การิน ปริศนาคดีความรัก"สีเทา"

ตอนที่ 51 : บทที่ 46 ย้อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 582
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    29 พ.ค. 61

บทที่ 46

ย้อน

 

ซาตานสาวนั่งอยู่ที่ม้านั่งภายในสวนสาธารณะอันเงียบสงบ ปราศจากผู้คนด้วยความต้องการของเธอ

มีเพียงลัลทริมาเท่านั้นที่เธอรอคอย

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเธอจึงเงยหน้าขึ้นจากสมุดไดอารี เห็นลัลทริมาที่กำลังเดินมาทางนี้จึงยิ้มเจ้าเล่ห์

วันนี้จะเริ่มต้นจากเรื่องอะไรดีน้า~”

ฉันยังไม่หายคาใจเลยเรื่องรุทรกับอายาเมะลัลทริมานั่งลงข้างเมมฟิสโตด้วยใบหน้าเคร่งเครียด

งั้นสิ่งที่เจ้าควรทำความเข้าใจคือจงลืมภาพอายาเมะและรุทรคนเดิมเสีย เพราะสิ่งที่เจ้ากำลังจะเห็นต่อไปนี้คือสิ่งที่ควรจะเป็นไปตั้งแต่แรก ถ้าข้าไม่ทำการแก้ไขบางอย่าง

ทันทีที่เมมฟิสโตกล่าวจบ รอบกายของลัลทริมาก็กลายเป็นสีรัตติกาลอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นภาพห้องเรียนของรุทรและอายาเมะ

เด็กสาวผมสีอ่อนเดินตรงเข้าไปหารุทรที่กำลังทำการบ้านก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาดูสมุดที่เขาเขียน

ภาษาอังกฤษอีกแล้วเหรอ? ให้ฉันช่วยเอามั้ย?’ อายาเมะยิ้มหวานพลางเอาผมทัดหู กลิ่นดอกไม้หอมหวานโชยออกมาจากเสื้อผ้าและร่างกายทุกครั้งที่เธอขยับตัว

ออกไปห่างๆ ฉันมันฉุนรุทรกล่าวโดยไม่แม้แต่จะเหลียวมองเธอ ปล่อยให้เด็กสาวโกรธจนหน้าแดงก่ำ

ฉุนงั้นเหรอ…!? นี่นายล้อฉันเล่นรึไง!’ อายาเมะวางมือลงบนโต๊ะด้วยความโมโห ทั้งที่เธอก็ไม่ได้ฉีดอะไรมากมายดังนั้นสิ่งที่รุทรพูดคือการโกหกอย่างแน่นอน

 

ฉันไม่ได้เกลียดน้ำหอมหรอกนะ...แต่ฉันเกลียดเธอ เกลียดทุกอย่างที่เธอใช้ ทุกอย่างที่เธอสัมผัส

‘….!!!’ อายาเมะกุมมือแน่นก่อนจะเดินกระฟัดกระเฟียดไปนั่งประจำที่ของตนเอง

 

เกลียดฉันนักใช่มั้ย?

คอยดูเถอะ….

ฉันจะทำให้นายชอบฉันให้ได้!!

 

เพราะนิสัยของนางที่มีความสุขกับการเห็นผู้ชายมากมายลุ่มหลงในความงามของนาง เมื่อรุทรไม่เป็นไปดังนั้นนางจึงรู้สึกท้าทายและต้องการครอบครองรุทรยิ่งกว่าใครๆ กว่านางจะรู้สึกตัวอีกทีก็ตกหลุมรักเป้าหมายเข้าเสียแล้ว

 

สุดท้ายคุณหนูก็พยายามตีสนิทรุทรจนได้เป็นเพื่อนสมใจหวัง

 

โดยที่รุทรไม่เต็มใจน่ะนะ....

 

คราวนี้สถานที่เปลี่ยนมาเป็นดาดฟ้าของตึกนิศาพาณิชย์ โดยมีอายาเมะยืนประจันหน้ากับการินด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความขุ่นเขือง

ฉันมีเรื่องอยากขอร้องให้คุณช่วย

เรื่องอะไรฉันต้องช่วยเธอ?’ เด็กหนุ่มผู้มีบรรยากาศอึมครึมเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าไม่พึงพอใจนัก

ฉันอยากให้คุณช่วยแยกของเล่นของคุณออกจาก ผู้ชายของฉันตานั่นชอบยุ่งวุ่นวายกับคุณลัลไม่ใช่เหรอ? ไหนๆ คุณก็คิดไม่ซื่อกับคุณลัลอยู่แล้วทำไมเราไม่ร่วมมือกันล่ะ?’

ลัลทริมาที่ได้ยินดังนั้นใบหน้าก็เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

พูดบ้าอะไรเนี่ยอายาเมะ! การินไม่มีทางตกลงหรอก

 

เอาสิ ฉันตกลง

ไม่ทันขาดคำการินก็ยอมรับข้อเสนอในทันที

หา….!?!”

แล้วแกมีแผนอะไร?’ การินเหยียดยิ้มพึงพอใจ ดีเหมือนกัน เขาเองก็รำคาญรุทรมานานแล้วด้วย

ใบหน้าของอายาเมะปรากฏรอยยิ้มมีเลศนัยขึ้น ก่อนจะยกมือขึ้นกอดอกอย่างเย่อหยิ่งจองหอง

แผนสำหรับวันนี้ก็มีอยู่ว่า…’

 

ภาพบรรยากาศเปลี่ยนไปเป็นโรงอาหาร ลัลทริมามองเห็นร่างของตัวเองที่กำลังเดินออกมาจากห้องน้ำจึงเริ่มงุนงงสงสัย สิ่งที่เธอเห็นอยู่คืออะไร ทำไมเธอจำไม่ได้

และแล้วเด็กสาวก็เห็นอาจารย์ท่านหนึ่งถือป้ายไวนิลที่ถูกม้วนเก็บอย่างเรียบร้อยเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะเอ่ยเรียก

หนูๆ ครูวานหน่อยสิ ช่วยเอาป้ายไวนิลไปเก็บที่ห้องเก็บอุปกรณ์รวมที่ชั้น 1 ทีจะได้มั้ย?’

อ๋อได้เลยค่ะลัลทริมารับป้ายไวนิลนั้นมาและเดินออกจากโรงอาหารไป เธอคิดว่าปล่อยให้เอมกับนีคอยสักแป๊บคงไม่เป็นไรหรอก ถึงแม้จะค่อนข้างไกลก็เถอะ

เมื่อถึงห้องเก็บอุปกรณ์รวมแล้วเด็กสาวถึงเปิดประตูเข้าไปภายใน ก่อนจะพยายามคลำหาสวิตช์ไฟในสภาพที่มองไม่เห็นอะไรรอบตัว

ห้องเก็บของแห่งนี้ไม่มีแม้กระทั่งหน้าต่างมีเพียงพัดลมระบายอากาศที่ไม่ได้เปิดจึงมีกลิ่นเหม็นอับคลุ้งตลบ

นี่ซาตานเธอให้ฉันดูเหตุการณ์นี้หมายความว่ามันต้องมีความสำคัญอะไรใช่มั้ย?” ลัลทริมาเอ่ยถาม

 

ใช่รอดูต่อไปเถอะ

 

แต่แล้วเธอกลับเห็นร่างหนึ่งอยู่ในเงามืด พร้อมกับสัมผัสที่เธอคุ้นเคย….

นั่นการินเหรอ?’

ร่างนั้นเอื้อมมือไปกดเปิดสวิตช์ไฟ เมื่อมองเห็นสภาพห้องโดยรวมเธอจึงเห็นการินกับตุ๊กตาไม้อีกสองสามตัวพร้อมทั้งเศษไม้ที่ถูกแกะสลักหล่นอยู่ตามพื้น

ใช่ ฉันเองมีอะไร?’

อยู่มืดๆ เดี๋ยวก็สายตาเสียหรอก ทำไมไม่เปิดไฟแต่แรกลัลทริมาไม่ได้เอะใจอะไร รีบวางม้วนป้ายไวนิลลงบนกองกล่องกระดาษก่อนจะหันกลับไปหมายจะออกจากห้อง

 

ปัง!!

ประตูที่เธออุตส่าห์เปิดค้างเอาไว้ถูกปิดลงอย่างแรง ลัลทริมาทั้งทุบทั้งตะโกนทำอย่างไรก็เปิดไม่ออก

ใครอยู่ข้างนอกน่ะ!?! เปิดให้หน่อยค่ะ มีคนอยู่ในนี้!’

ตายจริงขอโทษนะคะคุณลัล ฉันทำกุญแจตกหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้อายาเมะตอบกลับมาจากด้านนอก ทั้งที่จริงแล้วเธอยังครองกุญแจอยู่ไม่ได้ทำหายไปไหน ยังไงซะลองอยู่ในนี้ไปก่อนสักวันนึงเดี๋ยวสักเดือนสองเดือนก็วิ่งไปอาเจียนในห้องน้ำเองแหละค่ะ

เดี๋ยวสิอายาเมะอายาเมะ!!’ ลัลทริมาพยายามหมุนลูกบิดประตูอีกหลายรอบแต่ก็ไม่สามารถเปิดได้จึงหันไปถามการิน นี่การิน! นายสะเดาะกลอนเป็นไม่ใช่เหรอ? ช่วยหน่อยสิ

ลัลทริมาเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะเอื้อมมือไปฉุดร่างการินขึ้นมาแต่ก็หนักเกินไป

การิน ขอร้องล่ะ

ไม่ ขี้เกียจ…’ การินตอบด้วยใบหน้าเจ้าเล่ห์ก่อนจะลุกขึ้นยืน เอาจริงๆ ที่ยัยเด็กนั่นบอกก็น่าสนใจดีนะฉันเองก็อยากทำแบบนั้นอยู่ตั้งนานแล้ว

อะไร? หมายความว่ายังไง?’

ใบหน้าเด็กสาวร้อนผ่าวในขณะที่อีกฝ่ายโอบเอวเข้ามาใกล้พร้อมประกบจูบลงมา เธอพยายามขัดขืน ทั้งทุบตีจนมือระบมไปหมดจนสุดท้ายเขาจึงถอนริมฝีปากออก

ถ้าไอ้ขี้เก๊กมันจูบเธอแล้วได้ญาณอาถรรพ์ไปล่ะก็ถ้าฉันได้ความบริสุทธิ์ของเธอก็คงจะได้ญาณอาถรรพ์มาเหมือนกัน

ใบหน้าเด็กสาวซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด แต่แล้วเธอกลับผ่อนลมหายใจออกแล้วจ้องมองอีกฝ่ายด้วยดวงตาเหนื่อยหน่าย

 

ถ้านายได้ญาณอาถรรพ์ไปแล้วไม่มายุ่งกับฉันอีกก็ได้ ฉันยอม

หาาาา!!!! พูดอะไรของเธอน่ะลัล ไม่ได้นะ!” ลัลทริมาอยากจะกรีดร้องกับสิ่งที่ตัวเธอตรงหน้าพูดออกไป ไม่มีทาง! เธอไม่มีวันยกความบริสุทธิ์ให้การินแน่นอน

 

เดินทะลุประตูออกไปสิ

 

เสียงเมมฟิสโตเอ่ยบอกลัลทริมาที่กำลังดูการกระทำของการินต่อร่างตัวเอง ซึ่งเธอไม่พอใจนัก

หา!?! ทำไมล่ะนี่ตัวฉันกำลังโดนทำมิดีมิร้ายอยู่นะ!”

 

จะเดินออกไปดีๆ หรือจะให้แอสทารอสเสกให้ครองรักกับการินตลอดชีวิต?’

 

ได้ยินดังนั้นลัลทริมายิ่งหน้าร้อนหนักกว่าเดิมก่อนจะยอมเดินทะลุประตูออกไปด้านนอก

เธอเห็นอายาเมะเดินออกไปไม่ไกลจึงรีบวิ่งตามไป เด็กสาวคนนั้นถือกุญแจห้องเก็บอุปกรณ์ไว้กับตัวขณะเดินกลับไปที่โรงอาหารที่ต้องใช้เวลาเกือบ 10 นาที

แต่แล้วระหว่างทางเธอก็พบกับรุทรเข้าจนได้

ทำไมมาอยู่แถวนี้?’ รุทรเอ่ยถามขึ้น เด็กสาวจึงเอามือข้างที่ถือกุญแจซ่อนไว้ด้านหลัง

ฉันเอาป้ายไวนิลที่อาจารย์ฝากมาเก็บไปใส่ห้องเก็บอุปกรณ์รวมน่ะอายาเมะตอบด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มก่อนจะเดินไปจับมือรุทร เย็นนี้ไปกินบุฟเฟต์กันมั้ย? เดี๋ยวฉันเลี้ยง

แต่คนที่ฉันเห็นถือป้ายไปเก็บคือลัลทริมารุทรแกะมือของเด็กสาวออก เธอไปทำอะไรไม่ดีมาอีกแล้วใช่มั้ย?’

เปล่าเธอตอบด้วยใบหน้าเรียบเฉย ท่าทางของเธอดูธรรมชาติจนเหมือนคนพูดความจริง

เธอโกหกฉันทำไม?’

นายคิดว่าฉันโกหกงั้นเหรอ? ทำไมล่ะ?’ อายาเมะเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย ดวงตาสีมรกตจ้องมองเข้าไปในดวงตาของรุทรอย่างแน่วแน่ราวกับจะบอกว่าสิ่งที่พูดคือความจริง

 

อย่าทำให้ฉันเกลียดเธอมากไปกว่านี้เลย ฉันขอร้อง

เด็กสาวถึงกับนิ่งไปไม่พูดไม่จาอะไร รู้สึกเจ็บปวดหัวใจจนอยากร้องไห้เสียเดี๋ยวนี้

ซ่อนอะไรไว้ข้างหลัง เอามานี่รุทรแบมือขอสิ่งที่ซ่อนไว้ด้านหลัง ซึ่งคราวนี้เธอตีหน้าสลดยอมยื่นกุญแจวางบนมือรุทรแต่โดยดีก่อนจะโผเข้ากอดรัดตัวเด็กหนุ่มไว้จนแน่น

อย่าไปเลยนะขอร้องล่ะ

ทำไมเธอชอบลดคุณค่าตัวเองแบบนี้นะ…’ รุทรพยายามผลักร่างของเด็กสาวออก เมื่ออายาเมะเห็นว่าการถ่วงเวลาด้วยวิธีนี้ไม่ได้ผลจึงตัดสินใจใช้วิธีอื่นแทน

อ๊ะ คราวที่แล้วนายเลี้ยงไอติมฉันนี่ เดี๋ยวฉันเลี้ยงนายคืนสองเท่าเลยอายาเมะจับมือรุทรจัดการลากให้ยอมเดินตามมา

เฮ้ย ปล่อยยย!’ รุทรสะบัดมือของเด็กสาวออก นี่ถ้าลัลทริมาเป็นอะไรขึ้นมานะ ฉันจะถือว่าเป็นความผิดเธอ!’

สายตาขุ่นเคืองมองเด็กสาวมีผู้ใบหน้าเรียบเฉย แต่ดวงตาสีมรกตคู่งามกลับเต็มไปด้วยอารมณ์โทษะ เธอสูดลมหายใจเข้าปอดเล็กน้อยก่อนผ่อนลมออกมาและเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความโกรธา

ได้นายเกลียดฉันมากนักก็เอาเลย ถ้าจะเหมารวมว่าเพราะฉันคนเดียวคุณลัลถึงอยู่ในห้องเก็บของนั่นก็เชิญ ถ้าอยากเข้าไปขัดจังหวะมากนักก็แล้วแต่นายนะ ฉันขอให้นายพึงระลึกไว้อย่างเดียว….’

 

คุณลัลยอมที่จะเป็นฝ่ายถูกกระทำเพราะเขาไม่ได้รักนายไงล่ะ

อะไรหมายความว่ายังไง?’

ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด คำพูดจากอีกฝ่ายยิ่งตอกย้ำให้รู้สึกเจ็บปวดทั้งที่ตนก็รู้อยู่แก่ใจ

อยากรู้มากนักก็ไปที่ห้องเก็บของสิอายาเมะตอบด้วยน้ำเสียงไม่พึงพอใจและดวงตาแข็งกร้าว เธอมองรุทรที่หันหลังให้และรีบวิ่งหนีเธอไปด้วยความรู้สึกขมขื่นจนน้ำตาเริ่มไหลออกมาจากความเศร้าและความเกลียดชัง

ทำไมล่ะรุทรทำไมถึงเป็นคุณลัลไม่ใช่ฉัน? ฉันไม่เพียบพร้อมที่ตรงไหน?’

 

คนอย่างคุณสมควรที่จะหายไปซะ

คนที่ควรตายตั้งแต่แรกคือคุณไม่ใช่ฉัน!!

 

ลัลทริมาที่ได้แต่ยืนมองอยู่ห่างๆ เริ่มรู้สึกผิด เพราะเธอเป็นต้นเหตุถึงทำให้ความสัมพันธ์ของรุทรและอายาเมะเป็นแบบนี้

 

แล้ว...เจ้าไม่คิดจะตามรุทรไปเหรอ?’

 

เมมฟิสโตเอ่ยถามขึ้น ลัลทริมาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ถอนหายใจออกมา

ฉันขี้เกียจวิ่งตามรุทรแล้วอ่ะ เหนื่อย

 

โอเค งั้นรอเดี๋ยว

 

เป๊าะ!

ทันทีที่ได้ยินเสียงดีดนิ้วลัลทริมาก็มาปรากฏตรงหน้าห้องเก็บอุปกรณ์รวมโดยมีรุทรยืนไขกุญแจอยู่ข้างๆ

แล้วจะให้ฉันเดินตามแต่แรกทำไมเนี่ย? ฉันเหนื่อยเป็นนะ

 

ปัง!!

ประตูถูกเปิดด้วยความรุนแรงและความหัวร้อนของรุทร แต่เมื่อได้เห็นภาพตรงหน้าก็ทำให้ช็อกจนใบหน้าที่โกรธจนแดงก่ำกลับซีดเผือดลงในทันที

ร่างของลัลทริมาที่นอนอยู่ใต้อาญัติของการินที่ท่อนบนเปลือยเปล่า เจ้าของเรือนผมสีดำร้องขึ้นด้วยความตกใจก่อนจะหยิบเสื้อนักเรียนของเด็กสาวที่กองอยู่ข้างกายห่มให้ลัลทริมาที่ร่างกายท่อนบนสวมเพียงเสื้อชั้นในด้วยความร้อนรน

เฮ้ย!!! เข้ามาได้ไง!?!’ การินผละตัวจากลัลทริมาทันทีและรีบหยิบเสื้อนักเรียนขึ้นมาสวมดังเดิมโดยไม่ติดกระดุม

ฉันต่างหากที่ควรจะถามนั่นแกกำลังทำอะไร!?!’

ความรู้สึกหลายอย่างผสมปนเปกันอยู่ในอก ทั้งความโกรธ หึงหวง และเสียใจ

ทำอะไรน่ะเหรอ? แค่นี้ก็ไม่รู้งั้นเรอะ?’ การินเหยียดยิ้มเยาะหยันและค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเดินตรงไปหารุทร แกนี่มันตัวจุ้นจ้านจริงๆ….ชอบยุ่งแต่เรื่องของคนอื่นจ้องแต่จะขโมยของเล่นของฉัน

 

ถึงแกไม่เข้ามาขวางยังไงยัยโง่ก็สมยอมอยู่แล้ว ไม่เชื่อก็ลองถามดูสิ

การินพูดเพียงเท่านั้นก็เดินออกจากห้องเก็อุปกรณ์ไป ทิ้งให้เด็กหนุ่มอยู่กับรุ่นพี่ของเขาเพียงลำพัง

นี่เธอ…’ รุทรมองลัลทริมาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด แต่อีกฝ่ายกลับมีใบหน้าที่ร้อนผ่าวและยิ่งกระชับเสื้อนักเรียนที่คลุมร่างตัวเองไว้แน่นขึ้น

อย่ามองนะ…!’

รุทรที่ได้ยินดังนั้นใบหน้าก็เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมา ก่อนจะหันหลังเพื่อให้ลัลทริมาแต่งตัวให้เรียบร้อยเสียก่อน

บอกฉันทีว่าที่ฉันเห็นเป็นเรื่องเข้าใจผิด

แม้เขาจะรู้ดี….แต่เขาก็ยังหลอกตัวเองด้วยการถามสิ่งที่เขารู้อยู่แก่ใจ

เธอทำแบบนี้ทำไม…? หมอนั่นบังคับเธอใช่มั้ย? มันข่มขู่เธอใช่มั้ย!?’

เด็กสาวไม่ได้ตอบอะไร ใบหน้าหม่นหมองด้วยความรู้สึกผิดก่อนจะละมือจากการติดกระดุมเสื้อเม็ดสุดท้าย

ทำไม…!?’ รุทรหันกลับมาด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความขุ่นขึ้ง เขากุมมือทั้งสองแน่นด้วยความคับแค้นใจที่ผู้หญิงที่ตนรักถูกล่วงเกิน ฉันจะไปพูดกับผอ. ให้เอง…!’

ไม่ได้นะ!’

ทำไมอีก!? เธอห่วงภาพลักษณ์ของเธอมากกว่าความบริสุทธิ์งั้นเหรอ? เพราะอะไรล่ะลัลทริมาเธอเป็นบ้าอะไร!!’ รุทรโมโหจนใบหน้าแดงก่ำขณะตวาดใส่เด็กสาวที่ยิ่งทำหน้าอมทุกข์มากขึ้นเรื่อยๆ

 

ฉันยอมการินเอง เขาไม่ได้บังคับอะไรฉันเลย

คำตอบของเด็กสาวทำให้เขาเข้าใจทุกอย่างและนึกถึงคำพูดที่อายาเมะได้กล่าวไว้

 

‘คุณลัลยอมที่จะเป็นฝ่ายถูกกระทำเพราะเขาไม่ได้รักนายไงล่ะ’

 

เขาเข้าใจแล้ว

ในหัวใจของลัลทริมามันไม่มีเขาอยู่ตั้งแต่แรก

อย่าเอาเรื่องการินเลยนะฉันขอร้องล่ะเธอก้มหน้าด้วยความรู้สึกผิดจนไม่กล้ามองใบหน้าของรุทรที่ยิ่งเจ็บแค้นในตัวเพื่อนของเขา

 

เพราะเธอเธอคนเดียวที่ทำให้ลัลทริมาต้องเจอเรื่องแบบนี้!

 

ตั้งแต่วันนั้นความรู้สึกของรุทรที่มีต่อนางก็เปลี่ยนไป

 

คราวนี้ลัลทริมาอยู่ในห้องเรียนของรุทรกับอายาเมะเช่นเคย เพียงแต่ท่าทางของคนในห้องเปลี่ยนไปเหมือนเป็นคนละวันกันเท่านั้น

บรรยากาศที่ดูชุลมุนวุ่นวายและเสียงโหวกเหวกโวยวายเช่นนี้คงจะเป็นเวลาเลิกเรียน

รุทร! ไปกินหมูกระทะกัน เดี๋ยวคนสวยเลี้ยงเอง~’ อายาเมะกล่าวชวนรุทรที่นั่งข้างๆ ด้วยน้ำเสียงสดใส แต่รุทรกลับลุกขึ้นยืนพร้อมหยิบกระเป๋าสะพายเดินหนีเธอไปจึงได้แต่ตะโกนไล่หลัง นี่! ทำไมรีบกลับนักล่ะห๊ะ?’

ไม่ใช่เรื่องของเธอ อย่ายุ่งมากนักจะได้มั้ย?’ รุทรหันกลับมาตอบด้วยน้ำเสียงห้วน สร้างความไม่พอใจให้อายาเมะเป็นอย่างมาก จนเธอหยิบกระเป๋าของตนแล้วรีบเดินตามรุทรไป

อ้าวนี่รอด้วยสิอายาเมะ!” ลัลทริมาที่เพิ่งตั้งสติได้ก็รีบวิ่งตามเด็กสาวไปด้วยความร้อนรน

อายาเมะเดินตามรุทรไปจนกระทั่งเขาเดินเข้าไปในห้องเรียนห้องหนึ่งซึ่งลัลทริมาคุ้นเคยเป็นอย่างดี

นี่คือห้องเรียนของเธอเอง

ฝ่ายอายาเมะหยุดเพื่อยืนมองอยู่ไกลๆ ไม่นานนักรุทรก็เดินออกมาจากห้องพร้อมจับมือของลัลทริมาเดินไปด้วยกัน

นั่นมันฉันอีกแล้ว…!?!” ลัลทริมาเบิกตากว้างด้วยความสงสัย ทำไมเธอถึงจำเรื่องที่เห็นตรงหน้าในวันนี้ไม่ได้ เธอไม่เคยโดนรุทรลากออกมาจากห้องแบบนี้สักหน่อย ไม่งั้นการินคงหัวร้อนมากแน่ๆเอ๊ะ? แล้วฉันจะนึกถึงการินทำไมเนี่ย?”

และแล้วรอบกายของลัลทริมาก็แปรเปลี่ยนเป็นดาดฟ้าของอาคารเรียน ซึ่งไม่ค่อยมีใครขึ้นมานัก

 

ด้วยความสงสัยและหึงหวง นางจึงแอบตามขึ้นไปบนดาดฟ้า

 

เมมฟิสโตยังคงบรรยายต่อแม้เธอจะพอเข้าใจสถานการณ์แล้วก็ตาม

ลัลทริมาหันไปมองด้านหลัง เห็นอายาเมะยืนหลบอยู่ที่ประตูโดยไม่เข้าไปข้างใน ก่อนจะหันกลับไปมองร่างของตัวเองตรงหน้าที่ยืนยิ้มหวานให้รุทรตามนิสัยปกติของเธอ นึกสงสัยว่าสิ่งที่เธอเห็นคืออะไรกันแน่

มีอะไรรึเปล่า?’ ลัลทริมาเอ่ยพร้อมยิ้มหวาน

มีสำคัญมากด้วยรุทรเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ใบหน้ากลับแดงระเรื่อ เขาไม่รู้ตัวเลยว่ามีเพื่อนสาวแอบดักฟังอยู่ไม่ไกล

จริงเหรอ? แล้วอะไรล่ะ?’ ลัลทริมาถามด้วยใบหน้าใสซื่อบริสุทธิ์ ไม่ได้สนใจกับท่าทางที่แปลกไปของรุทรเลย

ฉัน…’ รุทรผ่อนลมหายใจออกอยู่ครู่หนึ่ง ความรู้สึกกลัวก่อเกิดขึ้นมาทำให้ดวงตาไม่อาจจ้องมองคู่สนทนาได้

 

ฉันชอบเธอ…’

ลัลทริมาเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ ใบหน้าค่อยๆ แดงระเรื่อเพราะความเขินอาย

ที่ผ่านมาเธอคิดกับเขาก็แค่เพื่อน

หา….!? เดี๋ยวสิ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?” ลัลทริมาตัวจริงเองก็ใบหน้าร้อนผ่าวเช่นกัน ไม่นึกไม่ฝันว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น

 

ถ้าการินรู้เข้ามีหวังตายทั้งฉันทั้งรุทรแน่เลย….!

เดี๋ยวสิ หยุดคิดถึงการินได้แล้วน่า!

 

ขอโทษนะฉันรับไว้ไม่ได้หรอกเด็กสาวหลุบตาลงต่ำด้วยความรู้สึกผิด

เพราะการินสินะ

ใบหน้ารุทรปรากฏรอยยิ้มบางๆ เขาเองก็เตรียมใจมานานพอสมควรแล้ว ไม่ได้ทำให้เขาทุกข์ใจเท่าไหร่นัก

แล้วทำไมล่ะรุทรทั้งที่มีอายาเมะอยู่แล้วแต่ทำไมไม่คิดจะสนใจเธอบ้างเลยล่ะ? แบบนั้นเธอคงเสียใจมากแน่ๆ….’ ลัลทริมาเอ่ยถามด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย รู้สึกสงสารที่ความรู้สึกของอายาเมะถูกเมินเฉยตลอดที่ผ่านมา

ฉันรักผู้หญิงแบบนั้นไม่ลงหรอก ผู้หญิงที่ลดคุณค่าของตัวเองและใช้วิธีสกปรกเพื่อให้ตัวเองสมหวังน่ะยังไงฉันก็ไม่ชอบอยู่ดี

ยิ่งได้ฟังก็ยิ่งรู้สึกเจ็บช้ำทั้งที่เธอไม่เคยมีความรักเธอก็แค่อยากจะสมหวังเท่านั้นเอง

 

ทั้งที่รู้อยู่ว่าฉันมีใจให้….แต่นายก็ยัง

แล้วแบบนี้ฉันจะอยู่ไปเพื่ออะไร?

 

เสียงความคิดของอายาเมะดังเข้ามาภายในโสตประสาทของทั้งสอง เมื่อลัลทริมาหันกลับไปมองด้านหลังก็ไม่เห็นใครยืนอยู่

ยัยนั่น…’ รุทรหรี่ตาลงอย่างครุ่นคิด ภายในใจรู้สึกว้าวุ่น

เกรงว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น

ภาพรอบกายของลัลทริมาแปรเปลี่ยนไปเป็นระเบียงห้องของอายาเมะ เด็กสาวยืนถือมีดไว้ในมือ ใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตาที่แห้งกรัง ข้อมือด้านซ้ายของเธอมีแต่เลือดเปรอะเปื้อนไร้ซึ่งรอยแผล

 

นางรู้ดีว่าทำยังไงนางก็ไม่ตาย…’

 

สิ่งที่นางทำก็แค่เป็นการระบายอารมณ์อย่างที่ชอบทำประจำเท่านั้น

 

ปัง!!

ประตูห้องเปิดเข้ามาอย่างกะทันหันโดยรุทร เขามองเห็นเด็กสาวยืนหันหลังอยู่ตรงระเบียงพร้อมเสียงสะอึกสะอื้นจึงเกิดความรู้สึกผิดขึ้นมา

 

เราทำยัยนั่นเป็นขนาดนี้เลยเหรอ?

 

อายาเมะฉัน…’ เขาเดินเข้าไปยืนเคียงข้างถึงสังเกตเห็นมีดในมือของเธอ ..นี่เธอ…!?!’

 

ถ้านายเข้ามาอีกนิดล่ะก็ฉันจะ…!’

เด็กสาวยกมีดจอไว้ที่คอและหยุดพูดไปเพียงเท่านั้น น้ำตาก็ค่อยๆ เอ่อล้นจนร่วงหล่นลงมา

ใจเย็นก่อนสิยัยบ้า…!’ รุทรย่างก้าวเข้าไปใกล้เด็กสาว เมื่อเขาก้าวมาเพียงก้าวเดียว เธอก็จรดปลายมีดลงบนลำคอของตัวเองและออกแรงกด ลากมีดเฉือนเนื้อตัวเองจนเข้าไปถึงหลอดลม

 

ฉั๊วะ!!!

ของเหลวสีแดงสาดกระเซ็นเต็มใบหน้าของเด็กหนุ่ม ดวงตาของเขารู้สึกแสบเพราะของแปลกปลอมที่เข้ามาในดวงตาของเขา

และเมื่อเธอนำมีดออกจากปากแผล มันก็ค่อยๆ สมานตัวอย่างช้าๆ เหลือเพียงรอยโลหิตที่ยังคงย้ำเตือนว่ามันเคยมีแผลตรงนี้เท่านั้น

ฮึกนายเห็นมั้ย….? เห็นใช่มั้ย…?’

น้ำตาไหลอาบใบหน้าของเด็กสาวทุกครั้งที่เอ่ยปากพูด เสียงสะอึกสะอื้นดังขึ้นเมื่อเธอพักหายใจ

มันก็เหมือนกับสิ่งที่นายทำลงไปนายรู้ว่าฉันชอบนาย! แต่นายก็ยังทำท่ารังเกียจฉัน! พูดจาทำร้ายจิตใจฉัน! ฮึกบอกว่าเกลียดฉัน! นายสร้างบาดแผลให้ฉันแต่ฉันก็ทำเป็นอายาเมะคนเดิมคนที่ทำได้แค่โกรธแต่ก็ยังคงตีสนิทนายเหมือนอย่างทุกๆ วัน!’

 

นี่เป็นความผิดของนาย! นายทำให้ฉันเป็นแบบนี้! นายไม่เคยรู้เลยว่านายฆ่าฉันด้วยคำพูดไปตั้งกี่ครั้ง ทำร้ายฉันโดยที่ไม่เคยรู้เลยว่าฉันเจ็บปวดแค่ไหน นายฆ่าฉันทั้งเป็น! นายทำให้ฉันต้องทนทุกข์ทรมานแบบนี้! ฉันอยากตายแต่ฉันตายไม่ได้!! ได้ยินมั้ยว่าฉันอยากตาย!!!!’

เด็กสาวร้องไห้อย่างคนเสียสติพร้อมปาดมีดลงบนคออีกครั้งจนศีรษะแทบหลุดออกจากบ่า เสื้อนักเรียนของเธอและรุทรถูกชโลมไปด้วยเลือด ฝ่ายเด็กหนุ่มใบหน้าซีดเผือดช็อกจนทำอะไรไม่ถูก

เสียงร้องไห้ของเด็กสาวกรีดแทงลงบนหัวใจของรุทร

มันสะท้อนให้เห็นว่าสิ่งที่เขากระทำลงไปมันให้ผลลัพธ์เป็นยังไง

ที่เขาต้องการ….มันไม่ใช่แบบนี้

แต่สิ่งที่เขาพูดไปในตอนแรกต้องการแค่ให้เธอตัดใจเท่านั้นถึงเขาจะเกลียดเธอในภายหลังตาม

เพราะรู้ดีว่าตนคงรักใครนอกเหนือจากลัลทริมาไม่ได้อีกแล้ว

ฉัน…’ รุทรเว้นวรรคไปคู่หนึ่งเพราะรู้สึกถึงความเศร้าและความเจ็บปวดของเด็กสาวที่หลั่งไหลเข้ามาเพราะเศษเสี้ยวญาณอาถรรพ์

เมื่อยามที่เขาเจ็บปวดมันจึงเป็นการกระตุ้นให้เศษเสี้ยวญาณอาถรรพ์ทำงานได้ดียิ่งขึ้น

ที่ฉันทำไปเพราะอยากให้เธอตัดใจจากฉัน…’ รุทรเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับไร้เรี่ยวแรงที่จะเอื้อนเอ่ย ฉันไม่ได้เกลียดเธอเลยนะอายาเมะ

 

โกหก!!! ไม่ต้องมาโกหกเพื่อให้ฉันรู้สึกดีขึ้นเลยนะ!!!’

อายาเมะยกมีดขึ้นจรดกลางอกหมายจะแทงซ้ำลงไปอีกครั้ง แต่แล้วรุทรก็จับมือของเธอเพื่อจะยื้อแย่งมีด

ปล่อยฉันนะ….!!’ เด็กสาวก็ดึงมีดเข้าหาตัวไม่ยอมแพ้ต่ออีกฝ่าย ดวงตาสีมรกตที่เคยงดงามบัดนี้กลับแดงก่ำจากการร้องไห้จ้องมองเข้าไปยังนัยน์ตาของอีกฝ่าย ดวงตาของเธอฉายแววความเศร้าหมองและสิ้นหวัง ไม่อยากจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว

พอเถอะอายาเมะทำแบบนี้ไปมันก็ไม่ดีขึ้นหรอก ขอร้องล่ะ!’ รุทรพยายามออกแรงดึงมีดเข้าหาตัวหวังจะให้เธอปล่อย แต่แล้วเด็กสาวกลับหมดแรงเสียก่อนจึงปล่อยมือจากมีด ทำให้ร่างรุทรเซไปชนกับระเบียงจนหงายหลังลงไป

 

รุทร!!!’

เด็กสาวเอื้อมมือไปหมายจะคว้า เพียงแค่ชั่วพริบตาแต่มันกลับเหมือนเป็นภาพที่ค่อยๆ เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า มือของเธออยู่ห่างจากรุทรเพียงไม่กี่เซนติเมตรเท่านั้น

แต่เธอก็ช้าเกินไป

 

ตุบ!!!

ร่างของรุทรร่วงหล่นลงจากชั้น 9 แหวกอากาศตกลงกระทบพื้นคอนกรีตโดยไม่มีอะไรรองรับ หัวกะโหลกแตกส่งเสียงดังลั่น เลือดและสมองกระจายเกลื่อนพื้น กระดูกแทงทะลุออกมาจากร่างกาย

 

ฮึกไม่….ไม่จริงฮึกฉันไม่ได้ตั้งใจ…! ไม่!!!’

แข็งขาของเธอไร้เรี่ยวแรงจนทรุดนั่งลงกองกับพื้น น้ำตายิ่งไหลทะลักออกมาราวกับบ่อน้ำตาแตก กรีดร้องออกมาอย่างเสียสติ

ถึงแม้เธอจะเคยฆ่าคนมาแล้วแต่ครั้งนี้เธอกลับเจ็บปวดยิ่งกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

ทุกอย่างที่เธอทำเพราะการกระทำบ้าๆ ของเธอเป็นเหตุให้รุทรต้องตาย

จากนั้นชื่อหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมาภายในความคิดของเธอ ความหวังสุดท้ายที่ส่องประกายอยู่ท่ามกลางความมืดมิด

 

เมมฟิสโต…’

เด็กสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครืออย่างน่าเวทนา ก้มใบหน้าร้องห่มร้องไห้โดยไม่ทันสังเกตเห็นว่าธิดาแห่งนรกตัวน้อยได้มาอยู่ตรงหน้าของเธอแล้ว

คุณหนูต้องการอะไร?’ เมมฟิสโตกล่าวด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ ดวงตามองสภาพน่าสังเวชของเด็กสาวที่ตนรักด้วยความเวทนาอย่างที่สุด

มือเรียวเอื้อมมาจับชุดผ้าขี้ริ้วสีดำของเธอพร้อมเงยหน้าขึ้นสบตา นัยน์ตาสีมรกตแดงก่ำจ้องมองด้วยความโกรธา แม้จนวินาทีนี้เธอก็ยังไม่หายเกลียดชังซาตานสาว แม้เธอจะคอยปรนนิบัติทุกสิ่งอย่างก็ตาม

 

เธอเป็นซาตานที่ทำได้ทุกอย่างไม่ใช่เหรอ!? เธอเป็นทาสฉันนะ! ย้อนเวลาให้ฉันเดี๋ยวนี้!!’

คำพูดเหยียดหยามของผู้เป็นนายสร้างความเจ็บปวดให้เมมฟิสโตอีกครั้ง เธอมองดูเด็กสาวตรงหน้าที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่แทบเท้า ริมฝีปากสีสดเอ่ยคำขอร้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า

รึว่านี่ฉันกำลังฝันไปกันนะ…? ฮึก...เมมฟิสโตปลุกฉันทีสิสายแล้วนะ….ฮึก...เธอต้องปลุกฉันทุกวันไม่ใช่เหรอ? พอกันทีฉันไม่อยากจมกับฝันร้ายแบบนี้อีกแล้วนะ...ฮือฮือ...’

 

ถ้าหากข้าย้อนเวลาข้าจะได้คุณหนูที่น่ารักคนเดิมกลับคืนมารึไม่?

 

เมมฟิสโตได้แต่มองสภาพอันน่าสมเพชของเด็กสาวตรงหน้าและคำนึงถึงความหลัง เด็กหญิงตัวน้อยๆ ที่เห็นใจแม้กระทั่งซาตานอย่างเธอ

 

ถ้าหากข้าสามารถแก้ไขให้กลับมาเป็นคุณหนูคนเดิม

 

ฮึกเมมฟิสโตฉันขอร้อง…’

ซาตานสาวมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยใบหน้าไร้อารมณ์เช่นเคย ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อนเอ่ยสิ่งที่อยู่ในใจออกมา

 

ทุกสิ่งเป็นไปตามที่ปรารถนา…’

 

ภาพรอบกายของเด็กสาวกลายเป็นสีดำมืด เมื่อกะพริบตาอีกครั้งเธอก็กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง

เข้าใจบ้างแล้วใช่มั้ย?” เมมฟิสโตเปิดกระป๋องน้ำอัดลมยกขึ้นดื่มด้วยใบหน้าที่เย็นชาไร้ซึ่งความรู้สึก กลับกันฝ่ายลัลทริมากลับมีใบหน้าเศร้าหมอง ดวงตาหม่นเศร้ายามคิดถึงเรื่องที่ตนได้รับรู้มา

อือ…” ลัลทริมาพยักหน้ารับ ตอนนี้เธอไม่อยากพูดอะไรอีกแล้ว

ถึงเวลาที่ข้าต้องไปแล้วไว้เจอกันใหม่วันอาทิตย์หน้า แล้วก็…”

 

เรื่องราวของข้าและคุณหนูไม่ได้จบลงด้วยการย้อนเวลาแค่ครั้งเดียวหรอกนะ…”

เมมฟิสโตกล่าวทิ้งท้ายไว้เพียงแค่นั้นก่อนจะทิ้งลัลทริมาให้อยู่คนเดียวอีกเช่นเคย

ฮึก…”

น้ำสีใสเริ่มไหลออกมาจากต่อมน้ำตา เด็กสาวเริ่มปาดหยดน้ำที่หลั่งรินแต่ก็ยังไม่สามารถห้ามน้ำตาได้

ฮึกทำไมฮึก….ทำไมฉันต้องเป็นต้นเหตุของเรื่องนั้นด้วย….?”

ทั้งรู้สึกผิดรู้สึกสงสารเมมฟิสโต รู้สึกหดหู่เพราะเรื่องราวพวกนั้น โดยที่เธอเองก็เป็นส่วนที่ทำให้รุทรต้องตาย

 

นี่แอบนัดเจอกับยัยเด็กนั่นจริงๆ สินะ…”

เสียงกดต่ำดังอยู่ด้านหลัง ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นใคร

เธอกล้าโกหกฉันงั้นเหรอยัยโง่ แบบนี้มันต้องลงโทษกันสักหน่อย…” การินเดินอ้อมมาอยู่ตรงหน้าลัลทริมาเมื่อเห็นว่าเธอร้องไห้น้ำเสียงของเขาจึงเริ่มแผ่วลงก่อนจะกลายเป็นความกระอักระอ่วนเพราะเหมือนตนโผล่มาผิดเวลา เฮ้ยร้องไห้ทำไม…?”

ฉันฮึก...ฉันเป็นต้นเหตุให้รุทรตาย….”

ห๊ะ….?” การินเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหู สงสัยจะได้ยินผิดไป เธอหมายความว่ายังไง?”

ฮือก็ฉันฉันฮืออออ….” ลัลทริมายิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิมจนการินทำอะไรไม่ถูก

ใจเย็นๆ สิ! ตอนนี้ไอ้ขี้เก๊กมันยังไม่ตายไม่ใช่เหรอ?”

ฮึกใช่…”

เดี๋ยว สรุปยังไงกันแน่ ตายแล้วรึไม่ตาย?”

ฮือ….ยังไม่ตายสิตาบ้า….!”

เธอพูดอะไรของเธอเนี่ย ย้อนแย้งว่ะเด็กหนุ่มนั่งลงข้างๆ เพื่อจะปลอบเด็กสาวเจ้าของญาณอาถรรพ์ เขาจับใบหน้าของเธอให้หันมาสบตากับเขา จ้องเข้าไปยังนัยนาสีน้ำตาลที่มีน้ำตาไหลออกมาไม่ขาดสายและถามด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างบอกมา เกิดอะไรขึ้น?”

ฮึกอึกฮืออออเธอยังคงไม่ตอบอะไรได้แต่สะอึกสะอื้น ไม่กล้าบอกไปว่าเธอเห็นอะไรมาบ้าง ไม่รู้ว่าถ้าบอกไปเมมฟิสโตจะทำอะไรกับเธอรึเปล่าฮึกการินฉันกลัว….”

เจ้าของชื่อขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์เท่าใดนัก เขาจ้องมองดวงตาคู่สวยตรงหน้าอย่างไม่ละสายตา เงาสะท้อนภายในดวงเนตรคู่นี้มีผู้ชายคนหนึ่งที่พร้อมจะปกป้องเธอ ไม่ว่าจะต้องเผชิญอันตรายแค่ไหนก็ตาม

ไม่ว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นจะข่มขู่อะไรเธอก็ขอให้บอกฉันมา เธอไม่ต้องกลัวยัยนั่นถ้ามันทำอะไรเธอฉันจะเป็นคนจัดการเอง

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ไม่เคยคิดเลยว่าเด็กหนุ่มอารมณ์ร้ายในวันนั้นจะอ่อนโยนได้ถึงเพียงนี้

ฉัน…”

แม้น้ำตาจะยังไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง แต่เพราะเธอเชื่อในคำพูดของเขาจึงยอมเล่าทุกสิ่งอย่างที่เธอได้รับรู้ให้เขาฟัง

ยกเว้นเรื่องเธอกับการินในห้องเก็บของนั่น

เพราะอย่างนั้นไอ้หงอกก็เลยตายแล้วก็เกิดการวนลูปสินะการินใช้มือขวาลูบคางของตนเองขณะครุ่นคิด ใบหน้าเริ่มเหยียดยิ้มเยาะหยันถึงความตายอันน่าอนาถนั้นสมน้ำหน้า

หา…!? การิน นายนี่มันแย่ที่สุดเลย!”

ทำไม? ก็มันบังอาจมาแย่งของของฉัน ก็สมควรแล้วที่มันจะตายการินหัวเราะด้วยความพึงพอใจขณะมองลัลทริมาที่แม้จะทำหน้าโกรธก็ยังดูน่ารักน่าเอ็นดู ก่อนจะเปลี่ยนเป็นใบหน้าที่แดงระเรื่อเพราะความเขิน

ฉันเป็นแค่ของเล่นของนายนะ! ไม่เห็นต้องหวงขนาดนี้เลย

การินเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัยในคำพูดนั้น เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ครุ่นคิดว่าตนควรพูดออกไปดีมั้ย

 

งั้นอยากเป็นมากกว่าของเล่นมั้ยล่ะ?”

เขาเอ่ยคำพูดชวนเขินได้อย่างหน้าไม่อาย ดวงตาสีนิลแสดงออกถึงความต้องการในบางอย่างที่ไม่ใช่เพียงญาณอาถรรพ์อีกต่อไป

เขารู้ว่าการกระทำที่ผ่านมามันเหมือนกับกำลังแสดงว่าตนชอบเด็กสาวคนนี้

แต่จะให้ทำยังไงได้ในเมื่อเขาต้องการเธอ

นายหมายความว่ายังไง…?” ลัลทริมารู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นเร็วและแรงมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะทะลุออกมาจากร่างกาย สูบฉีดเลือดไปเลี้ยงยังใบหน้างามให้แดงซ่าน

ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นบ้าอะไร ในหัวฉันมีแต่เธอ เธอ แล้วก็เธอ ตอนนี้ฉันรู้แค่ว่าฉันต้องการเธอ ทุกอย่างที่เป็นของเธอ เธอทำให้ฉันแทบเป็นบ้า…” การินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น สายตาของเขายิ่งเว้าวอนในบางสิ่งมากขึ้นทุกครั้งที่เขาจ้องมองมา แล้วเธอคิดกับฉันยังไง?”

ลัลทริมานิ่งเงียบไม่รู้จะตอบอย่างไร เธอมีความรู้สึกต่อเขามากมายไปหมด จากที่เคยหวาดกลัว อยากหนีไปให้ไกล ตอนนี้เธอกลับอยากอยู่เคียงข้างกับเขาคนนี้

ความรู้สึกที่เธอเองก็ไม่อาจอธิบายได้

 

ทางที่ดีเจ้าควรจะตอบทีหลังนะ

 

เสียงซาตานสาวดังขึ้นมา ภาพตรงหน้าของเธอเริ่มเลือนราง รู้สึกไม่สามารถบังคับร่างกายได้ดั่งใจนึก และภาพทุกอย่างก็ดับวูบไป

 

 ------------------------

 ตอนนี้ยาวมากกกก 20 แผ่น A4 อมก. คือมันไม่รู้จริงๆ ว่าควรตัดฉากตรงไหนดี คืออยากเล่าทุกอย่างให้จบในตอนเดียว จริงๆ สิ่งที่รุทรกระทำกับอายาเมะก่อนจะย้อนเวลาครั้งแรกมันมีมากกว่านี้นะแต่เล่าไม่หมด ไว้เล่าตอนหลังแล้วกันนะ แล้วเหตุผลที่อายะเกลียดเมฟี่ก็มีล้ำลึกกว่านี้ ไว้จะเล่าตอนหลังเช่นกัน

ช่วงนี้ค่อนข้างเครียดมากกับสภาพสังคมภายในห้องเรียนใหม่ แทบไม่มีเพื่อน ในห้องแทบจะมีแต่เด็กเกเรเลยไม่อยากคบกับใคร ไม่มีความสุขในการไปรร. เลย ก็เลยพลอยไม่อยากเขียนฟิคไปด้วย เฮ้อ...แต่ยังไงก็ทิ้งไม่ลงนี่นะ ยังเขียนไม่จบ จะทิ้งไม่ได้ ลูกสาวที่น่ารักของฉันต้องสมหวังในรักก่อน! T T

รู้สึกพร่ำเพ้อนาน ก่อนจากกันอยากจะบอกว่ามาคอมเม้นต์พูดคุยกันหน่อยนะคะ เราตั้งใจเขียนตอนนี้มาก อยากรู้ว่าเขียนดีรึเปล่า? ทุกคนอินกันมั้ย? มาพูดคุยกันหน่อยน้า

 

27/5/2018

S
N
A
P
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

421 ความคิดเห็น

  1. #385 Erng-Tanuwohan (@Erng-Tanuwohan) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 07:40
    เรื่องนี้อ่านข้ามวันข้ามคืนก็ยังฟินค่าา(เหตุที่อ่านช้ามาจากการบ้านและงาน+สอบ แบบไม่อ่านหนังสือ)
    ปล.รู้สึกผิดที่เอามาอ่านตอนก่อนเข้าแถวยังไงก็ไม่รู้
    #385
    1
    • #385-1 Erng-Tanuwohan (@Erng-Tanuwohan) (จากตอนที่ 51)
      24 กรกฎาคม 2561 / 07:42
      เฮียแกมาสั้นๆแต่ก็ฟินได้
      อินสุดคือบทอายะค่ะ จะร้องห้ายยยยย
      #385-1
  2. #368 iRaiNi (@bossfcg07) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 01:53
    ที่นี่ที่ไหนใครรู้บ้าง
    #368
    0
  3. #367 Ranowhite Chalindel (@leenatalesrunner) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 14:20

    อินมากก ทุกฉากโดยเฉพาะฉาก...(ไม่ขอบอกเนอะ^^) // ไรท์สู้ๆน้า ขอให้เจอเพื่อนที่ดีนะคะ

    #367
    1
    • #367-1 Sweet-novel (@Sweet-novel) (จากตอนที่ 51)
      2 มิถุนายน 2561 / 19:55
      ขอบคุณมากค่า น่ารักที่สุดเลย~ ♡
      #367-1
  4. #366 สาวกจีเจ็ด (@nanny-g7) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 00:19
    สะเทือนอารมณ์มากเลยค่ะตอนนี้ ไรต์เองก็สู้ๆนะคะ ฟิคที่แต่งมานี่หลากหลายอารมณ์จริงๆ เพราะงั้นคนที่แต่งได้แบบนี้ จะต้องอยู่ในสังคมได้ ผ่านทุกอย่างไปได้แน่นอน เป็นกำลังใจให้นะคะ จับมือกัน ^^~~สู้ๆค่า
    #366
    1
    • #366-1 Sweet-novel (@Sweet-novel) (จากตอนที่ 51)
      29 พฤษภาคม 2561 / 10:01
      ขอบคุณนะคะ T w T
      #366-1
  5. #365 yokyuni (@yokyuni) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 20:29

    กรี้ดดดอยากให้รินลัลเป้นอย่างนั้นถ้า-หงอกไม่ขวางงงงhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-06.png

    #365
    1
    • #365-1 Sweet-novel (@Sweet-novel) (จากตอนที่ 51)
      28 พฤษภาคม 2561 / 20:30
      5555 รอตอนหน้าค่ะ
      #365-1
  6. #364 Meemiza (@NichaPes) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 16:30
    เมื่อไรหนูอายะจะสมหวังสักทีล่ะไรต์ /// ตอนนี้เป็นตอนที่เศร้ามากค่ะท่านไรต์
    #364
    1
    • #364-1 Sweet-novel (@Sweet-novel) (จากตอนที่ 51)
      28 พฤษภาคม 2561 / 16:32
      สมหวังแน่นอนค่า แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ 5555
      #364-1
  7. #363 aorrachornnnnn (@aorrachornnnnn) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 22:24

    เราร้องไห้ไม่หยุดเลย...เพราะรุทรอายะ

    #363
    1
    • #363-1 Sweet-novel (@Sweet-novel) (จากตอนที่ 51)
      27 พฤษภาคม 2561 / 22:26
      โอ๋ๆ ขอโทษน้า
      #363-1
  8. #362 kuroko-love18 (@kuroko-love18) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 19:53
    ขอสมัครเป็น ภรรยายตระกูลหนูรินค่ะ
    #362
    2
    • #362-1 Sweet-novel (@Sweet-novel) (จากตอนที่ 51)
      27 พฤษภาคม 2561 / 19:54
      ต้องข้ามศพลัลไปก่อน 55555
      #362-1
  9. วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 18:35
    ฉากที่รินริน(เรียกซะมุ้งมิ้งเลยยย)
    บอกลัลว่า งั้นอยากเป็มมากกว่าขอเล่นมั้ยล่ะ
    ประโยคขอเป็นแฟนใช่ม้า~~~มโนล้วนๆๆๆๆ
    #361
    1
    • #361-1 Sweet-novel (@Sweet-novel) (จากตอนที่ 51)
      27 พฤษภาคม 2561 / 18:36
      รอดูตอนต่อไปได้เลยค่า~ = w =
      #361-1
  10. #360 CoCoNuT_Mapraw (@Nongmary) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 17:32
    โหหห ดีค่ะ ได้อยู่ๆ/ไรต์ไม่ต้องเครียดนะคะสู้ๆ
    #360
    1
    • #360-1 Sweet-novel (@Sweet-novel) (จากตอนที่ 51)
      27 พฤษภาคม 2561 / 17:33
      ขอบคุณค่า T ^ T
      #360-1