Zero attraction ช่วยสนใจผมน้อยๆลงหน่อยเถอะครับ (Yaoi/ BL , Harem)

ตอนที่ 16 : การเป็นคนธรรมดาข้อที่ 12 ตัวสำคัญของงานต้องมาช้าเสมอ(แก้คำผิด)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,147
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    15 มิ.ย. 59



การเป็นคนธรรมดาข้อที่ 12 ตัวสำคัญของงานต้องมาช้าเสมอ

แต่ถ้าช้าแล้วทำให้กำหนดการรวนก็ไม่โอนะครับ!



“ฮายยยย สวัสดี เซโรว์”


เดฮานส์โบกมือไปมาตะโกนเสียงดัง ผู้คนต่างมามุงดูผลประกาศด้านหน้าโรงเรียน รายชื่อนับร้อยทำให้คนต้องเสียเวลาหาครู่ใหญ่ คนที่เห็นชื่อตัวเองโห่ร้องดีใจยกใหญ่ ส่วนคนที่ไม่ติดก็คอตกกลับบ้านไป


วันนี้ผมทิ้งโวคไว้ที่ห้องก่อนเพราะมีเรื่องต้องทำวุ่นวาย แต่เจ้าตัวเอาแต่บอกอยากจะไปดูอาการน้องสาวตัวเอง (ซึ่งผิวคนละสีเลย) ผมเลยนำทางไปเรือนกระดิ่งแก้วและบอกพวกพืชในนั้นให้ช่วยดูแล


ส่วนลี่จัง ผมใช้ให้ไปทำงานอะไรนิดหน่อย วันนี้เลยมาตัวเปล่าไม่มีใครติดสอยห้อยตามมาด้วย


ผมโบกมือทักทายกลับ ดูเหมือนว่ากลุ่มผมเมื่อวานจะสอบติดหมด แปลกใจมาก อย่างเดฮานส์ดูเป็นสายใช้พลังมากกว่าสมองนะ หรือหมอนั่นตอนสอบภาคปฏิบัติได้คะแนนดีกัน?


“แย่จัง ที่นี่ประกาศเรียงลำดับตัวอักษร เลยไม่รู้ว่าฉันหรือนายที่ได้เยอะกว่ากัน” คนตัวสูงหันไปกระแทกเอวหนุ่มที่มาด้วยกัน เรเทลเอานิ้วดันดั้งอีกตามเคย


“เมื่อวานยัง ลงโทษ ไม่พออีกเหรอไง” ชายหนุ่มผมสีขี้เถ้าอาศัยจังหวะที่คนกำลังแน่นเอื้อมมือไปด้านหลัง และ บีบ บั้นท้ายแน่นนั้นอย่างแรง เดฮานส์สะดุ้งเฮือก ไอร้อนแผ่ออกมาจากใบหน้า


“ถ้าเราได้อยู่หอเดียวกันก็ดีนะครับ แล้วยิ่งถ้าได้อยู่ห้องเดียวกันยิ่งดีเลย” ซาวด์โผล่มาข้างหลังผมแบบเงียบๆ แต่แล้วก็โดนอีกคนที่มาใหม่ขัด ครูเซสนั่นเอง


“ไม่หรอก นายคิดว่าเราจะได้อยู่ด้วยกันเลยหรือไง” เด็กหนุ่มหน้าหวานแหวกสองคู่กัดเข้ามา “คนรู้จักฉันเล่าว่า กลุ่มเดียวกันจะโดนกระจายไปทั้ง 4 หอ เลยล่ะ โอกาสจะได้อยู่หอเดียวกันน้อยมาก แต่ดูเหมือนห้องเรียนน่าจะยังเกาะกลุ่มอยู่มั้ง?”


หอ กับ ห้องนี่ไม่เกี่ยวกันสินะ แล้วมันมีหออะไรบ้างล่ะเนี่ย พิลล์ไม่เคยเล่าให้ผมฟังเลยอ่ะ


“ประกาศๆ ขอให้ผู้ผ่านการคัดเลือก ไปลงทะเบียนเพื่อรับบัตรคิวลำดับที่นั่งเข้าหอประชุมที่ด้านห้นาหอประชุมกลางในเวลานี้ด้วยค่ะ การปฐมนิเทศและคัดเอกหอจะเริ่มในอีก 1 ชั่วโมงนี้ค่ะ”


ผู้คนที่สอบติดต่างค่อยๆเคลื่อนตัวไปทางเดียวกัน ผมมองแถวอันยาวเหยียดแล้วได้แต่ถอนหายใจ วันนี้จะเสร็จไหมเนี่ย


“เซโรว์” ครูเซสชะโงกหน้าเข้ามา หรี่ตาลงนิดๆ “นายไปทำอะไรมา” ทำไมกลิ่นคำสาปติดตัวขนาดนี้ ประโยคหลังขยับปากพูดแบบไม่มีเสียง


ผมสะดุ้งเล็กน้อย คงเพราะเมื่อเช้าก่อนออกมาผมแวะเข้าไปคลายคำสาปส่วนหนึ่งออกจากร่างของนาราล ไอคำสาปเลยติดตัวเล็กน้อย ไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะได้กลิ่นได้ ประสารทสัมผัสไม่เลวเลย


“ผมลองร่ายคำสาปใส่ตัวเองเล่นๆน่ะครับ ไม่ร้ายแรงมาก ล้างคำสาปแล้วด้วย สงสัยล้างไม่หมด” ผมรีบพึมพำคาถาล้างคำสาปอีกรอบจนกลิ่นนั้นหายไป หนุ่มหน้าหวานยังขมวดคิ้วแบบสงสัย แถมยังล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าหยิบกำไลเก่าๆมาให้


“ไม่ต้องใส่ก็ได้ แต่พกติดตัวไว้ มันจะป้องกันคำสาปได้ในระดับหนึ่ง”


ผมขอบคุณพร้อมกับเก็บมันไว้ในกระเป๋าเสื้อ หันมามองอีกทีแถวกลับหดสั้นเหลือนิดเดียว โอเคที่นี่มีแต่เรื่องแปลกๆเสียจริง


“เซโรว์ ซิลเวียร์” ผมบอกเจ้าหน้าที่ เขาเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะยื่นบัตรคิวให้


แถว 6 ตอน 10 ฝั่งซ้าย


“หืม เราได้นั่งติดกันล่ะ” ซาวด์สะบัดบัตรคิวในมืออย่างเริงร่า ตอนนี้กลับมาเป็นหนุ่มสุภาพเหมือนเดิมแล้ว แต่รู้สึกเหมือนจะเนียนโอบคอผมบ่อยเหลือเกิน


“ฉันนั่งหลังพวกนายไป 2 แถว” ครูเซสมองบัตรคิวของตัวเองแล้วยักไหล่


“ว้า~ เสียดายจัง ฉันนั่งฝั่งขวา แถมคนละแถวกับพวกนายด้วย ห่างกันตั้งเยอะ” คนผมแดงบ่น


“นายนั่งข้างฉัน เจ้ายักษ์แว่น” เรเทลเหล่ตามอง


“เอ่อ ผมขอตัวไปทำธุระซักครู่นะครับ” ผมเหลือบตามองซาวด์ส่งสัญญาณก่อนจะถอยตัวเองออกมา รีบวิ่งอ้อมอาคารสูงมาด้านหลังที่ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่าน ผ่านเข้าไปในสวนพฤกษศาสตร์หน้าเรือนกระดิ่งแก้ว ในนั้นมีลี่จังนั่งจุ้มปุ้กรออยู่แล้ว


“ลี่จัง พร้อมใช่ไหม?” ผมยกมือจับบ่าทั้งสองข้างของสไลม์ในร่างเด็กผมสีชมพูใส


“พร้อมแล้ว ลี่จังจะทำตามที่มาม้าสอน เริ่มเลยนะ!” ดวงตากลมโตสีแดงอ่อนปิดลงแน่น


ร่างของเด็กน้อยค่อยจางกลายเป็นสีชมพูใสคล้ายกับวุ้นรูปคน จากนั้นค่อยๆยืดออกและขยายใหญ่ขึ้น ก้อนสไลม์สีชมพูค่อยก่อร่างขึ้นเป็นรูปคนอีกคน สีชมพูค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีเนื้อของมนุษย์


ใช่ กลายเป็น “ผม” เอง


“.....” ลี่จังนี่เก่งจริงๆเลย นอกจากจะเปลี่ยนร่างซะเหมือนแล้ว ยังก๊อปอุปนิสัยมาได้ใกล้เคียงสุดๆ ผมรีบคล้าเสื้อผ้าของผมที่เตรียมไว้ขึ้นมาสวมให้อีกฝ่ายก่อนจะกำชับ


“ไปที่หน้าหอประชุม หาพวกซาวด์กับที่เหลือนะ เสร็จแล้วเข้าไปนั่งตามที่ในบัตรคิว ไม่ต้องพูดอะไรกับใครเยอะนะ ซาวด์จะคอยช่วยกันคนเข้ามาทักให้ ประชุมเสร็จแล้วให้กลับมาที่นี่นะ”


ลี่จังในร่างผมพยักหน้าอย่างเฉื่อยชา ก่อนทำตาวาวแบบที่นานทีจะปรากฏมาบนใบหน้าผม


“มาม้าแปลงร่างๆ” ทำหน้าแบบนั้นแล้วรู้สึกแปลกไงไม่รู้


“เจ้านาย?” โวคโผล่พรวดขึ้นมาจากเรือนกระดิ่งแก้ว ด้านหลังมีพวกพืชเด็กๆคลานกระดื๊บๆตามมา


“เงียบก่อน...” ผมใช้สายตาปราม มือคว้าขวดยาที่เตรียมไว้ขึ้นมา


เม็ดยาสลับเพศชั่วคราว


ผมเทมันออกมาเม็ดหนึ่ง เม็ดกลมๆสีชมพูอมทองทอประกายแวววาว ไม่รอช้า ผมรีบกลืนมันลงคอไปในทันที


!!!” หมาป่าหนุ่มที่ยืนอยู่ไม่ไกลเขยิบถอยหลังเมื่อลำแสงสีชมพูพวยพุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน กลบร่างตรงหน้าให้กลืนหายไป กลิ่นหอมหวานฟุ้งกระจายไปทั่ว แถมยังมีละอองกากเพชรวิบวับเต็มไปหมด


ช่างเป็นยาที่รุนแรงมาก(ในหลายๆความหมาย)....


แสงสีชมพูหวานแหววนั้นค่อยจางหายไป พร้อมกับร่างที่เปลี่ยนไป ดวงตาสีเบจของโวคเบิกกว้าง ใบหูเริ่มขึ้นสีแดงแจ๋พอๆกับหน้า


“อือ....”ร่างตรงหน้าไม่ใช่บุรุษอีกต่อไป หล่อนมีผิวขาวละเอียดเนียนนุ่มราวกับน้ำนม ริมฝีปากสีชมพูอมแดง แก้มแดงเปล่งปลั่ง เรือนผมสีชมพูยาวทิ้วตัวลงมาเกือบถึงเอว ร่างกายมีส่วนโค้งเว้าแบบสตรีและส่วนสูงที่ลดลงกับหน้าอกที่เพิ่มขึ้น...อย่างมหาศาล


ดวงตาสีชมพูปรือขึ้นอย่างเอื่อยเฉื่อย หญิงสาวขยับตัวเล็กน้อย เส้นผมยาวปกปิดได้เพียงบางส่วนของร่างกายที่ ไม่ได้ใส่อะไรเลยนั้นอยู่


แน่นอนว่ามันปิดหน้าอก แต่มันไม่ได้ปิด ส่วนนั้นของผู้หญิงด้วย


“?” นี่ร่างกายผู้หญิงเป็นแบบนี้เองเหรอ ผิวนุ่มนิ่มอย่างกับตุ๊กตา ดวงตากลมโต ขนตางอนยาวเป็นแพ หน้าอกนี่ใหญ่ชะมัด พวกผู้หญิงแบกกันไปได้ยังไงกัน...


“นะ นะนะนะนะ นี่ครับชุด! รีบใส่เถอะครับ!!” กองเสื้อผ้าถูกโยนมาใส่ผมเต็มๆหน้า ที่โดนเต็มๆหน้าจริงๆก็คือกางเกงในสีชมพูลายจุดนี่ล่ะครับ ต้องขอบคุณพิลล์ที่ช่วยหาชุดผู้หญิงมาให้ (???)


ผมรีบใส่ชุดอย่างเร่งรีบ ก่อนจะพบว่าเจอปัญหาสำคัญระดับชาติของผู้ชาย


“โวค....ไอ้นี้ใส่ยังไง นายช่วยใส่ให้หน่อย ผมใส่ไม่เป็น”


ผม(ในกางเกงในตัวเดียว) ยื่นของที่เรียกว่า “บรา” สีชมพูอ่อน(อีกแล้ว) ไปให้คนที่คิดว่าน่าจะรู้จักมัน โวคมีน้องสาวนี่เนอะ น่าจะรู้วิธีใส่อยู่แล้ว


“ตะ แต่ อะ....” คนที่เคยสู้เจ้าเขี้ยวอสุราหายไปไหนครับ ทำไมตรงหน้าผมมีแต่ไอ้หนุ่มติดอ่างล่ะ


“เร็วๆ จะไม่ทันล่ะนะ ผมรีบ” ยื่นบราเข้าไปจ่อตรงหน้า


โวครับของมาถือในมือที่สั่นเทา เลือดลมสูบฉีดไปทั่วร่างกาย โอเค เขายอมรับ เรื่องใส่บราให้น้องสาวเขา แต่ขอโทษ คุณยังไม่รู้จักนาราลดี หล่อน “ไม่” มีความเป็นผู้หญิงแม้แต่เศษเสี้ยว


แต่นี่....


มือทั้งสองค่อยๆจับสายข้างหนึ่งแล้วคล้องเข้าไปในแขนของคนที่เขาโอบอยู่ กลิ่นหอมเบาบางแผ่ออกมาจากกลุ่มเส้นผมนุ่ม ใส่แขนเสร็จสองข้างแล้วก็ค่อยๆกลัดตะขอด้านหลัง


“อะ อึก เจ็บ แน่นจังเลย....” เสียงหวานซึ้งร้องขึ้นมา


หน้าอกหน้าใจของหญิงสาวถูกบราทับนั่นเอง


“อะ เอ่อ เจ้านายค่อยเอามือ ดะ ดันบราลงไป แล้วก็ค่อยๆกะ โกยเอาหน้าอกเข้าไปในบรานะครับ” งานนี้เขาจะไม่ยุ่ง จะไม่ยุ่งๆๆๆๆ


หน่มน้มของเจ้านาย....ไม่สิ เจ้านายเขาเป็น “ผู้ชาย”!!!!


“มาม้าสวยจัง” ลี่จังในร่างผมมองตาเป็นประกาย


“เอาล่ะแยกย้ายได้แล้ว โวค เข้าไปในเรือนกระดิ่งแก้ว อย่าออกมา แล้วก็...” ผมหันไปยิ้มให้เจ้าพวกเจ้าตัวเล็ก “ขออาสาสมัครคนหนึ่ง”


กี๊ กี๊ๆๆ


พวกพืชน้อยต่างโดดดึ๋งเข้ามาแย่งที่นั่งบนฝ่ามือ เอารากแก้วถีบกัน เอาใบตบ สุดท้ายกลายเป็นว่าเจ้าดอกพิทูเนียสีแดงสดกลับปีนขึ้นไหล่ผมจากข้างหลังเงียบๆ


“งั้นให้พิทูเนียไปล่ะนะ ฝากดูแลพวกที่เหลือด้วยนะโวค” ยิ้มให้ทีหนึ่งก่อนจะรีบวิ่งออกไป


“....” ทิ้งให้ชายหนุ่มผมฟางข้าวนั่งตาลอยอยู่กับพื้น เหล่าดอกไม้ใบไม้กระโดดไปมารอบตัวราวกับจะถามว่าเป็นอะไรไหม เจ้าแดฟโฟดิลต้นหนึ่งเผลอกระโดดข้ามหว่างขาของชายหนุ่มแล้วลงไปบนตัวเต็มๆ


“อ่า~~” หมาป่าหนุ่มหลุดเสียงครางหน้าแดงแจ๋ รีบคว้าดอกแดฟโฟดิลแล้วเผ่นเข้าไปในเรือนแก้วนั้นอย่างรวดเร็ว ปากก็พึมพำเสียงอ่อย


“เจ้านาย....หัดระวังตัวบ้างนะครับ”


 



“สวัสดีนักเรียนใหม่ทุกท่าน ฉันศาสตราจารย์เอริน่า ผู้ดูแลฝ่ายวิชาการ ขอแสดงความยินดีแก่นักเรียนทุกท่านที่ได้เข้ามาภายใต้เงาธงแห่งลีรูเน่แห่งนี้”


“ศาสตราจารย์คนนี้ดูเฮี้ยบมากเลยนะเนี่ย”


“หล่อนอายุเท่าไหร่แล้วกิน คิกคิก”


หญิงร่างสูงในชุดยาวกรอมเท้าสีดำขมวดคิ้วนิดหน่อยกับเสียงนินทา เธอกวาดสายตาไปทางเป้าหมาย นักเรียนที่แอบกระซิบกระซาบสะดุ้งหันกลับมานั่งตัวตรง


“ต่อไปจะเป็นการประกาศหอที่ทุกคนจะต้องอยู่ แต่ก่อนอื่นขอเชิญประธานหอออกมาแนะนำหอก่อน” เอริน่าผายมือไปเบื้องหลัง ม่านเวทีค่อยๆเลื่อนขึ้นพร้อมเสียงฮือฮาของผู้คนข้างล่าง


หลังม่านคือเก้าอี้ที่จัดอย่างเป็นระเบียบเป็นชั้นๆ ชั้นล่างสุดเป็นพวกนักเรียนในชุดเครื่องแบบนั่งเป็นแถว เว้นที่ว่างระหว่างทางเดินจนเป็นกลุ่ม 4 กลุ่ม ส่วนชั้นถัดซึ่งยกระดับขึ้นมาหน่อย เหล่านักเรียนในชุดเครื่องแบบและปลอกแขนสีแดงแสดงความมียศ ชั้นถัดมาอีกสองชั้นเป็นเหล่าอาจารย์ที่นั่งเรียงรายอยู่ราวๆสิบกว่าคนเท่านั้น


เอริน่ากวาดตามองรอบเดียวแล้วกัดฟันกรอด


ผอ.ยังไม่มา อาจารย์ใหม่ก็ยังไม่มา ที่สำคัญกว่านั้นไอ้คุณประธานนักเรียนมันหายหัวไปไหนกัน?!


เก้าอี้ตรงกลางของชั้นบนสุดและชั้นที่สองโล่งว่าง อาจารย์แต่ละคนมีปฏิกิริยาที่ต่างกันไป รวมถึงพวกรุ่นพี่เองก็ด้วย


“ขอเชิญหอแรก” ช่วยยืดเวลาไปอีกหน่อยละกันนะ สายตาของอาจารย์ส่งสัญญาณให้กลับหญิงสาวที่เดินสวนกับตน เธอพยักหน้าอย่างเข้าใจแล้วเดินมายังแท่น


“สวัสดี” เสียงทักทายอย่างเงียบงัน “ฉันชื่อ แอเรียล ลูนิมอส เป็น Blanc หรือก็คือประธานของ ตำหนักเดือนเพ็ญ หอพักทางทิศตะวันออกของอาคารกลาง”


นัยน์ตาสีอำพันนั้นนิ่งสะกดทุกสายตา เสียงพูดคุยนินทาที่เคยดังจ้อกแจ้กเมื่อสักครู่เปลี่ยนเป็นเงียบกริบ ทุกคนหันมาสนใจฟังสิ่งที่หญิงสาวพูด


“ถึงจะเป็นประธาน แต่ฉันไม่ได้พักที่นั่น” เพียงประโยคเดียวเรียกเสียงฮือฮาอีกรอบ “คนดูแลประจำตำหนักจะเป็นเจ้าพวกนั้น” ชี้ไปที่คนที่นั่งเบื้องหลัง “และไม่ต้องห่วงความปลอดภัย ตำหนักเราแยกหญิงชาย การตกแต่งจะเป็นสไตล์ตะวันออกโบราณ มีสระบัวล้อมรอบ ก่อนจะเข้าอย่าลืมทำความเคารพท่านภูตอารักขา มังกรฟ้า เทียนหลง ก่อนด้วย ขอบคุณ”


พูดรวดเดียวจบก่อนจะถอยหลังลงจากแท่น เอริน่าอ้าปากค้าง


เนี่ยนะที่บอกว่าจะถ่วงเวลาให้ จงใจพูดเร็วไฟแล่บเลยไม่ใช่หรือไง!


“อะแฮ่มๆ สวัสดีครับ สาวๆ” คราวนี้เป็นชายหนุ่มผมน้ำเงินปัดข้าง รอยยิ้มเจ้าชู้ตัวพ่อเปล่งประกายออกมาเต็มเปี่ยม “คอนแสตนติน อัมบูร์ก อายุ 18 ยังโสดครับ เป็น Argente ประธานหอสุดชิค” ว่าแล้วยักคิ้วให้สาวๆสักที เสียงกรี๊ดแบบแอบๆของสาวๆเล่นทำเอาหนุ่มๆทำหน้าเหม็นเบื่อขึ้นมาทันที


“หอของพี่คือ ปราสาทเดือนแรม ที่อยู่ทางทิศเหนือ สาวๆครับ พูดถึงปราสาทคุณนึกถึงอะไร อะฮ้า~~ ใช่แล้ว ท่านเคาท์กับหญิงสาวผู้เลอโฉมไงล่ะ ที่นี่คุณจะสัมผัสได้ถึงบรรยากาศหรูหรา โกธิคแบบมีสไตล์ ห้องนอนผมคือห้องชั้นบนสุดนะครับ มาหากันได้ครับมาดมัวแซล~อั่ก!


ฉีกยิ้มพราวเสน่ห์ก่อนจะโดนฟาดเข้าไปที่หลังเต็มๆ เหล่าชายหนุ่มที่ทำหน้ารับไม่ได้แทบอยากจะขอบคุณคนที่มาหยุดการขายขนมจีบไว้ทัน


“ฉันเป็นรองประธานหอ ถ้ามีปัญหาอะไรถามฉันได้ แล้วก็พยายามอย่าออกมาเดินเพ่นพ่านตอนกลางคืน ท่านภูตอารักขาของพวกเรา เคาท์แวมไพร่า ค่อนข้างจะชอบแกล้งคน อย่างเช่นห้อยหัวลงมาจากเพดาน โผล่ขึ้นมาจากใต้เท้า โดยเฉพาะสาวๆให้ระวังตัวไว้”


หญิงสาวผมทวินเทลกระชากคอเสื้อของประธานหอให้เดินกลับมาที่นั่ง คนต่อมาคือหญฺงสาวผู้มีพิมพ์เดียวกับประธานหอคนแรก ต่างกันแค่นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลและรอยยิ้มกว้างนั่น


“พี่ชื่อโฟร์เรียลนะคะ เป็นฝาแฝดกับแอเรียล” มือขยับขึ้นจับแก้มตัวเอง “พี่เป็น Noir แห่ง ปราการเดือนดับ หอทางทิศตะวันตกของอาคารกลาง สำหรับคนที่ชอบความแข็งแกร่ง หอนี้จะสร้างเหมือนเป็นป้อมปราการเลยค่ะ ภูตอารักขาคือท่านฟินิกซ์ อาคีร่า แต่พี่ก็ไม่ได้อยู่ที่นั่นนะคะ แวะไปเป็นครั้งเป็นคราว ทางที่ดีทำความรู้จักกับพวกคณะกรรมการผู้ดูแลหอดีกว่า ขอบคุณค่ะ”


หลังจากหญิงสาวเดินกลับไปนั่งแล้ว ศาสตราจารย์เอริน่าก็เดินขึ้นมาท่ามกลางความงุนงง


“หลายคนคงสงสัยใช่ไหมว่าทำไมเราถึงมีประธานแค่ 3 หอ เป็นเพราะว่าหอที่ 4 ‘วังจันทร์กระจ่าง จะแตกต่างจากหออื่นโดยสิ้นเชิง คนที่ได้คัดเข้าหอนี้จะได้พักในบ้านส่วนตัวแต่มีโอกาสไปรับตำแหน่งที่หออื่นได้เช่นกัน เหมือนกับคุณลูมินอสทั้งสอง”


คนด้านล่างฮือฮากันอีกรอบ


“แต่ในปีปีหนึ่งจะมีคนที่ได้รับเข้าวังจันทร์กระจ่างเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ซึ่งเราจะประกาศรายการสุดท้าย ต่อไปขอให้ทุกคนทำความรู้จักกับสภานักเรียนแห่งลีรูเน่!


บุคคลในแถวที่สองลุกขึ้นยืนพร้อมกับโค้งตัวรับเสียงปรบมือดังกึกก้อง ทว่าหลายคนยังสงสัย ที่ตรงกลางที่หายไปนั้นคืออะไร


“เอ่อ....ส่วนต่อไป ขอเชิญอาจารย์ลุกขึ้นยืนแนะนำตัว” เอริน่าลอบปาดเหงื่อ กำหนดการเดิมคือให้ประธานนักเรียนขึ้นพูด จากนั้นก็เป็นผอ. แล้วค่อยแนะนำอาจารย์ แต่ตอนนี้ทุกอย่างรวนไปหมดแล้ว


“ท่านแรกคือศาสตราจารย์อังกอร์ ผู้สอนวิชาศาสตร์การต่อสู้ขั้นพื้นฐาน....”


บรรยากาศในห้องประชุมเริ่มกลับมามีเสียงจอแจอีกครั้ง หลายคนแอบเมียงมองไปทางบุคคลที่ได้ชื่อว่าเป็นสภานักเรียนอย่างคาดหวัง


“เฮ้ เขาบอกกันว่าสภานักเรียนของลีรูเน่นี่สุดยอด! แต่ละคนไม่ธรรมดาทั้งนั้น”


“ฉันอยากเป็นบ้างจัง ฮิฮิ มันคงจะดูดีมากถ้าได้ใส่ปลอกแขนเท่ๆนั่น”


“พี่แอเรียลกับโฟร์เรียลสวยจัง...”


“กรี๊ด ท่านคอนแสตนตินส่งจูบมาทางฉันแหละ”


ปัง!


เสียงประตูบานใหญ่เปิดออกเสียงดัง ทุกคนในหอประชุมสะดุ้ง มีเพียงคนที่นั่งอยู่บนเวทีที่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายราวกับเป็นเรื่องธรรมดา


“ขอโทษที่ช้าไปหน่อย พอดีเจอ พวกนี้ระหว่างทาง”


ทุกสายตาจับจ้องไปที่บุคคลผู้มาใหม่ ชายหนุ่มร่างสูงผู้มีเส้นผมสีดำสนิท ใบหน้าที่ดูโดดเด่นเพียงได้เห็นครั้งเดียวก็จำได้อย่างแม่นยำ ปลอกแขนสีแดงที่แขนมีขลิบสีทองแตกต่างจากคนอื่น เขาเดินดุ่มๆไม่สนใจสายตาที่มองมาเดินขึ้นเวทีไปที่แท่นที่อาจารย์คนก่อนหน้าเพิ่งลงไป


“ไงพวกเด็กอมมือ ฉันชื่อคีย์ เป็นประธานนักเรียน เลิกคุยจุ๊บจิ๊บเป็นแม่ค้าปากตลาดซะที แล้วก็อย่ามาปีนเกลียวรุ่นพี่ สุดท้าย ฉันเกลียดพวกวางก้ามที่สุด จบ”


คำพูดที่ออกมาช่างขัดกับใบหน้ายิ่งนัก ทุกคนอ้าปากค้างกับการแนะนำตัวที่แสนจะสั้น กระชับ แถมขวานผ่าซากที่สุดในสามโลก แต่ก่อนที่ชายหนุ่มจะลงจากแท่น เขาขมวดคิ้วแน่นก่อนจะแหกปากใส่ไมค์ด้วยความดัง


“เฮ้ย! ไอ้ผอ.งี่เง่า จะรีบออกมาไหมฮะ?!


เหล่านักเรียนผู้นั่งบนเวทีและอาจารย์พร้อมกันถอนหายใจอย่างเงียบงัน(แต่ความแรงปานพายุ) โดยเฉพาะ เรซิ่น รองผู้อำนวยการนวดขมับที่ปูดขึ้นมาใกล้จะแตกอยู่รอมร่อ


“แหมๆๆ คีย์ไม่เคยได้ยินเหรอว่าตัวเอกต้องมาท้ายสุดน่ะ”


เสียงเริงร่าดังมาจากนอกประตู เหล่านักเรียนต่างหยีตามองร่างที่เดินเข้า ไม่ได้มีเพียงคนเดียว แต่เป็นสอง?


ตึก ตึก ตึก


ชายหนุ่มผมทองสั้นประบ่าในชุดเสื้อคลุมสีครีมปักดิ้นสีทองเป็นลวดลายสวยงามเดินเข้ามาพร้อมสุภาพสตรีควงแขนมาด้วย ปอยผมสีทองที่ยาวลงมากลางหลังแกว่งเบาๆทุกครั้งที่ย่างก้าว


นักเรียนหญิงมองชายผู้นี้แล้วต่างพากันหน้าแดง ส่วนนักเรียนชายสายตากลับจับจ้องไปที่สุภาพสตรีในชุดกระโปรงพองๆ เสื้อเปิดให้เห็นไหล่กลมมน เรือนผมสีชมพูยาวคลอเคลียบ่าและทิ้งตัวลงมาถึงระดับเอว ดวงหน้างดงามไม่แสดงอารมณ์ใดๆทว่าทำให้คนจ้องมองไม่วางตา


พิลเลนีอาร์เดินควงแขน(ชายหนุ่มในคราบ)หญิงสาวมาจนถึงที่นั่งที่ว่างอยู่และผายมือให้เธอนั่งลง ก่อนจะหมุนตัวออกไปที่แท่น


“ฮายยย อย่างน้อยเราก็มานะ หึหึ” ขณะเดินสวนกับประธานนักเรียน คนเป็นผอ.ส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้ “แถมได้ควงแขนเซรี่เปิดงานด้วย”


“แต่แกก็ยังไม่ได้ทำพันธะ เหอะ!” ชายผมดำเข่นเขี้ยว “ระวังโดนใครแซงไปอีกล่ะ”


บทสนทนาเพียงชั่วครู่ไม่อาจทำให้ใครสังเกตและได้ยินได้ แต่คนได้ยินกลับมีถึง 3 คน


“สัมผัสยังไวเหมือนเคย” ซาวด์ฉีกยิ้มจางๆ


“พันธะสัญญางั้นเหรอ...หรือว่า” โฟร์เรียลเหลือบตาไปสบกับแฝดตัวเองชั่วเสี้ยววินาที


“สวัสดีนักเรียนที่น่ารักทุกคน เรามีนามว่า พิลเลนีอาร์ ดี ซัลเฟส ผู้อำนวยการแห่งโรงเรียนเวทมนตร์ลีรูเน่แห่งนี้ เรื่องอย่างอื่นเอริน่าคงอธิบายให้ฟังหมดแล้ว เอาเป็นว่าแนะนำตัวอาจารย์ต่อเถอะ”


ทุกคนยังสับสนอยู่ว่าเกิดอะไรขึ้น ผอ.ขึ้นมาพูดแล้วเหรอ? ทำไมลำดับขั้นการขึ้นพูดมันวุ่นแปลกๆกันนะ??


“สวัสดี ข้าคืออาจารย์สอนวิชาประวัติศาสตร์....”


ทันทีที่อาจารย์คนต่อไปขึ้นพูด นักเรียนก็กลายเป็นนกกระจอกแตกรังทันที แต่คราวนี้ส่วนมากจะให้ความสนใจไปกับผู้มาใหม่ที่ยังไม่ประกาศตำแหน่งของตน


“ว้าว สวยจัง อยากรู้จังเธอสอนอะไรเรา”


“ฉันจะตั้งใจเรียนเลยล่ะ ดูหน้าอกเธอสิ”


“สวยจังเลยนะ เลยควงแขนผอ.เข้ามาเลยด้วยอ่ะ...อิจฉาจัง”


“อ๊ะ! ถึงตาเธอแล้ว!


หญิงสาวเดินขึ้นมาบนแท่น ด้วยส่วนสูงที่สูงพอสมควรทำให้ตัวโผล่พ้นแท่นขึ้นมาบริเวณหน้าอกขึ้นไป ทุกคนต่างให้ความสนใจกับอาจารย์สาวคนนี้เป็นพิเศษ


“สวัสดี.....ค่ะ” ดวงตากลมโตแฝงแววไม่มั่นใจเล็กน้อย ก่อนจะสลัดทิ้งอย่างรวดเร็ว “ฉันชื่อ เซรีนน์ ซูเพียเรีย เป็นครูสอนวิชาปรุงยาของนักเรียกทุกชั้นปี...ค่ะ”


เสียงฮือฮาดังขึ้นอีกรอบ แต่สายตาของคุณครูสาว(?)กลับมองตรงไปข้างหน้า


“ขอให้ตั้งใจเรียนและหาความรู้นะคะ เพราะการปรุงยาไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องรู้จักขวนขวาย และไม่อนุญาตให้เข้าไปเรือนด้านในนะคะ เราจะเรียนแค่ที่เรือนกระจกด้านหน้าเท่านั้น เข้าใจตรงกันนะ”


ทุกคนตัวตรงขึ้นอัตโนมัติ เหมือนโดนรังสีบางอย่างกดดัน แม้แต่คนที่นอนหลับยังสะดุ้งตื่นหลังตรง


“เข้าใจใช่ไหมคะ?” ดวงตาสีชมพูหรี่ตาเล็กน้อย


“ขะ เข้าใจค่ะ!/ครับ!” เผลอตอบอย่างพร้อมเพรียงกัน


พิลเลนีอาร์โคลงศีรษะ นี่เขาคิดถูกหรือคิดผิดกันแน่ที่เอาเซรี่มาเป็นอาจารย์


นี่มัน....อาจารย์แม่สุดเฮี้ยบชัดๆ




Cut out Scene

ระหว่างเดินมา

พิลล์ "งายยยย เซรี่ใส่ชุดนี้น่ารักมากเลย อ๊ะ! ไม่ถูกนะ เสื้อเปิดไหล่เกาะอกอย่างนี้ต้องแกะสายบราออก"

เซโรว์ "ผมให้โวคช่วยใส่"//กะพริบตาปริบๆ

พิลล์ "มาๆ งั้นเดี๋ยวฉันแกะให้"//เอื้อมมือไปจับหน้าอกอย่างไม่คิดอะไร

คีย์ "เฮ้ย! ไอ้ผอ.หื่น แกมาเต๊าะสาวอะไรแถวนี้ฮะ?! ในฐานะประธานนักเรียน ฉันขอจับแกกกก!

พิลล์ "เดี๋ยวๆๆๆ เราแค่จะถอดสายบราให้เองน้า~"

เซโรว์ "....นี่ผมเอง เซโรว์ แกะมันให้หน่อยสิ คนละข้างเลย สายแล้วนะ"

อีกสองคน "........."

แถมๆจ้า อย่าลืมไปเล่นโพลกันน้า เข้าใจว่าเลือกยาก เชื่อว่าถ้าใส่ตัวเลือกฮาเร็มคงมีแต่คนกดอันนั้น แต่มั่นใจได้ เรื่องฮาเร็มต้นยันจบเรื่องแน่ๆจ้า ช่วยคอมเมนต์และโหวตให้กำลังใจกันด้วยน้าาา

Crystalsphere


แถมรูปวาดเล่น เตรียมใจนะ เซโรว์ค่อนข้างสตรวองงงง





ขอแคปชั่นสำหรับภาพนี้ค่ะ ;-D แล้วเจอกันนะ! หุหุ


ปอลิง แก้คำผิดนิดหน่อยนะคะ โรงเรียนชื่อ ลีรูเน่ ส่วนเฮเลเนียสเป็นชื่อเมืองค่ะ แหะๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

420 ความคิดเห็น

  1. #340 fm-project (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 16:19
    เกลียดความหื่นของผอ. (- -)
    #340
    0
  2. #289 honey-candy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 11:25
    ผอ.แกทำอารายยยยน
    #289
    0
  3. #184 binbouda (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 01:09
    สนุกอะชอบ รีบต่อน้า รออ่าน คึคึ~
    #184
    0
  4. #177 Ohhachacha (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 13:05
    มีความอิจฉาหนุ่มฮาเร็มของเซรี่มากฮะ
    อ่านจนถึงตอนนี้ยังงงๆ อยู่เลย
    อาจารย์ผู้เฒ่าไปไส? น้องชายหน้าสวยเมื่อไหร่จะมา?
    รอออออออออออออ!

     
    #177
    1
    • #177-1 crystal-sphere(จากตอนที่ 16)
      17 มิถุนายน 2559 / 17:49
      ค่อยเป็นค่อยไปค่ะ ว่ากันว่าตัวเอกต้องออกตอนพีคๆ(?)
      #177-1
  5. #176 thanussorn (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 08:22
    เอ้ยยยย ฟินนนนน
    #176
    0
  6. #175 night_alice (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 01:37
    อาจารย์แม่ดีๆนี่เอง ฮาาาา
    #175
    0
  7. #174 marklmsg7 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 22:19
    สวยแต่โหด เตรียมโลงรอนักเรียนทั้งหลาย 5555!
    #174
    0
  8. #173 pop-_- (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 21:38
    อาจารย์แม่ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ
    #173
    0
  9. #172 lertwarachai (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 21:10
    555น่าสงสาร
    #172
    0
  10. #170 sandy4869 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 18:43
    5555 อะไรจะเบอร์นั้น
    #170
    0
  11. #169 mothergod (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 18:31
    ="= เซรี่น้อย มาฉันช่วยใส่ให้55555 //โดนมองแรงแปป
    #169
    0
  12. #168 janjirasuso (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 17:40
    เอางี้เลยหรอ
    #168
    0
  13. #167 a-dark-devil (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 17:13
    อั้ยยะ ก็ว่าอยู่ว่าจะซื้อยานั้นมาทำไม เพราะงี้นี้เอง -..........-
    #167
    0
  14. #166 sakiritakara (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 16:55
    ฮาอะ ทำซะโวคขาอ่อนเลย
    #166
    0
  15. #165 ghost-1111 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 16:43
    เซรี่เราไม่บริสุทธิ์(?)แล้วววว อย่างนี่คะแนนโวคคงนำแล้วสินะ(?)
    #165
    0
  16. #164 NEKO_NEKO23 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 16:16
    สงสารใจคนที่ใส่เสื้อในให้นางเหลือเกิน 55555
    #164
    0