Zero attraction ช่วยสนใจผมน้อยๆลงหน่อยเถอะครับ (Yaoi/ BL , Harem)

ตอนที่ 12 : การเป็นคนธรรมดาข้อที่ 8 เมื่อคนรอบตัวผมไม่ธรรมดาสักคน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,898
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    31 พ.ค. 59



การเป็นคนธรรมดาข้อที่ 8 เมื่อคนรอบตัวผมไม่ธรรมดาสักคน

มีผมนี่แหละธรรมดาที่สุดในเรื่อง(??)



“นามเจ้าคือเซโรว์ นามข้าคือคีราลลอส


“จงผูกพันธะสัญญาระหว่างเรา ในนามแห่ง ดิ เอ็มเพอเรียร์ และ ลา ซิลเลนเซีย


เถาไม้เลื้อยสีม่วงแดงเปล่งแสงสีดำปรากฏขึ้นมาจากพื้นดิน มันพันล้อมรอบตัวของผมและชายผมดำตรงหน้า จากนั้นก็กระชากเราสองคนให้เข้ามาตัวติดกัน


“ตอบรับสิ” เสียงกระซิบพร้อมกับลมหายใจอุ่นร้อนที่ข้างหูทำให้ผมหลุดปากพูดออกไปตามสัญชาตญาณ


“ข้าน้อมรับพันธะสัญญา”


วิ้งงงงงง!


แสงสีม่วงดำสาดแสงไปทั่วบริเวณ ผมหยีตาลงก่อนจะประหลาดใจเมื่อคนตรงตัวก้มหน้าลงมา แหวกเส้นผมปรกหน้าออก และประทับจุมพิตไว้ตรงหน้าผากผม


“พันธะสัญญาเสร็จสิ้น”


สิ้นเสียงนั้น ทุกอย่างก็แตกกระจายออกจนกลายเป็นฝุ่นผงสีดำจางหายไปตามลม มีเพียงซาวด์ที่ยืนหน้าเงิบอยู่ข้างๆ ส่วนคนตรงหน้ากลับหันไปยิ้มเยาะให้เพื่อนตัวเอง


“ข้าจะพูดสุภาพกับเจ้าคนเดียวนะ เซโรว์” หันมายิ้มหล่อให้ผมที่อ้าปากพะงาบๆ “ว่างๆข้าจะพาเจ้าไปตัดผมไม่สิ เก็บเอาไว้ดูคนเดียวดีกว่า หึๆ”


“คีย์….” เสียงซาวด์หายไปดื้อๆ ดวงตาสีเขียวเรืองแสงวาบ “จะไฝว้กันใช่ไหมครับ”


“ไม่เอาน่าแกก็วีนไป ฉันไม่สนหรอกนะว่า พวกนั้นจะเดินหมากยังไง ก็ฉันจะทำตามใจฉันอ่ะ” บุ้ยปากเหมือนเด็กโดนผู้ปกครองดุ ก่อนจะดีดนิ้ว ม่านมายาที่กางอยู่สลายออกไปทันที


“อ๊ะ ท่านเบเรส! เป็นอะไรมั้ยครับ?!


เอ่อ ผมลืมไปเลยครับว่าคนชื่อเบเรสยังนอนกองอยู่ สภาพไม่ค่อยดีเท่าไหร่


“รีบรีบพาข้าไปเร็ว อ้ากก อย่าเข้ามานะ!” เจ้ายักษ์ใหญ่นั่นดิ้นรนถดตัวหนีซาวด์ที่เดินเข้ามายิ้มๆ แต่เป็นยิ้มที่แม้แต่พวกลูกน้องมันยังถอยกรูด


“โทษนะครับ” ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน(?) “เดี๋ยวผมดัดตัวคุณกลับให้แล้วกัน ถือว่าเป็นคำขอโทษนะครับ” ว่าแล้วก็เอื้อมมือเตรียมจะทำอย่างที่พูดจริงๆ


“พอเถอะ ฉันเริ่มสงสารมันแล้วแฮะ” ชายผมดำที่ไม่รู้กลับเป็นหนุ่มเนิร์ดตั้งแต่เมื่อไหร่เอ่ยแทรก “เอางี้ ฉันจัดการเอง แกน่ะไปกินข้าวไป ชิ่วๆ” โบกมือไล่ เสร็จแล้วหันมายิ้มหวานให้ผม “เจ้าก็ด้วยน้า~


“ไปเถอะครับ อย่าไปสนใจโรคจิตเลย” ว่าแล้วก็ลากมือผมเดินออกจากวงไป จะว่าไปแล้วผมมีความรู้สึกว่าซาวด์คอยดูแลผมอย่างกับพ่อเลย คอยเทคแคร์ตลอดเวลาเลย นี่ถ้าผมเป็นผู้หญิงผมคงหลงรักไปแล้วเนี่ย เฮ้อออ


“เอาล่ะ วาร์ปหลบสายตาคนดูก่อนแล้วกัน” ว่าแล้วก็โบกมือ ร่างเบเรสและลูกน้องหายไปในทันที


“หายไปไหนมากัน เอาข้าวใหม่เรอะ?!” เดฮานส์ตะโกนถามเสียงดัง นี่สรุปทุกคนไม่ได้มีใครสนใจเลยใช่ไหมเนี่ย?? ขนาดลี่จังยังเขมือบข้าวผัดอย่างสบายใจ


“เปล่าครับ พอดีผมเจอคนรู้จักนิดหน่อยน่ะครับ เลยเข้าไปทักทาย”


เป็นซาวด์ที่เอ่ยแก้ตัว เจ้าตัวดึงมือผมไปกุมแน่นจนผมหันไปมองอย่างแปลกใจ ชายหนุ่มผู้ที่ปกตินอบน้อมและสุภาพกลับดูน่าเกรงขามขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก


“ลี่จังชอบข้าวผัดมากเลยยย เอาอีกๆ” ลี่จังกระโดดดึ๋งอยู่ในจาน ตามตัวเต็มไปด้วยเศษข้าว


“รีบกินเถอะครับ การสอบรอบสองน่าจะใกล้เริ่มแล้ว….


ตุ่ง ตุง ตุ้ง ตุ๊ง ~~


ประกาศๆ ขอให้ผู้เข้าสอบที่ทำการสอบภาคปฏิบัติเรียบร้อยแล้ว เตรียมตัวเข้าห้องสอบภาคทฤษฎี ตามห้องสอบที่ระบุไว้ ภายในเวลา 30 นาที จะทำการเริ่มสอบค่ะ”


เดี๋ยวสิ ผมยังไม่ได้ทานข้าวสักคำเลยนะ ล้อเล่นกันรึเปล่า


โรงอาหาร….หวังว่าจะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะมีเรื่องเกิดขึ้นที่นี่นะ




 

นี่มันง่ายกว่าที่คิดอีกนะเนี่ย


ผมมอง ข้อสอบ ที่โผล่ขึ้นมาและเปลี่ยนเป็นข้อต่อไปภายในเสี้ยววินาที ถ้าคุณกำลังนึกถึงข้อสอบในความคิดของคุณล่ะก็ ลืมมันไปได้เลย เพราะด้วยวิวัฒนาการของเวทมนตร์ หน้าจอที่ปรากฏตรงหน้าถือว่าเป็นเรื่องจิ๊บจ๊อยมาก


ข้อสอบจะขึ้นมาทีละข้อเริ่มจากง่ายไปหายาก โดยจะมีเครื่องตรวจจับความคิดเราโดยจะเปลี่ยนข้อทันทีที่เราคิดคำตอบนั้นในใจ ไม่สามารถย้อนกลับมาได้ ถ้าตอบถูกคำถามจะยากขึ้น แต่ถ้าตอบผิดคำถามจะอยู่ในระดับที่เท่าเดิมหรือง่ายลงนิดหน่อย โดยจะทำการสุ่มคำถาม 100 ข้อ จากคลังคำถามทั้งหมด 100,000 ข้อ ทำให้โอกาสลอกคำตอบกันนั้นยากมาก เพราะเพียงแค่คิดในใจว่าจะแอบดู สัญญาณเตือนก็จะดังขึ้น


ตลอดเวลา 3 ชม.ที่ผ่านมา ผมเห็นผู้เข้าสอบโดนลากออกจากห้องไปเยอะเลยล่ะ


คำถามค่อนข้างจะจิปาถะ ถามแบบครอบจักรวาล แต่ยังดีที่ผมเคยเห็นผ่านตาในหนังสือที่เคยอ่าน เลยนั่งทำแบบไม่ค่อยจะเครียดเท่าไหร่


“หมดเวลาทำข้อสอบ”


เสร็จข้อสุดท้ายพอดี เหมือนเขากะเวลามาให้คิดแบบไม่ต้องทบทวนเลยนะเนี่ย


หน้าจอทั้งหมดดับวูบ บางคนยิ้มโล่งอก บางคนจิตตก ในขณะที่บางคนก็นั่งเฉยๆไม่มีความยินดียินร้ายอะไรเหมือนผม


เสร็จสิ้นการสอบล่ะครับ วันนี้มีแต่เรื่องที่ วันธรรมดาๆ ไม่เจอทั้งนั้นเลย


ผมบิดขี้เกียจก่อนจะยันตัวลุกขึ้น เดินเอื่อยๆตามคนที่ทยอยออกจากไป พอหัวสมองโล่งปุ๊บ รายการสิ่งที่ต้องทำมันก็ผุดขึ้นมาเป็นลำดับเลย


คุยกับซีล(ที่ลืมไปเลย) คุยกับอาจารย์ พาลี่จังไปกินข้าว ทำอาหารให้พิลล์ ดูแลสวน….


จะว่าไป ของที่พวกพืชในเรือนกระดิ่งแก้วให้มา ไม่ได้ใช้เลยแฮะ


คิดไปคิดมา กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็เดินมาจนถึงนอกอาคารสอบแล้ว เห็นลี่จังนั่งอยู่บนหัวของซาวด์เด่นเป็นสง่าอยู่ไกลๆ


“เป็นไงครับ ทำได้รึเปล่าครับ” คนผมน้ำตาลทองเดินตรงรี่เข้ามาหา พร้อมกับหัวแดงเทาที่เดินปะทะฝีปากตามกันมา


“พนันกันมั้ยล่ะ ถ้าฉันคะแนนมากกว่านาย นายต้องทำตามที่ฉันขอหนึ่งอย่าง” เดฮานส์จ้องตาสีเทาดำอย่างท้าทาย อีกฝ่ายยกมือขึ้นดันดั้ง(เพราะไม่มีแว่น)ก่อนจะเหน็บกลับ


“ฉันไม่คิดว่าคนอย่างนายจะเอาชนะฉันได้หรอก เพราะอย่างนั้น ถ้าฉันชนะ นายต้อง….” ชะโงกหน้าเข้าไปเกือบติด พร้อมกับขยับปากพะงาบๆ แต่คนตัวโตกว่าดันแข็งค้าง


เหมือนผมจะเห็นว่าหูของเดฮานส์แดงๆนะ??


“อย่าไปสนใจพวกเขาเลยครับ คุณเซโรว์พักที่ไหนเหรอครับ” ซาวด์มองภาพคู่รัก(?)ตรงหน้าอย่างเฉยชา ก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้ผม


“มีที่พักแล้ว” ก็ตึกผอ.นั่นแหละ ไปไหนไม่ได้ “นายล่ะ? แล้วครูเซสไปไหน”


“ผมเพิ่งมาถึงวันนี้ครับ เลยยังไม่ได้จองโรงแรมไว้เลย ครูเซสดูเหมือนจะกลับไปกลับพี่ชายของเขาครับ เห็นยืนรอรับอยู่ตรงประตูเมื่อกี้”


“เฮ้! ซาวด์” เดฮานส์ตะโกน รอยยิ้มบิดเบี้ยวพิกล “นายไปหาที่นอนเอาเองละกัน ฉันว่าฉันต้องรีบกลับแล้ว” พูดจบก็รีบลากเรเทลเดินออกไปจากวงทันที ทิ้งหนุ่มหน้ายิ้มยืนยิ้มยิ้มแรง


“พวกมัน….” พึมพำเสียงเบา ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างไปอีก “เซโรว์ครับ ผมขอไปอยู่ด้วยได้ไหม”


ผมมองตาสีเขียวตองที่หันมาสบตาปริบๆ คำนวณถึงความเป็นไปได้ที่จะเอาซาวด์เข้าไปในตึกนั้น มันก็เท่ากับว่าความลับเรื่องผมก็อาจจะแตกได้ เอาไงดีล่ะ??


“เซรี่จ๋า พาเจ้านั่นมาด้วยแหละ”


พิลล์? ส่งกระแสจิตมาได้ยังไงเนี่ย ผอ.นี่งานว่างขนาดนั้นเลยหรอ


“ว่างกับเซรี่คนเดียวแหละ ฮิฮิ ไม่ต้องห่วง เจ้านั่นรู้ อะไรๆ หลายอย่างเลยล่ะ”


“ก็ได้ครับ ตามผมมาสิ” ผมถอนหายใจ หันไปพูดกับซาวด์ที่มีลี่จังนอนอยู่บนหัว หืม?


แล้วเครอสล่ะ หายไปไหน ตั้งแต่เมื่อไหร่ (นี่เพิ่งสังเกตแฮะ)


“เครอสไปหา อะไร กินนิดหน่อยน่ะครับ” ซาวด์ยิ้มจาง “เดี๋ยวมันก็ตามกลิ่นผมเจออยู่ดี”


ทำไมผมมีความรู้สึกว่า “อะไร” ของซาวด์แลดูจะไม่นิดหน่อยยังไงไม่รู้


ผมคงคิดมากไปเองสินะ


 



“เซรี่~~~ เค้าคิดคิดตัวเองน้า!!!


เสียงโหยหวนนำมาก่อนตัว ผมมองเห็นร่างสูงของชายผู้ได้ชื่อว่าเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดของโรงเรียนพุ่งทะยานออกมาจากตึกหรูที่ผมกำลังจะเดินเข้าไป ดูไปดูมาคล้ายกับสุนัขตัวโตที่พุ่งหาเจ้าของชะมัด


ปั่ก!!


“สวัสดีครับ พิลเลนีอาร์ ไม่ได้เจอกัน นาน นะครับ”


ผมมองฝ่ามือที่ถูกยกขึ้นมาขวางใบหน้าของคนหัวทองก่อนจะหันกลับไปมองซาวด์อย่างแปลกใจ นี่ซาวด์ก็รู้จักพิลล์ด้วยหรอ


“เคยเจอกันเมื่อหลายปีก่อนครับ พ่อแม่พวกเรารู้จักกัน” หันมาตอบยิ้มๆ ผมแอบคิดว่าซาวด์อ่านใจผมได้นะ คือแค่หันไปมองนิ่งๆก็ตอบตรงคำถาม


“เซรี่ เค้าอยากกินเปรี่เปรี่ สเต็กสีรุ้งอ่ะ ทำให้กินหน่อยยย นี่ฉันอุตส่าห์สั่งเนื้อเปรี่เปรี่เกรดเอคุณภาพเยี่ยมส่งตรงมาเลยนะ” พิลล์ร้องโอดครวญ แต่ดันไปเพิ่มความสนใจให้ลี่จังซะได้


“อะไรคือเปรี่เปรี่ ลี่จังอยากกินๆ” กลายเป็นเด็ก(?)สองคนร้องแข่งกันแล้วล่ะครับ


“เซโรว์ไปทำอาหารก่อนก็ได้ครับ เดี๋ยวผมดูแลลี่จังเอง”


งั้นก็โอเค ผมก็อยากลองทำเนื้อเปรี่เปรี่เองเหมือนกัน


 



“ไม่ได้เจอกันซะนานเลยนะ ซาวด์น้อย หรือจะให้เรียกว่า ซาวาเรียร์ดีล่ะ”


“เรียกซาวด์ดีแล้วล่ะ ไม่ต้องเรียกชื่อนั้นเลย แล้วก็หยุดเกาะแกะเซโรว์ได้แล้ว”


“ว้าวๆ ควรจะอัดเสียงไว้ให้เซรี่ดูดีมั้ยน้า~ ว่าหนุ่มน้อยพ่อพระที่แสนจะสุภาพ แท้จริงเป็นคน แบบนี้ น่ะ คิกๆ”


หลังจากแผ่นหลังของเซโรว์หายไปจากทางเดินแล้ว ซาวด์ปล่อยลี่จังลงแล้วบอกให้ลี่จังเข้าไปรอในห้องนั่งเล่นก่อน ทิ้งสองหนุ่มยืนประจันหน้ากัน


“ท่านมาตาตาบะสบายดีไหม” ซาวด์ที่ตอนนี้สลัดคราบหนุ่มเรียบร้อยออกอย่างสิ้นเชิงเอ่ยถามเสียงเรียบ “แต่ผมว่าคงไม่สบายเท่าไหร่ เพราะมีบุตรที่น่าปวดหัวอย่างคุณ”


“นั่นสินะ ท่านแม่ยังบ่นอยู่ทุกวันนี้เลยล่ะ ฮะๆ แล้วทางโน้นล่ะ นายไปก่อเรื่องวุ่นวายอะไรอีก ถึงโดนถีบหัวส่งมาถึงเฮเลเนียสนี่ได้”


“ต่อให้ผมไม่บอก จิ้งจอกเจ้าเล่ห์ อย่างคุณน่าจะเดาได้นะ”


“เดาได้แล้วยังไง ไม่ได้แล้วยังไง สุดท้ายมันก็หนีความจริงว่า เจ้าถูกถีบออกมาอยู่ดี ฮ่าๆๆๆ”


“คีย์ทำพันธสัญญาไปแล้ว” นัยน์ตาสีเขียวเรืองแสงวาบ พิลเลนีอาร์ที่กำลังหัวเราะอยู่หยุดชะงัก


“คีราลลอสน่ะเหรอ?” คิดพลางลูบคาง “ยังเป็นไอ้บ้าที่น่าถีบเหมือนเดิม”


“อย่าพูดโดยไม่ดูตัวเอง” อีกคนเหน็บ “พันธะแรกกำเนิดขึ้นแล้ว และขอบอกไว้ก่อน ผมจะไม่ยอมตกเป็นรองใคร” พูดจบแล้วหมุนตัวเดินเข้าห้องไปในทันที


“เฮ้ย....เดี๋ยวสิ! เราก็ไม่ยอมหรอกนะ!” จิ้งจอกเจ้าเล่ห์ยืนอึ้งไปพักใหญ่ก่อนจะตะโกนเสียงดัง


“ชู่วว.....เบาๆสิครับ ถ้าเกิดเซโรว์ได้ยินขึ้นมาจะทำไงล่ะ” ซาวด์หันมาเอานิ้วจุ๊ปาก


“อย่ามาสตอ ไอ้เจ้าชาย อุ๊!” เผลอหลุดเรียกด้วยความเคยชินก่อนจะโดนหมอนปากอัดหน้าเต็มๆ


“กรุณาอย่าเรียกเจ้าชายครับ มันน่ารังเกียจ” ชายหนุ่มเลิกคิ้วเบะปาก “ผมเกลียดตำแหน่งนั้นที่สุด เป็นไปได้อย่าได้พูดมันขึ้นมาอีกนะครับ” พูดจบก็ปิดประตูใส่หน้าเสียงดัง


“หึๆ ไม่ให้เรียกเจ้าชาย แล้วจะให้เรียกอะไรล่ะ ยศในอนาคตเหรอไง ฮะๆๆ จอมมาร ” พึมพำกับตัวเองก่อนจะสะดุ้งกับตาเขียวๆ (เขียวจริง)ที่มองลอดผ่านช่องประตูออกมา


“ถ้าคุณเรียกแบบนั้น ผมจะเรียกบ้าง คุณ ราชันย์ภูต


“โอเคๆ ยอมแล้ว” ว่าที่ ราชันย์ภูต ยกมือสองข้างยอมแพ้ “เค้าไปดูเซโรว์ทำเปรี่เปรี่ดีกว่า ฮิฮิ”


ซาวด์นั่งมองร่างสูงไปจนลับสายตา มือข้างหนึ่งลูบหัวลี่จัง ส่วนอีกข้างเรืองแสงเป็นสีเขียวแกมทอง ก่อนที่ของบางอย่างจะปรากฏขึ้นมา


“เครอส ออกมา ฉันรู้ว่าแกอยู่ที่นี่”


“มีเรื่องอะไรอีกล่ะ ซาวาเรียร์” เสียงทุ้มต่ำดังอย่างไร้ที่มา แต่ซาวด์เพียงแค่เหลือบสายตาไปมองหลังแจกันทรงสูง ก่อนจะแค่นเสียงเหอะออกมา


“เลิกเรียกข้าอย่างนั้นสักที” มือกำของในมือไว้แน่น “เอานี่ไป พาลี่จังไปด้วย”


แท่งหยกสีหม่นถูกโยนไปทางแจกันอย่างรวดเร็ว แต่ก่อนที่มันจะทำแจกันแตก มือมือหนึ่งก็คว้าเอาไว้ได้หวุดหวิด ร่างสูงของชายหนุ่มผมยาวปรากฏตัวขึ้น มืออีกข้างคว้าลี่จังที่นอนหลับไม่รู้เรื่องขึ้นมา


“ห้องนอนฉบับพกพา” ชายหนุ่มผมยาวเอ่ย มองของในมือตัวเอง “เหอะ เอาลี่จังไป จะได้ไม่มีก้างขวางคอล่ะสิ ข้าล่ะเบื่อพวกแผนสูง”


ซาวด์ยิ้ม ยิ้มแบบไม่สื่อความหมายใดๆ ชายหนุ่มเอนกายพิงโซฟาอย่างสบายใจ ส่งสายตาว่าให้รีบไปได้แล้วกลายๆ


ชายผมยาวหรือเครอส ชักสีหน้าใส่เล็กน้อย ก่อนจะอุ้มสไลม์สีชมพูแล้วแว้บหายไป


“สเต็กสีรุ้งเสร็จแล้ว...ลี่จังไปไหน”


เซโรว์เดินเข้ามาพร้อมกับ “ปลิงสีทอง” ที่เกาะไหล่ตามมาด้วย ซาวด์ยิ้มก่อนจะอธิบาย “ผมฝากให้เครอสพาไปนอนแล้วครับ ท่าทางจะง่วงเอาการอยู่”


“ง้านเหรอออ” เสียงปลิงบางตัวลอยมาตามลม


“งั้นไว้ค่อยทำให้ลี่จังทานคราวหน้าละกัน” เซโรว์ผงกศีรษะกับความคิดตัวเอง


“คุณเซโรว์นี่เหมือนคุณแม่จริงๆเลยนะครับ” ซาวด์เปรยขึ้นมา “ผมไม่มีแม่ ขอเซโรว์มาเป็นแม่ของผมได้มั้ยล่ะครับ”


เกิดเดดแอร์ขึ้นมากะทันหัน พิลเลนีอาร์อ้าปากค้างมองบทสนทนาตรงหน้า ฝ่ายเจ้าของคำพูดไม่ได้สะทกสะท้านกับปฏิกิริยาที่เกิดขึ้น ยังคงยิ้มใสๆ(?)เหมือนถามว่าเย็นนี้กินอะไรประมาณนั้น


“ไม่ได้หรอกแม่ของแต่ละคนมีแค่คนเดียวเท่านั้น เสียใจด้วยนะ ผมเข้าไปแทนที่แม่ตัวจริงไม่ได้หรอก...” ริมฝีปากสีชมพูซีดขยับ ก่อนจะเม้มแน่น “แต่ถ้าเป็น แม่ทูนหัวก็น่าจะพอได้”


ตึง! โครม!


สองผู้ยิ่งใหญ่(?) สะดุดอากาศหัวทิ่ม พิลเลนีอาร์รีบโผเข้าไปเกาะเซโรว์แน่น


“ไม่ได้น้า~ เซรี่จะเป็นแม่ทูนหัวใครไม่ได้ทั้งน้านนน ฮือออ”


“แม่ทูนหัวเหรอครับ ฮึฮึ” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้น “ถือว่าไม่เลวๆ” ว่าแล้วก็พยุงตัวขึ้นมานั่ง ลงมือหั่นเสต็กตรงหน้า ปากก็พึมพำบางอย่างที่คนธรรมดาไม่อาจเข้าใจ


“หึหึ คืนนี้เอาแบบไหนดีเข็มขัดโซ่ห่วงเอาไงดี….


“ไม่ได้น้า เซโรว์ ห้ามๆๆๆๆ ไม่งั้นให้ฉันร่วมด้วย(?) ไม่งั้นไม่ยอมมม”


เซโรว์ยืนถือถาดมองคนสองคนที่แสดงกริยาต่างกันโดยสิ้นเชิง ในใจยังคงสับสนว่าตัวเองพูดอะไรผิดไป แม่ทูนหัวนี่ไม่ใช่แม่เลี้ยงหรอกหรอ??


หารู้ไม่ว่า ภาพตรงหน้าถูกฉายไปยัง ผู้เฝ้ามอง ที่อยู่เบื้องหลัง



 


จ้าวมายาเริ่มเดินเข็มนาฬิกาแล้วขอรับ”


“......” ผู้นั่งอยู่บนบัลลังก์ขยับนิ้วเล็กน้อย ในมือมีลูกแก้วที่กำลังลอยและหมุนอยู่เคว้ง


“ทางทีมกระเรียนแดงรายงานมาว่า มีผู้บุกรุกเข้าสนามสอบอย่างไม่ชอบมาพากล คาดว่าน่าจะเป็นฝีมือของ องค์กรนั้น ขอรับ”


“....ไปได้แล้ว” เสียงนั้นหวานใส ผู้ที่กำลังแจ้งสารอยู่รีบเก็บปากเก็บคำและถอยตัวออกไปในทันที


ร่างในเงามืดทอดสายตามองผ่านผืนน้ำที่ใสราวกับกระจก ภาพของชายหนุ่มผู้มีผมสีม่วงอมเทารกรุงรังปรากฏขึ้นมา ในนั้นไม่มีแค่เขา กลับมีชายสองคนยืนและนั่งอยู่ข้างๆด้วย


“จอมมารกับราชันย์ภูตก็ด้วย? ท่าทางจะรู้เรื่องแล้วด้วยสินะ” คนผู้นั้นหยุดหมุนลูกแก้ว ก่อนจะยกมันขึ้นมาแล้วกัดลงไปเต็มแรง ลูกแก้วที่เหมือนจะแข็งกลับแหว่งไปเหมือนผลไม้ มันคือ ผลไม้แห่งความอุดมสมบูรณ์


“ส่งหน่วยสอดแนมออกไป ให้รองฯรักษาการณ์แทนข้าชั่วคราว” พูดลอยๆเหมือนพูดคนเดียว แต่ทุกคนรับทราบดี “ส่วนเรา....จะไปตาม พี่ชาย กลับมา”

 





“กลับมาแล้วล่ะ ฟารัลกลับมาแล้วจ้า!


“หุบปากก่อนได้มั้ย? ไอ้ดำ” เสียงผู้หญิงเอ่ยขัด “ภารกิจของฉันยังไม่เสร็จ”


“เอสเมรัลด้าคนสวย คนหล่ออย่างฉันเนี่ยนะดำ? ว่าแต่....ของรางวัลล่ะครับ” ยิ้มแสยะ


“คงจะไม่ใช่ตอนนี้ ฟารัล” เสียงชายหนุ่มอีกคนดังแทรก


“อะไรอีกอ่ะ เอสเตบัน อุตส่าห์กลับมาพักยาวสักที ขอหอมแก้มคนสวยก่อนไม่ได้เหรอ”


“หัวหน้าเรียกให้นายไปพบ เอเรเดโร


…..อีกแล้วเหรอ ดิออส” บ่นพึมพำกับตนเอง “นำทางไปสิ คุณอัศวินศักดิ์สิทธิ์”


ชายหนุ่มนามเอสเตบันโค้งตัวรับ ก่อนจะเดินนำหน้าชายผิวแทนไป


นัยน์ตาสีทองสว่างเหลือบมองรอบกายเพียงชั่วครู่ ก่อนจะก้าวเท้าเดินตามเข้าไป รอยยิ้มหยันเผยออกมาก่อนจะยกมือแตะอกด้านขวาของตัวเองอย่างแผ่วเบา


“ข้ากลับมาแล้ว แซงทัวริโอ้




รู้สึกเหมือนใช้เครื่องหมาย ' ' เยอะมากเลยตอนนี้

ตามชื่อตอน คนรอบตัวเซโรว์เราไม่ธรรมดาซักคน แต่หารู้ไม่ คนที่เป็นศูนย์กลางคนธรรมดาได้ย่อมประหลาดที่สุด

2-3 วันนี้ว่างมาก จึงมาลงได้ แต่คาดว่าสุดสัปดาห์ยาวไปจนถึงวันจันทร์ติดภารกิจสำคัญยิ่งชีพ อาจจะแว้บตัวหายไป

ขอบคุณทุกคอมเมนท์ ทุกโหวต แฟนคลับทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้นะคะ

ถึงตอนนี้ ย้ำว่าเรื่องนี้ไม่ใช้ตัวละครใช้แล้วทิ้งแน่นอนค่ะ ทุกคนมีบทที่สำคัญของตัวเองทั้งนั้น

ปล. ซาวด์นี่มัน....(ละไว้ในฐานที่เข้าใจ) เรื่องนี้ยังไม่ใช่ SM นะคะ555

ปล.2 สำหรับเซน้อย....กอด จูบ(ที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ปาก) ลูบ คลำ ถือเป็นเรื่องธรรมดามากกก เพราะน้องชายทำอยู่ทุกเช้าอ่ะ

Crystalsphere


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

420 ความคิดเห็น

  1. #402 riwterm (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 13:36
    อ่านแล้วงงนิดนึง แต่ก็สนุกดีค่าา^-^
    #402
    0
  2. #338 kanmanee38 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 13:30
    ปริษณาเยอะเกินนน คนอย่างเรานี่อ่านไม่รู้เรื่องงง จำชื่อใครไม่ได้ซากกกกกคน
    #338
    0
  3. #297 readerRoma (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 09:41
    อรั้ยยย แม่ทูนหัววว โรมเอฟินนน โรมเอช๊อบบบชอบ
    #297
    0
  4. #286 honey-candy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 09:59
    ซาวด์นายเอสหรอออออ5555
    #286
    0
  5. #201 alisia-w- (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 20:58
    เรเทลกับเดฮานส์คู่กันสินะ >///<
    #201
    0
  6. #102 korinasai (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2559 / 00:21
    คีย์นี่แบบว่า โผล่มาแปปเดี๋ยวรังสีพระเอกจับมากกก
    ได้จุ๊บหน้าผากเซโรว์ แถมได้พันธะสัญญาแรกอีกต่างหาก
    #102
    0
  7. #101 mothergod (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 21:13
    กรี๊ดๆๆๆ ฮาเร็มมม ช๊อบชอบบ รักไรน์อะ มาจุ๊บที>3< ชอบเรื่องนี้~!! เซโร่ไมน่ารักงี้ แม่ทูลหัว?? ไมไม่เป็นพ่อทูลหัวละ!!// รออยู่นะค๊าาา
    #101
    0
  8. #100 nampetch1405 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 20:39
    สารภาพว่าจำตัวละครไม่ค่อยได้เยอะเกิน แบบจะนึกตลอดว่า มันเป็นใครว่ะ
    #100
    1
    • #100-1 crystal-sphere(จากตอนที่ 12)
      1 มิถุนายน 2559 / 11:40
      ไม่ต้องจำเยอะแยะค่า เดี๋ยวบทแต่ละคนจะทยอยออกมาเรื่อยๆ
      ลบตัวละครที่มีอยู่ในหัวออก ช่างมัน5555
      #100-1
  9. #99 2JP_2550 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 18:46
    ใครนักเนี่ย 555555 แบบ...
    อ่านไปขมวดคิ้วไป ในใจก็
    ตั้งคำถามว่า "ใครว่ะ" =^=
    #99
    0
  10. #98 a-dark-devil (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 17:51
    อั้ยยะ ตอนนี้มีตัวละครลึกลับโผล่ออกมาซะเยอะเลย คึคึ
    #98
    0
  11. #97 TOT (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 16:46
    ม่ายยยยยนะไม่ยอม ไม่ยอมให้มีคู่รองหรอกพวกนายทุกคนต้องชอบ รัก หลง เซโรว์คนเดียวเท่านั้น!!!!!! ห้ามมาวนใจคนอื่นนะ
    #97
    0
  12. #96 poompooi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 16:23
    แม่ทูลหัว555 น่าร้ากกกก~~~~ คิดคนละอย่างแล้วความหมายนิต่างกันเปนกิโล คึคึคึ แต่ตัวละครโผล่มาเพียบอ่าาาา ซาวน์เป็นจอมมาร ปลิงสีทองเปนราชาภูติ ส่วนเซย์จังเปนคนธรรมดา??? =?=!!!!
    #96
    0