต่อไปค่ะมาต่อไวนะคะ
    #371
    0
  4. #292 Chëetαн´ (@honey-candy) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 14:29
    เริ่มมึนแแล้ว555
    #292
    0
  5. #276 คิมดงจุน (@eyelove123) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 21:48
    รูปน่ารักมากค่ะ เซโรว์ฮาเร็มเยอะมากกกก5555
    #276
    0
  6. วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 21:27
    ตัวละครเริ่มเนอะจนจำไม่หมด =_=
    #275
    0
  7. #274 mothergod (@mothergod) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 18:25
    ตอนที่เห็นขึ้นอัพนี้ กระโดดร้อง อุกะๆในห้องเลยย ///รอจนบ้า5555
    #274
    0
  8. #273 Poom Raweewan (@poompooi) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 18:10
    ในที่สุดไรท์ก้มาอัพสักที ง้อวววววววววว หายไปนานมากกกกกก ท่านอาจารย์มีซัมติงกับจอมเทพรึป่าวเนี่ยยยย
    #273
    0
  9. วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 17:36
    ในที่สุดไรท์ก็มาต่อ รอค่าาาาาาา
    #272
    0
  10. #271 Say. (@a-dark-devil) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 17:13
    ใครอะ?
    #271
    0
  11. #270 Zethius (@alisia-w-) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 17:12
    อยากเห็นสองหนุ่มเวอร์ชั่นผู้ชายซะแล้ว
    #270
    0
  12. #269 sakiritakara (@sakiritakara) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 17:01
    หนูรี่มาแว้วววว
    #269
    0
  13. #268 ปากกาตามใจ (@pofai067) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 16:54
    มาแล้วๆๆๆๆๆๆๆๆเย้!!!!!! รอจ่อค้าาาา มาเร็วๆน้าา ไรต์คือ????สำหรับหนู มาปุปเหมือนสวรรค์มาโปรดเลย
    #268
    0
  14. #267 Notty Kero (@sung-yong-nelu) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 16:46
    ตามต่อค่ะไม่ทิ้งงงงง
    #267
    0