{EXO} Ma Bo(d)yguard ★ ChanBaek ★

ตอนที่ 1 : {คุณบอดี้การ์ดที่รัก} : ยกที่ ห นึ่ ง .

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 179
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    9 พ.ค. 59


Ma Bo(d)yguard คุณบอดี้การ์ดที่รัก
.
f i r s t   r o u n d .

'หมาน้อยมาลามิวท์'





          กึก...กึก...กึก...

 

            เสียงฝีเท้าก้าวเดินท่ามกลางความมืดมิดในยามค่ำคืนที่เงียบสงัด ฝ่าเท้าเล็กเดินตามทางเท้าเพียงคนเดียว ริมฝีปากบางอวบอิ่มสีแดงระเรื่อชวนมองกำลังขยับตามเนื้อเพลงที่กำลังร้องแลดูน่าเอ็นดู

 

          เปี้ยน ป๋าย (ไป๋) เซียน 

          เจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้ตัวน้อยของอู๋อี้ฟาน...พ่อผมเอง

 

            สวัสดี ผมคืออาตี๋น้อยป๋ายเซียนของตระกูลอู๋ ตัวเล็กกระทัดรัด น่ารักน่าหยิก สาวๆ ชอบบอกว่าผมดูเหมือนลูกหมาตัวเล็กแสนซนน่าจูบน่าฟัด แต่...เฮ้ผมอยากเป็นหมาล่าเนื้อมากกว่านะ ลูกชายมาเฟียอันดับต้นๆ ของประเทศจีนต้องเป็นอะไรที่ดูยิ่งใหญ่และน่าเกรงขามมากกว่าหมาน้อยพันบีเกิ้ลไม่ใช่เหรอ?

 

แต่เอาเถอะ เพราะไม่ว่าผมจะเป็นอะไรก็ทำให้สาวๆ อยากมาชิดใกล้ผมอยู่ดี J

 

            ผมเป็นเด็กผู้ชายวัยไฮสกูลที่อีกไม่กี่เดือนก็จะจบชีวิตจากการเป็นนักเรียนมัธยมปลายและก้าวเข้าสู่วงจรชีวิตเด็กมหาลัยอย่างเต็มตัว อ่า...และแน่นอนว่าชีวิตประจำวันของเด็กใกล้จบอย่างผมและผองเพื่อนก็ต้องกิน เที่ยว เยี่ยว(?) ดื่มกันเป็นธรรมดา แต่ตอนนี้มันเลยเวลาที่ปะป๊าของผมกำหนดแล้วล่ะ ปะป๊าบอกว่าให้ผมกลับบ้านได้ไม่เกินสามทุ่มเท่านั้น!...แต่ใครสน? ตอนนี้เที่ยงคืนกว่าแล้ว ชีวิตการเป็นเด็กวัยรุ่นมันต้องแหกกฎบ้างเป็นธรรมดา (คืออันที่จริงปะป๊าหลับไปตั้งแต่สองทุ่มแล้วผมเลยแอบกลับดึกได้)

            ท่ามกลางความเงียบสงัดในยามราตรี ผมรู้สึกได้ว่าเสียงฝีเท้าที่ควรมีเพียงแค่ของผมคนเดียวมันกลับไม่ได้มีแค่ผมคนเดียวอีกต่อไป เงาบางอย่างที่หลบอยู่เสาไฟฟ้าข้างทางทำให้ลางสังหรณ์ของสัญชาตญาณนักล่าอย่างพยัคฆ์ขาวเช่นผม กำลังร้องเตือนว่ากำลังมีเหตุด่วนเหตุร้าย (ซึ่งแจ้ง 191 คงจะมาไม่ทัน) ผมหยุดนิ่ง...และยกยิ้มในใจอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า ฝีมือห่วยแตกขนาดทำให้ผมรู้ตัวว่ามีคนตามมาง่ายขนาดนี้คงไม่พ้นไอ้ลูกกระจอกปลายแถวของมาเฟียมือใหม่เป็นแน่แท้...หึ อย่างนั้นแค่นี้ผมคงไม่ต้องโทรเรียนลูกน้องของปะป๊ามาช่วยหรอกมั้ง

 

            1

            2

            3

 

            ...ควั่บผมนับเลขในใจเพื่อเตรียมความพร้อมก่อนจะหันหน้ามาเผชิญกับเรื่องราวน่าตื่นเต้นด้วยท่วงท่าสง่างามสมกับฉายาพยัคฆ์ขาวแห่งตระกูลอู๋ซึ่งเป็นชื่อที่ผมแต่งตั้งชื่อนี้เองตั้งแต่ผมห้าขวบ แต่...

            “เฮ้ย!” ...ผิดคาด!! ลูกกระจอกกับไม่กระจอกอย่างที่คิด เพราะมันไม่ใช่ลูกน้องมาเฟียแต่มันคือโจรสามสหาย (ที่ผมเรียกสามสหายเพราะมันมีกันสามคน) คนแรกอยู่ตรงเสาไฟฟ้าทางขวามือผมถือมีด คนที่สองอยู่ตรงมุมตึกทางฝั่งซ้ายมือถือไม้หน้าสาม และคนที่สามยืนยิ้มร้ายให้ผมอยู่ตรงกลางมือสองข้างถือขวดเหล้าที่ตีแตกเป็นปากปลาฉลามเรียบร้อย

            ผมไม่ได้กลัวพวกมันหรอกนะ แต่ลำพังมาแค่คนเดียวผมก็ว่าผมสู้ไม่ได้แล้วนะ ผมแค่พูดเหมือนผมเก่งไปเท่านั้นแหละ ผมอยากเท่ ผมเป็นเด็กน้อยวัย 18 ที่กำลังจะจบมัธยมปลายเท่านั้นเองนะ มาเจอสามคนอาวุธครบครันแบบนี้คงไม่ต้องพูดถึงหมาน้อยน่ารักอย่างผมคงไม่กล้าเอาชีวิตไปเสี่ยง

            “พวกแกเป็นใครผมหันหลังให้พวกมันและก้าวเดินต่อไปอย่างแนบเนียน ข่มความกลัวเอาไว้ภายในและแสร้งทำเสียงเข้มถามพวกมันอย่างไม่นึกกลัว แม้ว่าอันที่จริงผมกำลังถ่วงเวลาพวกมันและแอบกดโทรศัพท์โทรหาปะป๊ายิกๆ เลยล่ะ 

            “มึงจะเดินไปไหน หยุดอยู่ตรงนั้น!

            “เฮือก!!!” ผมสะดุ้งสุดตัวแล้วยืนอยู่นิ่งๆ ตามที่พวกมันสั่ง ผมไม่ได้กลัวหรอกนะ แต่ขาผมก้าวไม่ออกจริงๆ...วินาทีนี้ผมจ้องมองโทรศัพท์อย่างไม่ละสายตา ภาวนาให้ปะป๊ารับโทรศัพท์แล้วส่งลูกน้องที่มีอยู่ทั่วสารทิศมาช่วยเหลือผมได้ทันเวลา

            “มีอะไรส่งมาให้หมด!” พวกมันแผดเสียงลั่นราวกับสิงโตคำราม อันที่จริงผมอยากจะตะโกนกลับไปว่าไม่ต้องขู่ก็ได้ พูดเบาๆ ผมก็พร้อมที่จะสละทุกอย่างให้อยู่แล้ว แต่ผมก็พูดออกไปไม่ได้...พูดไปก็ไม่น่าเกรงขามน่ะสิ!

            เสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาใกล้ตัวผมเรื่อยๆ และทันใดนั้นเอง...ปะป๊ารับโทรศัพท์ผมแล้วไม่รอช้าผมใส่เกียร์หมาวิ่งตรงลูกเดียวพร้อมตะโกนบอกคนในสายเสียงดังฟังชัด

            ปะป๊าช่วยน้องป๋ายด้วย มีคนจะทำร้ายผม ผมอยู่ที่ซอย 14 ถัดจากซอยบ้านเราสิบซอยครับป๊า!” ...ผมเพิ่งรู้สึกว่าสิบซอยนั้นมันอาจจะไกลประมาณสิบกิโลก็ตอนนี้แหละ...ส่งคนมาช่วยป๋ายเร็วๆ นะปะป๊า

            “อ๊ากกกกก!

            [ป๋ายอาป๋ายลูกป๊า!!!] ทันที่ที่พูดจบไม่ถึงสิบวิ ความเจ็บปวดก็แล่นเข้าสู่ความรู้สึกของผม ผมเจ็บที่ข้อเท้าร้าวขึ้นมายันสะโพกและ โป้ก!...หัวของผมกระแทกกับพื้นปูนซีเมนต์บนท้องถนนอย่างรวดเร็ว โทรศัพท์ราคาแพงที่ปะป๊าซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดกระเด็นหลุดจากมือของผมกลิ้งถลาไปไกล ความปวดร้าวทำให้ผมประคองสติไม่อยู่และก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไป ผมมองไม่เห็นพวกโจรกระจอกเลยสักคน...หายไปไหน? นึกย้อนไปตอนที่ผมออกแรงวิ่งผมก็ไม่ได้ยินเสียงพวกมันอีกเลยและภาพกับความคิดสุดท้ายก่อนที่ผมจะหมดสติไปจริงๆ

           

            ท่อนไม้ยาวๆ ที่เลยออกมานอกรั้วบ้านหลังหนึ่งที่เต็มไปด้วยท่อนไม้นับร้อย

            ท่อนไม้มีรอยฉีกขาดเกือบจะหัก เหมือนกับว่าโดนอะไรกระแทกอย่างรุนแรง

           

            โอเค๊~

 

          ผมยอมรับอย่างแมนๆ ก็ได้ว่าผมวิ่งเตะมันจนหกล้มสลบเหมือด...!

 


 

          “ลูกป๋าย...ลูกป๋าย...

            “อืม...พลิกตัวหลบเสียงทรงอำนาจของใครบางคนที่ผมรู้จักดีมาตั้งแต่จำความได้ เสียงของปะป๊า...แต่นี่มันเวลาพักผ่อนของพยัคฆ์ขาวตัวน้อยนะครับคุณป๊า คุณป๊าจะมาปลุกลูกชายสุดหล่อไม่ได้หรอก เพราะผมจะไม่ยอมตื่นแบร่~

            “ลูกป๋ายครับ...

            “งื้อออออผมขมวดคิ้วอย่างรำคาญเมื่อพบว่าเสียงของปะป๊ายังคงดังเข้าสู่โสทประสาทของผมเรื่อยๆ เฮ้ปะป๊าก่อกวนลูกป๋ายแบบนี้ลูกป๋ายจะไม่ทน!

 

          กึก...!

 

            “อะ โอ๊ยยยยย!” ผมร้องลั่นหลังจากที่พยายามเบี่ยงตัวหลบปะป๊า แล้วเมื่อผมพลิกตัวอย่างรุนแรงก็พบว่า ร่างกายของผมมันตึงไปทุกส่วนจนรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นปูนปั้นที่ขยับตัวตอนมันยังไม่แห้งดีและ...โพล๊ะ! รูปปั้นร้าวยังไงล่ะ...

            “ลูกป๋ายของป๊าค่อยๆ ขยับตัวสิครับคนดี เจ็บไหมลูก

            “เจ็บครับป๊า...อือ...ป๋ายเจ็บผมส่งเสียงครางงุ้งงิ้งแสดงถึงความเจ็บปวดแบบโอเว่อร์แอคติ้งทั้งๆ ที่ยังไม่ลืมตามองหน้าปะป๊าผู้เป็นที่รัก ฝ่ามือใหญ่โตของคนเป็นพ่อจับลงที่หัวไหล่ผมและพยายามประคองอย่างทะนุถนอม ค่อยๆ ลูบอย่างแผ่วเบาเพื่อปลอบโยนให้ผมหายเจ็บ...รู้สึกผิดขึ้นมานิดๆ แล้วแฮะ ที่แกล้งทำตัวสำออยแบบนี้

            “ปะป๊าฮะ...ผมหยุดการกระทำทุกอย่างลงเพื่อที่พ่อของผมจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง และปิ้งลืมตาใสแป๋วอย่างน่ารักจ้องมองใบหน้าที่ถึงจะมีริ้วรอยตามไวชายหนุ่มอายุ 40 กว่า แต่ก็ยังคงความหล่อเหลาอยู่อย่างนั้น

 

ภูมิใจนะเนี่ยที่มีปะป๊าหล่อ!

 

            “ป๋ายโอเคแล้วครับส่งยิ้มหวานให้หนึ่งทีเพื่อเป็นเครื่องยืนยันว่าลูกชายคนนี้ไม่เป็นไรแล้วจริงๆ ปะป๊ามองหน้าผมอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะระบายยิ้มออกมาอย่าโล่งใจ

            “แกล้งเจ็บหรอกเหรอเด็กดื้อปะป๊าตกใจหมดเลยว่าแล้วก็ขอส่งมือมาหยิกปลายจมูกรั้นของลูกชายตัวแสบอย่างเอ็นดู พลางคิดไปว่ามาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ตกหลุมพลางเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ นี่เข้าให้อีกแล้วสิน่า

            “งื้อ...เจ็บจริงๆ ครับตอบกลับคนตรงหน้าพลางเบะปากอย่างเง้างอน และแอบพูดต่อในเจ็บเบาๆ ว่า แต่ผมแค่แสดงออกมากเกินไปหน่อย

            “แล้วเป็นยังไงบ้างเจ็บตรงไหนอีกไหม คนของป๊าที่ออกไปตามตัวลูกบอกว่าถูกทำร้ายจนสลบ

            “อ่า...ถูกทำร้าย...ผมมองตามร่างกายตัวเองแล้วพบว่าที่แขนของผมมีรอยถลอกเป็นแนวยาว ที่หัวก็ถูกพันผ้าเอาไว้ นอกจากนี้ก็ยังแอบแสบขาเล็กๆ ด้วย สมองผลประมวลอยู่เล็กน้อยแล้วนึกออกทันทีว่ารอยแผลพวกนี้คงต้องเป็นตอนที่ผมหกล้มเป็นแน่...

 

แต่คงบอกปะป๊าไม่ได้ ไม่งั้นขายหน้าแย่!

 

            ชะ ใช่แล้วครับป๊า! พวกมันลากน้องป๋ายไปตามทาง น้องป๋ายพยายามดิ้นแล้ว แต่ก็ถูกพวกมันจับเอาหัวโขกพื้น พอป๋ายโทรหาปะป๊าพวกมันก็เลยหนีไป แล้วป๋ายก็ไม่ไหว ป๋ายก็สลบปะป๊าดูสิป๋ายเจ็บไปหมดเลยผมเล่าออกมารวดเดียวจบเท่าที่สติปัญญาของผมพอจะหาเรื่องแถได้ และปิดฉากลงด้วยการบีบน้ำตาเล็กน้อย...ผมสาบานได้ว่าผมไม่ได้แสดงละครเก่ง เพียงแต่ว่ามันเป็นความสามารถส่วนบุคคล~

            หลังจากที่ผมกุเรื่องขึ้นมาจนรู้สึกเหนื่อย ปะป๊าก็มีทีท่าเคร่งเครียด อันที่จริงเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้งเพียงแต่ว่าทุกครั้งผมก็จะปลอดภัยเสมอ ผมมักจะโดนรีดไถบ่อยๆ เพียงเพราะเกียรติศักดิ์ของผมเป็นถึงลูกชายมาเฟียชื่อดังยังไงล่ะ

            “ปะป๊าขอโทษ

            “ปะป๊า...ปะป๊าไม่ผิดนะครับ

            “เพราะปะป๊า ลูกป๋ายเลยต้องมาเจอเรื่องแบบนี้บ่อยๆ...

            “ปะป๊า...ในขณะที่ผมพร่ำขอโทษปะป๊าอยู่ในใจที่พลาดกุเรื่องจนทำให้ปะป๊าเครียดหนัก รู้ทั้งรู้ว่าปะป๊าเป็นห่วงผมและรักผมมากแค่ไหนก็ยังจะทำให้ปะป่ไม่สบายใจอีก...ฮื่อ เปี้ยนป๋ายเซียนเด็กนิสัยไม่ดี! แต่แล้วความคิดอันชาญฉลาดที่ผุดขึ้นมาจากด้านมืดก็เกิดขึ้น!

 

ผมต้องพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส!

 

            “ปะป๊าฮะ...น้องป๋ายกลัวจังเลย ป๋ายกลัวว่าถ้าไปโรงเรียนก็อาจจะไม่ปลอดภัย ถ้าเกิดพวกมันมาดักป๋ายที่โรงเรียนล่ะครับ? ป๋ายกลัวนะ

            “ถ้ามันทำอย่างนั้นจริงมันก็ชักจะกล้ามากเกินไปแล้ว!” ปะป๊าพูดพลางกำมือแน่นราวกับกำลังโกรธเคืองล่วงหน้า ส่งผลให้ความถี่รัวของอัตราการเต้นของหัวใจผมเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

            “มันก็ไม่แน่ พวกโจรเรียกค่าไถ่ หรือพวกรีดไถอาจจะรอลงมือในตอนที่เราคิดว่าน่าจะไม่มีอะไรก็ได้นะครับ

            “อืม...ปะป๊าจะทำยังไงดีดูเหมือนจะเข้าทางผมซะแล้วปะป๊ามีสีหน้าเครียดหนัก ผมแอบยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่ในใจเมื่อปะป๊าหลงกลผมเข้าให้แล้ว เย่เฮ็ท!

            “ป๋ายว่า...ไม่ต้องให้ป๋ายไปโรงเรียนดีไหม? ให้ปะป๊าจ้างคนมาสอนที่บ้าน จ้างเสี่ยวลู่ไง เสี่ยวลู่ของน้องป๋ายน่ะ แค่นี้น้องป๋ายก็จะปลอดภัยแล้วครับปะป๊า~

 

            1

            2

            3

 

          เกิดความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ที่ควรสุขสันต์ดั่งใจหวังไปชั่วขณะ...

 

            “ปะป๊า...ผมเอ่ยเสียงอ่อยเมื่อไม่ได้รับสัญญาณตอบรับจากข้อความที่ผมเสนอ...ปะป๊าไม่หลงกลผมอะ!

            “คิดแผนนานไหมลูกป๋าย?”

            “งื้อก็ป๋ายไม่อยากไปโรงเรียนนี่ครับ ป๋ายอยากอยู่กับเสี่ยวลู่

            “เสี่ยวลู่ไปทำงานที่เกาหลี ลูกป๋ายอาศัยเรื่องที่ตัวเองโดนทำร้ายมาเป็นข้ออ้างขอไม่ไปโรงเรียนไม่ได้นะครับ

            “ก็น้องป๋ายขี้เกียจตื่นแต่เช้านี่นา...แล้วถ้าเกิดว่ามีเหตุการณ์แบบที่น้องป๋ายสมมติขึ้นมาจริงๆ ปะป๊าจะทำยังไงล่ะ ปะป๊าไม่เป็นห่วงน้องป๋ายเหรอ?” ผมยังคงคอนเซ็ปต์หน้าด้านหน้าทนเหมือนเดิม แม้ว่าพ่อผู้เป็นที่รักยิ่งของผมจะจับได้ว่าผมกำลังฉวยโอกาสขอไม่ไปโรงเรียน แต่ผมก็ยังคงทำตัวน่ารักเป็นบีเกิ้ลน่ากอดออดอ้อนอยู่แบบนี้

            “เป็นห่วงครับ แต่นั่นเป็นการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ

            “แล้วแก้ที่ต้นเหตุต้องทำยังไง?” ปะป๊านิ่งไปอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะระบายยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน...แต่ทำไมผมรู้สึกเสียวสันหลังวูบวาบนักนะ...

          “ปะป๊าจะให้บอดี้การ์ดส่วนตัวแก่ลูกป๋าย

            “ห้ะ!!!

            “ในเมื่อลูกป๋ายกลัวโดนทำร้าย ลูกป๋ายก็ต้องมีบอดี้การ์ดส่วนตัว ปะป๊ารู้ว่าลูกป๋ายไม่ชอบให้มีคนคอยตามติด แต่ปะป๊าคิดว่าปะป๊าคงต้องดัดนิสัยลูกชายตัวแสบที่ชอบแอบหนีเที่ยวคนเดียวแล้วกลับดึกเกินเวลาทุกทีที่รู้ว่าปะป๊าหลับซะแล้วล่ะ...

            “แหงะ!” ผมได้แต่เบะปากและยอมรับชะตากรรมอย่างจำใจ เอาเป็นว่าผมไม่สามารถเถียงปะป๊าได้แม้แต่ข้อเดียว ผมทำผิดและละเลยคำสั่งของปะป๊าตั้งหลายครั้งแล้ว ไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น

 

ฮื่อเปี้ยนป๋ายเซียนอยากเอาหัวโขกเตียงนุ่มๆ ให้หัวแตกตาย!

 

            “อีกอย่างลูกป๋ายต้องดูแลตัวเองดีๆ ลูกป๋ายรู้ใช่ไหมว่าอีกไม่กี่เดือนลูกป๋ายก็จะจบมัธยมปลายแล้ว

            “รู้ครับ

            “แล้วลูกป๋ายรู้ไหมว่าต้องทำอะไรต่อ?”

            “...”

            “ลูกป๋าย...

            “น้องป๋าย...”

“...”

            “...น้องป๋ายต้องหมั้นกับจุนฮีก่อนเข้ามหาวิทยาลัย

 

และไอ้ข้อนี้แหละที่ผมอยากจะหลีกเลี่ยงมากที่สุดในชีวิต!

.
.

Note  : คุณหนูป๋ายผู้น่ารัก }

ผมสาบานได้ว่าผมไม่ได้แสดงละครเก่ง เพียงแต่ว่ามันเป็นความสามารถส่วนบุคคล~

 

Next  สวัสดีคุณบอดี้การ์ดส่วนตัว J }

 


 

มาลามิวท์เม้าท์มอย 

สวัสดีแฟนฟิคที่น่ารักทุกคนของหมาน้อยมาลามิวท์นะคับ! เจอกันเรื่องใหม่สักทีกับเรื่อง Ma Bo(d)yguard คุณบอดี้การ์ดที่รัก หลังจากที่จบเรื่องอริร้ายฯ แล้วก็ไม่ได้เขียนอะไรอีกนอกจาก #ยอลยอลฮะ ซึ่งปัจจุบันทำสมุดจดพล็อตเรื่องนั้นหายไปแล้ว

ฟิคเรื่องนี้ไม่ใช่ฟิคเรื่องใหม่ซะทีเดียว เพราะจริงๆ ไปแอบคลอดไว้ที่อีกนามปากกานึงเมื่อปี 2014 ค่ะ แฮ่...พล็อตจบนานแล้ว เหลือก็แค่กลั่นกรองความคิดออกมาเป็นตัวหนังสือแต่ละตอนให้ทุกคนได้อ่านกัน ยังไงก็ขอฝากฟิคเรื่องเก่าที่เอามาเขียนต่อเรื่องนี้ด้วยนะคะ

ฟิคแนวเดิมค่ะ น้องแบคฮยอนคนน่ารักกับพี่ชานยอลคนขี้แกล้ง ไม่มีอะไรมาก อ่านแก้เครียด สบายๆ ไม่เน้นชีวิตจริงมากนัก หวังว่าฟิคเรื่องนี้จะเป็นอีกหนึ่งเรื่องที่หลายๆ คนชื่นชอบนะคะ

 


ใครน่ารัก #บดกที่รัก ให้คุณพยัคฆ์ขาวตัวน้อยเขาหน่อยเดี๋ยวเขาไปจุ๊บแก้มขอบคุณในฝัน

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น

  1. #13 XMCB_BB (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2559 / 13:50
    แบคน่ารักกกกกก
    #13
    0
  2. #8 ENASNi (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 04:57
    คุณหนูแสบขนาดนี้ ต้องมีบอดี้การ์ดคอยคุม ????
    #8
    0
  3. #6 NuNn (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 22:33
    เราจะรอการมาของพี่บอดี้คะ><
    #6
    0
  4. #5 Luluhanooh (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 22:34
    รอนะคะ สู้ๆ
    #5
    0
  5. #4 sacoolsalim (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 19:54
    บอดี้การ์ดดีดว่า กรี๊ดๆๆ
    #4
    0
  6. #3 sacoolsalim (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 19:53
    บอดี้การ์ดส่วนตัว...กรีสสสส
    #3
    0
  7. #2 _MungMing_hype (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 18:49
    แต่งกับบอดี้การ์ดดีกว่านะะะะ รอค่าๆๆๆๆ
    #2
    0