การิน ปริศนาคดีความรัก"สีเทา"

ตอนที่ 41 : บทที่ 37 สิ่งที่เชื่อถือไม่ได้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 518
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    24 ธ.ค. 60

บทที่ 37

สิ่งที่เชื่อถือไม่ได้

 

เพล้ง!!!

เสียงคล้ายกับของบางอย่างตกแตกดังมาจากทางซ้ายมือของพวกเขา

ภายในห้องของรุทรมีกันอยู่แค่สองคน แล้วในเมื่อทั้งคู่ก็ยืนอยู่ด้วยกัน แล้วเสียงนั่นใครเป็นคนทำ?

..เสียงอะไรน่ะ!?” ลัลทริมาร้องขึ้น อีกฝ่ายไม่รอช้าวิ่งไปยังทางที่คิดว่าได้ยินเสียงทันที การินเดี๋ยวก่อน!”

ลัลทริมารีบตามไปจนกระทั่งการินมาหยุดอยู่ที่ห้องน้ำซึ่งมีเศษแก้วที่ใช้ใส่แปรงสีฟันตกลงมาจากอ่างล้างหน้าจนแตก ข้างๆ กันมีชุดนักเรียนผู้หญิงกองอยู่บนพื้น

ชุดนักเรียนผู้หญิงเหรอ…?” การินนึกสงสัยว่าทำไมถึงมีชุดนี้อยู่ในห้องของรุทรได้ แต่แล้วลัลทริมากลับทรุดตัวลงนั่งบนพื้นโดยไม่กลัวว่าจะโดนเศษแก้วบาด ยัยโง่!!”

ในกระโปรงฉันรู้สึกว่ามีอะไรสักอย่างอยู่ในนั้น…” ลัลทริมาชี้ไปยังกระโปรงนั้น เมื่อได้มาอยู่ใกล้ๆ ถึงจะรู้สึกมันได้อย่างชัดเจน สัมผัสของความเคียดแค้นอาฆาตอันชวนให้สะอิดสะเอียน

ในนี้สินะ…” การินเอื้อมมือไปหยิบกระโปรงขึ้นมาพร้อมกับล้วงเข้าไปในกระเป๋าใบเล็ก นิ้วมือสัมผัสได้ถึงเนื้อผ้าสากมือเพราะลวดลายที่ปักเอาไว้ เมื่อนำวัตถุปริศนานั้นออกมาก็พบว่า… “โอมาโมริอีกแล้วงั้นเหรอ?”

มันคือถุงเครื่องรางญี่ปุ่นสีชมพูสวยสดใสที่อายาเมะเคยได้รับมาจากเพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งที่พยายามจะตีสนิทด้วย

เดี๋ยวสิเจ้านี่มันเป็นเครื่องรางไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมฉันถึงรู้สึกได้ถึงอาถรรพ์จากมันล่ะ!?!”

ไส้ในมันอาจจะไม่ใช่แผ่นไม้รึว่ายันต์ก็ได้การินใช้มือบีบถุง สิ่งของที่อยู่ภายในเป็นของแข็งทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า เมื่อยังไม่หายสงสัยเขาจึงจัดการดึงไหมญี่ปุ่นสีขาวที่ใช้มัดปิดปากถุงออกแล้วเทของภายในออกมา

 

ตุบ!

กล่องพลาสติกสีใสขนาดเล็กร่วงลงบนพื้น แต่สิ่งที่ทำให้ลัลทริมาใบหน้าซีดเผือดก็คือซากแมงมุมที่อยู่ในนั้น!

..นี่มัน…!?!”

บอกแล้วว่าเธอต้องคุ้นกับพิธีกรรมนี้การินแสยะยิ้มพลางหยิบกล่องใบนั้นขึ้นมา ไหสัตว์พิษโคโดกุไงล่ะ

แล้วนายจะทำอะไร?”

โคโดกุมันก็แค่พิธีกรรมที่สร้างขึ้นเพื่อสาปแช่ง เชื่อกันว่าเกี่ยวข้องกับวิญญาณร้าย วิธีจัดการก็ง่ายนิดเดียว แต่สวดมนต์รึว่าแปะยันต์ก็จบการินหยิบแผ่นยันต์ออกมาจากกระเป๋าเป้แล้วพันเอาไว้รอบๆ กล่องพร้อมทั้งบริกรรมคาถาเป็นอันเสร็จ ไปหาอะไรกินกันเถอะฉันชักจะหิวแล้ว

นี่เสร็จแล้วจริงๆ เหรอ? ง่ายๆ แบบนี้เลยน่ะนะ!?”

เออ แค่นี้ ถ้าเธอหายคลื่นไส้ก็แสดงว่ามันไม่มีฤทธิ์อะไรแล้วการินถอนหายใจก่อนจะฉุดลัลทริมาให้ยืนขึ้น เร็วเข้า ฉันหิว!”

นายเป็นอะไรเนี่ยโมโหหิวรึไง!?!”

เออ!”

คำตอบของการินทำเอาลัลทริมาถึงกับกุมขมับ

ไปติดเชื้อบ้าจากใครมาอีกล่ะเนี่ย? อ้อลืมไปนายบ้าอยู่แล้วนี่นาลัลทริมาถอนหายใจยาวพลางเหลือบไปมองยังเศษแก้วที่เกลื่อนอยู่บนพื้น

 

จะว่าไปก็ไม่รู้สึกถึงอาถรรพ์แล้วจริงๆ นั่นแหละ

แต่ฉันกลับรู้สึกถึงมนตร์ดำข้างๆ กับเศษแก้วนั่น

เธอจงใจทำให้แก้วแตกเพื่อเรียกพวกเรามาเหรอ?

เมื่อกี้เธอกำลังยืนดูพวกเราอยู่ตรงนั้นใช่มั้ย?

ซาตาน

 

…………………………………………..

 

ณ ปราสาทของจอมซาตาน ปีศาจสาวผู้เป็นคนสนิทของเมมฟิสโตเคาะประตูห้องบรรทมอย่างแผ่วเบา แต่เมื่อไม่มีเสียงตอบรับเธอจึงถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไป

ภายในห้องถูกตกแต่งด้วยข้าวของเครื่องใช้หรูหราและตุ๊กตามากมายหลายรูปแบบ โดยที่เจ้าของห้องนี้กำลังนั่งอยู่บนเตียงพลางกอดตุ๊กตากระต่ายที่รุทรซื้อให้ด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์นัก

อ้าว? ท่านจอมซาตาน กลับมาเมื่อไหร่รึเพคะ?” เธอเดินไปนั่งบนเตียงเคียงข้างกับเด็กสาวที่หน้านิ่วคิ้วขมวดในตอนนี้

ข้าเพิ่งกลับมาเมื่อกี้เอง…” เมมฟิสโตถอนหายใจ นี่แอสทารอส! คิดว่ามันน่าโมโหแค่ไหนข้าถึงกับต้องยอมไปช่วยใบ้ถึงขนาดนั้น!? ไอ้เจ้าการินนั่นมันโง่รึมันโง่กันแน่เนี่ย!!!!”

แหมจริงๆ ท่านจะอยู่เฉยๆ เหมือนเคยก็ได้นี่เพคะ ไม่เห็นต้องไปหาถึงที่ก็ได้นี่นา…” แอสทารอสดึงตัวเมมฟิสโตเข้ามากอดอย่างหลวมๆ สุดท้ายแล้วท่านก็ทนไม่ได้ที่จะเห็นนางตายอย่างที่ข้าคิดไว้ไม่ผิด…”

อะไรกัน? อย่าได้ใจแบบนั้นสิข้าก็แค่รู้สึกเบื่อหน่ายกับความโง่เขลาของการินเลยไปช่วยเพิ่มสีสันให้กับเกมครั้งนี้เท่านั้นแหละ…” เมมฟิสโตจ้องมองตุ๊กตากระต่ายที่มีใบหน้ายิ้มแย้มนั้นด้วยสายตาไร้อารมณ์ แอสทารอส…”

เพคะ?”

จะมีจริงๆ เหรอมนุษย์ที่มองซาตานเป็นเพื่อนคนที่จะเข้าใจตัวข้าจริงๆ? ข้ากลัวว่าสิ่งที่อายาเมะกระทำกับข้าเป็นเรื่องโกหกก็เมื่อก่อนนางเกลียดข้าจะตายไป….”

 

งั้นหนูตายไปซะยังดีกว่า คงไม่ทำอะไรโง่ๆ อย่างการขอร้องให้รอดตายในวันนั้นหรอก!!’

ถ้าฉันตายตั้งแต่วันนั้นคนอื่นคงไม่ตายเพราะฉันชิโระก็คงไม่ต้องตายเพราะฉัน…!!!’

 

ข้าไม่เข้าใจเลยทำไมข้าต้องหวังอะไรแบบนั้นด้วยนะ? ทั้งที่ก็รู้อยู่แก่ใจว่าไม่มีมนุษย์คนไหนจะยอมเป็นเพื่อนกับซาตานอย่างข้าหรอกเมมฟิสโตกอดตุ๊กตาเอาไว้แน่นพลางซุกใบหน้าลง

แล้วหม่อมฉันล่ะเพคะ?” แอสทารอสลูบเส้นผมของซาตานสาวด้วยความอ่อนโยน ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มละมุนเหมือนดั่งสายตาที่มองไปยังเด็กตรงหน้า

เจ้าเป็นปีศาจไปแล้วไม่ใช่รึไง?” เมมฟิสโตยิ้มแห้งๆ พร้อมทำหน้าเหนื่อยหน่าย

แหมก็ท่านจอมซาตานทำอย่างกับลืมหม่อมฉันไปแล้วนี่เพคะ

ข้าไม่ลืมเจ้าหรอกน่า…” เมมฟิสโตจ้องมองดวงตาพสาสติกสีดำขลับของเจ้าตุ๊กตาในอ้อมกอดราวกับจะสามารถสื่อสารกับมันได้ ยิ่งมองเจ้านี่ข้ายิ่งนึกถึงรุทรมีหลายอย่างที่ข้าอยากจะคุยกับเขา…”

แล้วทำไมถึงไม่ไปคุยตอนนี้เลยล่ะเพคะ?”

ไม่ล่ะข้ายังไม่อยากไปขัดจังหวะสองคนนั้นตอนนี้

 

รอยร้าวเล็กๆ ในตอนนั้นกำลังเริ่มขยายตัวแล้วล่ะ…”

 

…………………………………………..

 

นี่ไม่ใช่การเสียสละหรอกแต่เป็นแผนการที่ฉันคิดขึ้นด้วยความไว้ใจต่างหาก

ช่วยเด็กคนนั้นออกมาจากกรอบเหมือนที่เธอเคยช่วยฉันเอาไว้ที

ฉันเชื่อว่าเธอทำได้

 

เด็กสาวลืมตาตื่นขึ้นมาจากความฝันไม่รู้ว่าเผลอหลับไปเมื่อไหร่ แต่ตอนนี้เธอกลับมาอยู่ภายในห้องนอนอีกครั้ง

 

เราหลับไปเมื่อไหร่กันนะ?

เมื่อกี้เราอยู่ในห้องแล็บ…?

 

พักนี้เธอมักจะฝันแปลกๆฝันเกี่ยวกับอดีตของรุทร ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่อยู่กับลัลทริมาทั้งสิ้น

ถึงจะรู้อยู่แก่ใจถึงรุทรจะปฏิเสธว่าตนไม่ได้คิดอะไรกับลัลทริมาแล้วก็ตาม

แต่ภาพอดีตของรุทรและลัลทริมายังคงวนเวียนอยู่ภายในหัวของเธออย่างต่อเนื่องจนเกิดความน้อยใจขึ้นมา

ทำไมไม่เป็นฉัน…”

 

ทำไมไม่ใช่ฉันที่ได้รับคำพูดอ่อนโยนแบบนั้น

 

แอ๊ด

บานประตูเปิดออกโดยรุทรที่เพิ่งกลับมาเพราะถูกคุณปู่ของเธอเรียกไปคุย

ตื่นเมื่อไหร่เนี่ยเฮ้?” รุทรรีบปิดประตูในทันทีเมื่อเห็นเด็กสาวบนเตียงร้องไห้พร้อมทั้งดวงตาตัดพ้อ

ฮึกทำไมเป็นฉันฮึกไม่ได้เหรอ…?”

ยัยเบื๊อกเป็นอะไรของเธออีกเนี่ย!?” เขาวิ่งมาหาเธอถึงเตียงนอนก่อนจะนั่งลงข้างๆ

ฉันต้องทำยังไงต้องทำแค่ไหนนายถึงจะแสดงมุมมองนั้นออกมาให้ฉันเห็น…” เด็กสาวกุมผ้าห่มเอาไว้แน่นในขณะที่น้ำตากำลังไหลออกมานายไม่เคยทำแบบนั้นกับฉันเลยไม่เหมือนกับที่เชื่อใจพี่ลัล นายไม่เคยยิ้มให้ฉันแบบนั้นไม่เคยคิดจะเสียสละตัวเองเพื่อฉัน ไม่เคยยอมเล่าอดีตให้ฟังแต่ฉันต้องรับรู้มันด้วยตัวเองจากการรุกรานจิตแล้วดูความทรงจำ! นายไม่เคยเปิดใจให้ฉันแบบนั้นเลย…!!!”

มีเหตุผลหน่อยสิ!”

เหตุผลเหรอ!? ของแบบนั้นมันจำเป็นมากนักรึไง? อ๋อเหตุผลที่ว่านี่ก็คือเพราะนายไม่ได้ชอบฉันก็เลยไม่เคยไว้ใจสินะ? เป็นเพื่อนกันก็ควรจะเชื่อใจ….ควรจะยิ้มจริงใจให้ เปิดใจให้ฉันแบบนั้นบ้างสิ…” เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

 

งั้นที่เราเป็นเพื่อนกัน...มันก็แค่หลอกลวงใช่มั้ย…?”

คำถามนั้นแทบทำให้ความอดทนของรุทรหมดลง แต่ถึงยังไงเขาก็ต้องพยายามข่มความโกรธเอาไว้ให้ได้

ฉันไม่ได้หลอกเธอ! ถ้าเธอคิดเองเออเองคนที่จะทุกข์ใจก็มีแต่เธอ! เธอคนเดียวนั่นแหละ!”

ไม่ได้หลอกแล้วทำไมนายไม่เคยทำแบบนั้นกับฉัน..ฮึกบ้างเลยล่ะทำไม….ฮึกทำไมกันฉันยังเป็นคนอื่นสำหรับนายงั้นเหรอ? ถ้ารู้ว่านายจะยังขีดเส้นแบ่งกับฉันอย่างนี้ให้ฉันตายซะยังจะดีกว่า…” เด็กสาวร้องไห้สะอึกสะอื้น ยกมือขึ้นปาดน้ำตา ฮึกงั้นก็ปล่อยให้ฉันตายไปซะสิฉันก็แค่มาโซคิสม์ ต่อให้ฉันจะฆ่าตัวตายอีกสักกี่รอบยังไงก็ต้องตายจริงๆ เพราะอาถรรพ์นั่นอยู่ดี!”

 

โถ่เว้ย! เธอนี่มันเบื๊อกเบื๊อกจริงๆ เลย!”

เด็กสาวถูกรวบตัวเข้าไปกอดไว้ก่อนจะถูกลูบหัวอย่างแผ่วเบาคล้ายกับกำลังปลอบให้เธออารมณ์เย็นขึ้น

ฉันไม่เคยกอดลัลทริมาแบบนี้ไม่เคยลูบหัวแบบนี้ไม่เคยเอาใจใส่ไม่เคยคิดจะช่วยลัลทริมาออกมาจากกรอบไม่เคยคิดจะเปลี่ยนแปลงเธอสักนิด…” รุทรเอ่ยเสียงแผ่วเบาราวหวังจะให้เธอสงบจิตใจลงได้บ้าง แต่ร่างบางก็กลับยิ่งร้องไห้หนักกว่าเก่า

 

แต่นายทำไมนายถึงเลือกปฏิบัติล่ะ…?

อะไรคือตัวตนจริงๆ ของนายกันแน่

ตัวตนที่อยู่กับฉันรึที่อยู่กับพี่ลัล?

 

ก็คงเป็นเพราะช่วงเวลาที่ต่างกันนั่นแหละถ้าฉันพร้อมฉันก็จะเล่าให้เธอฟังเองแต่ว่าตอนนี้หยุดร้องก่อนเถอะนะเลิกคิดเรื่องอยากตายซะยังไงฉันก็ไม่อยากให้เธอตายหรอก รู้มั้ยว่าทั้งฉันทั้งลัลทริมาเป็นห่วงเธอแค่ไหน เมมฟิสโตก็ด้วย

เมมฟิสโตงั้นเหรอ?” อายาเมะกัดริมฝีปากเพราะกำลังครุ่นคิดเธอซบใบหน้าลงกับอกรุทรก่อนจะตัดสินใจถามออกไป

 

นายไม่คิดจะชอบฉันเลยจริงๆ เหรอ?”

รุทรชะงักกับคำถามนั้นไปครู่หนึ่ง เป็นคำถามที่ทำให้บรรยากาศของห้องนี้ย่ำแย่ลง ไหนจะหัวใจที่รู้สึกเหมือนถูกบีบรัดนี่อีก….

ทำไมถามแบบนี้?” เด็กหนุ่มค่อยๆ ละมือออกจากร่างของเธอพร้อมทั้งพยายามรักษาระยะห่าง

ถ้าหากนายชอบฉันแล้วทำทุกอย่างเหมือนตอนนั้นตอนที่ทำกับพี่ลัลฉันก็จะทำให้นายชอบฉัน

ยัยเบื๊อกอย่างเธอฉันไม่มีทางชอบลงหรอก เธอไม่มีเสน่ห์พอที่จะทำให้ฉันหลงรักหรอกนะรุทรดีดหน้าผากของเด็กสาวด้วยความมันเขี้ยว

อะไร! ฉันออกจะสวยฉันรับประกันเลยว่าไม่มีใครในนิศาพาณิชย์ที่สวยไปกว่าฉันแน่นอน!” อายาเมะจ้องเข้าไปยังนัยน์ตาสีน้ำทะเลของอีกฝ่ายเพื่อย้ำถึงสิ่งที่ตนพูด

ยังไงฉันก็ไม่ชอบเธอนั่นแหละแค่อยู่ด้วยแล้วรู้สึกดี เหมือนได้หยอกน้องสาวก็เท่านั้น

น้องสาวงั้นเหรอ…? อย่ามาล้อเล่นอะไรหน่อยเลยน่า…”

ฉันไม่ได้ล้อเล่น

อายาเมะทำแก้มป่องอย่างไม่พอใจก่อนจะล้มตัวลงนอนตะแคงบนเตียง

ฉันขอเวลาคิดอะไรคนเดียวหน่อย

เอางั้นเหรอ…? ก็ได้…” รุทรลุกขึ้นจากเตียงในทันทีก่อนจะเดินออกไปจากห้อง ปล่อยให้เด็กสาวนอนอยู่เพียงลำพัง

ท่ามกลางความเงียบงัน เสียงสะอื้นก็เริ่มดังขึ้นดังขึ้นเรื่อยๆ

ฮึก…” เด็กสาวร้องไห้สะอึกสะอื้น พยายามปาดน้ำตาที่ไหลรินออกมาอีกครั้ง

 

ทำไม…? ก็เป็นเพื่อนกันได้ยินคำตอบแบบนั้นก็ไม่เห็นต้องเสียใจอะไรเลย

ถูกแล้วนี่ที่ตอบแบบนั้น เพื่อนกันมันไม่มีทางเกินเลยหรอก

ไม่เห็นต้องเสียใจเลย

ฉันไม่ได้ชอบรุทรสักหน่อยทำไมต้องร้องไห้ด้วย

ไม่ได้ชอบฉันไม่ได้ชอบตานั่น

 

…………………………………………..

 

เด็กหนุ่มค่อยๆ ปิดประตูห้องลง ภายในใจรู้สึกสับสนและอึดอัดไปในคราวเดียวกัน

ทำไมถึงได้พูดแบบนั้นออกไปนะทุกครั้งที่ปฏิเสธเธอไปก็ยิ่งรู้สึกแปลกๆ…” รุทรเม้มริมฝีปากในขณะที่กำลังครุ่นคิด

 

นาย…ไม่คิดจะชอบฉันเลยจริงๆ เหรอ?

 

ความจริงแล้วหลายครั้งที่ผ่านมา ที่เขากอด หึงหวง หรือรู้สึกเอ็นดูก็เพราะเสน่ห์ของเด็กสาวทั้งนั้น

ราวกับกำลังปฏิเสธว่าความจริงแล้วเขาก็เกือบจะชอบเธออยู่หลายครั้งเหมือนกัน

จริงๆ เราก็รู้สึกว่ายัยนั่นสวยน่ารักแถมเป็นผู้หญิงมีเสน่ห์อีก แต่ทำไมตอนนั้นถึงโกหกออกไป…”

 

รู้สึกเหมือนต้องโกหกเพื่อรักษาความสัมพันธ์เอาไว้เลย

ยิ่งทำแบบนี้ก็ยิ่งรู้สึกแย่แล้วไหนจะเรื่องความฝันนั่น

รู้ทั้งรู้ว่ายัยนั่นงี่เง่าก็เลยไม่อยากให้รู้เรื่องของเรากับลัลทริมาเมื่อก่อน แต่ยัยนั่นกลับฝันเห็นขึ้นมาซะได้

 

หลังจากครุ่นคิดถึงสาเหตุที่อายาเมะเห็นความทรงจำของเขาก็รับรู้ได้ว่านอกจากญาณอาถรรพ์แล้วก็มีเพียงสิ่งเดียวที่มีอำนาจนั้น

 

ภาพความทรงจำนั่นฝีมือเธอใช่มั้ยเมมฟิสโต!?”

เขากล่าวขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน นอกจากเขาแล้วบริเวณทางเดินนั้นก็ไม่มีใครอยู่อีก

 

แปะๆๆ

เสียงปรบมือดังขึ้นมาจากมุมมืดของทางเดิน ธิดาแห่งนรกในชุดผ้าขี้ริ้วสีดำค่อยๆ ย่างก้าวใกล้เข้ามา ใบหน้าที่โผล่พ้นเงามืดปรากฏรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ

ฉลาดดีนี่ เพราะเป็นน้องรหัสของการินรึเปล่านะ?” เมมฟิสโตเอียงคอถามพร้อมกับมองบุคคลตรงหน้าด้วยดวงตาที่แฝงไว้ด้วยความลึกลับ

ทำไมถึงได้จงใจทำให้ความสัมพันธ์ของฉันกับยัยเบื๊อกแตกหักด้วย?”

ที่ไม่ได้เข้าใกล้ลัลทริมาก็เป็นเพราะคุณหนู และแน่นอนการที่การินจะอยู่ห่างจากลัลทริมาได้ก็ต้องใช้คุณหนูเช่นกัน…”

 

เจ้าเองก็รู้ตัวไม่ใช่เหรอว่ายังหลงเหลือความรักให้ลัลทริมาอยู่ แต่เพราะใกล้กับคุณหนูเจ้าจึงเริ่มไขว้เขวและหลอกตัวเองว่าเจ้ารักนางเพื่อที่จะได้ลืมลัลทริมาซะ

ทำไมต้องจับคู่ฉันกับลัลทริมาด้วย…!? นี่มันก็ชีวิตของฉันจะทำอะไรฉันตัดสินใจเองได้!” รุทรกุมมือแน่นพร้อมทั้งสบตากับเด็กสาวที่กำลังหัวเราะในลำคออย่างพึงพอใจ

เจ้าเชื่อเหรอว่าอดีตของคุณหนูที่เธอเล่าให้เจ้าฟังเป็นความจริง?”

อึก…”

คำถามนั้นทำให้รุทรชะงักไป ความสับสนเริ่มก่อตัวขึ้นมาภายในจิตใจ

 

แต่ว่า…ฉันจะให้นายคิดเอาเองว่าเรื่องที่ฉันเล่ามันจะเชื่อถือได้มากแค่ไหน นายก็รู้ว่าฉันไม่ชอบพูดความจริง

 

คำพูดของเธอ

เชื่อถือได้แค่ไหนกัน?

เมมฟิสโตเห็นสีหน้าของรุทรที่เต็มไปด้วยความสับสนก็ยิ้มเย้ยหยันเขาพร้อมทั้งเอื้อนเอ่ยสิ่งที่ทำให้เขาคลางแคลงใจในตัวอายาเมะมากขึ้นอีก

เจ้าเชื่อเหรอว่าคุณหนูถูกเผาทั้งเป็นเพราะถูกกล่าวหาว่าเป็นแม่มดจริงๆ น่ะ?”

นัยน์ตาสีอำพันจ้องเข้าไปยังดวงตาอันสั่นไหวของรุทร ใบหน้าเขาซีดเผือดลงพร้อมทั้งเม้มริมฝีปาก

ฉัน…” รุทรขมวดคิ้วแน่นเพราะเริ่มไม่มั่นใจในสิ่งที่ตนคิดมาโดยตลอด ฉันเชื่อ….”

แน่ใจเหรอ?” เมมฟิสโตยังคงย้ำเขาซ้ำๆ พร้อมทั้งส่งสายตาที่มีเลศนัยบางอย่าง

“…” รุทรเม้มริมฝีปากแน่นพร้อมทั้งพยายามหลบสายตาเมมฟิสโต

เจ้าก็รู้ดีอยู่แล้วนี่ว่ายุคล่าแม่มดมันจบลงไปนานแล้วถึงอย่างนั้นเจ้าก็ยังคงเชื่อคำพูดของคุณหนูอยู่งั้นเหรอ?” เมมฟิสโตย่างก้าวเข้ามาใกล้รุทรพร้อมทั้งเอียงคอถามพลางทำใบหน้าไร้เดียงสา ยังเชื่ออยู่อีกเหรอว่าสิ่งที่คุณหนูพูดเป็นความจริง? เรื่องที่นางพูดมันไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลยนะ

 

สิ่งที่เธอพูดหลายอย่าง

มันก็ดูไม่สมเหตุสมผลอยู่มากเหมือนกัน

แต่ว่า

 

ว่าไงรุทร ข้ารอคำตอบจากเจ้าอยู่นะเมมฟิสโตเอื้อมไปจับใบหน้าของรุทรก่อนบังคับให้เขาหันมาสบตากับเธออีกครั้ง มองตาของข้าแล้วตอบมาซะว่าเชื่อรึไม่เชื่อ?”

“…” รุทรหรี่ตาลงพร้อมทั้งถอนหายใจ จริงๆฉันก็ไม่ค่อยจะเชื่อตั้งแต่แรกแล้ว

หึ…” เมมฟิสโตละมือไปจากใบหน้าของรุทรพร้อมกับยิ้มมุมปากก่อนจะเอื้อนเอ่ยคำถามต่อมา

 

เจ้าเชื่อรึเปล่าล่ะว่าคุณหนูยังบริสุทธิ์อยู่จริงๆ?”

“!!!”

ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงทันทีหลังจากที่ได้ยินคำถามนี้ ถึงแม้ว่าอายาเมะจะเป็นคนยืนยันด้วยตัวเองก็ตาม

 

ฉันยังบริสุทธิ์อยู่จริงๆ นะ…’

ไม่ต้องกังวลผู้ชายคนนั้นทำอะไรฉันไม่ได้หรอก

ก็ฉันเป็นปีศาจนี่นากับแค่มนุษย์ธรรมดาใช้มนตร์ดำฆ่าให้ตายยังได้ด้วยซ้ำ

 

สิ่งที่เธอพูดมันคือคำโกหกที่พูดให้เขาสบายใจรึเปล่านะ?

เรื่องนั้นฉัน…” เด็กหนุ่มทำได้เพียงกัดฟันพลางครุ่นคิดถึงความเป็นจริงที่ควรจะเป็น

เขาควรเชื่อใจในคำพูดของเธอหรือว่าเชื่อในสิ่งที่ความเป็นจริงสะท้อนให้เห็นกัน?

แหมจะว่าไปก็เป็นเรื่องที่ให้คำตอบยากนี่นะเมมฟิสโตหันหลังให้กับเขา นี่เจ้ารู้จักมนุษย์คนแรกในพระคัมภีร์ไบเบิลมั้ยล่ะ?”

อาดัมงั้นเหรอ?”

ใช่และอาดัมนั้นถูกสร้างขึ้นมาจากผงคลีดิน ก่อนที่พระเจ้าจะประทานลมปราณแห่งชีวิตให้เมมฟิสโตชูแหวนสีเงินขึ้นมาส่องกับแสงแดด อัญมณีสีฟ้าเริ่มขุ่นมัวจนเกือบจะเป็นสีเทา วันที่ข้าได้ทำพันธสัญญากับคุณหนูนางสิ้นใจตายก่อนที่ข้าจะช่วยรักษาแผลเสียอีก เพราะอย่างนั้นนางก็คือคนที่ตายไปแล้วแต่ถูกข้าชุบชีวิตขึ้นมา

เมมฟิสโตหันกลับมาอีกครั้งพร้อมทั้งยื่นแหวนอันเป็นวิญญาณของเด็กสาวให้รุทรดู

นี่ก็คือวิญญาณของนางในตอนนี้เต็มไปด้วยบาป ความทุกข์ พร้อมทั้งอาถรรพ์ที่กัดกินวิญญาณและร่างกายของนาง สภาพมันไม่น่าดูเอาเสียเลยนะ

รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของซาตานสาว เธอเอื้อมมือไปสัมผัสยังอกซ้ายของรุทรจนรู้สึกได้ถึงจังหวะของหัวใจที่ยังคงเต้นอย่างสม่ำเสมอ

นางจมดิ่งลงสู่วังวนแห่งการโกหกเมื่อโกหกครั้งแรกก็ย่อมมีครั้งที่สองสามสี่และห้าไปเรื่อยๆเพื่อปกปิดความผิดที่ตัวเองได้ก่อเอาไว้ มูลค่าของวิญญาณตกต่ำลงยิ่งขึ้นทุกครั้ง แสดงออกมาในรูปของอัญมณีที่ขุ่นมัวนี่

แล้วยังไง…? คิดจะพูดให้ฉันเลิกยุ่งกับยัยนั่นเพราะเธอทำบาปงั้นเหรอ? เหอะมนุษย์ทุกคนก็ต้องเคยทำบาปกันทั้งนั้น แค่นี้ทำให้ฉันตัดสัมพันธ์กับยัยเบื๊อกไม่ได้หรอก

ข้าหวังดีกับเจ้านะรุทรคนเป็นกับคนตายน่ะอยู่ด้วยกันไม่ได้หรอก ยังไงซะที่นางยังคงอยู่เป็นเพราะมนตร์ดำของข้า หากไม่มีมันร่างกายของนางก็จะเน่าเปื่อยกลายเป็นศพดังเดิม

 

มนุษย์ถูกสร้างขึ้นจากผงคลีดินฉันใดยามสิ้นชีวาก็จะกลับไปเป็นผงคลีดินฉันนั้น

ต่างฝ่ายต่างก็ไม่มีใครปริปากพูดอะไร ทุกอย่างเข้าสู่ความเงียบงันจนกระทั่งรุทรถอนหายใจออกมา

สิ่งที่เธอต้องการก็คือให้ฉันเลิกยุ่งกับยัยเบื๊อกแล้วกลับไปสนใจลัลทริมาสินะ

ข้าก็แค่แนะนำเจ้าเท่านั้นแต่เจ้าจะตัดสินใจยังไงก็ขึ้นอยู่กับตัวเอง เพราะหากเจ้าตัดสินใจที่จะผูกพันกับคุณหนูเจ้าก็ต้องทำใจยอมรับว่าไม่ช้าก็เร็วที่นางจะต้องกลับกลายไปเป็นซากศพ เพราะนางไม่ใช่สิ่งที่คู่ควรจะอยู่ในโลกนี้ณ ช่วงเวลานี้ นางเป็นสิ่งที่ไม่สมควรจะมีตัวตนอยู่อีกต่อไป

พูดจบเธอก็โค้งคำนับรุทรก่อนจะเดินหายเข้าไปในเงามืด

เหลือเพียงเด็กหนุ่มเพียงลำพังอีกครั้ง ปล่อยให้ความคิดความสับสนของเขาตกตะกอนด้วยตัวเอง

ใบหน้าของเขากลับมาไร้ความรู้สึกอีกครั้ง ดวงตาเหม่อมองไปยังเบื้องหน้าก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ

จะให้ฉันเลิกยุ่งกับยัยเบื๊อกงั้นเหรอ?” รุทรเอื้อมมือขึ้นกุมท้ายทอยก่อนจะถอนหายใจด้วยความเหนื่อยล้า

 

ทำไม่ลงหรอก

ภาพยัยนั่นตอนนี้ก็เหมือนเห็นตัวเองที่ติดอยู่ในกรอบ

ฉันทนเห็นสภาพแบบนั้นไม่ได้หรอก….

 

-----------------------------------------


Merry Christmas Eve นะคะทุกคน! สอบเสร็จแล้วค่า > w < จริงๆ ตอนนี้เขียนเสร็จตั้งแต่เสาร์ที่แล้วแต่ติดสอบค่ะ...แล้วพอสอบเสร็จก็ลืมอัพ (....) ขอโทษด้วยนะคะ T _ T เราก็เลยมาอัพวันคริสต์มาสอีฟแทน ถือว่าเป็นของขวัญจากเราละกันนะคะ 555

ยังไงก็ขอให้มีความสุขกับตอนใหม่นะคะ บรัยยยย


 24/12/2017

S
N
A
P
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

416 ความคิดเห็น

  1. #291 NichaPes (@NichaPes) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 18:00
    รุทรชั้นเชียร์คู่นายกับอายะซังอยู่น้า นายต้องคู่กับอายะจังเท่านั้น เข้าใจไหม!!!
    #291
    0
  2. #287 เรโกะ จิทาคุ (@modsensei) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 16:24
    เมอรี่ คริสต์มาส...เมมฟี่...หนูไปคู่แอสธารอธไปลูกกกกก
    #287
    1
    • #287-1 Sweet-novel (@Sweet-novel) (จากตอนที่ 41)
      25 ธันวาคม 2560 / 16:35
      "ไม่เอา! ข้าจะเก็บคุณหนูไว้กินเองคนเดียว"
      เมฟี่ไม่ได้กล่าวไว้....แต่ก็คิดจะทำ (?)
      #287-1
  3. #286 Ranowhite Chalindel (@leenatalesrunner) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 10:53
    Merry Christmas!!! ค่าาาไรท์//อะไรคือโมโหหิวคะการิน??  รุทรขอให้เลือกอายะน้าาา
    #286
    0
  4. #285 Sarah Lee (@Baimon09072546) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 07:25
    สนุกมากเลยค่ะ รอต่อน้าาา
    #285
    0
  5. #284 runmiku (@runmiku) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 23:59
    ไรท์อัพต่ออีกนะคะ Merry Christmas นร้าาาาา
    #284
    0