การิน ปริศนาคดีความรัก"สีเทา"

ตอนที่ 39 : บทที่ 35 ข่มเหง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 642
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    26 ต.ค. 60

บทที่ 35

ข่มเหง

 

รุทรยืนมองเด็กสาวที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงของเธอ เมื่อได้รับการพักผ่อนแล้วใบหน้าที่ดูซีดเซียวนั้นก็ดูดีขึ้นเล็กน้อย

อาการน่าเป็นห่วงมากเลยนะครับ ไม่มีทางรักษาเลยเหรอ?” รุทรหันมาถามชายชราที่ดูมีท่าทีไม่เป็นห่วงหลานสาวสักเท่าไหร่เลยด้วยซ้ำ

เป็นแบบนี้ทุกวันแหละเธอจะปวดหัวมากๆ จนถึงขั้นสลบไปเอง ถึงจะดูน่าเป็นห่วงแต่ก็ไม่รู้อยู่ดีว่าเธอเป็นอะไรชายชราถอนหายใจก่อนจะชวนรุทรออกไปนอกห้องออกไปคุยกันข้างนอกน่าจะดีกว่านะ รบกวนคนป่วยเขาเปล่าๆ

“…ครับรุทรพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะยอมเดินตามเจ้าของบ้านออกไป

ก่อนประตูจะปิดสนิทเขายังคงเหลียวกลับมามองเด็กสาวด้วยความเป็นห่วงพักหนึ่งแล้วจึงยอมจากไป

ทันทีที่ทั้งสองออกไปจากห้อง ร่างบนเตียงก็เริ่มขยับตัวเล็กน้อยจากฝันร้าย

ความทรงจำของตัวเธอเองที่ยังคงตามหลอกหลอนมาจนปัจจุบัน

ออกไปนะไม่อย่ามาแตะตัวฉัน…!” อายาเมะเริ่มละเมอขึ้นมา ร่างกายดิ้นทุรนทุรายหวังจะหลุดพ้นจากสิ่งที่กำลังเผชิญในความฝัน

 

….ผู้ชายคนที่เธอรังเกียจที่สุดในชีวิต

 

…………………………………………..

 

เขาถูกพากลับมายังห้องรับแขก บนโต๊ะมีแก้วน้ำสองแก้ววางไว้ตามมารยาทในการต้อนรับแขก

ตอนแรกฉันไม่คิดด้วยซ้ำว่าหลานสาวฉันจะมีเพื่อนสนิทคนแรกในชีวิตเป็นเด็กผู้ชาย

คนแรก…?”

 

ก็รู้อยู่หรอกว่าไม่ค่อยมีเพื่อน

แต่ยัยนี่ไม่เคยมีเพื่อนมาก่อนเลยเหรอ?

แล้วอย่างอัญชันนี่ไม่นับรึไง…?

 

ขณะกำลังครุ่นคิดเรื่องเพื่อนของเธอ แต่แล้วก็กลับสะดุดใจกับคำว่าเด็กผู้ชาย

เดี๋ยวนะครับเธอมีเพื่อนเป็นเด็กผู้ชายนี่มันแปลกมากเลยงั้นเหรอ?”

เอ้า ก็แปลกสิ….หลานสาวฉันเกลียดผู้ชายจะตายไป โดนเนื้อตัวหน่อยไม่ได้เลย

ทำไมล่ะครับ?” รุทรรู้ตัวดีว่าการถามเรื่องส่วนตัวของคนอื่นเป็นการเสียมารยาท แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอยากรู้อยู่ดี

เฮ้อพูดแล้วก็รู้สึกผิดนะที่ฉันไม่ฟังที่อายาเมะพูดแต่แรก

เรื่องมันก็ผ่านมาแล้วเรากลับไปแก้อะไรไม่ได้หรอกนะครับ

ชายชราถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะเริ่มเอ่ยปากเล่า

มันเป็นเรื่องของอายาเมะกับพ่อบ้านคนนึงตอนนั้นเธออายุแค่ 9 ขวบ เธอสนิทกับพ่อบ้านคนนั้นมากฉันก็ไม่นึกเหมือนกันว่าจะเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น…”

 

…………………………………………..

 

เด็กหญิงนั่งอยู่ภายในห้องนอนกับจิตแพทย์หนุ่มวัยละอ่อน เขาขยับแว่นเล็กน้อยก่อนจะยิ้มเล็กๆ

งั้นวันนี้พอแค่นี้ก่อนนะครับอาการประสาทหลอนของอายาเมะก็ดีขึ้นมากแล้วนี่นะ

ค่ะ…’ อายาเมะส่งยิ้มหวานให้กับอีกฝ่าย เธอดูเป็นเพียงเด็กธรรมดา….ดูไม่เหมือนเด็กที่เคยเป็นโรคประสาทหลอนมาก่อนเลย

ในขณะที่ชายหนุ่มในชุดขาวกำลังจะลุกขึ้นเด็กสาวก็เอื้อมมือไปดึงชายเสื้อไว้

หืมมีอะไรเหรอครับ?’ เขาหันกลับมามองเด็กหญิงตัวเล็ก เธอก้มใบหน้าลงเพื่อปกปิดแก้มที่กำลังแดงระเรื่อ

เอ่อขอบคุณนะคะ

ไม่เป็นไรครับ มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วนี่ ไว้เจอกันอาทิตย์หน้านะครับชายหนุ่มพูดเท่านั้นก็เดินออกจากประตูห้องไป ก่อนที่คุณปู่ของเธอจะเดินเข้ามาภายในห้องพร้อมกับชายหนุ่มวัยประมาณ 20 ปีในชุดพ่อบ้านกับถุงมือสีขาวสะอาดตา

หน้าตาดูสดใสขึ้นเยอะเลยนะ…’

ค่ะ~’

ปู่คิดว่าหนูคงจะอาการดีขึ้นถ้าหากมีเพื่อนเล่นสักคน

เพื่อนเหรอคะ…?’ อายาเมะฉีกยิ้มกว้างในทันทีที่ได้ยินดังนั้น เธอจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า

ใบหน้าเรียวยาว ผิวขาวละเอียดสะอาดสะอ้าน ริมฝีปากบางกับดวงตากลมโตดูเป็นมิตรยิ่งทำให้ภาพลักษณ์ดูเป็นคนซื่อๆ

ปู่จ้างเขามาเพื่อให้ดูแลหลานสาวเพียงคนเดียวโดยเฉพาะเลยนะ

เห…?’ อายาเมะกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะฉีกยิ้มหวาน หนูชื่ออายาเมะค่ะ ฝากตัวด้วยนะคะ~’

ครับ คุณหนูอายาเมะพ่อบ้านหนุ่มยิ้มรับ ท่าทางอ่อนโยนของเขายิ่งทำให้อายาเมะชอบใจเพื่อนเล่นคนนี้เป็นอย่างมาก แต่ทว่า

 

คุณหนูคะฉันว่าอย่าไว้วางใจผู้ชายคนนี้มากนักจะดีกว่า

 

เสียงของเมมฟิสโตดังก้องอยู่ในหัวของเด็กสาว แต่เธอกลับไม่ใส่ใจคำเตือนของซาตานสาวเลยแม้แต่น้อย

 

เมื่อวันเวลาผ่านไป เธอกับคุณพ่อบ้านก็เริ่มสนิทกัน เรียกได้ว่าคุณหนูของเขาจะไปที่ไหนพ่อบ้านก็จะติดสอยห้อยตามไปด้วยตลอดทุกแห่งในคฤหาสน์

เพราะว่าเธอไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไปจากคฤหาสน์แห่งนี้แม้แต่ก้าวเดียว...

หนูอยากออกไปจากที่นี่หนูเบื่อห้องสมุดกับหนังสือที่แทบจะอ่านครบทุกเล่มแล้ว รู้สึกแย่อึดอัด…’ อายาเมะตัวน้อยปิดหนังสือรามเกียรติ์ฉบับภาษาอังกฤษลงพร้อมกับเก็บคืนไว้ในที่เดิมที่มันเคยอยู่

เหรอครับงั้นวันหลังเรามาหาอะไรสนุกๆ ทำดีกว่านะครับ ผมรับรองว่าคุณหนูจะต้องรู้สึกดีแน่นอน…’ พ่อบ้านหนุ่มยิ้มหวานก่อนจะกอดอายาเมะเพื่อปลอบใจผมเข้าใจว่าคุณหนูเดียวดายมาตลอดคงจะรู้สึกเหงาสินะครับ

ค่ะเหงามากๆ เลยล่ะค่ะ แต่ว่าพอได้คุณพ่อบ้านมาเล่นด้วยหนูก็ไม่เหงาอีกแล้ว

ท่ามกลางรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของทั้งสองความรู้สึกในใจของชายหนุ่มที่ซุกซ่อนเอาไว้ก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมา

 

ทำไมต้องมัดข้อมือของหนูแบบนี้ด้วยล่ะคะ? นี่เราเล่นตำรวจจับผู้ร้ายรึยังไง?’ อายาเมะถูกพ่อบ้านใช้ผ้ามัดข้อมือผูกติดไว้กับเตียง เธอพยายามแกะผ้าที่มัดเอาไว้แน่นจนเลือดไหลเวียนไม่สะดวก โดยไม่ได้รับรู้ถึงความหื่นกระหายที่เขามีต่อเธอเลยสักนิด

คุณหนูรู้จัก BDSM มั้ยครับ…?’ ชายหนุ่มค่อยๆ ปลดกระดุมและถอดเสื้อออก ก่อนจะนำผ้าอีกผืนมาผูกปิดตาเหยื่อตรงหน้าเอาไว้

..ไม่รู้จักค่ะคุณจะทำอะไร….!?’

ทำอะไรน่ะเหรอ…? ก็สอนคุณหนูให้รู้จักกับของพวกนี้ไงล่ะครับ…’

เด็กหญิงเห็นเพียงความมืดดำ ร่างกายรู้สึกได้ถึงมืออันหยาบกระด้างลูบไล้ไปตามเรือนรางของเธอ ริมฝีปากประทับลงบนผิวหนังอย่างหื่นกระหายในขณะที่อาภรณ์ของเธอถูกถอดออกไปทีละชิ้น

หยุดเถอะค่ะจะทำอะไรกันแน่? หนูไม่ชอบเลย!’

เดี๋ยวคุณหนูก็จะรู้สึกดีเองอดทนแป๊บนึงนะครับ…’

 

ก๊อกๆๆ

เสียงประตูห้องดังขึ้นมาช่วยชีวิตเธอเอาไว้

อายาเมะทำไมต้องล็อกกลอนด้วย? อาหารกลางวันจะเย็นชืดหมดแล้วนะชายชราเดินมาเคาะประตูห้องเพื่อเรียกหลานสาวก่อนจะเดินกลับไป

ถึงครั้งนี้จะรอดไปได้แต่เขาก็ไม่คิดจะลงมือเพียงครั้งเดียว

 

กลางดึกวันนั้นเองอายาเมะแอบย่องออกมาจากห้องนอนเพื่อมาหาปู่ของเธอซึ่งกำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้องนั่งเล่น

เอ่อ..คุณปู่คะ

อ้าว สี่ทุ่มแล้วนะ ยังไม่ไปนอนอีกเขาปิดหนังสือก่อนจะถอดแว่นสายตาแล้วหันมายิ้มให้หลานรักมีอะไรถึงได้มาคุยเอาตอนดึกป่านนี้ล่ะ?’

คือว่าหนูรู้สึกว่าหนูกับคุณพ่อบ้านเราเข้ากันไม่ค่อยได้ อยากให้เปลี่ยนคนดูแลเป็นผู้หญิงได้มั้ยคะ?’

ชายชราฟังพลางครุ่นคิด สักพักเขาก็คลี่ยิ้มพร้อมกับหัวเราะเบาๆ

แหม ทะเลาะกันมาล่ะสิการหนีปัญหามันไม่ได้ช่วยให้เรื่องดีขึ้นหรอกนะ ปู่ว่าลองไปคุยปรับความเข้าใจน่าจะดีกว่านะ

 

ไม่ใช่

ไม่ใช่แบบนั้น

หนูไม่ได้ทะเลาะกับเขา

 

เด็กหญิงเม้มริมฝีปากก่อนจะแสร้งทำเป็นยิ้มหวานอย่างที่เคยทำมาตลอด

ค่ะ ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะคะ~’ เธอเดินกลับขึ้นไปบนห้องนอนและทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

แกร๊ก!

เธอปิดประตูห้องลงก่อนจะทรุดลงนั่งกับพื้น ซุกใบหน้าลงบนเข่าก่อนจะปล่อยให้อารมณ์ของความโศกเศร้าครอบงำ

แล้วแบบนี้หนูจะทำยังไงดี?’

 

และอีกครั้งในหลายวันถัดมา

 

ปล่อย…! ปล่อยฉันนะ!!’

เหมือนถูกวนลูปกลับมาที่เหตุการณ์เดิม ร่างบางถูกมัดติดกับเตียงไว้อย่างแน่นหนา ร่างกายท่อนบนถูกปลดเปลื้องอาภรณ์จนเปลือยเปล่า

ฝ่ามือหยาบกระด้างลูบไล้ไปตามผิวหนังบอบบางอย่างจาบจ้วง ริมฝีปากประจับรอยจูบตามต้นคอไล่ลงมาจนถึงกลางหน้าท้อง

 

ไม่นะมือของเขามัน…!!

อย่าจับตรงนั้น!

 

ไม่นะปล่อยฉัน!’

เหมือนร่างกายไร้เรี่ยวแรง ดวงตาเบิกกว้างมองสิ่งที่เขากำลังกระทำไม่อาจแม้แต่จะขยับเขยื้อนและขัดขืนเขา

ได้โอกาสมาแล้วเรื่องอะไรจะปล่อยมันไปล่ะเด็กจิตไม่ปกติอย่างแกต่อให้เอาไปเล่าให้ใครฟังก็ไม่มีใครเขาเชื่อหรอก!’

 

จิตไม่ปกติ…??

 

หยดน้ำสีใสค่อยๆ ไหลรินออกมาจากหางตา ถึงแม้สิ่งที่เขาพูดจะเป็นความจริง แต่มันกลับเป็นสิ่งที่เสียดแทงหัวใจ...ทั้งคำพูดและการกระทำจากคนที่เธอเคยคิดว่าไว้ใจได้ และเป็นเพื่อนคนแรกของเธอ

มันทำให้เธอตระหนักได้ว่า...ผู้ชายเป็นสิ่งน่ารังเกียจและโสโครกเพียงไหน

 

คนพรรค์นี้น่ะ

ไม่ใช่เพื่อนฉันไม่ใช่เพื่อนของฉัน!

ตายไปซะคนเลวๆ อย่างแกตายไปซะเถอะ!!!!

 

…………………………………………..

 

เด็กสาวสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากฝันร้ายเหตุการณ์ที่เธอเคยผ่านมาในวัยเยาว์จู่ๆ ก็กลับมาหลอกหลอนเธออีกครั้ง

ทำไมฉันก็ไม่ได้นึกถึงมันตั้งนานแล้วนี่….?” เด็กสาวยกมือทั้งสองขึ้นกุมเส้นผมแน่นพร้อมกับหลับตาลงเพื่อระบายอารมณ์จากความทรมานนี้ยังปวดหัวอยู่เลยปวดหัวเป็นบ้า…!”

มือบางเอื้อมไปหยิบมีดที่เก็บไว้ในลิ้นชักข้างเตียงออกมาก่อนจะกรีดลงบนข้อมือโดยไม่เกรงกลัวความเจ็บปวด

แต่เพียงแค่กรีดมันยังไม่สาแก่ใจเธอสักเท่าไหร่เลย

 

ฉึก!

มีดคมกริบแทงลงยังข้อมือของเธอ เลือดกระเซ็นเปื้อนใบหน้าของเด็กสาว เมื่อได้เห็นเลือดที่ทะลักออกมาจนย้อมข้อมือและผ้าห่มให้กลายเป็นสีชาดรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมจึงปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ

เฮ้อค่อยยังชั่วหน่อย

 

แอ๊ด

“!?!” เธอสะดุ้งพร้อมกับหันไปมองยังประตูที่ถูกเปิดออกโดยรุทร

ตื่นแล้วเหรอ? หืมกลิ่นคาวนี่มัน.. ?” รุทรเดินมายังเตียงของเธอก่อนจะเปิดผ้าม่านบางๆ ออกเฮ้ยทำบ้าอะไรของเธอเนี่ยคิดจะฆ่าตัวตายรึไง!?!”

ใจเย็น อย่าโวยวาย ฉันแค่ปวดหัว

จะไม่ให้โวยวายได้ไงเล่า! ปวดหัวแล้วแทงข้อมือมันช่วยเรอะ!?!”

ช่วย

คำเดียวจบและเป็นคำพูดที่ทำให้รุทรถึงกับเอามือตบหน้าผากดังป้าบ!’

โอ๊ยเธอนี่มันจริงๆ เล้ย…”

เห็นมั้ย นี่ไงๆ มันค่อยๆ สมานแล้วอายาเมะยื่นข้อมือของตนให้รุทรดู ปากแผลค่อยๆ สมานตัวอย่างช้าๆ แต่ทว่าไม่เหมือนครั้งก่อน...ที่แค่ดึงมีดออกมาก็สมานตัวอย่างรวดเร็วจนไม่เหลือยรอยแผลใดๆ ทิ้งไว้

มันดูสมานช้าลงนะ…” รุทรหรี่ตามองอย่างครุ่นคิด แถมกลิ่นเลือดที่เปรอะตามใบหน้าและผ้าห่มก็ชวนสะอิดสะเอียนเหลือเกิน

ใช่ ก็ฉันกำลังจะตายนี่นา

เถิบไป ฉันจะนั่งรุทรสั่งให้เด็กสาวขยับตัวเพื่อที่เขาจะได้นั่งลงบนเตียงด้วยฉันรู้มาหมดแล้วนะเรื่องที่พ่อบ้านทำกับเธอเอาไว้…”

“…” อายาเมะเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อน แหะๆสุดท้ายก็รู้จนได้สิน้า~”

ไม่ต้องมาหัวเราะกลบเกลื่อนเลย ถ้าไม่ชอบให้ผู้ชายแตะตัวทำไมไม่บอกแต่แรก? ปล่อยให้ฉันใช้ไม้แข็งดัดนิสัยเธออยู่เรื่อย

ในหัวมีภาพความทรงจำที่เคยถูกรุทรผลักติดกำแพงหลายครั้งผ่านเข้ามาครู่หนึ่ง เธอสะบัดความคิดนั้นออกไปก่อนจะต่อล้อต่อเถียงกับรุทรอีกครั้ง

ก็นายไม่ปล่อยโอกาสให้ฉันพูดสักครั้งเลยนี่นาอายาเมะวางมีดลงก่อนจะฉีกยิ้มหวานแต่มันก็นานแล้วแหละน่า ช่างมันเถอะ~”

ฉันขอถามอะไรเสียมารยาทหน่อยได้มั้ย?”

อืม

 

เธอเสียความบริสุทธิ์ให้พ่อบ้านคนนั้นไปแล้วเหรอ?”

ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงในทันที ดวงตาสีมรกตวูบไหวเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้น

ถึงแม้จะผ่านมาหลายปีแล้ว...แต่คำถามแบบนี้ก็ยังคงรุนแรงสำหรับเธออยู่ดี

..ทำไมนายถึงถามแบบนั้นล่ะ…?” อายาเมะถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือนายไม่เชื่อใจฉันเหรอ? ไม่เชื่อฉันเหรอ?”

เปล่าก็ตอนนั้นเธอยังเด็ก จะไปสู้แรงผู้ใหญ่ได้ไงล่ะ?” รุทรเอื้อมไปบีบข้อมือของอายาเมะ อีกฝ่ายขัดขืนเล็กน้อยแต่ก็สะบัดไม่หลุดเห็นมั้ย? ตอนนี้แค่จับข้อมือเธอยังดิ้นไม่หลุดเลยนี่

เด็กสาวถอนหายใจออกมา ใบหน้าเริ่มหม่นหมอง ก้มศีรษะลงเพื่อนซ่อนความรู้สึกผิดเอาไว้ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือและแผ่วเบาราวเสียงกระซิบ

แต่ถ้อยคำที่เธอเอ่ยออกมานั้นช่างชวนให้เขาใจหาย

 

ถ้าตอนนี้ฉันไม่บริสุทธิ์แล้วนายจะรังเกียจฉันมั้ย?”

ใบหน้าของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยความวิตกกังวล หลุบตาลงต่ำพร้อมกับกัดฟันเพื่อข่มอารมณ์ความคุกรุ่นที่อยู่ในใจ

 

ฉันอุตส่าห์เผื่อใจว่าเธอจะหนีรอดออกมาได้

แต่สุดท้ายเธอก็ตกเป็นเหยื่อผู้ชายคนนั้นงั้นเหรอ!?

 

ทำหน้าแบบนั้นรังเกียจฉันสินะ?” เด็กสาวถามด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย ใบหน้าของเธอปรากฏรอยยิ้มฝืดเฝื่อนที่อีกฝ่ายเห็นแล้วยิ่งรู้สึกเจ็บปวด

ไม่ใช่ฉันไม่สนหรอกว่าเธอจะยังบริสุทธิ์อยู่รึเปล่า แต่ทำไมทำไมเรื่องสกปรกแบบนี้ต้องเกิดขึ้นกับเธอด้วย? ทำไมเรื่องแย่ๆ ต้องเกิดขึ้นกับเธอหลายเรื่องขนาดนี้ทั้งเรื่องพ่อแม่….แล้วไหนจะเรื่องนี้…”

เธอรู้สึกได้ถึงฝ่ามือที่กำลังสั่นไปด้วยความคับแค้นใจ ไม่คิดด้วยซ้ำว่าเขาจะโกรธขนาดนี้

ขอโทษนะฉันคงทำให้นายผิดหวังมาก

เธอไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอก…”

ต้องขอโทษสิก็เพราะว่า…” อายาเมะเอื้อมมือไปประคองใบหน้าของรุทรก่อนจะจับให้เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธอเมื่อกี้ฉันล้อเล่นน่ะ

หา!?!”

ขอโทษ ฉันไม่คิดว่านายจะโกรธขนาดนั้น ฉันแค่ลองถามลองเชิงดูเฉยๆเด็กสาวมองอีกฝ่ายที่กำลังหน้าแดงจัด ไม่รู้ว่าเพราะอายที่หน้าแตกรึว่าโกรธเธอกันแน่ฉันยังบริสุทธิ์อยู่จ้า~”

โว้ยยย!!! เล่นบ้าอะไรของเธอเนี่ยใจหายหมดเลยนะรู้มั้ย!?!” เขาปล่อยมือของเธอหวังจะตบกะโหลกเธอสักทีหนึ่งเพราะความขี้เล่นผิดสถานการณ์ของเด็กสาวตรงหน้า

ขอโทษๆ~” อายาเมะประนมมือขึ้นพร้อมทั้งยิ้มแห้งๆ

สรุปคือยังไงกันแน่เนี่ย?”

ฉันยังบริสุทธิ์อยู่จริงๆ นะ…”

ไม่ได้โกหกเพื่อให้ฉันสบายใจใช่มั้ย?” รุทรหรี่ตาลงเพื่อจับผิด อีกฝ่ายก็จ้องดวงตาของเขากลับเพื่อสื่อว่าตนพูดจริง

อื้ม เอาความสวยของฉันเป็นประกันเลย!”

ฉันไม่เห็นว่าเธอจะสวยตรงไหนเลย…” รุทรถอนหายใจก่อนจะมองเด็กสาวที่ยังคงยิ้มและยิ้มต่อไป

ไม่ต้องกังวลผู้ชายคนนั้นทำอะไรฉันไม่ได้หรอก ก็ฉันเป็นปีศาจนี่นากับแค่มนุษย์ธรรมดาใช้มนตร์ดำฆ่าให้ตายยังได้ด้วยซ้ำอายาเมะล้มลงนอนบนเตียงก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดถึงริมฝีปากนายเองก็กลับไปได้แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะ

เฮ้เดี๋ยวสิที่นี่มันไกลพอสมควรเลยนะ…”

จะปล่อยให้เค้าเหงาอีกแล้วเหรอ…?” อายาเมะกะพริบตาปริบๆ ส่งสายตาออดอ้อนสุดฤทธิ์ จนสุดท้ายอีกฝ่ายก็ยอมแพ้ไป

เฮ้อเธอนี่มันจริงๆ เล้ย…” รุทรคลี่ยิ้มบางๆ ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปยังประตูห้องเจอกันพรุ่งนี้นะยัยเบื๊อก

 

ปัง!

เสียงปิดประตูอย่างไร้ความนุ่มนวลดังขึ้น ทำให้เด็กสาวแน่ใจแล้วว่าเขาจะไม่มีทางได้ยินสิ่งที่เธอต้องการจะพูดออกไป

รู้นะว่านายแอบหึงฉันอายาเมะยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ก่อนจะซ่อนใบหน้าที่ร้อนผ่าวไว้ภายใต้ผ้าห่ม ขดตัวแน่นพร้อมกับกรีดร้องภายในใจ

 

ทำไมแค่เจอรุทรหัวใจของฉันมันถึงได้เต้นรัวขนาดนี้กันนะ?

ถึงจะไม่รู้ว่ามันคืออะไรแต่ก็รู้สึกดีจัง

 

…………………………………………..

 

หลังจากกลับมาถึงคอนโดฯ เด็กหนุ่มก็เลือกที่จะใช้บันไดแทนการขึ้นลิฟต์มายังชั้น 9 ถึงแม้อาการกลัวที่แคบของเขาจะไม่ได้รุนแรงมากจนใช้ลิฟต์ไม่ได้ แต่ถ้ามาคนเดียวเลือกขึ้นบันไดจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

ระหว่างเดินผ่านห้องพักแต่ละห้องจนเห็นห้องของตัวเองอยู่ไม่ไกล แต่กลับหรี่ตาลงด้วยความสงสัยกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า

การิน จินตเมธร

พี่รหัสผู้ที่มักนำพาปัญหามาให้เขากำลังยืนดักอยู่หน้าประตูห้องในท่ายืนกอดอก เมื่อเห็นไม้เบื่อไม้เมาเจ้าของห้องเดินมาถึงก็แสยะยิ้มเป็นการทักทาย

ว่าไง? คงไปตามที่อยู่ที่ฉันให้ไปมาล่ะสิ ได้เจอยัยปีศาจสมใจอยากรึยัง?”

อืม เจอแล้ว ยืนขวางประตูทำไม? หลบไปฉันอยากเข้าไปอาบน้ำรุทรจับไหล่ของการินและพยายามผลักให้เขาหลบไป แต่อีกฝ่ายไม่ยอมขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

โอ๊ะโอ๋ใจเย็นก่อนไอ้ขี้เก๊ก ฉันยังไม่ได้พูดถึง ธุระของพวกเราเลย

ธุระอะไร? ฉันไม่อยากเสียเวลากับนายตอนนี้รุทรออกแรงผลักการินออกจนอีกฝ่ายพ้นประตูไป เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงและหยิบคีย์การ์ดเตรียมเปิดประตู

 

งั้นก็เข้าห้องไปเลยถ้าแกอยากให้ยัยนั่นตาย

 

กึก

รุทรชะงักไปในทันทีก่อนจะหันกลับมามองการินที่ยิ้มเยาะและจ้องมองเขาด้วยสายตาหยิ่งจองหอง

แกต้องการอะไร?” เขาหรี่ตาลงก่อนจะมองการินด้วยสายตาขุ่นเคือง

ส่งคีย์การ์ดห้องแกกับยัยนั่นมา

เพื่อ?”

ระหว่างที่แกไม่อยู่ฉันจะเข้าไปค้นห้องเผื่อจะเจอวัตถุอาถรรพ์ที่ทำให้ยัยนั่นป่วยแล้วก็ทำลายทิ้งซะ

ของแบบนั้นน่ะไม่มีหรอกรุทรใช้คีย์การ์ดแตะก่อนประเปิดประตู แต่แล้วคำพูดของอีกฝ่ายก็ทำเขาชะงักเป็นครั้งที่สอง

อ้องั้นก็ได้ ฉันจะได้ปล่อยยัยปีศาจนั่นตายๆ ไปซะ

ชิ…” รุทรเบะปากอย่างไม่พอใจก่อนจะยอมล้วงกระเป๋าส่งคีย์การ์ดสำรองของตนเองและอายาเมะให้การิน อย่าทำคีย์การ์ดห้องยัยเบื๊อกหายเชียวล่ะ ฉันไม่มีปัญญาไปแย่งคีย์การ์ดสำรองอีกใบของยัยนั่นแล้วนะ

กลัวไม่ได้เข้าไปลวนลามมากกว่าล่ะซี้…”

พูดบ้าอะไรของแก!” รุทรเถียงกลับทันที แต่พอกลับมาคิดไปคิดมา

ทั้งจับยันกำแพง จับกด กอด คิสมาร์ก นอนกอดกันยันเช้า ไหนจะเกือบกระทำชำเรา (โดยที่อีกฝ่ายสมยอม) อีก….

 

เออ….จะว่าไปเรียกลวนลามก็ถูกนะ

 

ทำหน้าแบบนั้นแสดงว่าฉันพูดถูกล่ะสิ ไอ้หงอกชอบฉวยโอกาส

 

ฉึก!!!

โดนจังๆ จนหน้าแทบหงายอย่าเอาเรื่องจริงมาพูดสิคะการิน

ฉันไม่ได้ฉวยโอกาสสักหน่อยรุทรตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและแผ่วเบาราวกับกำลังหน้าชาเพราะคำพูดเมื่อครู่นี้

มุสาวาทาฯโกหกผิดศีลนะ อ่ากลิ่นเนื้อไหม้ไฟนรกคงจะแสบจมูกน่าดู หึหึ การินหัวเราะในลำคอพร้อมทั้งยิ้มมุมปากก่อนจะหันหลังกลับ ฉันหมดธุระกับแกแล้ว ไปล่ะ

 

แกเองก็โกหกบ่อยเหมือนกันนั่นแหละไอ้ซึนเอ๊ย!”

 

กึก

การินชะงักฝีเท้าไปในทันที เขาขมวดคิ้วแน่นด้วยความไม่พอใจพร้อมหันหน้ากลับมาเถียงในทันที

ไม่ได้ซึนโว้ย!!”

อีกฝ่ายเห็นท่าทางของการินที่กำลังอารมณ์เสียก็ยิ้มยียวนและยังคงเอาคืนที่เขาพูดไว้เมื่อครู่ต่อไป

อ้อเหรอ? ถ้าไม่ซึนแล้วเมื่อไหร่จะยอมรับสักทีว่าชอบลัลทริมาน่ะห๊ะ?”

หนวกหูน่า! แกเองก็เหมือนกันนั่นแหละ เลิกยุ่งกับยัยโง่แล้วไปหายัยปีศาจนั่นซะ! ฉันขอสั่งแกในฐานะที่แกเป็นของเล่นของฉัน! ห้ามยุ่ง ห้ามเข้าใกล้ ห้ามพูดถึงยัยโง่อีกเด็ดขาด!!”

โอ้โหท่านจอมเผด็จการกำลังหึงล่ะรุทรยังคงยิ้มยียวนถึงแม้จะสัมผัสได้ถึงความเกลียดชังและสายตากินเลือดกินเนื้ออย่างเต็มเปี่ยม

หึงบ้าหึงบออะไรห๊ะ! ยัยนั่นก็แค่ของเล่นของฉันเท่านั้นแหละ!” การินกำหมัดแน่น แต่สุดท้ายเมื่อเห็นว่าเถียงยังไงก็ไม่ชนะจึงได้แต่เบะปากแล้วสบถออกมาเบาๆ ชิคุยกับแกแล้วอารมณ์เสียทุกทีเลย

เออ ฉันก็เหมือนกันนั่นแหละ ไสหัวไปได้แล้วไป

ไม่ต้องไล่ก็ไปอยู่แล้ว!” การินตวาดอีกครั้งก่อนจะยอมเดินจากไปจริงๆ สักที

 

เป็นของเล่นที่ทำตัวน่ารำคาญจริงๆ!

 

------------------------------------


ฮือ T ^ T ขอโทษนะคะที่มาอัพช้า ตอนนี้เป็นตอนที่รู้สึกว่าเขียนยากมากโดยเฉพาะอดีตของอายะ แถมเราติดละครเวทีเลยต้องไปเวิร์คช็อปที่รร. ช่วงปิดเทอมทุกสัปดาห์เลย ถ้าตรงไหนเขียนติดๆ ขัดๆ บรรยายไม่ละเอียดก็ขอโทษด้วยนะคะ T T

เพิ่มไว้เป็นสาระนิดนึง... ตามความเชื่อของศาสนาพุทธ โรรุวมหานรก (มหานรกขุมที่ 4) เป็นนรกที่เต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องของสัตว์นรกที่กระทำผิดศีลข้อ 4 (พูดเท็จ) ถูกตัดลิ้นและริมฝีปาก ถ้าการินกับรุทรจะตกนรกก็คงขุมนี้ล่ะมั้ง = w = ซึนดีนัก ตกนรกขุมเดียวกันแน่นอนฟันธง!

อ้อ...ส่วน BDSM ก็ย่อมาจาก...

B Bondage พันธนาการ

D Discipline การลงโทษ

S Sadism ซาดิสม์ (มีความสุขจากการทำร้ายผู้อื่น)

M Masochism มาโซคิสม์ (มีความสุขจากการถูกผู้อื่นทำร้าย)


ก็คงไม่มีอะไรสงสัยแล้วเนอะ ^ ^ ก่อนจากกันก็ขอบอกว่า...ตอนหน้ารินลัลจะกลับมาค่ะ!


24/10/2560


❀ Sakura-Iro ❀

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

422 ความคิดเห็น

  1. #389 denjawan (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 22:49
    ไอซึนเอ๊ยถ้าได้อยู่ในนิยายจริงๆก็คงพูดเเบบรุทรอานะ
    #389
    0
  2. #275 pla (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 19:12
    ไรท์...รีบอัพนะ*o*
    #275
    1
  3. #274 NichaPes (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 13:15
    สิ่งเล็กๆที่เรียกว่า "รัก" ยังไงล่ะอายาเมะจัง
    #274
    0
  4. #273 Liqvia (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 07:15
    คิดถึงไรท์~~~ อายาเมะน่ารักอ่าาาาา
    fcรุทร ><
    #273
    1
    • #273-1 Sweet-novel(จากตอนที่ 39)
      26 ตุลาคม 2560 / 11:41
      ขอบคุณที่ชอบลูกสาวเรานะคะ~ > w < จะรีบเขียนรีบอัพเลยค่า!
      #273-1
  5. #272 เรโกะ จิทาคุ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 22:16
    ไรต์อัพแล้ววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว
    #272
    3
    • #272-2 สาวกจีเจ็ด(จากตอนที่ 39)
      25 ตุลาคม 2560 / 14:18
      ไรต์พูดแล้วน้าาาา รินลัลมานะ 55 จะรอค่าาา ติดตามเป็นกำลังใจให้เสมอๆๆ ตอนแรกน้อยใจนึกว่าอายาเมะรุทรครองฟิกแล้ว งือออ สู้ๆนะคะ
      #272-2
  6. #271 kuroko-love18 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 19:59
    จงเจริญแก่ท่านหญิงและ writer3 อันใหม่นะคะท่านหญิง ???
    #271
    0