Zero attraction ช่วยสนใจผมน้อยๆลงหน่อยเถอะครับ (Yaoi/ BL , Harem)

ตอนที่ 10 : การเป็นคนธรรมดาข้อที่ 6 ต้องหัดโชว์สกิลตัวเองซะบ้าง (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,861
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    12 มิ.ย. 59



การเป็นคนธรรมดาข้อที่ 6 ต้องหัดโชว์สกิลตัวเองซะบ้าง

สกิลทำอาหารหรือสกิลบู๊กันแน่ครับ?



“ว้า~ โดนจับได้ซะแล้ว ไม่สนุกเลย คิกๆ”


“ให้คะแนนเขาไปแล้วสินะ” แอเรียลปิดเปลือกตาลง “เปิดภาพเซโรว์ขึ้นมา”


“เราว่าเดี๋ยวก่อนนะ” คนที่เงียบเสียงไปนานเอ่ยขัด “ลองดูนี่ก่อนสิ”


ปัดเอาหน้าจอที่ตนดูอยู่ขึ้นมาเป็นหน้าจอใหญ่ สองนางฟ้าขมวดคิ้วมองอย่างสนใจ


“จัดการเสร็จแล้วความเร็วพอๆกับสองคนแรกเลย” หญิงสาวผู้เงียบขรึมเอ่ย “มีอะไรผิดปกติงั้นเหรอ พิลล์?”


“ปกติน่ะสิ...ปกติจนเกินไปเลยล่ะ” พิลเลนีอาร์แสยะยิ้ม “ครูเซส กราดิเนเลีย ลูกของนักโบราณคดีที่หายตัวไปอย่างลึกลับ คิวอาร์ กราดิเนเลีย ไม่มีใครรู้ว่าแม่เด็กเป็นใคร เวทย์ที่ถนัดเป็นเวทย์ที่ใช้ร่วมกับอาติแฟกต์ (Artifact) เมื่อกี้เขาแค่เอาดาบยาวนั่นฟันตัวฟังไจเวิร์ม แค่รอบเดียวตายคาที่ หึหึ”


“น่าสนใจดีนะคะ” โฟร์เรียลยิ้มหวาน “แต่ฉันว่าคุณไม่น่าจะสนใจขนาดนั้นกับแค่เด็กคนนี้”


“ตาไวดี” ชายผมทองหัวเราะหึ “ซาวด์ คลอเดียน คิดว่าเขาเป็นใคร”


“เดาไม่ได้หรอก” แอเรียลตอบเสียงเรียบ “ตัวตนของเขาก็คงทัดเทียมกับ พวกเรา


“นั่นสินะ เจ้านั่นวางแผนอะไรกันนะ” พิลเลนีอาร์ยิ้มเยาะ “ปีนี้มีแต่เรื่องน่าสนใจแฮะ”


“และที่น่าสนใจสุดคงจะเป็นเซโรว์น้อยสินะคะ คุณผอ.”


“แล้วคิดว่ายังไงล่ะ คนที่ทำให้ทั้งเรากับสอง ราชา สนใจได้คงไม่ธรรมดาเท่าไหร่ละมั้ง~


“แค่พลังที่คุ้มครองเขาอยู่ก็ไม่ใช่เรื่องเล่นๆแล้วค่ะ” ใบหน้างดงามเผยรอยยิ้มอ่อนใจ


“ตูมมมม!!!


“เกิดอะไรขึ้น?” มองจากหน้าจอเต็มไปด้วยควันโขมง ผู้เฝ้าดูทั้งสามรีบขยายจอขึ้นมาดูทันที


 “เดี๋ยวก่อนนะ” ดวงตาสีอำพันจับภาพอะไรบางอย่างได้ “นั่นมันเวทย์คำสาป”


“จะให้ลงไปช่วยเลยมั้ยคะ” โฟร์แตะที่ใบหูเบาๆ “ทางหน่วยดูแลความปลอดภัยแจ้งมาว่ามีผู้บุกรุกยังไม่ทราบจำนวน กระจายไปตามสนามสอบต่างๆ โจมตีผู้เข้าสอบด้วยศาสตร์ต้องห้าม ทางหน่วยรักษาไม่สามารถดึงตัวกลับมาได้เพราะติดเวทย์บางอย่างดักเอาไว้ค่ะ”


“ความผิดพลาด...มีคนบุกรุกสนามสอบ” นัยน์ตาสีแดงวาวโรจน์ “แอร์ โฟร์ รีบไปรักษาความสงบที่ห้องกรรมการก่อน ฝากบอกเรซิ่นด้วยว่าอย่าตื่นตูม ส่วนทางนี้เราจัดการเอง”




=====มาต่อละจ้า=====




สวัสดีครับ เจอกันอีกแล้ว หลังจากที่ผมหายไปหลายหน้ากระดาษ(?)


เซโรว์คนเดิม เพิ่มเติมคือลี่จังที่เกาะอยู่บนหัวครับ


ทันทีที่ทุกคนแยกย้าย เด็กน้อยตาแป๋วก็คืนร่าง ปุ้ง! กลายเป็นสไลม์ตัวจิ๋วไต่ขึ้นไปแล้วมุดเข้าไปในหมวกเชฟของผม หาที่อยู่ให้ตัวเองได้ภายในเวลาไม่ถึงนาที


“มาม้า ลี่จังหิวอีกแล้วอ่ะ”


นี่เป็นอีกปัญหาระดับชาติของผม เนื่องจากขนมหวานที่ครูเซสหามาถูกลี่จังกิน(เขมือบ)จนหมดไปเมื่อนาทีก่อน แถมเจ้าตัวยังบอกอีกว่ารู้สึกไม่อิ่มเลย จะกินขนมหวานมากกว่านี้ไม่ได้แล้วด้วย เดี๋ยวฟันจะผุเอา เลยเป็นปัญหาใหม่ว่าผมควรหาอะไรให้ลี่จังกินดี


“ลี่จังอยากกินเนื้อสัตว์….


“ใช่แล้ว! เนื้อสัตว์” ผมเอากำปั้นทุบฝ่ามือ ปิ๊งไอเดียขึ้นมาทันควัน


“แต่ผมคิดว่าลี่จังเป็นสัตว์กินพืชซะอีก….ว่าแต่ขนมหวานนี่นับเป็นอะไรกันล่ะ?” ผมพึมพำกับตัวเอง แต่อย่างน้อยถ้าทำอาหารที่เป็นเนื้อให้กินก็น่าจะอิ่มเร็วขึ้นนะ


“ลี่จังกินได้ทุกอย่างงง ลี่จังชอบกินอะไรแปลกใหม่”


“งั้นเดี๋ยวผมลองย่างเนื้อธรรมดาให้ลี่จังกินก่อน แล้วจะลองทำเป็นอาหารอย่างอื่นดีไหม?” ผมมองสอดส่องหา เนื้อ ทว่ารอบตัวผมนอกจากทุ่งหญ้าโล่งๆแล้วไม่มีอสูรตัวใดโผล่มาเลย


“ลี่จังได้กลิ่นเนื้อแหละ” สไลม์สีชมพูตัวน้อยโผล่หน้าออกมาจากใต้หมวกเชฟ


“เนื้อ? แถวไหนล่ะ บอกทางผมหน่อยสิลี่จัง”


“ทางนี้ๆ” ลี่จังกระโดดพรวดออกมา “ตามลี่จังมาเล้ยยย!


ลี่จังกระโดดดึ๋งๆนำผมเดินมาจนถึงต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง เป็นต้นไม้ที่ไม่ใหญ่มาก แต่ที่แปลกคือมันอยู่กลางทุ่งหญ้าโดดๆอยู่ต้นเดียว เดินมาจนถึงก็ยังไม่เห็นวี่แววของสัตว์อสูรซักตัว


“ไหนล่ะลี่จัง? เนื้อของลี่จังน่ะ” ผมกวาดสายตามอง


“นี่ไงๆ ในโพรงนี่ไง” สไลม์ปีนขึ้นมานั่งบนไหล่ผม ยืดเจลสีชมพูเล็กๆที่คาดว่าน่าจะเป็นมือออกมา และชี้ไปยังโพรงใต้ต้นไม้ อย่าบอกนะว่าผมต้องมุดโพรงลงไปน่ะ


“ตัวอะไรเหรอ ตัวตุ่น?”


“มาม้าลองกระแทกเท้าดูสิ”


ฟังดูไม่น่าไว้ใจยังไงชอบกล แต่ถึงกระนั้นก็ต้องทำเพราะอย่างน้อยตัวที่อยู่ในรูนี่ได้คงไม่ใหญ่มาก แถมลี่จังแนะนำมา เนื้อคงจะอร่อยอยู่หรอก


ว่าแล้วก็กระแทกเท้าเบาๆ


ตึก!


ครืนนนนนนนนน


แผ่นดินไหวขนาดย่อมเกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ผมเอนตัวนิดหน่อยก่อนจะกลับมายืนมั่นคง แผ่นดินเริ่มปริแตกเป็นริ้วๆ โอเค ผมขอคืนคำ ที่บอกว่าตัวที่อยู่ในรูตัวจะไม่ใหญ่....


“กรี๊ซซซซซซซซซซซ”


เจ้าตะขาบตัวนี้น้องๆงูหลามเลยล่ะ


“ลี่จัง หลบเข้าไปในหมวก” งานนี้ผมคงต้องออกแรงนิดหน่อยล่ะนะ แต่ก่อนอื่นต้องระวังลี่จังซะก่อน เกิดร่วงไปตอนกำลังสู้อยู่คงช่วยลำบาก ทันทีที่ลี่จังเข้าไปหลบในหมวกเชฟ ผมก็ปิดมันลงพร้อมออกคำสั่ง


ZZ 243 กางบาร์เรียร์ป้องกันขั้นสูงสุด แอเรียภายในอุปกรณ์”


หมวกเชฟเปลี่ยนสีจากขาวกลายเป็นสีดำขอบแดง เสียงร้องแง้วๆของลี่จังหายไปในทันที ระบบนี้ปิดกั้นทุกอย่างจากภายนอก ตอนคิดครั้งแรกซีลยังบ่นเลยว่าออกแบบมาได้ยังไง คนข้างในไม่มีทางเห็นสิ่งที่เกิดภายนอก ผมก็ยังไม่ได้แก้ไขระบบนี้สักที


“สู้กับตะขาบ แถมยังต้องเอาเนื้อมันมาทำอาหาร ต้องพยายามหลีกเลี่ยงเวทย์ที่ทำให้คุณภาพเนื้อเสีย แล้วต้องรีดพิษมันออกมาให้หมด” ผมทวนกับตัวเอง


ฟังดูไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ ผมกลอกตา ควรใช้อะไรดีล่ะ?


“ถ้าจะทำลายเปลือกแข็งๆของมัน คงต้องใช้ไอ้นั่นล่ะนะ” สองมือเรืองแสงสีม่วงอ่อนออกมาก่อนจะแตกออกเป็นรูปร่างของ….ค้อน ค้อนที่เขาใช้ทุบก้ามปูนั่นล่ะ


ดูเหมือนเจ้าตะขาบจะโกรธมากเลยล่ะครับ


มันโผล่ขึ้นมาจากรูเต็มตัว ผมก็เพิ่งจะเห็นว่าตัวมันอวบและหนามาก แถมยังยาวเกือบๆ 6 เมตร มันเอาหางของมันล้อมรอบตัวผมเอาไว้ หัวเตรียมตัวจะฉกเข้ามาทันที


ผมกระโดดถอยหลังหลบเจ้าตะขาบยักษ์ที่พุ่งเข้ามาจะงาบหัวก่อนที่จะง้างค้อนในมือแล้วฟาดลงไปกลางตัวมันเต็มแรง


เปรี้ยง!


มันกรีดร้องด้วยความโกรธ เจ้าตะขาบยักษ์รีบมุดลงรูหนีอ่าว? อย่าเพิ่งหนีสิ!!


ผมรีบตามมันไป แต่ยังไม่ได้ทันจะทำอะไร เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นจากใต้ดิน ก่อนที่เสียงนั้นจะหายไป….หายไปเฉยเลย


“อุ๊บ! อ่า~~ อากาศข้างบนสดชื่นจังเลย”


หัวสีน้ำตาลเข้มโผล่พรวดขึ้นมาจากรูนั่น ผมกำค้อนในมืออย่างระวังตัว ใครกัน?


“ตะขาบตัวนั้นเสียงน่ารำคาญชะมัด หูฉันนี่พังไปหมดแล้ว อ่า ดูสิเสื้อผ้าเปื้อนหมดเลย” เขาทำเป็นปัดไปตามเนื้อตามตัวทั้งๆที่เสื้อคลุมยาวที่ใส่ไม่ได้เปื้อนสักนิด ไม่เหมือนคนที่ลงรูเลย


“คุณเป็นใครกันครับ แล้วตะขาบล่ะไปไหน”


“หืม? นายเป็นใครกัน ทำไมดูซกมกกว่าฉันที่เพิ่งขึ้นจากรูซะอีก” เขาคนนั้นยกมือขึ้นลูบหัวก่อนจะบ่น “ดูสิ ขนาดผมของฉันยังเปื้อนไปหมดอย่างนี้เลย”


แสดงว่าสีน้ำตาลนั่นคือสีดินสินะครับ


“ถ้าคุณฆ่าเจ้าตะขาบตัวนั้นไปแล้ว ผมขอซากมันหน่อยครับ”


“อยากได้ก็เอาไป ว่าแต่นายจะเอาไปทำอะไรอ่ะ ยังไงนายก็คงไม่ได้คะแนนจากมันแล้วล่ะ เพราะฉันฆ่ามันไปแล้ว” มือของชายปริศนาล้วงลงไปในรูและกระชาก ซาก ตะขาบขึ้นมาทั้งตัว


อื้อหือ เอาอะไรปาดครับ แผลเรียบเนียนมาก ดีจริงๆ แบบนี้ผมก็ได้เนื้อนี้คุณภาพดีเลยน่ะสิ


“ขอบคุณมากนะครับ เอาล่ะลี่จัง ยกเลิกบาร์เรียร์ ผมจะทำตะขาบย่าง ตะขาบผัดเผ็ด ต้มยำหัวตะขาบให้กินนะ” แถมน่าจะเหลือไว้ทำได้อีกหลายเมนูเลยล่ะครับ


“เดี๋ยวนะ นายจะบอกว่าเอาเจ้าตัวนี้ไปทำอาหาร? แล้วให้เจ้าก้อนวุ้นนั่น???” ชายแปลกหน้าทำหน้าพิลึก แถมยังชี้ไปที่ลี่จังอีก


“ลี่จังเป็นสไลม์สีชมพูต่างหาก อย่าเรียกว่าก้อนวุ้นนะ!” สไลม์สีชมพูพองแก้มออก สีเปลี่ยนเป็นแดงแจ๋ ท่าทางจะโกรธน่าดู


“คร้าบๆ ไหนๆก็ไหนแล้ว ขอฉันกินด้วยคนสิ”


ผมมองเขานิ่งๆ ถือว่าตอบแทนที่ช่วยฆ่าเจ้าตะขาบแล้วกัน


ผมดีดนิ้วทีหนึ่ง ค้อนในมือเรืองแสงก่อนจะเปลี่ยนเป็นปังตอขนาดใหญ่ ตรงดิ่งเข้าไปแล่เนื้อของตะขาบยักษ์อย่างสบายใจ ขยับนิ้วอีกที หม้อต้มน้ำก็ออกมา


“ลี่จัง ฉันชื่อฟารัลนะ เรียกพี่ฟารัลสุดหล่อซิ” เสียงคนนั่งรอกินดังขึ้นมาแว่วๆ


“ฟารัล” อีกตัวตอบกลับ “ลี่จังไม่เรียกพี่หรอก แล้วฟารัลไม่เห็นจะหล่อตรงไหนเลย”


“อะไรกัน~ อย่างฉันนี่นะจะไม่หล่อ เอ้อ คุณพ่อครัว แล้วนายล่ะชื่ออะไร”


ผมควบคุมอุณหภูมิน้ำในหม้ออย่างตั้งใจ ส่วนมืออีกข้างก็หันไปตั้งเตาเตรียมย่างเนื้อ อืม ขาดเครื่องปรุงสินะ แล้วลี่จังชอบกินรสชาติแบบไหนกัน?


“ลี่จังชอบกินเผ็ด เค็ม หวาน หรือจืดๆ” ผมหันไปถามลี่จัง เจ้าตัวตาเป็นประกาย


“กิน กินได้หมดเล้ยยยย” ผมว่าต่อให้เนื้อดิบๆลี่จังคงจะเขมือบเข้าไปแน่นอน


“ฉันชอบกินเผ็ด เอาแบบเผ็ดร้อนเครื่องเทศหนักๆนะ” เครื่องเทศที่มีอยู่ไม่น่าไหวนะครับ


ขออธิบายหน่อย ที่ผมบอกว่าเวทย์ของผมเสก อะไรก็ได้นั้น มันมีขอบเขตในตัวมันเองเหมือนกัน คือผมต้องเคยสัมผัสของสิ่งนั้นมาแล้ว และต้องจำรายละเอียดที่สำคัญของมันได้อย่างแม่นยำที่สุดเท่าที่จะทำได้ และต้องไม่เป็นสิ่งมีชีวิตด้วย อย่างเครื่องเทศ สัมผัสของของที่ผมเสกขึ้นกับของจริงยังไงก็ไม่เหมือน ถึงแม้ผมจะความดีเลิศขนาดจำได้ทั้งสีและรสชาติก็ตาม


“ผมมีเครื่องเทศที่เน้นเผ็ดร้อนอยู่ประมาณ 5 ชนิด นายกินได้รึเปล่า”


“ฉันไม่เรื่องมาก แค่อยากรู้ว่าเนื้อตะขาบมันเป็นยังไงเท่านั้นเองน่า” โบกไม้โบกมือแล้วหันกลับไปหยอกลี่จังต่อ แลดูเป็นไม้เบื่อไม้เมายังไงชอบกล


ใช้เวลาประมาณไม่ถึง 5 นาที ด้วยประสิทธิภาพการใช้เวทมนตร์ร่วมกับการทำอาหารของผม เมนูเนื้อตะขาบ 3 เมนูก็ออกมาให้ 1 คน กับ 1 ตัวได้ยลโฉม


“นี่คือตะขาบคลุกเครื่องเทศย่าง อันนี้คือต้มยำหัวตะขาบ ส่วนจานนี้คือตะขาบผัดเผ็ด ค่อยๆกิน” พูดยังไม่ทันจบ สองหัวก็พุ่งเข้ามารุมทึ้งหัวตะขาบอย่างเอาเป็นเอาตาย คือเข้าใจนะว่าเป็นของแรร์ แต่ไม่ต้องแย่งกันขนาดนั้นก็ได้มั้ง


“ฟารัลอย่าแย่งลี่จังนะ! อันนี้ของลี่จังมาม้าทำให้” สไลม์สีชมพูรีบเปลี่ยนร่างเป็นเด็กน้อยแล้วเอามือทั้งสองข้างยึดขอบจานตะขาบผัดเผ็ดไว้แน่น


“ลี่จังใจร้าย~~ เค้าแค่ขอลองชิมเอง” อีกฝ่ายแกล้งบีบน้ำตาทั้งๆที่มือยังเกาะขอบจานแน่น


เหมือนดูเด็กทะเลาะแย่งของเล่นกันเลยครับ


“ฟารัลอ้วนแล้ว! ดำด้วย! กินเยอะๆไม่ดีหรอก” สะบัดมือตีมือของคนฉวยโอกาสหยิบตะขาบย่างขึ้นมา ฟารัล(ตอนนี้เริ่มจำชื่อได้แล้ว)แสร้งทำเป็นร้องโอดโอย


อันที่จริงผมว่าฟารัลอะไรนี่ไม่ใกล้เคียงกับคำว่าอ้วนเลยนะ คือเสื้อตัวในของเขาเป็นเสื้อครึ่งตัว เผยหน้าท้องที่กล้ามขึ้นเป็นลอน ไม่มีไขมันส่วนเกินบนร่างกายส่วนไหนเลยทั้งๆที่น่าจะเป็นสายกินจุ ส่วนเรื่องดำ ผมเรียกสีผิวอย่างนี้ว่าสีน้ำผึ้งนะ แถมมันยังตัดกับตาสีทองสว่างจ้านั่นอีกด้วย


ติ๊ง!


ระหว่างนั่งดูพวกเขากินกันอย่างเอร็ดอร่อย เสียงข้อความก็ดังขึ้น

 

ภารกิจ “หิวทำลายล้างโลก”

ระดับความยาก A+

เนื้อหา : พาสไลม์สีชมพู “ลี่จัง” ไปหาของกินจนกว่าจะอิ่ม

รางวัล : คะแนนพิเศษ 100 คะแนน

ระยะเวลา : ตลอดการสอบภาคทฤษฎี

ความคืบหน้า : 550/1000

Special Quest: ค้นหาไข่สีรุ้ง(??)

ความคืบหน้า: 4/5

 

แสดงว่าทุกคนหาไข่ครบแล้วสินะ เร็วจังเลย คนรอบตัวผมมีแต่คนไม่ธรรมดาทั้งนั้นเลย


“ฮ่า~~ อิ่มจัง” ฟารัลนั่งลูบพุง(ที่ไม่มี) “นายพ่อครัวทำอาหารสุดยอดไปเลยน๊า~


“ผมชื่อเซโรว์ไม่ได้ชื่อพ่อครัว” หรี่ตามองลอดผ่านกลุ่มเส้นผม


“อ้า เซโรว์ก็เซโรว์ เซเซน้อยๆ” อีกฝ่ายฮัมเพลงล้อเลียน ก่อนจะร้องโอ๊ยเมื่อโดนลี่จังกระโดดอัดหัว


“ห้ามว่ามาม้านะ!” เยี่ยมมากลี่จัง


พูดถึงลี่จัง ตอนนี้สไลม์ตัวจิ๋วไม่จิ๋วอีกแล้ว เหมือนว่าการกินทำให้มันวิวัฒนาการกลายเป็นสไลม์สีชมพูไซส์ยักษ์ ชนิดที่เด็กคนหนึ่งสามารถขึ้นไปนั่งได้เลยทีเดียว แต่ที่ผมสงสัยคือ บน(ส่วนที่คิดว่าน่าจะเป็น)หน้าผากของลี่จัง มีปานสีชมพูเข้มรูปมงกุฎปรากฏขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุหลังจากที่กินเจ้าตะขาบเข้าไปแล้ว ถูเท่าไหร่ก็ไม่ออก


ZZ 243 เปิดแผนที่ติดตามตัว” นี่เป็นอีกระบบที่ผมยังไม่เคยลองใช้ เพราะไม่เคยมีคนที่ต้องมานั่งติดตามแบบเรียลไทม์สักที แผนที่สามมิติฉากขึ้นมากลางอากาศ คนที่นั่งตรงข้ามผิวปากอย่างสนใจ ก่อนจะชะโงกหน้าเข้ามามองจุดหลากสีที่กำลังเคลื่อนมารวมกัน


“ว้าว นี่มันเจ๋งชะมัดเลย อะไรคือ ZZ 243 น่ะ ขอไว้ใช้บ้างได้เปล่าเนี่ย”


เรื่องอะไรผมจะให้ล่ะ ของคนอื่นเดี๋ยวผมก็ริบคืนเหมือนกันนั่นแหละ


“แผนที่นี้ระบุตำแหน่งได้ทุกคนเลยรึเปล่า? คงไม่สินะ” ดวงตาสีทองเปล่งประกายแปลกๆ


“ถ้ามีเครื่องติดตามก็สามารถตามได้ว่าแต่ถามทำไม”


“ก็ไม่มีอะไรมากหรอก อ๊ะ! ถึงเวลาแล้ว” คนผิวแทนแสร้งทำเป็นมองนาฬิกาข้อมือทั้งๆที่ไม่มี


“เวลาอะไร” ผมเงียบเสียงไปเมื่อสังเกตถึงความผิดปกติรอบตัว ลมที่พัดอ่อนหยุดพัดไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แต่ที่เห็นชัดสุดคงจะเป็น….ต้นไม้ที่ขึ้นโดดๆต้นเดียวต้นนั้น


“เวลาที่ด้านนอกส่งสัญญาณมาน่ะสิ” รอยยิ้มแสยะปรากฏขึ้นมุมปาก


ลี่จังกระเถิบเข้ามาชิดตัวผมอย่างลืมตัว สายตาทั้งสามคู่จับจ้องไปที่ต้นไม้ต้นนั้น จากต้นไม้ใหญ่ที่ใบเคยเขียวขจี บัดนี้กลับค่อยๆเปลี่ยนสีเป็นสีดำสนิททั้งที่ใบไม่ร่วงหรือเหี่ยวเลยแม้สักนิด ลำต้นบิดตัวโค้งงอจนกลายเป็นช่วงตรงกลาง และตรงกลางรูนั้น มือเหี่ยวแห้งก็โผล่ขึ้นมาราวกับโผล่ขึ้นมาจากพื้นน้ำ


“ลาก่อนนะ เซโรว์ ไว้พบกันใหม่ ตอนนี้ฉันมีงานต้องไปทำนิดหน่อยล่ะนะ”


ฟารัลตรงหน้าผมแลดูแปลกไป เส้นผมสีน้ำตาลเข้มยาวประบ่าค่อยสีจางลงจนกลายเป็นสีเทาอ่อนจนเกือบขาว เสื้อคลุมสีมอซอในตอนแรกกลายเป็นเสื้อโอเวอร์โค้ตสีดำประณีต เจ้าตัวหยิบหมวกทรงสูงที่โผล่ขึ้นมากลางอากาศก่อนจะสวมมันลงไป


“ไว้มากินใหม่นะ บ๊ายบาย~


“ตูมมมม!!!


ดวงตาสีทองที่สบกับผมแลดูมีความสนุกซ่อนอยู่ ก่อนที่มันจะหายไปพร้อมเสียงระเบิดดังเข้ามาแทนที่ ควันกลุ่มใหญ่บังทัศนวิสัยไปจนหมด ผมไอค่อกแค่กก่อนจะคว้าลี่จังมากอดไว้กับตัว


“แฮ่กๆๆๆ” เสียงบางอย่างดังขึ้นที่ข้างใบหู


ผมหมุนตัวถอยหลังอย่างรวดเร็ว ควันที่ค่อยๆจางลงทำให้ผมเห็นชัดขึ้น ไม่มีฟารัลแล้ว มีแต่เอ่อ ผมควรจะเรียกมันว่าศพเดินได้หรือคนต้องคำสาปดีล่ะ เพราะภาพที่เห็นคือร่างมนุษย์ธรรมดา ติดตรงที่ผิวหนังเป็นสีเทาซีดๆ ดวงตากลวงโบ๋ แถมทั่วทั้งตัวเต็มไปด้วยอักขระเรืองแสงสีแดงเลือดอีกต่างหาก


“นั่นซอมบี้นี่นามาม้า” ลี่จังตะโกน “รสชาติแย่มาก เหม็นเปรี้ยวอีกมาม้า อย่าเอามาทำอาหารนะ”


“แฮฮฮฮฮฮ่” เสียงลอดผ่านปากเละของมันไม่ได้ชวนพิศวาสเลยสักนิด ดูเหมือนมันจะฟังที่ลี่จังพูดออกอีกด้วย เจ้าซอมบี้(ผมควรเรียกตามลี่จังสินะ)อ้าปากกว้าง…..อี๋ ทุเรศที่สุด


“ชุดป้องกันผมจะไม่มีวันโดนน้ำลายน้ำเหลืองมันแน่ๆ” รีบเสกชุดป้องกันทั้งชุดขึ้นมาใส่ จนตอนนี้ผมเหมือนหุ่นยนต์เลยล่ะ “ลี่จังเข้ามาอยู่ในหมวกป้องกันเชื้อโรคนี่เร็ว”


ยังไม่ทันที่ลี่จังจะโดดเข้ามา เจ้าซอมบี้ก็ตวัดนิ้วเน่าๆนั่นมาที่ตัวผมอย่างแรง จนทำให้ผมต้องถอยหลังไปตั้งหลัก แต่ที่โชคร้ายคือลี่จังหล่นออกจากบ่าของผมไป กระเด้งไปบนพื้นก่อนจะนอนแอ้งแม้ง


“ลี่จัง จุกอ่ะ เพิ่งกินมา อาหารยังไม่ย่อยเลย” เอ่อ เหมือนผมจะกังวลไปหน่อย


เผลอคิดเรื่อยเปื่อยไปแวบเดียว เจ้าซอมบี้ก็วิ่งกระเผลกๆเข้าไปกระชิดตัวสไลม์ที่น้อยหงายแถมยังบ่นไม่รู้เรื่องรู้ราว หยิบลี่จังขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัวและบีบแน่น


อ๊ะ! อย่าทำอะไรลี่จังนะ!


ผมขมวดคิ้วจนเป็นปม มือเริ่มเรืองแสงสีม่วงอ่อนก่อนจะขึ้นเป็นรูปร่างไม้แทงขยะ!


ของสกปรกสมควรถูกเก็บที่สุด คิดแล้วก็รีบทะยานตัวเข้าไป ยกเหล็กแหลมขึ้นเสียบมันจนมิดด้าม


“อ๊ากกกกก!!!


คงคิดล่ะสิว่าเหล็กแหลมนี่เป็นไม้แทงขยะธรรมดา ความจริงผมลงอาคมแก้คำสาปกับอาคมปลดปล่อยวิญญาณลงไปด้วย เลยเป็นอย่างที่เห็น ร่างนั้นเหี่ยวลงในอึดใจเดียว ก่อนจะกลายเป็นเศษฝุ่นปลิวไปกับสายลม ผมถอนหายใจพร้อมกับย่อตัวลงอุ้มลี่จังขึ้นมา


“เป็นอะไรมั้ย ลี่จัง เจ็บมากไหม” ผมลูบตัวสไลม์ที่ยังสั่นไม่หยุด นัยน์ตาสีแดงอ่อนคลอน้ำตา


“ไม่ ไม่ ลี่จังไม่เจ็บเลย ลี่จังเหม็นแสบจมูก” นี่คือสั่นเพราะเหม็นเหรอครับเนี่ย


“ไม่เป็นไรแล้ว มันไปแล้ว


โฮกกกกก


ตัวบ้าอะไรอีกล่ะเนี่ย?!


ผมเงยหน้ามองหมาป่าตัวใหญ่กว่าปกติ รูปร่างเพรียวบอบบางแต่ดูแข็งแกร่งตรงหน้า เส้นขนสีส้มอมชมพูกับนัยน์ตาสีน้ำตาลไหม้ทำให้ผมนึกตงิดใจขึ้นมาแปลกๆ


ผมว่าผมคุ้นๆนะ ต้องเคยเห็น ตัวอะไร สักอย่างที่มีขนสีนี้แน่ๆ


“เครอส เซโรว์เป็นยังไงบ้าง” เสียงซาวด์ดังออกมาจากเครื่องมือสื่อสาร


“ปลอดภัยดี เจ้ารีบจัดการให้เสร็จไป เจ้าหนู” เสียงเครอสตอบ หืม?


“เดี๋ยวนะ ใช่แล้ว เครอสไง” ที่มีสีขนสีนี้น่ะ “เดี๋ยวนะ นี่เครอสพูดได้ด้วยเหรอ??” ผมมองหมาป่าตัวใหญ่ตรงหน้าอย่างสับสน ก็รู้หรอกนะว่าสัตว์อสูรระดับสูงจะสามารถพูดภาษามนุษย์ได้ แต่เครอสนี่ ภายนอกแค่ตุ๊กตายัดนุ่นเองไม่ใช่เหรอ


“แล้วเจ้าไม่สงสัยบ้างหรือไงว่าทำไมลี่ถึงพูดได้”


นั่นสินะ ลี่จังเป็นแค่สไลม์เอง จะเรียกว่าสัตว์อสูรระดับสูงได้ยังไงกัน


“ประกาศ เกิดเหตุฉุกเฉินมีผู้บุกรุกเข้าสนามสอบ ขอให้ผู้เข้าสอบทุกคนระวังตัวและพยายามเลี่ยงการปะทะ ทางกรรมการกำลังพยายามดึงตัวผู้เข้าสอบออกจากการสอบค่ะ ทางโรงเรียนกำลังดำเนินการจัดการผู้บุกรุกค่ะ”


“พวกนั้นมาถึงแล้ว” เสียงเครอสดังตัดเสียงหญิงสาวประกาศ


เงาสี่สายพุ่งตรงเข้ามาหาผมอย่างรวดเร็ว เรเทลรีบสั่งอย่างเร่งรีบ “เอาไข่ออกมาเร็ว ทุกคนเลย”


ไข่สีรุ้งสี่ใบถูกหยิบขึ้นมาในมือ ไข่ทั้งสี่สั่นเล็กน้อยแต่กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น


“ไข่ใบที่ห้าล่ะ!” ครูเซสหันมาถลึงตาใส่ผม “นายไม่ได้หามันมารึไงกัน?!


“แย่ล่ะ” เรเทลเดาะลิ้น “งั้นรีบทำอาหารเดี๋ยวนี้เลย เราไม่รู้ว่าโรงเรียนจะดึงเราออกบ้าเอ๊ย!


จะทำการตัดออกจากระบบภายใน 10 วินาที 10…9…8…


“ไฟโลกันตร์!” เดฮานส์ตะโกน ไข่ทั้งสี่ใบถูกไฟสีส้มแดงไหม้และดับในพริบตา ทุกคนรีบทุกเปลือไข่ให้แตกแล้วยัดเข้าปากลี่จังที่อ้าปากกว้างรอรับไข่สี่ใบพร้อมกัน


“อ้ามมมมม”


3…2…1….ทำการตัดออกจากระบบ


สุดท้าย...สรุปผมได้โชว์สกิลทำอาหารรึยังเนี่ย


ไข่สีรุ้ง……สุดท้ายก็ได้เป็นแค่ไข่ปิ้ง น่าสงสารแกจริงๆ เฮ้อออ……


แปะเบาๆ ใครเอ่ย? โอ้ย แซ่บบบ


มีคำถามอยากจะให้ช่วยตอบค่ะ คือมีความรู้สึกว่าตอนนึงของเรายาวมากกกกก อยากทราบว่าผู้อ่านสนใจแบบไหนมากกว่ากันระหว่าง

1. อัพตอนยาวแบบเดิม ลงทีเดียวเลย100% แต่จะเว้นช่วงประมาณ 3-5 วัน

2. อัพตอนยาวแบบเดิม แต่แบ่งลงเป็น % อาจจะมาถี่ขึ้นอีกหน่อย(ค่อยๆแต่ง กระดึ๊บๆ)

3. แบ่งตอนเป็นหลายตอน สมมติว่าตอนยาว 1 ตอนก็แบ่งเป็นตอนสั้นลง 2 ตอนไรงี้ ความถี่จะพอๆกับแบบ 2 ต่างแค่แบ่งเป็นหลายตอน

ช่วยๆกันคอมเมนท์เข้ามาหน่อยนะคะ สำหรับนักเขียนหน้าใหม่ต้องการกำลังใจและความคิดเห็นจริงๆค่ะJ

รักคนอ่านทุกคนนะคะ ขอบคุณที่โหวตและ Add Fav. มานะคะ เค้ารักตัวเองที่สุดเลยย

Crystalsphere



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

420 ความคิดเห็น

  1. #412 icejimkim9568 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 20:05
    แบบแรกค่ะ
    #412
    0
  2. #311 petch22446688 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 16:53
    แบบแรกค่ะ
    #311
    0
  3. #284 honey-candy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 09:35
    แบบแรกจ้า ชิบอ่านแบบยาวๆสะใจดี อิอิ
    #284
    0
  4. #78 nightsza (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 20:55
    แบบที่ 1 จ้า ลงทีเดียว 100% เล้ยยย
    #78
    0
  5. #77 WeraphatS (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 18:58

    ลงทีเดียวไปเลยยยยยย

    #77
    0
  6. #76 ploypound (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 17:21
    แบบที่ 2 จร้า^^
    #76
    0
  7. #75 mothergod (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 06:42
    อยากอ่านยาวๆ ลงไวๆมีไมอะ5555
    #75
    0
  8. #74 mothergod (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 06:41
    อยากอ่านยาวๆ ลงไวๆมีไมอะ5555
    #74
    0
  9. #73 eyelove123 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 23:18
    อยากได้แบบ2 ค่ะ แต่อย่าลงทีละสิบเปอร์เลยนะคะ อย่างน้อยก็ขอสามสิบ แต่ฮาไข่สีรุ้งมาก สุดท้ายก็กลายเป็นไข่ปิ้ง...
    #73
    0
  10. #72 pop-_- (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 22:01
    แล้วแต่คนเขียนสะดวกเลยคร้า
    #72
    0
  11. #71 poompooi (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 21:18
    แบบ 1 ก็ได้ไม่ก็ 2 อยากอ่านแบบยาวๆมากกว่า555
    #71
    0
  12. #70 lertwarachai (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 20:50
    1.........
    #70
    0
  13. #69 emperor20 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 20:03
    แบบที่ 1 ค่ะ
    #69
    0
  14. #68 anom0206 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 19:56
    แบบ 2 ค่ะ อยากเจอเซเซจังทุกวันเลย //ทำหน้าจริงจัง
    แต่ถ้าเป็นไปได้เอาแบบ 1 รวมกับแบบ 2 ได้ไหมอ่า (เต็มตอน มาถี่ๆ) //หัวเราะ
    #68
    0
  15. #67 a-dark-devil (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 19:54
    แล้วแต่ไรต์เลยยย ลงยังไงเราก็ติดตามมม ><
    #67
    0
  16. #66 bloodnatee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 19:37
    upยาวทีเดียวเลย
    #66
    0
  17. #65 may-meena (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 19:30
    ชอบลงทีเดียวแล้วลงยาวๆเลยจ้า
    #65
    0
  18. #64 phipha (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 18:59
    จะลงยังไงก็ได้ จะลงบ่อยๆลงถี่ๆก็ไม่วากัน
    #64
    0
  19. #63 0000 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 18:36
    ไรท์จ้าาา อย่าได้มีคู่รองเลยนะค่ะ แค่มีรูทของนายเอกตัวหลักคนเดียวพอ ให้มีฮาเร็มเยอะๆ

    ส่วนการอัพแล้วแต่ไรท์เลยค่ะ เรายังไงก็ได้แต่ถ้าที่รีดชอบคือแบบแรกค่ะมาที100 เลยค่ะ
    #63
    0
  20. #62 infazaxin (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 05:21
    อยากเห็นนนนน เเต่งุบงิบไว้ก่อนก็ได้5555ลึกลับดี
    #62
    0
  21. #61 jangdum (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 23:52
    อยากสุดๆเลยค่ะไรท์จัดมาเลยค่ะขอตอนยาวๆหน่อยน่ะค่ะ
    #61
    0
  22. #60 a-dark-devil (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 23:26
    ใครบุกกกก
    #60
    0
  23. #59 Ambrosia (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 22:32
    ต่อค่ะๆ สองราชาที่ว่าเนี้ยใช้รุ่นพี่สองคนนั้นมั้ยค่ะเนี้ย เดานะๆ
    #59
    0
  24. #54 2JP_2550 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 21:07
    ขอเห็นหน่อยสิ อยากเห็น~~
    #54
    0
  25. #53 poompooi (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 18:28
    อยากเห็น!!! ยกมือสุดแขน!!! อยากเหนความเทพของนางบ้างงงงง น้องจะมีบทมั้ยเนี่ยตอนนี้ เราชอบที่ผอ.กับน้องยุด้วยกันนะ คึคึคึ น่ารักดี
    #53
    0