การิน ปริศนาคดีความรัก"สีเทา"

ตอนที่ 40 : บทที่ 36 บุกรุก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 520
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    27 ธ.ค. 60

บทที่ 36

บุกรุก

 

ช่วงสายวันหนึ่งในช่วงปิดภาคเรียน เด็กสาวยังคงนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงอย่างมีความสุข ราวกับกำลังนอนฝันหวานอยู่

 

ติ๊ง!

แต่แล้วกลับมีเสียงการแจ้งเตือนและไฟสีเขียวกะพริบตรงมุมบนด้านซ้ายของโทรศัพท์

เด็กสาวสะดุ้งตื่นเพราะลืมปิดเครื่องเอาไว้ ค่อยๆ เอื้อมไปถอดสายชาร์จก่อนจะหยิบขึ้นมาด้วยความง่วงงุนระคนสงสัย

 

ใครทักมาแต่เช้ากันเนี่ย…?

 

เมื่อกดเปิดหน้าจอขึ้นมาก็พบว่าเป็นข้อความจากบุคคลที่เธอไม่เจออยากเจอหน้าที่สุด ณ ตอนนี้

 

ยัยโง่ ตื่นรึยัง?’

 

การิน!?!” ลัลทริมาเบิกตากว้างพลางลุกขึ้นพรวดพราด ใช้เวลาครุ่นคิดว่าตนควรจะตอบกลับไปดีมั้ย แต่ยังไม่ทันจะได้พิมพ์อะไรอีกฝ่ายก็ส่งข้อความเข้ามาเสียก่อน

 

เดี๋ยวนี้อ่านไม่ตอบเหรอ?’

 

ตายแล้วทำไงดี?” ลัลทริมากำลังจะพิมพ์ตอบกลับไปแต่กลับสะดุ้งโหยงเพราะบานประตูที่ถูกเปิดเข้ามาโดยพลการ

 

ปัง!!

เด็กหนุ่มผู้มีบรรยากาศอึมครึมเป็นผู้เปิดประตูเข้ามา เมื่อเห็นลัลทริมาที่ได้แต่ช็อกอ้าปากค้างเขาก็ส่งยิ้มยียวนให้พร้อมทั้งกล่าวทักทาย

เซอร์ไพร์ส หึหึ

..การิน…!” ลัลทริมาตกใจเสียจนทำได้เพียงแค่เรียกชื่อของเขาเท่านั้น นายเข้ามาทางไหนแล้วมาได้ยังไง!?!”

คำถามแรกฉันเข้ามาทางประตู ส่วนคำถามที่สองขี่มอไซค์มา

โอ๊ยฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น….!” ลัลทริมาถึงกับกุมขมับ

สะเดาะกลอนแค่นี้เรื่องง่ายๆ….” การินโยนแม่กุญแจให้ลัลทริมาก่อนจะเดินมาหาเธอที่เตียง เขาโน้มใบหน้าลงมาจนจมูกแทบจะชนกันแล้วเอื้อมมือบีบแก้มของเธออย่างหลวมๆ คราวหลังล็อกประตูห้องบ้างก็ดีนะ จะได้ถ่วงเวลาให้ฉันเข้ามาได้ช้าขึ้นนิดนึง

นี่ใกล้ไปแล้วนะลัลทริมาพยายามหลบสายตาจากเขา แต่ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ

 

จุ๊บ!

เด็กหนุ่มริมฝีปากประทับลงมาอย่างรวดเร็วและแผ่วเบา ทำเอาเธอเขินอายเสียจนประมวลผลไม่ทันนิ่งไปสักพักใหญ่ๆ

อ้าวๆช็อกไปเลยแฮะการินยังคงไม่ผละไปไหนพร้อมกับส่งยิ้มยียวนกวนประสาทให้ลัลทริมา

แต่เช้าเลยนะยะ!” ลัลทริมาผลักการินออกไปก่อนจะยกผ้าห่มขึ้นมาปิดถึงริมฝีปากเพื่อซ่อนใบหน้าที่กำลังร้อนผ่าว

หึหึการินหัวเราะในลำคออย่างชอบใจก่อนจะผละตัวออกไปพร้อมก้มลงมองนาฬิกา ฉันให้เวลาเธออาบน้ำแต่งตัวสิบนาที

หา!? จะให้ฉันไปไหน?”

เหลือเวลาอีกเก้านาทีและห้าสิบวิการินไม่ยอมตอบคำถามและนับถอยหลังเร่งเธออีก

ลัลทริมามีทางเลือกเพียงแค่รีบวิ่งไปหยิบเสื้อผ้าและผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไปเท่านั้น

 

 

มอเตอร์ไซค์ CBR สีดำจอด ณ ลานจอดรถของคอนโดมิเนียม ลัลทริมาถอดหมวกนิรภัยออกพลางบ่นอุบอิบ

ที่นี่อีกแล้วเหรอ…?”

ถ้าไม่ใช่ที่นี่จะให้ฉันพาเธอไปคฤหาสน์ยัยนั่นรึไง? รีบๆ ลงไปได้แล้ว

ใช้เวลาสักพักกว่าลัลทริมาจะยอมเดินตามมาด้วย เมื่อเข้ามาภายในอาคารเขาทั้งสองจึงเข้าไปในลิฟต์กดหมายเลข 9 อย่างไม่รอช้า

แต่ทว่าเมื่อลิฟต์เคลื่อนตัวขึ้นผ่านชั้น 1…2…3…ยิ่งขึ้นมาสูงมากเท่าไหร่ ลัลทริมาก็ยิ่งรู้สึกคลื่นไส้มากขึ้นเรื่อยๆ

 

ติ๊ง!

ประตูเหล็กบานหนาค่อยๆ เปิดออกเมื่อมาถึงชั้น 9 เด็กหนุ่มเดินออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยโดยลืมไปว่าเด็กสาวไม่ได้เดินออกมาด้วย

เฮ้ยัยโง่ ออกมาได้แล้วการินหันไปเรียกลัลทริมาที่กุมมือปิดริมฝีปากไว้ พะอืดพะอมเสียจนตัวงอ

อืม อุ๊บ…!”

ลัลทริมายังคงไม่ก้าวออกมาจากลิฟต์ จนการินต้องเดินเข้าไปแล้วลากเธอให้เดินออกมาด้วยกัน

คลื่นไส้ขนาดนั้นเลยรึไง?” การินมองลัลทริมาที่ไม่ตอบอะไร ได้แต่ก้มหน้าก้มตา ใบหน้ายิ่งซีดลงทุกครั้งที่ก้าวเดิน เฮ้ยไหวมั้ยเนี่ย?”

“…” ลัลทริมาส่ายหัวเบาๆ แทนการให้คำตอบ ถึงแม้จะรู้สึกได้ว่าอาถรรพ์เจือจางลง แต่ทว่าสัมผัสของมนตร์ดำก็ยังคงอยู่เหมือนเดิม อีกทั้งยังชวนให้เธอคลื่นไส้มากกว่าอาถรรพ์ธรรมดาทั่วไปซะอีก

เฮ้อฉันก็ช่วยได้แค่นี้แหละนะการินหยิบตุ๊กตาตัวแทนใส่ลงไปในกระเป๋าหิ้วของลัลทริมา

ตุ๊กตานั่น…?” ลัลทริมาเงยหน้าขึ้นสบตากับการิน อีกฝ่ายเองก็มองเธอสักพักก่อนจะเบือนหน้าหนี

ฉันไม่ได้มีแค่ตัวเดียวหรอกนะทำไว้หลายตัวเผื่อต้องให้เธอใช้อีก ซึ่งก็ไม่ผิดจากที่คิดไว้จริงๆ ด้วย ถ้ามีเจ้านั่นแล้วก็น่าจะดีขึ้น รีบเดินต่อเถอะการินกุมมือของลัลทริมาแน่นขึ้นก่อนจะเริ่มเดินอีกครั้ง โดยไม่ได้สังเกตเลยว่าเด็กสาวกำลังอมยิ้มอยู่

 

ทำไมถึงได้รู้สึกว่าหมอนี่ดูใจดีขึ้นนะ…?

 

…………………………………………..

 

บรรยากาศของคฤหาสน์ที่มีชั้นวางของเรียงรายทั้งสองข้างของทางเดิน บนชั้นมีหุ่นพยนต์หลากหลายรูปแบบวางอยู่ ถึงแม้จะถูกปลุกเสกผ่านพิธีกรรมทางคุณไสยมาแล้วเธอก็ไม่รู้สึกปวดแสบปวดร้อนอะไร

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าสถานที่นี้คือที่ไหนแต่เธอเคยเห็นมันมาแล้ว

ผ่านความทรงจำของรุทร

 

เอาอีกแล้ว

เห็นความทรงจำของรุทรซ้ำเดิมอีกแล้ว

ฉันเกลียดความทรงจำในคฤหาสน์นี้…!

 

เด็กสาวในชุดนอนกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์ได้แต่ยืนมองบทสนทนาของรุทรและลัลทริมาด้วยความคับแค้นใจ

คนที่ควรจะคุยกับเขาคือเธอไม่ใช่ลัลทริมา

 

ขอโทษฉันเป็นผู้ชายแท้ๆ ควรจะเป็นผู้นำ แต่ดันไปคาดคั้นเธอให้คิดมากซะได้

 

ภาพของรุทรและลัลทริมายังคงปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอถึงแม้จะไม่ต้องการก็ตาม ต้องการตื่นจากห้วงภวังค์นี้สักที

ทั้งสองไม่มีใครเห็นเธอราวกับเธอไม่มีตัวตน

เพราะในตอนนั้นมันไม่มีเธออยู่ด้วยตั้งแต่แรกแล้ว

หยุดนะ….หยุดเดี๋ยวนี้

 

แผนเมื่อกี้มันเสี่ยงมากเลยนะ ที่เธอต้องทำเพราะฉันพึ่งพาไม่ได้แท้ๆ โกรธจนเลือดขึ้นหน้า แถมยังพาเธอมาลำบากด้วย

 

หยุดหยุดให้ความสำคัญกับพี่ลัลเดี๋ยวนี้นะ!” เด็กสาวกุมศีรษะแน่น ภาพตรงหน้ายิ่งทำให้รู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบอัดให้แหลกสลาย

 

ครั้งนี้ฉันผิดเอง จะไม่ทำอีกแล้วล่ะ

 

สนใจฉันสิสนใจแต่ฉันฉันเป็นเพื่อนนายนะ…!”

เขาไม่เคยให้ความสำคัญกับสภาพจิตใจของเธอขนาดนี้

ไม่เคยใส่ใจ ไม่แม้แต่จะขอโทษอย่างจริงใจแบบนี้

แล้วเธอล่ะ? เธอเป็นอะไรสำหรับเขากัน?

 

ขอโทษนะ…’

 

อย่าสนใจคนอื่นนอกจากฉันสิ!!!!!”

เด็กสาวตะโกนขึ้นสุดเสียง ดวงตาเบิกโพลงขึ้นมากะทันหัน รู้สึกได้ถึงหยาดเหงื่อที่ไหลอาบแก้มทั้งที่ในห้องเปิดแอร์เย็นฉ่ำ

เธอหันมองรอบๆ กายที่เป็นบรรยากาศของห้องนอนหรูหราและตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นดอกคาโมมายล์จากน้ำมันหอมระเหย

เป็นฝันที่ทำร้ายจิตใจเธอเหลือเกิน

ฮึก…”

น้ำตาเริ่มเอ่อล้นจนภาพตรงหน้าพร่ามัวไปหมด ตวามรู้สึกมากมายเกิดขึ้นในหัวใจ ทั้งโดดเดี่ยวทุกข์ใจหึงหวงและกลัวการสูญเสีย

เธอกลัวเหลือเกินกลัวว่าจะสูญเสียเพื่อนที่มีอยู่เพียงคนเดียวไป

เด็กสาวยกมือขึ้นกุมเส้นผมไว้แน่น กรีดร้องอย่างบ้าคลั่งพร้อมทั้งจิกเล็บลงบนหนังศีรษะเพื่อระบายความขุ่นเคืองในใจ ปล่อยให้ร่างกายรู้สึกถึงความเจ็บปวดยิ่งขึ้นจนกระทั่งอารมณ์ของเธอสงบลง

 

ถึงแม้ฉันจะเป็นเพื่อนสนิทแต่ยังไงก็สำคัญไม่เท่าพี่ลัลสินะ

รึว่าฉันไม่ควรมีตัวตนอยู่ตั้งแต่แรกแล้ว?

ฉันไม่น่ามีชีวิตอยู่เลยฉันควรจะตายไปซะตั้งแต่ตอนนั้น

ถ้าฉันตายซะตั้งแต่ตอนนั้นฉันคงไม่ทรมานแบบนี้

 

ก๊อกๆๆ

ประตูห้องถูกเปิดเข้ามาโดยหญิงรับใช้ เธอก้มหัวลงเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณหนู

อรุณสวัสดิ์ค่ะ…” อายาเมะค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างยากลำบาก

คุณหนูคะหญิงสาวเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบไปพักหนึ่งจึงเอ่ยทักขึ้นมา คุณรุทรมาถึงแล้วนะคะ

บอกให้เขารอไปก่อนหนูไม่อยากไปเจอหมอนั่นโดยไม่ได้อาบน้ำตอนเช้าอีกแล้วล่ะค่ะ

ค่ะ

เอ่อช่วยเตรียมน้ำอุ่นในอ่างให้หน่อยนะคะ แล้วก็หยดน้ำมันหอมระเหยกลิ่นโรสแมรี่สัก 6 – 8 หยด…”

มีเรื่องอะไรไม่สบายใจเหรอคะถึงจะทำอโรมาเทอราพีแบบนี้?” หญิงรับใช้ถามเด็กสาวด้วยความเป็นห่วงเพราะสรรพคุณของกลิ่นโรสแมรี่คือช่วยลดความกังวลและทำให้มีความสุขมากขึ้นจึงเป็นสัญญาณว่าเธอกำลังเครียดอยู่อย่างแน่นอน

รอยยิ้มฝืดเฝื่อนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเด็กสาวชุดขาว ก่อนจะให้คำตอบด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาราวกับเหนื่อยเพลียมากเกินกว่าจะพูดในตอนนี้

หนูก็แค่ฝันร้ายน่ะค่ะ ไม่มีอะไรหรอก…”

 

หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวแล้วเด็กสาวก็มานั่งขลุกอยู่ห้องปรุงน้ำหอมเหมือนทุกๆ วัน โดยที่วันนี้มีรุทรนั่งดูกรรมวิธีอยู่อย่างใกล้ชิด

เห็นหยิบหัวน้ำหอมมากมายมาผสมกัน สุดท้ายก็ทิ้งขวดแล้วขวดเล่าสลับกับดมกลิ่นจากเมล็ดกาแฟ ขมวดคิ้วด้วยความเครียดก่อนจะถอนหายใจยาว

เฮ้อไม่ถูกใจสักที

รุทรได้แต่ยืนมองเด็กสาวบนรถเข็นผสมหัวน้ำหอมลงในหลอดทดลองอีกครั้ง เหมือนเห็นหนังม้วนเดิมเล่นวนซ้ำมาเกือบจะชั่วโมงแล้ว

จะผสมไปถึงไหนเนี่ย? กลิ่นฉุนหมดแล้วมั้งน่ะ

ใช่มั่วหมดแล้วอายาเมะใส่หลอดแก้วลงในตะแกรงใส่หลอดทดลองก่อนจะกวักมือเรียกรุทรเข้าไปใกล้ๆ มานี่หน่อยสิ

รุทรเดินไปหาเด็กสาว แต่เธอก็ยังไม่พอใจและเห็นว่ามีระยะห่างมากเกินไปจึงดึงชายเสื้อและกระตุกให้เขาเดินมาใกล้เสียจนจมูกแทบจะแนบกับร่างอีกฝ่ายอยู่แล้ว

ทำอะไร?” รุทรมองเด็กสาวที่ซุกจมูกอยู่ตามบริเวณหน้าท้องของเขาโดยมีเสื้อเป็นตัวกลาง

กำลังวิเคราะห์กลิ่นอายาเมะยังคงดมฟุดฟิดพร้อมทั้งดึงข้อมือของเขามาดมเช่นกัน

หา? อย่าบอกนะว่าน้ำหอมที่เธอพยายามปรุงตั้งแต่เมื่อวานก็คือ…”

กลิ่นน้ำหอมที่เข้ากับฟีโรโมนของนายไงอายาเมะยิ้มระรื่นราวกับกำลังเพลิดเพลินกับการปรุงแต่งกลิ่น ได้กลิ่นอีกครั้งถึงพอจะนึกออกไม่ได้กลิ่นนานๆ ก็เริ่มลืมบ้างน่ะ อืม…”

อายาเมะครุ่นคิดก่อนจะพยายามเข็นวีลแชร์ไปที่ตู้เก็บหัวน้ำหอม หยิบหัวน้ำหอมสามกลิ่นออกมาพร้อมกับตัวทำละลาย

ฉันว่าจะใช้กลิ่นมิ้นต์เป็นท็อปโน้ต มิดเดิลโน้ตเป็นกลิ่นทะเล ส่วนเบสโน้ตไม่แน่ใจว่าเป็นกลิ่นมอสจะชื้นไปมั้ย? รึว่าเป็นป่าสนดี…?”

พูดอะไรของเธอ ฉันไม่เข้าใจ

ท็อปโน้ตเป็นกลิ่นที่ได้กลิ่นเป็นอย่างแรกและจางหายไปอย่างรวดเร็ว มิดเดิลโน้ตเป็นกลิ่นหลักๆ ของน้ำหอมขวดนั้น ส่วนเบสโน้ตเป็นกลิ่นสุดท้ายที่เจือจางมากๆ เพราะงั้นฉันเลยอยากได้น้ำหอมที่กลิ่นเย็นๆ แต่ดูสะอาด…”

อ้อใช่ จะว่าไปฉันได้กลิ่นจากเธอบ่อยๆน้ำหอมเหรอ?”

อายาเมะหันมามองรุทรพลางทำสีหน้าฉงน วางขวดต่างๆ ลงบนตักก่อนจะเข็นวีลแชร์กลับมายังที่เดิม

เปล่า ตอนย้ายออกไปนอนคอนโดฯ ฉันไม่ได้เอาน้ำหอมไปด้วย

กลิ่นดอกไม้หอมแบบหวานๆ น่ะนะ?” รุทรยังคงสงสัย แม้กระทั่งตอนนี้เขายังได้กลิ่นจากตัวเธออยู่เลย

กลิ่นดอกไม้หอมหวานดูบอบบางน่าทะนุถนอม

นึกไม่ออกแฮะฉันก็ไม่ค่อยได้ทาโลชั่นซะด้วยอายาเมะวางขวดแก้วต่างๆ ลงบนโต๊ะก่อนจะหันมามองรุทร เออนี่ รบกวนอีกทีสิ หยิบถ้วยใส่เมล็ดกาแฟให้หน่อย ตอนนี้จมูกฉันเริ่มจะเพี้ยนอีกแล้ว

“…” รุทรไม่ตอบอะไร เอื้อมมือไปหยิบถ้วยให้เด็กสาวตามที่เธอขอ เธอรับไปดมปรับจมูกสักพักพลางก้มตัวลงพร้อมถอนหายใจ

แต่ด้วยความที่เธอไม่ระมัดระวังตัว เพราะเสื้อคอกว้างของเธอที่เมื่อก้มตัวจะทำให้เห็นเสื้อชั้นในได้อย่างชัดเจน

และสายตาของรุทรก็เหลือบไปมองมันพอดี

นี่เห็นเสื้อชั้นในหมดแล้ว

ห๊ะ?” อายาเมะหน้าแดงขึ้นมาในทันที เธอวางถ้วยลงบนโต๊ะแล้วรีบยกมือขึ้นปิดหน้าอกแล้วนายมองทำไมล่ะยะ!?”

งั้นคราวหลังจะได้ไม่บอกแล้วมองต่อไปละกันนะ

..นี่…!!”

แล้วก็เมื่อวานชุดนอนบางไปหน่อยนะ แล้วเธอไม่ใส่เสื้อกล้ามตอนนอนรึไง?”

นายเห็นอะไรไปบ้างเนี่ย!?!”

ใบหน้าและหูของเธอแดงก่ำ เม้มริมฝีปากแน่นด้วยความเขินอาย เพราะถ้าเขารู้ว่าเธอไม่ใส่เสื้อกล้ามตอนนอนเขาก็คงจะเห็น

รุทรยิ้มอย่างมีเลศนัย ดวงตาที่จ้องมองมายังเด็กสาวฉายแววเจ้าเล่ห์ออกมาอย่างชัดเจน

 

ชมพูเชียวนะ

“…!!!!!!!” อายาเมะกุมเสื้อตัวเองแน่น ริมฝีปากสั่นระริกไม่รู้จะสรรหาคำอะไรออกมาด่าดี นายนาย….นาย…!!!”

คิดอะไรอยู่?” รุทรยังคงยิ้มยั่วโมโหเธออยู่ พร้อมทั้งเอื้อมมือมาหยิกแก้มของเธอ ฉันหมายถึง แก้มเธอน่ะ คิดอะไรหืม?”

ก็นายเล่นพูดสองแง่สองง่ามนี่!!! ฉันก็นึกว่านายเห็น…!” อายาเมะหยุดพูดไปเสียดื้อๆ ละไว้ในฐานะที่รู้กันดี

ก็เกือบๆ น่ะนะ….คราวหลังก็หัดแต่งตัวให้เรียบร้อยหน่อยละกัน ถ้าจะซื่อบื้อไม่ระมัดระวังตัวแบบนี้ฉันก็ไม่แปลกใจที่เธอจะโดนลวนลาม

คำพูดของเขาเสียดแทงเข้าไปในแผลใจของเธอเต็มๆ

 

รึว่า….นี่จะเป็นเหตุผลที่ทำให้เราโดนลวนลามจาก ผู้ชายหลายคนรึเปล่านะ?

 

ในขณะที่อายาเมะกำลังครุ่นคิดด้วยใบหน้าเศร้าหมอง รุทรก็ถามคำถามที่แทงใจดำเธอเป็นครั้งที่สองขึ้นมา

นี่ถามจริงๆ เหอะ เธอเคยโดนพ่อบ้านคนนั้นจูบรึเปล่า?”

เด็กสาวนิ่งเงียบไปสักพักก่อนจะถอนหายใจออกมา

เคยสิ…”

หา!!! โดนจูบตั้งแต่ยังเป็นเด็กตัวกระเปี๊ยกเนี่ยนะ!?”

บ้า ฉันล้อเล่น นายนี่ก็เชื่อง่ายจังอายาเมะหัวเราะคิกคัก นายจำไม่ได้เหรอ…? วันที่ฉันย้ายไปคอนโดฯ วันแรกแล้วเกือบโดนนายจูบน่ะฉันได้แต่กรีดร้องในใจให้เมมฟิสโตมาช่วยเพราะฉันยังไม่เคยจูบกับใคร…”

รังเกียจฉัน?”

..เปล่า! หมายถึงมันก็ต้องหวงเนื้อหวงตัวกันบ้าง…” อายาเมะเสมองไปทางอื่น แก้มเริ่มแดงระเรื่อขึ้นมาอีกครั้งเพราะความเขินอาย

แต่แล้วฝ่ามือหนาก็กุมไหล่ของเธอแน่นจนติดกับพนักพิงรถเข็น โน้มใบหน้าเข้ามาในระยะประชิดจนเด็กสาวเบิกตากว้าง

โกหกคนอื่นไปทั่วนี่คิดว่าสนุกมากเหรอ?”

..อะไรของนายเนี่ย!?” อายาเมะมองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ประดับอยู่บนใบหน้าของเขาในขณะที่อีกฝ่ายเริ่มเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้น

ได้โกหกฉันเนี่ยสนุกมากใช่มั้ย? คิดว่าความรู้สึกของฉันมีไว้ให้เธอล้อเล่นงั้นเหรอ?”

ฉัน…” อายาเมะได้แต่หลุบตาต่ำเพราะแท้จริงแล้วเธอก็ทำไปเพราะความสนุกจริงๆ

 

ถ้ายังไม่เคยจูบกับใครงั้นก็มาลองครั้งแรกกับฉันนี่แหละ

ไม่…!” เด็กสาวกุมไหล่ของเขาเอาไว้แน่นและพยายามดันออกไป ใบหน้าของเขาเริ่มใกล้เขามาทุกที

 

ไม่ไม่เอานะ!!!

น่าขยะแขยง…!!

 

ในขณะที่ริมฝีปากกำลังจะสัมผัสกันเด็กหนุ่มก็เป็นฝ่ายผละตัวออกไปเสียเอง เด็กสาวเมื่อรู้ตัวว่ารอดพ้นแล้วก็หอบหายใจเอาอากาศเข้าปอด ใบหน้าซีดเผือดราวกับคนใกล้เป็นลม

เธอรังเกียจฉันขนาดนั้นเลย…?”

ฉันไม่ได้รังเกียจนาย แต่ว่ามันรู้สึกแปลกๆ…” อายาเมะพยายามทำตัวให้เป็นปกติ เมื่อรู้สึก ฉันไม่ชอบผู้ชายที่จูบกับผู้หญิงคนอื่นมาแล้ว

หา? ยึดติดกับตรรกะหนังสือการ์ตูนไปมั้ย? นี่ชีวิตจริงมันแทบจะไม่มีหรอกนะพวกที่เหมือนพระ นางที่ทั้งคู่ต่างก็เป็นจูบแรก เป็นแฟนคนแรก แล้วก็คบกันไปตลอดชั่วชีวิตน่ะ

 

แต่ชีวิตจริงมันเป็นไปได้ยาก คบๆ เลิกๆ ก็มีกันเยอะแยะ ขนาดแต่งงานแล้วยังหย่ากันเลย

เหมือนยิ่งตอกย้ำว่าสิ่งที่เธอคิดมาตลอดมันเป็นแค่โลกในมโนที่ได้แต่เพ้อฝันไปวันๆ

ฉันรู้ว่าความจริงมันโหดร้ายแค่ไหนขนาดพวกซิสเตอร์กับบาทหลวงที่ฉันเคยไว้ใจยังรวมหัวกันฆ่าฉันเลย ฉันก็แค่อยากมีความสุขกับตรรกะโลกสวยบ้างไม่ได้รึไง…?” อายาเมะพูดในขณะที่มือกุมกระโปรงชุดนอนแน่น ก้มหน้าก้มตาไม่ให้อีกฝ่ายเห็นส่วนที่อ่อนไหวของตน นายก็รู้ว่าฉันเจออะไรมาบ้าง แต่ที่ฉันยอมให้นายถูกตัวได้บ้างก็ไม่ได้หมายความว่าฉัน ง่ายหรอกนะทำไมกับผู้หญิงคนอื่นนายเป็นสุภาพบุรุษได้ แต่กับเพื่อนนายกลับทำตัวฉวยโอกาสแบบนี้? จะอ้างว่าใช้ไม้แข็งดัดนิสัยอะไรนั่นฉันไม่สนฉันไม่ชอบที่นายทำแบบนี้

ขอโทษ

ฉันเองก็ผิดแหละที่งี่เง่าผิดที่โกหกนาย ฉันก็แค่อยากรู้ว่านายให้ความสำคัญกับฉันแค่ไหนเท่านั้นเองแล้วฉันก็น้อยใจที่นายให้ความสำคัญกับพี่ลัลมากกว่าฉัน ฉันกลัวถ้านายเอาแต่สนใจพี่ลัลแล้วสักวันนายจะทิ้งฉัน

ฉันขอโทษทั้งที่ฉันก็รู้ว่าเธอเคยเจออะไรมา แต่ฉันก็ยังแกล้งเธอแบบนี้อีก…”

วันนี้สองครั้งแล้วนะสองครั้งที่นายล้อเล่นกับความรู้สึกของฉัน นายเอาแต่บอกว่าฉันล้อเล่นกับความรู้สึกของนาย ทั้งที่จริงๆ แล้วนายเองก็ทำแบบนี้เหมือนกัน

 

ถ้านายยังทำอย่างนี้อีก นายก็ไม่ต่างอะไรกับคุณการินที่มองพี่ลัลกับนายเป็นแค่ ของเล่น’ ”

 

…………………………………………..

 

ทั้งสองมาหยุดอยู่หน้าห้อง 613 ของอายาเมะ โดยที่การินยังคงประคองลัลทริมาที่มีใบหน้าซีดเผือดเอาไว้

นี่มันห้องของอายาเมะนี่ แล้วเราจะเข้าไปยังไง?”

สมกับเป็นเธอเลยนะถ้าฉันไม่รู้วิธีเข้าห้องแล้วจะชวนเธอมาด้วยทำไม?” การินยิ้มอย่างมีเลศนัยก่อนจะหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง นี่ไง…”

อะไรน่ะ คีย์การ์ดเหรอ?”

ใช่การินใช้คีย์การ์ดแตะประตู เข้ามาสิ

นายเอาคีย์การ์ดมาจากไหนเนี่ย…?”

อย่ารู้เลยน่าเขาดึงตัวลัลทริมาให้เดินตามเข้าไป แต่ทว่าเธอกลับยืนนิ่งไม่ยอมขยับสักก้าว เฮ้ เป็นอะไรอีกเนี่ย? เข้ามาได้แล้ว!”

ฉันไม่อยากเข้าไปเลยลัลทริมามองเข้าไปภายในห้อง เธอรู้สึกได้ถึงกลิ่นอันน่าสะอิดสะเอียนโชยออกมาจากบริเวณนี้ ถึงแม้ความอึดอัดและความรู้สึกพะอืดพะอมจะเบาบางลงมากแล้วแต่กลิ่นเหม็นนั่นกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

ทำไม? อาถรรพ์ที่รุนแรงกว่านี้เธอก็เคยเจอมาแล้วนี่?”

ฉันฉันรู้สึกถึงกลิ่นที่เน่าเหม็นเหมือนกลิ่นอะไรสักอย่างที่ตายมานานและฉันก็รู้สึกได้ถึง…”

 

ช่างชักช้าจริง….’

 

ผลั่ก!

ลัลทริมารู้สึกได้ถึงฝ่ามือที่ออกแรงผลักเธอจากด้านหลังจนร่างกายเซเข้ามาในห้องจนได้

แต่เมื่อหันกลับไปมองก็ไม่มีใครอยู่หลังเธอแม้แต่คนเดียว

เมื่อกี้ใครผลักฉัน…?” ลัลทริมาพูดเสียงแผ่ว ถึงแม้จะผ่านเหตุการณ์เหนือธรรมชาติมามากมายแต่ครั้งนี้เธอกลับไม่สามารถสัมผัสถึงสิ่งที่อยู่ข้างหลังเธอเมื่อครู่ได้เลย

เธอเซมาเองไม่ใช่รึไง?”

ไม่ใช่นะ! ก็เมื่อกี้น่ะมี…”

ชักช้าอยู่ได้ เดินตามมาได้แล้ว!” การินออกแรงดึงลัลทริมาให้เดินตามเขาเข้าไปในห้อง

การินฉันว่านายลืมอะไรบางอย่างนะ

อะไรของเธออีก?” การินขมวดคิ้วแน่น ตอนนี้เขาอารมณ์เสียซะจนเกือบจะว้ากออกมาแล้ว

นายลืมปิดประตูนะ

“…” เด็กหนุ่มได้แต่นิ่งเงียบเพราะความเด๋อของตัวเอง มัวแต่จะลากลัลทริมาเข้าห้องจนกระทั่งลืมปิดประตูไปเสียสนิท

งั้นเดี๋ยวฉันไปปิดให้นะ

ไม่ต้อง!” การินรีบปล่อยแขนลัลทริมาก่อนจะเดินไปปิดประตู ท่าทางของเขาดูลุกลี้ลุกลนผิดปกติ

เป็นอะไรของนายเนี่ยพักนี้นายดูแปลกไปนะ?”

ฉันพาเธอมาช่วยหาของนะ ไม่ได้พามาจับผิดการินเดินเข้าไปภายในห้อง จนกระทั่งเห็นห้องนั่งเล่นที่สภาพดูไม่ได้กับรอยเลือดขนาดใหญ่เลือดแห้งกรังบนพื้นและตามสิ่งของต่างๆ จึงชะงักไปครู่หนึ่ง โฮ่อาการหนักเอาเรื่องเหมือนกันนี่?”

เขาเดินเข้าไปค้นทั่วบริเวณห้องนั่งเล่น เหยียบเศษแจกันบนพื้นโดยไม่ใยดีว่ามันจะราคาแพงสักแค่ไหน

แล้ว…” ลัลทริมามองการินที่ยังคงยุ่งง่วนกับการหาของบางสิ่งบางอย่างนายจะให้ฉันหาอะไรล่ะ?”

 

กึก

เขาหยุดการกระทำทุกสิ่งแล้วยกมือขึ้นมากุมขมับก่อนจะหันกลับมามองเด็กสาว

 

เธอไม่คุ้นกับกลิ่นอายอาถรรพ์ที่นี่จริงๆ น่ะเหรอ?”

ท่ามกลางความเงียบ ต่างฝ่ายต่างไม่มีใครพูดอะไร ลัลทริมาหลุบตาลงต่ำและรวบรวมสมาธิเพื่อจับสัมผัสของสิ่งที่อยู่ในห้องนี้ให้ละเอียดยิ่งขึ้น

ฉันรู้สึกได้ว่าที่ห้องนี้เต็มไปด้วยสัมผัสของมนตร์ดำ ตั้งแต่ทางเดินจนถึงภายในห้อง มันรุนแรงมากซะจนจับอย่างอื่นไม่ค่อยได้เลย แต่ว่า….”

 

ตอนที่อยู่หน้าประตูห้อง ฉันกลับรู้สึกได้ถึงสัมผัสของอาถรรพ์บางอย่างออกมาจากห้องของรุทร

เพียงเท่านั้นรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเด็กหนุ่ม หัวเราะขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

หึหึเข้าใจล่ะ เพราะมันไม่ได้อยู่ที่ห้องนี้แต่แรกแล้วสินะการินสบตากับลัลทริมา ดวงตาสีนิลเป็นประกายฉันว่าตอนนี้เราต้องไปห้องของไอ้ขี้เก๊กแล้วล่ะ…”

ทันทีที่เขาพูดจบก็เดินออกไปจากห้องโดยไม่รอเธอแม้แต่นิดเดียว ถึงแม้จะเป็นเรื่องปกติที่เขามักจะเห็นเธอเป็นของเล่นอยู่แล้ว

แต่ลึกๆ แล้วเธอกลับรู้สึกน้อยใจเขาขึ้นมา

 

เอาแต่ใจชะมัด

หมอนี่เห็นฉันเป็นของเล่นที่ถูกสั่งแล้วจะทำตามทุกอย่างจริงๆ รึไงนะ?

 

ในขณะที่กำลังเหม่อลอย เด็กสาวก็รู้สึกได้ถึงฝ่ามือที่เอื้อมมากุมมือของเธอไว้

เขาย้อนกลับมาเพื่อพาเธอเดินไปด้วยกัน

อะไรของเธอเนี่ยยัยโง่? วันนี้ดูเหม่อแปลกๆ นะ

เปล่า…”

งั้นก็รีบเดินตามมาได้แล้ว เธออยากช่วยยัยนั่นไม่ใช่รึไง? ถ้ายังทำตัวป้ำๆ เป๋อๆ แบบนี้จะไปช่วยใครเขาได้ หืม?” การินยังคงยิ้มเยาะและใช้คำพูดกวนประสาทเหมือนทุกครั้ง แต่ครั้งนี้เธอกลับรู้สึกว่ามันแตกต่างออกไป

ระหว่างที่กำลังถูกเขากุมมือเอาไว้

ระหว่างที่กำลังเดินตามหลังเขา

ระหว่างที่ได้ยินเสียงฝีเท้าของเขา

 

ทำไมกันนะ…?

ทำไมเรากลับรู้สึกว่าอบอุ่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ทั้งที่เมื่อก่อนออกจะเย็นชาไร้หัวใจ แต่พักหลังมานี้เขาเริ่มทำตัวแปลกไป

 

เมื่อหวนคิดถึงพฤติกรรมที่ แปลกไปของเขาใบหน้าของเธอก็เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมา

 

ถึงจะเคยอยากให้การินอ่อนโยนขึ้นบ้างก็เถอะ แต่พอมาเจอจริงๆ แล้วกลับรู้สึกว่าทำตัวไม่ถูกเลย

นี่ฉันฝันอยู่รึเปล่านะ?

แต่เป็นแบบนี้ก็ดีแล้วล่ะ

 

ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อะไรห๊ะ?”

อ๊ะ…” ลัลทริมาหลุดจากโลกส่วนตัวของเธอทันทีที่ถูกทัก เธอเหม่อลอยเสียจนไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้เธอมาหยุดอยู่หน้าห้องของรุทรแล้ว

พอสติเรื่มกลับมากลิ่นอายของอาถรรพ์ก็เริ่มจู่โจมทันที

รอยยิ้มบนใบหน้าหวานเมื่อครู่เริ่มแห้งเหือดไป และถูกแทนที่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

จริงด้วย…” ลัลทริมาเอ่ยกับตัวเองด้วยเสียงแผ่วเบากลิ่นอายของอาถรรพ์จางๆ ผสมปนเปกับมนตร์ดำที่คละคลุ้ง พร้อมทั้งจิตอาฆาตแค้นอันแรงกล้า… “มันคุ้นจริงๆ

ฉันรับรองว่าเธอต้องรู้จักพิธีนี้เป็นอย่างดีการินพูดพลางยิ้มอย่างมีเลศนัย เขาใช้คีย์การ์ดที่ได้มาจากรุทรเปิดประตูแล้วจึงเชื้อเชิญให้ลัลทริมาเข้าไป เข้าไปสิใช้ญาณอาถรรพ์หามันให้เจอ และเมื่อเราทำลายมันทิ้งอาการของยัยปีศาจก็จะดีขึ้นเอง

เดี๋ยวสิการินถ้าพวกเราทำลายมันทิ้งแล้วมันจะไม่เกิดการย้อนอาถรรพ์ขึ้นเหรอ?”

ไม่แน่นอน เพราะพิธีสาปแช่งนี้สำเร็จไปนานแล้ว ที่เราทำก็แค่การทำลายวัตถุอาถรรพ์ทิ้งเท่านั้น

หลังจากที่ทั้งสองคนเข้ามาภายในห้องก็ไม่พบความผิดปกติอะไรแม้แต่น้อย ถึงจะมีสัมผัสของอาถรรพ์อยู่ก็จริงแต่มนตร์ดำภายในห้องนี้เองก็รุนแรงเสียจนเธอสับสนไปหมด

ไม่รีบหาเข้าล่ะ?”

สัมผัสของอาถรรพ์กับมนตร์ดำมันตีกันไปหมดแยกไม่ค่อยจะออกเลย ถ้าใช้กระดิ่งโหงครวญของนายจะช่วยได้มั้ยนะ…?”

ขนาดญาณอาถรรพ์ของเธอยังหาไม่เจอนับประสาอะไรกับกระดิ่งนั่นล่ะ ชิ…!” การินสบถออกมาอย่างไม่สบอารมณ์

 

เอายังไงดีถ้าเกิดให้ยัยโง่ใช้กำยานหลอนจิตแบบคราวที่แล้วเพื่อหามันอีก

เธอจะเป็นอันตรายรึเปล่า?

 

ถ้ายังลังเลตัดสินใจอะไรไม่ได้แบบนี้ให้ข้าปล่อยให้นางตายตั้งแต่แรกก็จบไปแล้ว

 

“!?!”

เสียงของซาตานสาวดังขึ้นมาภายในความคิดของเขา เด็กหนุ่มหันมองรอบๆ ห้องแต่ก็ไม่มีวี่แววของเธอแม้แต่น้อย

 

ไม่ต้องพยายามหาข้าหรอก…’

จะเอายังไงดีน้า~ อยากช่วยอายาเมะหรือว่าจะปล่อยให้เธอตายไปดีล่ะ?’

แต่ถึงยังไงการตัดสินใจของเจ้าก็ไม่ทำให้ข้าเกิดผลเสียอะไรอยู่แล้วนี่นะ

 

“…” การินไม่ปริปากอะไร ดวงตาฉายแววกังวลมองมายังลัลทริมาพร้อมกับกุมมือแน่นยัยโง่…”

อะไรเหรอ?” ลัลทริมาตอบรับด้วยใบหน้าไร้เดียงสา

ฉันขอถามอะไรหน่อย

อื้อว่ามาสิ

ถ้าเธอช่วยยัยปีศาจแล้วเกิดโดนลูกหลงไปด้วยเธอยังจะช่วยอยู่อีกมั้ย?”

คำถามของเขาชวนให้ลัลทริมาใจเต้นขึ้นมา รู้สึกได้ถึงความห่วงใยผ่านน้ำเสียงและแววตาของเขาเด็กหนุ่มผู้คลั่งใคล้อาถรรพ์ที่แทบไม่เหลือความเย็นชามาดร้ายอย่างที่เธอเคยรู้จักอีกแล้ว

ราวกับเขาไม่ต้องการให้เธอเป็นอันตรายใดๆ อีก

เมื่อคิดอย่างนั้นลัลทริมาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มหวาน

ทุกครั้งที่ฉันช่วยคนอื่นก็โดนลูกหลงไม่ใช่เหรอ? เพราะงั้นถ้าจะให้ช่วยคนใกล้ตัวอย่างอายาเมะแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก

อีกฝ่ายได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มมุมปากก่อนจะหัวเราะในลำคอตามความเคยชิน

ถ้าเธอไม่กลัวแมงมุมอย่างคราวที่แล้วงั้นก็ตามใจเธอ

ก็กลัวอยู่หรอกแต่อย่าเรียกสติฉันแบบคราวที่แล้วละกันลัลทริมาเบนสายตาหนีไปมองทางอื่น แค่คิดถึงเรื่องวันนั้นเธอก็เผลอเม้มริมฝีปากโดยอัตโนมัติ

แต่วิธีนั้นฉันชอบนะ

“….!!!!” เด็กสาวใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นทันทีที่ถูกแซว ในสมองนายนอกจากเรื่องอาถรรพ์ก็มีแต่อะไรแบบนี้ใช่มั้ยเนี่ย!?!”

อะไรที่แกล้งเธอได้ฉันก็ทำหมดแหละการินหัวเราะในลำคอยั่วโมโหลัลทริมาอีก แต่แล้วเสียงบางอย่างก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะทั้งสอง

 

เพล้ง!!!

 

------------------------------------


S
N
A
P

สวัสดีค่ะ ^ ^ รู้สึกตัดจบได้แย่มาก แถมจบแบบละครไทยอีก...พร้อมกับดองไว้ซะนานเลย....พอดีว่าช่วงนี้ไม่ค่อยสบาย ไปหาหมอก็แล้ว เจาะเลือดก็แล้วยังไม่หายป่วยเลยค่ะ T ^ T จริงๆ ก็เครียดด้วยแหละ . _ . การบ้านก็เยอะ สอบอาทิตย์หน้าอีก แล้วก็ต้องซ้อมละครเวทีทุกเย็น ฯลฯ รู้สึกงานถาโถมเข้ามาเยอะมากๆ ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ล่าช้า แต่ไม่ทิ้งเรื่องนี้แน่นอนค่ะ แล้วก็ขอให้ทุกคนมีความสุขกับตอนใหม่นะคะ บ๊ายบาย~


 9/12/2017


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

416 ความคิดเห็น

  1. #283 yania (@yania) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 10:03
    ทำไมไรท์ตัดจบแบบเน้😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭
    #283
    0
  2. #282 Liqvia (@baitong132) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 10:26
    ไม่ต้องคิดมากนะอายะเมะจังงง เพราะรุทรของเราเอง...//ผิดๆ แยกย้ายๆ
    #282
    1
    • #282-1 Sweet-novel (@Sweet-novel) (จากตอนที่ 40)
      11 ธันวาคม 2560 / 12:47
      รุทรเป็นลูกเขยเราค่ะ! (//โดนตบ)
      #282-1
  3. #281 เรโกะ จิทาคุ (@modsensei) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 07:10
    เพล้งนี่มันอะไรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร
    #281
    1
    • #281-1 Sweet-novel (@Sweet-novel) (จากตอนที่ 40)
      11 ธันวาคม 2560 / 12:46
      เสียงของแตกไงคะ แอ่ก-------(//โดนตบ)
      #281-1
  4. #280 NichaPes (@NichaPes) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 21:07
    สู้ๆนะค่ะ จะรออ่านตอนต่อไปนะค่ะ
    #280
    1
    • #280-1 Sweet-novel (@Sweet-novel) (จากตอนที่ 40)
      10 ธันวาคม 2560 / 21:50
      ขอบคุณค่ะ
      #280-1
  5. #279 Erng-Tanuwohan (@Erng-Tanuwohan) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 00:29
    สู้ๆนะคะ อย่าท้อค่ะ
    #279
    1
  6. #278 kuroko-love18 (@kuroko-love18) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 23:12
    อยากอ่านต่อค่ะท่านหญิง อย่าทำร้ายบ่าวด้วยวิธีนี้เลย T^T
    #278
    1
    • #278-1 Sweet-novel (@Sweet-novel) (จากตอนที่ 40)
      9 ธันวาคม 2560 / 23:38
      โห่...ฟังสปอยเอาก็ได้..
      #278-1
  7. #277 สาวกจีเจ็ด (@nanny-g7) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 23:08
    เฮียมาแล้วนะเคอะะะะ 5555 ชอบจัง จัดหนักจัดเต็ม ขอบคุณนะคะไรต์ ตอนสุดท้ายนั่นอะไรน่ะ!! มีความห่วงใยแปลกๆ ^^**
    #277
    1
    • #277-1 Sweet-novel (@Sweet-novel) (จากตอนที่ 40)
      9 ธันวาคม 2560 / 23:37
      ถ้าไม่ตัดจบตรงนั้นคงไม่ได้อัพอีกนานอ่ะค่ะ... = =;
      #277-1
  8. วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 22:59
    กำลังจะนอนเลย
    #276
    1
    • #276-1 Sweet-novel (@Sweet-novel) (จากตอนที่ 40)
      9 ธันวาคม 2560 / 23:37
      จะได้หลับฝันดีไงคะ อิ w อิ
      #276-1