ตอนที่ 45 : บทที่ 40 หมกมุ่น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 485
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    6 มี.ค. 61

บทที่ 40

หมกมุ่น

 

หลังจากที่รุทรโดนสอบสวนจนหมดไส้หมดพุงแล้วก็ถึงเวลาปล่อยตัวสักที

ทั้งสามคนนั่งอยู่ในร้านคาเฟ่แห่งหนึ่ง โดยการินและลัลทริมานั่งฝั่งเดียวกัน ส่วนรุทรนั่งฝั่งตรงข้าม

หมดประโยชน์แล้ว กลับไปได้ละการินเอ่ยไล่รุทรอย่างไม่ใยดี

นายนี่มันชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านจริงๆ…” รุทรตอบด้วยสีหน้าเอือมระอาเต็มทน พอหมดประโยชน์แล้วก็ถูกไล่ซะงั้น

คิดซะว่าเป็นค่าตอบแทนที่ฉันกับยัยโง่ช่วยชีวิตยัยนั่นก็แล้วกันนะ หึหึการินยิ้มมุมปากและหัวเราะในลำคอชวนขนลุก

รุทรเห็นดังนั้นก็ถอนหายใจเสียงแผ่ว ลุกขึ้นยืนหมายจะเดินออกจากร้าน แต่แล้วก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้

เฮ้คีย์การ์ดห้องยัยเบื๊อกน่ะใช้เสร็จรึยัง?” เขาถามเสียงห้วน มองหน้าการินเหมือนจะบอกว่า ถ้าไม่คืนมีเรื่องแน่

โฮ่ที่แท้ก็อยากได้คีย์การ์ดเพื่อเข้าไปลักหลับนี่เอง ถ้าอยากได้มากนักก็จะคืนให้

เฮ้ย!! ไม่ใช่แบบนั้น!!!” รุทรโวยวายเสียจนคนทั้งร้านหันมามอง ใบหน้าร้อนผ่าวเพราะเขินที่ถูกกล่าวหาและอายที่ถูกสายตาคนทั้งร้านจับจ้อง เอาคืนมาได้แล้วน่า…”

 

ที่แท้คีย์การ์ดที่ใช้วันนั้นก็มาจากรุทรนี่เอง

 

ลัลทริมาคิดในใจพลางอมยิ้ม จริงๆ ดูๆ แล้วรุทรกับการินก็ดูเข้ากันได้ดีอยู่ไม่น้อย

อ่ะ เอาคืนไปซะการินล้วงกระเป๋ากางเกงส่งคีย์การ์ดทั้งสองใบคืนให้รุทร ซึ่งเขารีบรับไปในทันทีราวกับมันเป็นสมบัติล้ำค่า

เรื่องโคโดกุอะไรนั่นจัดการเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย?”

ถ้าฉันยังไม่จัดการป่านนี้ยัยนั่นคงยังนอนพะงาบๆ อยู่บนเตียงแล้วล่ะ

งั้นก็ขอบใจรุทรกล่าวทิ้งท้ายแล้วจึงดินออกไปจากร้าน

บรรยากาศหลังดวงตะวันลับขอบฟ้าในกรุงเทพฯ ซึ่งมีฝุ่นควันจากรถยนต์บนถนนลอยเข้ามาในร่างกายของเด็กหนุ่มตามลมหายใจเข้า เขาไม่ได้ใส่ใจว่าอาจจะเป็นมะเร็งปอดสักเท่าไหร่ ราวกับว่าชินกับมลพิษแบบนี้ไปซะแล้ว

แต่สิ่งที่อันตรายยิ่งไปกว่ามลพิษคือมนุษย์ด้วยกันเอง

รุทรรู้สึกระแวงถึงเสียงฝีเท้าที่เดินตามหลังตนมา ราวกับว่าตัวเองเป็นเหยื่อที่กำลังถูกจับจ้อง มันก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นใกล้ขึ้นเรื่อยๆ และเปลี่ยนจากเดินเป็นวิ่งกระโจนเข้าใส่เขา

 

หมับ!

เหวอ!!!” รุทรร้องขึ้นทันทีที่รู้สึกถึงร่างเล็กสวมกอดเข้าจากด้านหลัง เห็นเด็กสาวที่ร่างกายถูกปกคลุมด้วยเส้นผมสีดำยาวจนมองไม่เห็นใบหน้า

จะรีบเดินไปไหนเนี่ย? ข้าเดินตามไม่ทันนะ!” ซาตานตัวน้อยในชุดไปเที่ยวสีสันสดใสเงยหน้าขึ้นสบตากับรุทรพร้อมทำแก้มป่อง

..ก็ทันแล้วนี่ไง

 

ที่แท้ก็เมมฟิสโตเองเหรอเนี่ย

เล่นเอาใจหายหมด

 

เจ้าต้องเข้าใจนะว่าร่างกายข้าเป็นแค่เด็ก 11 ปี 6 เดือน ข้าก้าวตามขายาวๆ ของผู้ชายสูง 183 แบบเจ้าไม่ทัน!”

คราวหลังอย่าเล่นแบบนี้อีกได้มั้ยฉันใจหายเป็นเหมือนกันนะ

อะไรกัน~ เมฟี่แค่วิ่งตามเองนะ เมฟี่ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อยเมมฟิสโตกอดรุทรเอาไว้แน่นขึ้น กะพริบตาปริบๆ เสริมความน่ารักน่าชังมากยิ่งขึ้น

เธอก็รู้ว่าในตัวเมืองแบบนี้มีพวกอาชญากรเยอะนะ…”

ชิ ก็ได้ๆ เมฟี่ขอโทษที่ทำให้ตกใจ

สุดท้ายธิดาแห่งนรกตัวน้อยก็ยอมปล่อยตัวรุทร แต่เปลี่ยนมาจับมือเขาแทน

อ้าว? มัวรออะไรอยู่ล่ะ? กลับคอนโดฯ กันเถอะเมมฟิสโตดึงมือรุทรให้เดินตามตนมา

คร้าบๆ…” รุทรรู้สึกราวกับโดนน้องสาวตัวเล็กๆ ลากให้เดินตามราวกับจะไปเที่ยวกัน พอนึกถึงน้องสาวเขาก็ตาลายเห็นเมมฟิสโตเป็นอายาเมะกำลังเดินจูงตนอยู่

 

รุทรนี่ชักช้าจริง! เร็วสิ~ ฉันอยากกลับไปนอนแล้วนะ

 

“!?!” เขาหลอนถึงขั้นเห็นอายาเมะพูดกับตัวเองจึงสะบัดความคิดนั้นออกจากหัว เห็นเมมฟิสโตกำลังเดินตามปกติก็โล่งใจขึ้นมาหน่อย

 

นี่ฉันเป็นมากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่…?

 

เออนี่เมมฟิสโตพูดแทรกในขณะที่รุทรกำลังเหม่อลอย ข้าเห็นนะที่เจ้าจูบคุณหนูน่ะ

หา…!? นี่เธอเธอแอบดูเหรอ!?!”

ใบหน้าของรุทรร้อนผ่าวขึ้นมาในทันที ให้ตายสิแค่การินกับลัลทริมารู้ยังไม่พอ ยัยซาตานตัวเปี๊ยกนี่ยังมาเห็นอีก! หาปี๊บมาคลุมหัวได้คงทำไปแล้ว

แหมๆๆ~ เป็นผู้ชายซะเปล่าแต่กลับโดนผู้หญิงรุกเข้าใส่แบบไม่ลังเลด้วยเนี่ย ใช้ไม่ได้เลยน้า~”

เงียบน่า….!”

ยิ่งถูกแซวใบหน้ารุทรก็ยิ่งแดงมากขึ้น เห็นแบบนั้นก็ยิ่งเข้าทางซาตานน้อยเข้าไปใหญ่

อย่างน้อยเจ้าก็ยังเป็นฝ่ายจูบทีหลังบ้างนี่เนอะ เอาเถอะข้าจะคิดซะว่านั่นเป็นการแก้ตัวก็แล้วกัน

พอพอได้แล้ว!!”

 

เป็นไงล่ะริมฝีปากที่ได้รับการบำรุงอย่างดีของคุณหนู นุ่มดีมั้ย?”

“…!!!” รุทรนิ่งไปพักใหญ่ ดวงตากรอกไปมาเพราะไม่รู้จะเอาตาไปวางไว้ตรงไหน ใบหน้ารู้สึกร้อนผ่าวไปหมดอย่างไม่รู้จะเทียบกับอะไร เขาเม้มริมฝีปากอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า อืม…”

ว้าว บ้าจี้ตอบด้วยแฮะเมมฟิสโตหัวเราะด้วยความพึงพอใจ

พอใจรึยังห๊ะ?”

โอเคๆ ข้าไม่ถามเจ้าแล้วก็ได้เมมฟิสโตยังคงหัวเราะคิกคักขณะเดินจูงมือรุทร นั่นยิ่งทำให้อีกฝ่ายรู้สึกเหมือนโดนแกล้งเข้าไปใหญ่

ทั้งสองเดินจูงมือกันไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเดินมาถึงคอนโดฯ เมมฟิสโตถึงยอมปล่อยมือและเดินไปกดปุ่มเรียกลิฟต์เองคนเดียว

เจ้าขึ้นลิฟต์ได้ใช่มั้ย?” เธอหันมาถามรุทร เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนหลบสายตา

ถ้าแค่แป๊บเดียวก็ได้…”

ได้ยินแบบนี้ค่อยชื่นใจหน่อย~” เมมฟิสโตยิ้มแย้ม บานประตูเหล็กตรงหน้าก็เปิดออก ทั้งสองจึงเดินเข้าไปภายในลิฟต์ทันที

นิ้วชี้เรียวของซาตานสาวกดลงบนปุ่มเลข 9 บานประตูค่อยๆ ปิดลงและเคลื่อนตัวขึ้นไปยังชั้นที่กำหนดไว้

นี่รุทร

“?”

เจ้าคิดยังไงกับคุณหนูกันแน่…”

หา? ก็จริงๆ ก็พูดยากนะ…” รุทรยกมือขึ้นกุมท้ายทอยและเอนตัวพิงกับผนัง ยัยนั่นก็น่ารักดีเป็นทั้งเพื่อนและน้องสาวในคนเดียวกัน บางทีก็เหมือนจะเป็นมากกว่านั้น…”

จนถึงป่านนี้แล้วยังไม่ชัดเจนอีกเหรอ?”

เปล่าแต่ฉันคิดว่าถ้าอยู่แบบเพื่อนกันต่อไปคงจะดีกว่าเป็นแฟนกันรุทรหลับตาลงพลางครุ่นคิด ฉันไม่อยากนึกเลยว่าถ้าเป็นแฟนกับยัยนั่นแล้วเลิกกันจะเป็นยังไงฉันต้องเสียทั้งคนรักแล้วก็เพื่อนสนิทไปเลยนะ

อืมเข้าใจๆ

เพราะงั้นเป็นเพื่อนกันไปก็ดีแล้ว….”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเศร้า ตัวเขาซึ่งตัดขาดจากพ่อแม่มีเพียงอายาเมะเท่านั้นที่เป็นเพื่อนสนิทของเขาในเวลานี้

เขาไม่อยากกลับไปโดดเดี่ยวเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว….เหมือนกับที่สูญเสียลลิตไป

 

ติ๊ง!

เสียงลิฟต์ดังขึ้นบ่งบอกว่ามาถึงชั้น 9 แล้ว บานประตูเหล็กค่อยๆ เปิดออก ทั้งสองเดินออกมาจากลิฟต์พร้อมกันแต่แล้วเมมฟิสโตก็กลับยืนนิ่ง

ยืนนิ่งทำไม?” รุทรถามเด็กสาว แต่เธอกลับถามคำถามย้อนใส่เขา

เจ้าสัญญากับข้าได้มั้ยว่าเจ้าจะไม่ทำให้คุณหนูของข้าเสียใจ

เมมฟิสโต…” รุทรกล่าวเช่นนั้นพร้อมถอนหายใจ ฉันรับปากไม่ได้หรอกนะฉันไม่อยากรู้สึกผิดถ้ารักษาสัญญานั่นไม่ได้

เจ้านี่เห็นแก่ตัวจริงๆ…” เมมฟิสโตหรี่ตาลงด้วยความไม่พอใจ

แต่ฉันจะพยายามนะ…”

ใบหน้าของเด็กหนุ่มปรากฏรอยยิ้มอ่อนโยน พร้อมกับเอื้อมมือมาลูบหัวของซาตานน้อย

มาลูบหัวข้าทำไมเนี่ยเจ้ามนุษย์!” เมมฟิสโตทำแก้มป่องและพยายามดึงมือรุทรออกจากศีรษะของตน

ตอนแรกฉันคิดว่าเธอเป็นซาตานที่จ้องจะเอาแต่วิญญาณคนอื่น แต่ตอนนี้ฉันกลับคิดว่าเธอน่าจะรักยัยเบื๊อกมาก…”

ข้าก็แค่…!” เมมฟิสโตพูดเพียงเท่านั้น ใบหน้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ

นั่นไง ไม่ปฏิเสธซะด้วยรุทรยิ้มยียวนให้กับเด็กสาวตรงหน้าที่เริ่มขมวดคิ้วไม่พอใจ

หยุดเล่นหัวข้าได้แล้ว!”

ครับๆ

ในที่สุดรุทรก็เลิกเล่นหัวของเมมฟิสโต แต่แล้วก็นึกประหลาดใจที่โดนอีกฝ่ายถามคำถามนี้ขึ้นมา

เมื่อกี้นี้เจ้ามองข้าเป็นคุณหนูใช่มั้ย?”

หา…! รู้ได้ไง!?!” เด็กหนุ่มใบหน้าร้อนผ่าวในทันทีที่ถูกถาม

ก็เวทมนตร์ของข้าเองแหละ~” เมมฟิสโตยิ้มกวนประสาทพร้อมแลบลิ้น ส่งผลให้รุทรทำหน้านิ่วคิ้วขมวด

นี่เธอแกล้งฉันเรอะ!!”

แหม~ ข้าก็อยากลองเล่นอะไรพิเรนทร์บ้างนี่นาเมมฟิสโตหัวเราะคิกคัก หน้าแดงแบบนี้สงสัยนึกว่าคิดถึงเขาจนตาลายแน่ๆ เลย

เออ!”

อุ๊ยตาย…” เมมฟิสโตอ้าปากค้าง ไม่คิดว่ารุทรจะยอมรับง่ายๆ แบบนี้

ฉันไม่อยากอยู่คุยกับเธอแล้ว กลับล่ะ ขอบคุณที่มาส่งรุทรตอบด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์และเสียงห้วนๆ เขาเดินกลับหเองในทันทีแล้วปล่อยเมมฟิสโตทิ้งไว้กลางทางเดินคนเดียว

เด็กสาวเม้มริมฝีปากพร้อมกับหรี่ตามองแผ่นหลังของเด็กหนุ่มที่เริ่มห่างไกลออกไป ดวงตาสีอำพันเริ่มสั่นไหว เมื่อมองรุทรก็ยิ่งทำให้เธอนึกถึงอดีตที่เคยพบเจอมา

 

ถ้าความรู้สึกของรุทรไม่ทำให้คุณหนูเสียใจก็ดีสิ

เหมือนทุกสิ่งถูกกำหนดเอาไว้

ทำไมกันนะ

ทำไมต้องเป็นแบบนี้…?

 

…………………………………………..

 

นี่คงจะเป็นฝันร้ายที่ทำให้เธอรู้สึกสะเทือนใจยิ่งกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

แววตาโกรธเกรี้ยวของรุทรจ้องมาที่อายาเมะ สัมผัสความโกรธที่เธอสัมผัสได้ทำให้ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ไม่ทันไรเขาก็เข้าเข้ามาประชิดตัวเธอ เมื่อเด็กสาวถอยหลังไปเรื่อยๆ จนชนกับผนังห้องนอนจึงโดนอีกฝ่ายใช้มือกั้นไว้

งั้นจูบแรกของเธอก็ยังอยู่สินะรุทรจ้องมองริมฝีปากแดงระเรื่อของเด็กสาวตรงหน้า แววตาแข็งกร้าวให้ความรู้สึกราวตัวเองกลายเป็นเหยื่อที่เขาแทบจะกลืนกินเธอทางสายตาได้อยู่แล้ว

จะทำอะไรน่ะปล่อยฉันนะอายาเมะพูดด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าซับสีแดงจัด หัวใจยิ่งเต้นรัวไม่เป็นจังหวะเมื่อเด็กหนุ่มตรงหน้าใช้มือม้วนเส้นผมสีทองของเธอเล่น

 

ฉันจะไม่ยอมยกให้ใครทั้งนั้นจูบแรกของเธอ..และทุกๆ อย่าง ฉันจะไม่ยอมอีกแล้ว

นายคิดจะทำอะไรน่ะ อย่านะ…!!!’

ยังพูดไม่ทันจบริมฝีปากของเธอก็ถูกรุทรครอบครองไปในที่สุด ร่างบางพยายามขัดขืนแต่ถูกอีกฝ่ายจับบ่าของเธอกดแนบกับผนังไว้จนเจ็บระบม สายตาประสานกับเด็กหนุ่ม ครู่หนึ่ง เธอมองเห็นเพียงความเกรี้ยวกราดและโกรธเคืองในดวงตาของเขา

 

นายเป็นอะไรไป…!?

นายโกรธอะไรฉันถึงได้ทำแบบนี้?

ไม่นะไม่อย่าทำให้ฉันนึกถึงเรื่องพวกนั้น!

 

เธอกลัวจนร่างกายสั่นสะท้านเขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ทุกครั้งเขาทำเพียงแค่ขู่รึหยอกเล่น แต่ไม่ใช่กับวันนี้

ราวกับเขากลายเป็นหนึ่งในผู้ชายที่เคยจาบจ้วงเธอมาก่อน ไม่สนใจว่าเธอจะรู้สึกอย่างไร จะหวาดกลัวแค่ไหน ขอแค่ได้ทำตามความต้องการของตัวเองก็เป็นพอ

เขายังคงละเลียดริมฝีปากของเธอไปเรื่อยๆ ด้วยความหึงหวง ความหวานถูกตักตวงไปจากเธอ ใจสั่นเพราะความไม่เคยและหวาดกลัวกับการกระทำอันรุนแรงของเขา

จูบแรกของเธอที่เสียให้กับผู้ชายที่ไว้ใจที่สุด

อื้อ…!!’ อายาเมะพยายามดิ้นอีกครั้ง แต่รุทรก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นจนขาของเด็กสาวเริ่มอ่อนแรง ร่างกายเริ่มไหลต่ำลงไปเรื่อยๆ อีกฝ่ายจึงใช้มือข้างที่ว่างโอบเอวเธอไว้ไม่ให้หลุดออกไปไหนได้

มันไม่ใช่จูบที่ทำให้ประทับใจสักนิด มันกลับทำให้เธอกลัวและเกิดความเกลียดชังขึ้นมาภายในใจ

จนในที่สุดก็ไร้เรี่ยวแรงที่จะขัดขืน ปล่อยให้เขาละเลียดเธอต่อไปทั้งอย่างนั้น แต่ผ่านไปไม่นานเธอก็เริ่มจะไม่ไหวจริงๆ

 

รุทรพอได้แล้ว…!!!

 

เมื่อปากใช้งานไม่ได้จึงพูดผ่านความคิดแทนซึ่งนั่นก็ได้ผล รุทรที่ได้สติค่อยๆ ถอนจูบออก ใบหน้าของทั้งคู่แดงระเรื่อไม่แพ้กัน ทันทีที่อายาเมะเป็นอิสระก็รีบตักตวงอากาศทันทีหลังจากที่เกือบหมดลม เข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นทันที

นาย……นั่นมัน…’ เธอพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อนและเงยหน้าขึ้นมามองค้อนใส่เขา รุทรที่เห็นเธอในสภาพนี้ก็ไม่ได้สำนึกผิดแม้แต่น้อย

ปากเธอนี่หวานจริงๆ เลยนะ นี่สินะทำไมทุกคนถึงชอบของที่ยัง บริสุทธิ์อยู่

 

...หยุดนะ!!!”

เด็กสาวร้องลั่นห้องนอนและสะดุ้งตื่นขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตาที่เริ่มไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้

เธอลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอนและกวาดมองไปรอบๆ ห้อง เธอแค่ฝันไปเท่านั้น

แต่มันช่างเป็นฝันที่เหมือนจริงเหลือเกิน ทั้งความรู้สึกอึดอัดในอกและความเศร้าเสียใจที่ล้นทะลักออกมา ณ ตอนนี้

 

ฝันไปงั้นเหรอ…?

ทำไมมันเหมือนจริงขนาดนี้นะ?

 

ยิ่งคิดถึงความเกรี้ยวกราดของรุทรน้ำตาก็ยิ่งไหลออกมามากขึ้นเรื่อยๆ นี่เธอโดนเขาจูบจนพร่ำเพ้อเป็นฝันร้ายเลยงั้นเหรอ?

ฮึกอึก….ฮือฮือ….” อายาเมะยกมือขึ้นปาดน้ำตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า กัดฟันแน่นพลางร้องไห้สะอึกสะอื้นไห้กับความฝันนั้น

 

หยุดร้องได้แล้วน่า

มันก็แค่ความฝัน

 

ยิ่งปลอบตัวเองก็ยิ่งร้องออกมา รู้ทั้งรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง มันเป็นเพียงฝันร้าย

 

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกเสียใจราวกับมันคือเรื่องจริง

ทำไมกันนะ…?

ทำไม….?

 

 --------------------------


 สอบเสร็จแล้วค่า เย้ๆ ในที่สุดก็ปิดเทอมสักที ทั้งที่ควรจะมีเวลาเขียนฟิคมากขึ้นแต่อีก 2 สัปดาห์ต้องเริ่มเรียนซัมเมอร์ค่ะ T ^ T ทั้งๆ ที่ควรจะได้นอนตื่นสายๆ เล่นมือถือตลอดวันแท้ๆ...

ช่างมันเถอะค่ะ...เอาเป็นว่ายังไงหลังจากนี้ก็จะเริ่มเข้าสู่เนื้อหาหลักของเรื่องสักทีหลังเราเอื่อยเฉื่อยมากว่า 40 ตอน แต่พอเข้าเนื้อหาหลักแล้วก็อาจจะยังยืดเยื้อเหมือนเดิมนะคะ = _ =;

 

 5/3/2018

S
N
A
P
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

415 ความคิดเห็น

  1. #312 NichaPes (@NichaPes) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 08:16
    หวังว่ารุทรจะไม่ทำให้หนูอายาเมะเจ็บนะ
    #312
    0
  2. #311 Ranowhite Chalindel (@leenatalesrunner) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 09:15
    อยากให้มีบทรินลัลมากๆค่ารออยู่นะคะ//ไรท์เรียนซัมเมอร์ไวจังเหมือนเราเลยอ่ะ
    #311
    0
  3. #310 Erng-Tanuwohan (@Erng-Tanuwohan) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 19:25
    รู้สึกเหมือนบทเฮีย(ริน)กับเจ้(ลัล)เริ่มค่อยๆหายไปตามกาลเวลาและความยืดเยื้อ
    สักพังคงจะได้อ่านตั้งแต่ปฐมยันมัธยมเลยมั้งเนี่ย(ป.๖แล้วจร้า อ่านมาตั้งแต่ป.๕)แล้วอีกเดี๋ยวได้อ่านยันเรียนจบแน่ๆ
    ดีจริงๆไม่ได้ประชด
    #310
    3
    • #310-2 Nunknam (@Nongmary) (จากตอนที่ 45)
      5 มีนาคม 2561 / 19:54
      ขอบทรินลัลเยอะๆ เถอะนะไรต์ เราชอบการเขียนอธิบายเนื้อเรื่องต่างๆของไรต์นะแต่บางทีอายาเมะก็ดูผูกติดกับปมของตัวเองเกินไปจนบางทีเราก็(แอบ)หงุดหงิดเหมือนกัน
      #310-2
    • #310-3 Sweet-novel (@Sweet-novel) (จากตอนที่ 45)
      6 มีนาคม 2561 / 09:12
      จะพยายามเพิ่มบทให้รินลัลนะคะ แล้วก็ขอบคุณที่แนะนำค่ะ~
      #310-3