[FIC Seventeen] ;:Eternal ;;Couphan

ตอนที่ 3 : :;Once day

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,076
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    29 ส.ค. 59



ETERNAL


ตอนนี้ร่างบอบบางกำลังนั่งอยู่ในห้องรับแขกขนาดใหญ่ภายในคอนโดหรูที่เป็นเรือนหอ ร่างบอบบางในชุดนอนลายทางกำลังนั่งอย่างหมดแรงเนื่องจากเขาต้องตื่นมาอาเจียนเกือบทั้งคืนแถมยังไม่ได้นอนอีกเลยหลังจากนั้น

 

 

 และเมื่อคืนนี้เขาทำข้อตกลงระหว่างกัน หลังจากที่ปล่อยให้ความเงียบเข้ามาปกคลุมอยู่นาน จองฮันยอมที่จะทำตามหน้าที่ของภรรยาและแม่ของลูก และชายหนุ่มก็จะทำหน้าที่ของสามีให้ร่างบางด้วย

 


แต่ในข้อตกลงนั้นกลับระบุไว้ว่า เมื่อลูกคลอดเมื่อไหร่ ทั้งคู่จะแยกกันอยู่ และจองฮันจะเป็นคนเลี้ยงลูกเอง ในขณะที่ชายหนุ่มเอ่ยค้านขึ้นมาเรื่องของการแยกกันอยู่ เพราะนั้นจะเป็นการทำให้ดูว่าครอบครัวมีปัญหา แต่จนแล้วจนรอดจองฮันก็ยังยืนยันคำเดิมก่อนที่ชายหนุ่มจะพูดทิ้งท้ายคำพูดเอาไวh

 

 

ต่อให้คุณเกลียดผมขนาดไหน คุณก็ไม่สมควรมาเอาเขาไปจากผม...

 

 

และนั้นทำให้จองฮันนอนไม่หลับอีกเลยหลังจากลุกขึ้นมาอาเจียนและคิดทบทวนเรื่องนี้ทั้งคืนจองฮันหันไปมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังสีทึบที่บ่งบอกเวลาว่าตอนนี้ เป็นเวลาเจ็ดโมงกับอีกยี่สิบหน้านาที คนตัวบางจึงตัดสินใจเดินเข้าไปในห้องนอนที่มีร่างของสามีที่นอนอยู่บนเตียงด้วยท่าทางเหนื่อยล้าอยู่เช่นนั้น

 

 

 

เขาจำตารางทำงานของชายหนุ่มได้ดี เพราะวันนี้ชายหนุ่มมีประชุมแต่เช้า จองฮันที่ทำใจอยู่นานก็เอื้อมมือไปสะกิดคนที่นอนอยู่บนเตียงให้ลุกขึ้นไปอาบน้ำ เพื่อเตรียมไปทำงานที่บริษัทในตอนเช้า

 

 

 

“ซึงชอล...เช้าแล้ว เลขาคุณโทรมาบอกว่าวันนี้คุณมีประชุม”

 

 

 

เสียงหวานเอ่ยเรียกคนที่นอนอยู่บนเตียงกว้าง ดวงตาคมปรือขึ้นเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆปรับสายตาให้เข้ากับความสว่างรอบกายและชะงักที่ใบหน้าสวยที่ยืนอยู่ข้างเตียงด้วยใบหน้าไม่ค่อยสดใสนัก

 

 

“นี่คุณตื่นแต่เช้าเลยเหรอ?”

 

 

จองฮันพยักหน้าไปเท่านั้นก่อนจะเดินออกจากห้องนอนไปอีกครั้งปล่อยให้ชายหนุ่มได้จัดการกับตัวเองให้เรียบร้อยเพื่อเตรียมตัวเข้าบริษัท ซึ่งหลังจากที่ร่างบางพาตัวเองออกมาจากในห้องก็เดินเข้ามาในห้องครัวขนาดกลางก่อนจะคิดเมนูอาหารเช้าเอาไว้รอชายหนุ่ม

 

 

 

จองฮันรู้มาจากคุณแม่ว่าซึงชอลจะไม่ทานอาหารเช้าและออกไปทำงานเลย และส่วนใหญ่เขาก็มักใช้ชีวิตอยู่ในคอนโดฯนี้มากกว่าการที่จะกลับไปที่บ้าน เพราะซึงชอลจะใช้ชีวิตในการทำงานแทนคุณท่านที่มอบหมายเรื่องบริษัทนี้ให้เขา

 

ถึงแม้จองฮันจะไม่พอใจในการกระทำเลวร้ายในตัวซึงชอลจนทุกอย่างผิดพลาดเช่นนี้ แต่จองฮันก็อดที่จะยอมรับความดีเกือบครึ่งของชายหนุ่มไม่ได้  ชายหนุ่มอายุ 27 ที่กลายเป็นผู้บริหารหน้าใหม่ไฟแรง และไม่เคยมีเรื่องเสียหายใดๆเลยแม้กระทั้งเรื่องผู้หญิง

 

 

 

ซึ่งอย่างหลังเขาไม่อาจตัดสินใจว่ามันไม่เคยมี เพราะอย่างไรก็ตามข่าวพวกนั้นจะไม่ได้เผยแพร่ออกมาตราบใดที่พวกเขาสามารถจ่ายเงินเพื่อปิดข่าวพวกนั้นไปแล้ว แต่ยังไงก็ตามจองฮันก็ไม่ได้อยากล่วงล้ำชีวิตของชายหนุ่มไปมากกว่านี้  นอกจากทำหน้าที่ของภรรยาที่ดีเท่านั้น

 

 

 

เมนูอาหารยามเช้าถูกวางลงบนโต๊ะพอดิบพอดีกลับร่างของชายหนุ่มเดินออกมาจากในห้องพร้อมชุดทำงาน เนคไทและเสื้อสูท จองฮันหันไปมองอย่างห้ามไม่ได้ก่อนจะเดินเข้าไปและเอื้อมมือไปผูกเนคไทให้อีกคน

 

 

 

“ผมเตรียมกาแฟเอาไว้ให้คุณกับอาหารเช้า ได้ยินมาว่าคุณไม่ค่อยทานข้าวเช้า”

 

 

พูดไปมือก็ผูกเนคไทไปด้วยคนตัวสูงจึงหันไปมองบนโต๊ะอาหารก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ เนคไทสีเข้มถูกจัดให้เรียบร้อยก่อนที่ร่างเล็กๆจะเดินหันหลังนำไปที่โต๊ะอาหารภายในครัวเล็กๆนั้น ขายาวจึงก้าวพาตัวเองตามคนตัวเล็กไป

 

 

 

“อย่างน้อยคุณก็สมควรทานมันสักหน่อยก่อนไปทำงาน อยากสมองฟ่อหรือยังไงกัน”

 

 

 

เสียงบ่นเล็กน้อยทำให้คนที่กำลังจะนั่งลงบนเก้าอี้สีดำขลับหลุดหัวเราะออกมา และนี่คงเป็นอย่างแรกที่เขาต้องรู้เกี่ยวกับจองฮัน เพราะคุณแม่ของจองฮันเคยบอกว่าหลังจากที่รู้ว่าจองฮันท้อง จองฮันคนเดิมก็เปลี่ยนไป เพราะร่างบางกลายเป็นคนขี้บ่นกระจุกกระจิกและขี้รำคาญมากขึ้น

 

 

 ซึ่งยิ่งถ้าเป็นซึงชอลที่ทำประวัติไม่ดีเอาไว้อยู่แล้วด้วย...ก็จะยิ่งทำให้จองฮันหงุดหงิด

 

 

เมื่อนึกได้แบบนั้นซึงชอลจึงเงียบเอาไว้เพราะคิดว่ามันเป็นอะไรที่ดีที่สุด และมันก็ถูกด้วย เพราะไม่นานจองฮันก็เงียบไป ตอนนี้ร่างบางนั่งตรงกันข้ามกับเขาและในมือบางนั้นถือแก้วนมทรงสูงเอาไว้ด้วย

มือสวยของจองฮันลูบไปบนหน้าท้องนูนที่อายุครรภ์เกือบเข้าเดือนที่สี่ของตัวเอง ถึงแม้จะรู้มาว่าจองฮันไม่พร้อมกับอะไรหลายๆอย่างอย่างที่คุณแม่ของร่างบางบอก เพราะจองฮันอายุยังน้อย และน้อยกว่าเขาอยู่หลายปี แต่ดูจากท่าทางของร่างบางแล้ว เรื่องลูกคงไม่ใช่ปัญหา มีแต่ซึงชอลนั้นแหละที่ถือว่าเป็นปัญหากับร่างบาง

 

 

ติ๊งต๊องงงง

 

 

เสียงออดหน้าห้องทำให้คนทั้งคู่หันกลับไปมอง จองฮันที่ตั้งท่าจะลุกไปดูกลับโดนร่างสูงตัดหน้าไปก่อน ซึงชอลเดินไปเปิดประตูอย่างรวดเร็วเพราะเสียงออดหน้าห้องมันไม่ได้ดังเพียงแค่ครั้งเดียว  พอเปิดประตูเพื่อดูว่าใครมา คนคนนั้นก็แทรกตัวเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็วโดยไม่มีการขออนุญาตแต่อย่างใด

 

 

มินกยู...ทำไมไม่กลับไปบ้าน”

 

 

เสียงเอ่ยตำหนิของซึงชอลเอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้ แต่หนุ่มร่างสูงผู้มาใหม่กลับไม่สนใจก่อนเหวี่ยงกระเป๋าและเสื้อกราวด์สีขาวลงบนโซฟากลางห้องและทิ้งตัวลงบนนั้นอย่างแรงแบบไม่สนใจใครทั้งนั้น

 

 

“ใครมาเหรอคุณซึงชอล??”

 

 

จองฮันที่เพิ่งเดินออกมาจากในห้องครัวถามขึ้นเมื่อได้ยินเสียงของคนด้านนอก ซึงชอลได้แต่ส่ายหน้าไปมาอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนเอื้อมมือไปเก็บเสื้อกราวด์ของน้องชายขึ้นมาพาดไว้บนโต๊ะเล็กหน้าโซฟา

 

 

ชายหนุ่มผู้มาใหม่เมื่อได้ยินเสียงหวานๆของใครบางคนก็ดันตัวลุกขึ้นมาและหันไปมองอย่างเต็มตาก่อนจะเด้งตัวขึ้นมาอย่างแรงเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ไม่ไกลจากนี้ คนตัวบางทำท่าตกใจก่อนจะทาบมือลงบนอกเมื่อเห็นท่าทางตื่นตระหนกของน้องชายสามี

 

 

“พี่สะใภ้ สวัสดีครับ...เอ่อ ผมไม่รู้ว่าพี่อยู่ที่นี่น่ะครับ...งั้นผมกลับดีกว่า”

 

 

“เอ่อ ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวพี่ก็ไม่อยู่ที่ห้องหรอก พี่ต้องไปเปิดร้านน่ะ...ตามสบายเลยนะ”

 

 

มินกยูทำหน้างงก่อนจะหันไปมองพี่ชายที่ทำหน้าเหมือนกับสงสัยอะไรบางอย่าง และสิ่งที่สงสัยคงไม่พ้นสิ่งที่ร่างบางพูดออกมา ร้านที่ร่างบางงบอกก็คงเป็นร้านที่จองฮันเพิ่งเปิดไปเมื่อตอนเรียนจบ แต่ก็ไม่คิดว่าจองฮันจะอยากไปทำงานที่ร้านทั้งๆที่ตัวเองตั้งท้องอยู่แบบนี้

 

 

“ผมไม่อนุญาตให้คุณไปไหนทั้งนั้น...ไม่ว่าจะที่ร้านหรือที่ไหนก็ตาม”

 

 

“เอ่อ ฮยอง ใจเย็นก่อนครับ...พี่สะใภ้ ผมว่าพี่อย่าไปที่ร้านเลยครับ พี่กำลังท้องอยู่ทำงานหนักไม่ดีหรอกครับ”

 

 

และดูเหมือนคนพูดของคนทั้งสองทำให้ว่าที่คุณแม่อย่างจองฮันไม่พอใจอย่างมาก เขาจำเป็นต้องไปเปิดร้านและนั้นก็เป็นสิทธิของเขาด้วยที่จะไปไหนก็ได้ เพราะมันไม่ได้อยู่ในข้อตกลงที่ตกลงอะไรเอาไว้ทั้งนั้น

 

 

“คุณไม่มีสิทธิ์ห้ามชั้นเรื่องนี้นะคุณซึงชอล...”

 

 

“ต่อให้คุณโกรธผมยังไงผมก็ยังยืนยันคำเดิมว่าไม่ให้ไป...เพราะถ้าเกิดอะไรขึ้น ไม่ใช่แค่คุณ แต่มันอันตรายต่อลูกด้วย”

 

 

ซึงชอลยืนยันคำเดิมก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อสูทและเตรียมตัวออกไปทำงานทันทีโดยไม่ฟังสิ่งจองฮันกำลังจะพูด และดูเหมือนตอนนี้จองฮันจะโกรธมากที่ซึงชอลทำราวกับว่าตัวเขาเป็นนักโทษที่ถูกกักขังไม่มีสิทธิ์ทำอะไรทั้งนั้น และดูเหมือนคนที่อยู่ในเหตุการณ์ก็จะงงกับเรื่องที่เกิดขึ้นเช่นเดียวกัน

 

 

ซึ่งหลังจากที่ซึงชอลออกจากห้องไป จองฮันก็หนีเข้าไปขังตัวเองอยู่ในห้องทิ้งให้น้องชายนั่งงงอยู่กลางห้องกว้างเพียงคนเดียวและร่างบางเองก็ไม่มีท่าทีออกมานอกห้องจนเวลาล่วงเลยไปหลายต่อหลายชั่วโมงจนคนด้านนอกเริ่มเป็นห่วงและทำอะไรไม่ถูกเลย

 

 

“จองฮันไปไหนล่ะมินกยู”

 

 

นั้นคือเสียงแรกที่ดังขึ้นตลอดหลายชั่วโมงที่มินกยูปล่อยให้ห้องว่างเปล่ามาโดยตลอด ซึงชอลที่กลับมาจากเคลียร์งานที่บริษัทเสร็จก็รีบกลับมาที่คอนโดทันทีที่ได้รับสายจากคุณแม่ของจองฮันว่าเจ้าตัวโทรไปร้องไห้อย่างไม่พอใจที่ถูกบังคับอย่างไม่มีเหตุผลเช่นนั้น

 


มินกยูได้แต่หันไปมองทางประตูห้องที่ปิดสนิทไร้เสียงเล็ดลอดออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย เพราะตัวเขาเองก็ทนแทบไม่ไหวเป็นห่วงว่าคนด้านในเป็นอะไรหรือไม่ รอจนเวลาที่พี่ชายจะกลับมาง้องอนคุณพี่สะใภ้ให้เข้าใจด้วยดี แต่ดูเหมือนพี่ชายของเขาก็แทบไม่สนใจอะไรเลยด้วยซ้ำ

 


“นี่พี่จะไม่ไปขอโทษพี่สะใภ้หน่อยเหรอ??”

 

“ไม่ล่ะ ถ้าเขาอยากออกมาก็คงออกมาเองนั้นแหละ...พี่ไม่ได้มีอำนาจจะไปบังคับใครเขาได้อยู่แล้วล่ะ..”

 


ซึงชอลทำได้แค่ถอนหายใจไปเท่านั้น นี่เขาต้องตกที่นั่งที่นั่งลำบากเพราะจองฮันอย่างนั้นเหรอ? นั้นคือสิ่งที่วนเวียนในหัวของเขา ซึงชอลผู้มีอิทธิพลมากมายพ่ายแพ้ให้กับว่าที่คุณแม่ที่ดูจะเกลียดแสนเกลียดเขาแบบนี้น่ะเหรอ...ไปพูดให้ใครฟังคงไม่เชื่อว่าความสัมพันธ์ในวันแรกที่เขาห้องหอมันเป็นแบบนี้ ได้อายจนไม่รู้จะอธิบายด้วยคำไหนแล้วล่ะ

  






#ทอร์คกะไรท์ 

เป็นเรื่องที่คิดนานมาก เพราะตั้งแนวนี้ครั้งแรก 

นั่งเถียงกับเพื่อนนานมาก เพราะวางตัวละครยากเกิ๊น

แต่ตอนนี้มาต่อให้แล้วหน่อยนึง ต้องรอให้สมองปลอดโปร่งอีกหน่อยนะจะรีบเลย

 สกรีมแท็ก #ฟิครักตลอดกาล









  CR.SQW
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

100 ความคิดเห็น

  1. #97 070402 (@Rinkafu) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:52
    เขางินแกต้องง้อเท่านั้นน!!!!!
    #97
    0
  2. #85 *-hyo_wook-* (@hyo_wook) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 22:13
    ไปง้อค่ะะะะ ซึงชอลไปปปปปป
    แต่จากที่ดูซึงชอลก็ไม่อยากให้จองฮันเกลียดนะ ไม่ใช่คนเลวอย่างที่เดาไว้เลยยย TTTT
    #85
    0
  3. #78 Sk_care (@Sk_care) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 19:59
    ทำไมเรื่องนี้เกลียดอิคุปส์จังอ่ะ
    #78
    0
  4. #64 myxjeong (@jhmymayom) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 22:24
    แอบหน่วงเหมือนกันนะคะเนี้ย แอบเชียร์พิคุปส์ให้จองฮันยอมใจอ่อนลงบ้างนะะะะ
    #64
    0
  5. #10 noranath premthong (@narapaparnja) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 14:44
    ชอบคู่นี้มากเลยยยย >///< เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์นะคสู้ๆ 
    #10
    0
  6. #9 Thepiin61 (@pinpinkuroro) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 14:06
    สนุกแอบหน่วงๆนิด มาต่อไวๆนะไรท์~
    #9
    0
  7. #7 buttermocc (@Byundyo) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 00:54
    มาต่อเร็วๆน้าาา ฟิคคุปส์ฮันมันน้อยอะ ที่เป็นคู่หลัก เรารอน้าาา
    #7
    1
    • #7-1 Tukhopper (@Tukhopper) (จากตอนที่ 3)
      5 พฤษภาคม 2559 / 02:51
      ต่อให้แล้วนะตัวเองงง
      ขอบคุณมากๆน้าค่าที่แวะมาชม
      ฝากด้วยนะคะ
      #7-1