เปิดPREORDER BAD ADDICT รักคนเลว เจ็บเอวต้องยอม [yaoi]

ตอนที่ 16 : BAD ADDICT 15 110%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,026
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    5 มิ.ย. 59

ตอนที่ 15

 

               ผมตัดสินใจเดินโง่ๆไปหาที่โจ๊กเกอร์แม่งเลย...ทำไมผมต้องช่วยจัสขนาดนี้ด้วยวะ...

               ก็ผมกลัวพี่โจ๊กเกอร์จะคลั่งตายเพราะน้องสาวเนี่ยสิ..

               ริมฝีปากร้ายกระตุกยิ้มที่ทำให้ขนหัวลุกทั้งแผง มีหรือว่ายิ้มแบบนี้แล้วจะไม่เข้าแผนเขาน่ะ แปลว่าผมดิ้นตามแผนเขางั้นสิ?

               “เข้ามานั่งข้างพี่สิครับ” พี่บราวพูดยิ้มๆ จัสอยู่ที่เบาะหลัง และกำลังสลบหมดสติอยู่ เสื้อผ้าล่อแหลมนั่นทำเอาผมชมวดคิ้วหงุดหงิดอยู่พอสมควร แจ้งตำรวจจับจะมีผลอะไรไหม พี่บราวเขามีอำนาจด้านนี้ขนาดไหนกันนะ...

               ปล่อยจัสไปสิ ผมมาแล้ว” ผมทวงสัญญา และยังไม่ก้าวเข้าไปในรถตามที่เจ้าตัวสั่งมา

               ได้สิครับ” มือหนาหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง จากนั้นก็กดโทรหาลูกน้องละมั้ง เป็นมาเฟียหรือไง มีลูกน้องเป็นขบวนขนาดนี้!

               ไม่นานนักลูกน้องสองคนก็พาตัวจัสออกมา และเอาไปวางไว้ที่เก้าอี้หน้าผับ ผมถอนหายใจโล่งอก...จากนั้นขาเรียวจึงตัดสินใจก้าว..เข้าไปในรถนรก

               และผมหวังว่าพี่เขาจะเห็น

               ข้อความของผมไงล่ะ..

 

               JOKKER PART

               ผมบอกบิลว่าจะออกไปสูบบุหรี่ มันก็จริงไป50แต่ผมออกมาคุยเรื่องแผนการอะไรบางอย่าง ผมรู้ว่าไอ้บราวมันต้องมีแผนชั่วๆอะไรสักอย่างแน่ๆ ผมรู้ว่ามันจะมายุ่งกับน้องสาวผม และผมก็รู้อีกว่าจัสชอบผู้ชายแบบไอ้บราวแน่ๆ

               แต่แน่นอนว่าคนโง่มันมีจริงๆ..

               อย่างน้อยก็ไอ้บิล...ไอ้แฟนโคตรโง่ของผม

               B : จัสถูกจับตัว ผมจะไปช่วย

               ฟายเอ้ย!” ผมสบถอยู่ที่หลังร้าน เพื่อนอีกสองสามคนถึงกับมองผมอย่างงงๆ

               ไอ้เวรเอ้ยแม่งส่งไลน์ห่าเหวอะไรมา ไปช่วยเชี่ยอะไรผมพลาดเองที่ปิดเสียงโทรศัพท์ไว้ กว่าจะเห็นไลน์ก็ปาไป17นาทีแล้ว ป่านนี้ไอ้บิลไม่โดนรถเหยียบตายห่าแล้วหรอวะ!

               “เดี๋ยวกูมา!” ผมบอกพวกมันก่อนจะพุ่งเข้าไปในร้านทันที ที่บาร์ไม่ปรากฏร่างบางที่เคยอยู่ก่อนหน้านี้ ผมจึงถามพนักงาน

               คนที่ยืนอยู่ก่อนหน้านี้กับผมไปไหน

               “เหมือนจะออกไปนอกร้านนะครับ แต่ก่อนออกเห็นจ้องไปหลังร้านตั้งนาน ตอนนี้ก็ยังไม่กลับเข้ามาเลยครับ” ข้อมูลดียิ่งกว่ากล้องวงจรปิดอีกผมยื่นแบงค์พันให้เขา1แบงค์ก่อนจะรีบออกไปหน้าร้าน เก้าอี้สองตัวด้านหน้าว่างเปล่า?

               แล้วจัสแล้วบิลแม่งไปตายที่ไหนวะ!!

               ผมยืนหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่หน้าร้านตั้งนาน มองแล้วมองอีกที่ลานจอดรถก็ไม่พบรถที่ต้องสงสัยสักคัน!!

               แต่สายตาก็พลันเห็น...รถคันโปรด....โตโยต้ารถเก๋ง ทะเบียน สส88xx รถของลูกน้องคนสนิทของไอ้บราวไง...ผมจำได้เพราะมันชอบมาตามก้นผมอยู่ช่วงนึง

               ไม่รอช้าผมก้าวขาหมายมั่นจะไปเคาะกระจกรถมันให้แตกไปข้าง เครื่องยังสตาร์ทอยู่ แปลว่ามันยังรอดูการเคลื่อนไหวของใครบางคนที่นี่ ซึ่งก็เดาไม่ยากว่าเป็นผมแน่นอน

               ปังๆๆ

               ผมเคาะกระจกรถ มันก็ยอมเลื่อนลงแต่โดยดี

               สวัสดีครับ คุณโจ๊กเกอร์” คนสนิทของบราวทักผมหน้านิ่ง

               ไอ้บิลอยู่ไหน” ผมกระชากขอเสื้อมันขึ้นมา คอมันแทบลอยออกมานอกรถ ถ้ามีเลื่อยมาตัดคอให้ขาดก็คงจะทำไปแล้ว

               อยู่กับคุณบราวครับ

               “มันอยู่ที่ไหน!” ผมขึ้นเสียง มือหยาบกร้านปล่อยเสื้อแต่เปลี่ยนเป็นบีบคอมันแทน มันยังคงสกิลหน้านิ่งใส่ผมได้เหมือนเดิม ไม่ได้มีสีหน้าเจ็บปวดหรือหายใจไม่ออกแต่อย่างใด ทั้งๆที่ผมมั่นใจว่าบีบไปเกือบเต็มแรง

               ไอ้ห่า หลอดลมเหล็ก!

               “โกดังgครับ” ฝ่ายนั้นตอบอย่างง่ายดาย มันไม่จำเป็นต้องปิดบังอยู่แล้ว ก็มันรออยู่นี่เพื่อบอกผมแค่นี้แหล่ะ

               ผมปล่อยมือจากคอของมันแล้วเดินตรงที่รถตัวเองทันที ไม่มีเหตุผลต้องรออะไรทั้งนั้น เป้าหมายของผม..แค่เอาไอ้บิลโคตรโง่ออกห่างไอ้บราวให้ได้มากที่สุดก็พอ...แน่นอนว่าจัสก็เช่นกัน ผมต้องพาทั้งคู่ออกห่างจากไอ้บราวซะ..

               มันน่ะตัวอันตราย!!!!

               ผมเองก็เถอะ...ถ้าเรื่องมันบานปลายกว่านี้ คนที่เสียเปรียบ...ย่อมคือผม

               END JOKKER

              

               ผมนั่งรถมาเรื่อยๆจนถึงโกดังเป็นโกดังว่างๆที่ติดกับโกดังเก็บของจากโรงงานของพี่บราว ไม่รู้หรอกว่าพี่เขาทำธุรกิจบ้าบออะไร หรือมันเป็นธุรกิจพ่อแม่ปู่ย่าตายาย ผมก็รู้แค่นี้แหล่ะ ไม่เคยแม้แต่ไปเหยียบที่ทำงานที่ไทยพี่เขาหรอก ที่นิวเราก็อยู่บ้านด้วยกันเฉยๆ ผมก็ไม่เห็นพี่เขาไปโรงงานหรืออะไร

               หน้าเครียดจังนะครับ” พี่บราวพูดแทรกกลางความเงียบ ผมยังไม่ได้ลงจากรถ พี่เขาก็ไม่ได้ลงก่อนเช่นกัน

               ผม...คิดอะไรไม่ทันพี่หรอกครับ

               “หมายความว่ายังไงครับ” พี่บราวยังพูดด้วยหน้าตายิ้มแย้ม...นั่นแหล่ะ คือหลักฐานว่าผมเสียรู้ให้เขาเสียแล้ว

               ผมรู้..ว่าผมติดกับดัก” ผมหันไปพูดสีหน้าจริงจัง และได้ตอบกลับมาแค่รอยยิ้มที่น่าสะอิดสะเอียน

               พี่บราวลงจากรถไปเปิดโกดัง ไม่นานนักก็มีรถตู้คันนึงเข้ามาจอด เมื่อประตูรถเปิดออก เผยให้เห็นร่างหญิงสาวที่แสนคุ้นตา ถูกปิดตา ปิดปาก และมัดมือมัดเท้า

               จัสมิน

               ผมเบิกตากว้างทันที มือเล็กเปิดประตูเร็วๆก่อนจะใช้เท้าถีบประตูอย่างไม่ใส่ใจ ผมรีบเดินไปหาร่างสูงด้วยอารมณ์ขุ่นมัวปนโกรธแค้น เอาตรงๆผมกลั้นอารมณ์ไม่อยู่แล้วนะ!

               คนที่ควรจะปลอดภัยนอนสบายเฉิ่มอยู่ที่บ้านแล้ว กลับมาอยู่ที่นี่ในสภาพแย่กว่าเดิม

               “ทำไมจัสมาอยู่ที่นี่!!!!” ผมยืนประจัญหน้ากับพี่บราว ดวงตาแข็งกร้าวที่นานๆทีจะได้ทำโผล่ขึ้นมา

               ใจเย็นๆสิครับบิล พี่ก็ปล่อยตัวจัสไปแล้วไง

               “แล้วนี่อะไร?”

               “ก็จับตัวมาใหม่ไงครับ ^^”

               “เลว!!!!!” ผมเหลืออดจะพูดจาดีๆกับพี่บราวแล้ว แตกหักกันให้หมดพี่หมดน้องกันไปเลย!!!!!

               ผมกำหมัดแน่นหมายจะปองร้ายหน้าหล่อแต่สันดานชั่วนั่นเสียหน่อย เมื่อผมวาดหมัดลอยขึ้นอากาศก็โดนมือแกร่งปัดป้องแล้วจับข้อมือผมรวบขึ้นเหนือหัวอย่างง่ายดาย ผมรู้ว่าผมสู้เขาไม่ได้หรอก แต่ขอให้ได้ปลดปล่อยอารมณ์ขุ่นมัวนี่เสียทีเถอะ!!!

               อึ่ก...ปล่อย..

               “บิลเริ่มก่อนเองนี่ครับ กะจะให้อยู่เฉยๆแล้วทำตามที่พี่บอกดีๆแท้ๆ ถึงกับต้องใช้กำลังเลยหรอครับ

               “วิธีสกปรกๆแบบนี้ ยิ่งกว่าใช้กำลังอีก!” ผมตะโกนใส่หน้าพี่บราว พี่แกดูเหมือนจะไม่สะทกสะท้านผิวหนาๆเลยสักนิด

               งั้นก็...หลับไปสักพักดีไหม?”

               ผลั่ก!!! โป๊ก!

               “อั่ก..โอ๊ย...” ผมโดนพี่เขาต่อย..ไม่พอ ผมเสียหลักล้มหัวกระแทกเสาเหล็กตรงไหนไม่รู้อีก

               เวรซ้ำเวรซ้อน!!

               พี่โจ๊กเกอร์...ช่วยด้วย...

 

               วูบ...


(ต่อ)


WRITER PART

               โจ๊กเกอร์ไม่รู้ตัวว่าบึ้งเหยียบคันเร่งเกิน200 หรือไม่ ทำไมจึงรู้สึกว่ารถแทบจะว๊าบไปกลางอากาศอยู่แล้ว แต่ก็รู้สึกว่าถึงที่หมายช้าเหลือเกิน ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าต้องรีบไปให้ถึงที่หมายโดยเร็วที่สุดแท้ๆ!

               “ชิท!” โจ๊กเกอร์สบถกับตัวเองเมื่อมองเวลาที่รถ นี่ก็จะเที่ยงคืนแล้ว โจ๊กเกอร์รู้จักสถานที่อยู่หรอก แต่แถวนั้นมันมืด มองทางไม่ชัดเจน ยิ่งอันตรายและเสียเปรียบเมื่อเขาไม่ใช่เจ้าถิ่น

               บางทีเขาก็คิดเหมือนกัน ว่านี่เขากำลังต้องต่อสู้กับมาเฟียเจ้าใหญ่ของถิ่นอยู่หรือไงกัน...ถึงไม่ใช่ก็ใกล้เคียงแหล่ะนะ...แถมยังมีตัวประกันสุดรัก

               เอ่อ...น้องสุดรักด้วยน่ะ...

               ไม่นานเกินครึ่งชั่วโมง โจ๊กเกอร์ก็เคลื่อนตัวรถมาจอดอยู่หน้าโกดังกรงเหล็กเปิดแง้มอยู่เล็กน้อยพอที่สมองฉลาดๆของเขาจะเดาได้ว่า มีร่องรอยของคนที่เข้ามาใช้ที่นี่เมื่อไม่นานนี้ หรือไม่ก็คนคนนั้นจงใจปิดไม่สนิทเพื่อบอกเป็นนัยว่าเขามาถูกที่แล้วก็เป็นได้

               ครืดดดดดดด

               ประตูเหล็กบานใหญ่ถูกเลื่อนขึ้น เผยให้เห็นข้างในที่มีแสงสว่างเพียงเล็กน้อย และซากเหล็กพังๆ หรือแม้แต่เก้าอี้เก่าๆทิ้งเรี่ยราดเต็มพื้นไปหมด โจ๊กเกอร์ยืนอยู่ข้างรถตนเองมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างระวังและไตร่ตรองอย่างรอบครอบ แน่นอนว่าระดับเขาย่อมพกปืนมาเป็นธรรมดา ไม่ใช้ยิงก็ใช้กระแทกหัวคนได้ล่ะวะ!

               ท่ามกลางความสว่างสลัวๆ เผยให้เห็นร่างหญิงสาวผู้เป็นน้องสาวของเขาพร้อมกับชายหนุ่มร่างโตที่คาดว่าเป็นลูกน้องของบราวเดินออกมาพร้อมกัน จัสถูกมัดมืออยู่เท่านั้น แต่ยังพอให้เห็นรอยว่าเคยถูกมัดเท้าและปิดปาก แต่ทว่าสายตาคมกลับมองฝ่าให้ไปในความมืดเพื่อหาเด็กคนนั้น...เด็กโง่ที่ทำให้เขาลนลานถึงเพียงนี้

               คนรักที่เขาคิดว่าโคตรโง่...แต่ก็โคตรน่ารักนั่นไงล่ะ

               อื้ออออี่เอย์!!” เมื่อจัสเห็นพี่ชายอยู่ตรงหน้า ก็อดไม่ได้ที่จะดิ้นร้องอื้ออึงในลำคอ ดวงตาคู่สวยมีหยดน้ำใสไหลคลอลงมาตามรูปหน้า โจ๊กเกอร์ยิ้มให้น้องสาวบางๆก่อนจะเปลี่ยนเป็นดวงตาแข็งกร้าวเมื่อมองไปที่ชายร่างโตที่เดินมาส่งน้องสาวตน หรืออาจะเรียกว่าส่งตัวประกันคืน?

               “อ่ะ น้องสาวมึงตามสัญญา” ชายร่างโตพูดขึ้น ก่อนจะผลักจัสมาทางโจ๊กเกอร์แล้วทำท่าจะเดินกลับเข้าไปในโกดังโดยไม่สนใจโจ๊กเกอร์เลย ซึ่งผิดกับตัวเขาเองที่รับน้องสาวมาวางไว้ที่รถแล้วรีบวิ่งตามไปคว้าไหล่ไอ้ชายร่างโตนั่นอย่างหาเรื่องทันที

               เห้ยเดี๋ยวสิวะ

               ไร” คนตอบก็หาเรื่องไม่แพ้กัน ทั้งคู่ไม่มีท่าทีว่าจะกลัวกันทั้งสองฝ่าย ดูจากขนาดตัวแล้วโจ๊กเกอร์คงแพ้หมดรูป แต่ถ้าหากดูกันที่ฝีมือ ฝ่ายนั้นอาจจะมีแต่แค่ร่างกายกับสมองกลวงๆ แต่โจ๊กเกอร์มีทั้งฝีมือและสมอง

               สัญญาอะไรของมึง แล้วคนของกูอีกคนอยู่ที่ไหน!!!”

               “อยากกูก็ถามคุณบราวสิวะ อีกอย่างคนของมึงไม่มีแล้ว มีแต่คนของคุณบราว!!” โจ๊กเกอร์ขมวดคิ้วอย่างแน่น ไม่รู้ว่ารู้สึกหนักอึ้งในอกไปหมดตั้งแต่เมื่อไหร่ ความรู้สึกกังวลผุดขึ้นมาในหัวเต็มไปหมด คำพูดที่ตั้งใจจะด่ากราดให้หมดทั้งโกดังมลายหายไปจนสิ้น แทบจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำว่าตอนแรกตัวเองจะมาพูดอะไรบ้าง

               ปล่อยกูด้วยสัส!” คนตัวโตกว่าสะบัดไหล่แรงๆ โจ๊กเกอร์ก็ไม่ได้รั้งไว้จนเจ้าคนโตนั่นเดินเข้าไปลึกขึ้น โจ๊กเกอร์ก็เดินตามไปเงียบๆโดยที่ไอ้สมองกลวงนี่ไม่รู้ตัวแน่นอน

               เมื่อเดินเข้าไปเรื่อยๆจะเจอประตูบานนึง ใต้ประตูมีแสงส่องสว่างเล็ดลอดออกมา ทำให้รู้ได้แน่ชัดว่าข้างในต้องมีคนอยู่ และหนึ่งในนั้นจะต้องมีคนที่เขาต้องการจะพบแน่นอน

               แอ๊ดดดด

               คุณบราวครับ ส่งตัวไปให้มันเรียบร้อยครับ” ชายร่างโตเข้าไปรายงานอย่างนอบน้อมกับบราว บราวเพียงแค่พยักหน้ารับ สายตาคมดันตาดีเห็นคนข้างกายบราว เป็นร่างบางที่แสนคุ้นเคย...ร่างบางที่เขาแสนหวงนักหวงหนา ร่างบางที่เขาไม่อยากจะให้ใครได้แตะต้องตัวทั้งสิ้น...แต่ทว่าตอนนี้ ร่างนั้นกลับอยู่ในอ้อมกอดศัตรูตัวฉกาจของเขา อยู่ในอ้อมกอดของบราว!

               ขาเรียวก้าวก่อนความคิดที่นานๆทีจะเผลอทำนาถานการณ์แบบนี้ โจ๊กเกอร์เดินเข้าไปในห้องนั้นก่อนที่จะกำหมัดกระแทกประตูไม้อย่างแรง

               ปัง!!!!

               ทุกสายตาจับจ้องมองมาที่เขา บรรดาลูกน้องที่อยู่เต็มห้องต่างยกกระบอกปืนไปในทางทิศเดียวกันคือที่โจ๊กเกอร์นั่นเอง โจ๊กเกอร์ไม่มีท่าทีหวั่นไหวต่อปากกระบอกปืนเลยสักนิด หวังเพียงอย่างเดียวคือคำอธิบายจากการกระทำของคนตรงหน้า...

               บิลไม่มองเขาเลย...ไม่ขัดขืนบราว...แถมยังทำท่าจะเข้าใกล้บราวมากกว่าเดิม

ไง...เพื่อนรัก” บราวเงยหน้ามองโจ๊กเกอร์พลางส่งยิ้มให้ โจ๊กเกอร์ไม่มีอารมณ์จะมายียวนกวนส้นตีนเหมือนอย่างเคย จิตใจตอนนี้ร้อนรนเป็นบ้า!

“….” โจ๊กเกอร์เลือกจะเงียบ ดวงตาสีเข้มยังคงจ้อมมองไปยังร่างบางที่ถึงแม้ตอนนี้ก็ยังไม่สบตากับเขาสักที

มองแฟนกูทำไม?” คำถามของบราวเริ่มจุดชนวนความโกรธให้โจ๊กเกอร์มากขึ้น

แฟนมึงหรือเมียกูกันแน่” ทว่าการกวนโมโหกลับของโจ๊กเกอร์กลับเรียกรอยยิ้มให้บราวเท่านั้นเอง...ไอ้ห่า...

งั้นถาเจ้าตัวเลยดีไหมวะ?” บราวพูดน้ำเสียงยียวนก่อนจะก้มหน้าไปกระซิบข้างหูบิล ริมฝีปากหนานั่นก้มลงจูบกับริมฝีปากร่างบางอย่างเบาบาง ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเหล่มองด้วยหางตาไปยังแขกผู้มาเยือน โจ๊กเกอร์ทำท่าจะก้าวเข้ามาหาบราวแต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อปลายกระบอกปืนมีทั้งพุ่งมาหาตนเอง....และด้านหลังก็ตั้งเป้าพุ่งไปหาบิล

บราวถอนริมฝีปากอย่างอ้อยอิ่งก่อนจะพูดอย่างมั่นใจอีกรอบ

เอาล่ะที่รัก..เลือกสิครับ ว่าจะอยู่ฝั่งใคร

บิลเงยหน้าขึ้นมองโจ๊กเกอร์อย่างกล้าๆกลัวๆ...ใช่สิ...สายตาแบบนั้น...สายตาที่ผิดหวังเป็นอย่างมากของโจ๊กเกอร์ที่ส่งผ่านมาให้บิล บิลรู้ดีว่าตัวเขากำลังทำอะไร...แต่มันช่วยไม่ได้นี่

ถ้าเขาไม่ทำแบบนี้...จัสก็คงไม่รอดจะโดนรุมโทรมหรอกมั้ง..

และถ้าตอนนี้เขาไม่เลือกฝ่ายที่ถูกต้องล่ะก็...ทั้งเขาและโจ๊กเกอร์คงพรุนเลยมั้งเนี่ย....

ทั้งเขาและโจ๊กเกอร์

ไม่ใช่เขาคนเดียวเสียหน่อย...

ตอนแรกบิลไม่คิดว่าโจ๊กเกอร์จะมาเจอเขาด้วยตัวคนเดียวแบบนี้ บิลคิดว่าโจ๊กเกอร์คงพาพวกมาและคงต้องช่วยตนเองออกไปได้สบายๆแน่ๆ แต่สถานการณ์แบบนี้เขาก็คิดไม่ออกเสียด้วยว่าควรทำอย่างไร

แต่เมื่อมองแววตาคู่คมของโจ๊กเกอร์แล้ว...จะให้เขาพูดว่าเลือกบราวงั้นหรอ...เขาจะทรยศหักหลังคนที่เขารักอย่างสุดหัวใจคนนี้ได้จริงหรอ...

ถึงแม้ว่าจะโกหก...แต่แน่นอนว่าคนฟังย่อมเจ็บปวดเป็นธรรมดา...

บิลยังจำความรู้สึกในตอนนั้นได้เสมอ..ตอนที่โจ๊กเกอร์ยอมบอกว่าเขาคือ แฟน’ ตอนที่โจ๊กเกอร์บอกกับเขาว่า เปิดใจ’ ให้เขา...

ความรู้สึกในตอนนั้น เป็นอะไรที่มีครั้งนึงในชีวิตก็เพียงพอแล้ว...ถ้าเขาจะตายวันนี้ก็คงไม่เสียใจไปกว่าที่เขาต้องพูดว่า เลือกบราว หรอก

พรึ่บ!

บิลลุกขึ้นยืน...บราวก็มองตามอย่างยิ้มๆ บราวมั่นใจ100%ว่ายังไงบิลก็เลือกเขาแน่นอน มีปืนจ่อหัวทั้งคู่ขนาดนี้ ชีวิตของทั้งคู่อยู่ในกำมือเขาแล้ว แค่เขาสั่ง ชีวิตของบิลและโจ๊กเกอร์ก็ต้องจบลงทันที

ยังไงบิลก็ไม่กล้าขัดขืนเขาแน่นอน!

ผม....” บิลเอ่ยไม่จบ แต่ทว่าสีหน้าและแววตานั้นถูกโจ๊กเกอร์อ่านออกหมดแล้ว ใบหน้าหล่อยกยิ้มทันที บิลน่ะคิดว่าจะไม่รอดจากที่นี่...แต่สำหรับโจ๊กเกอร์..ขอแค่บิลเป็นคนก้าวมาหาเขาเอง ยังไงเขาก็ต้องพาบิลออกไปจากที่นี่อย่างมีชีวิตให้ได้!

หึ...มึงแพ้แล้วบราว” โจ๊กเกอร์พูดออกมาเร็วๆ จากนั้นมือแกร่งก็คว้าปืนที่ซ่อนไว้ที่กางเกงด้านหลังออกมาแล้วเขวี้ยงไปโดนหน้าผากบราวอย่างจัง กะโหลกจะร้าวไหมนั่น...แต่ใครจะสน?

ปั่ก!!!!!

คุณบราว!!! เชี่ยยิงมัน!” ปืนทุกกระบอกเปลี่ยนมาจับจ้องพร้อมยิงที่โจ๊กเกอร์ แต่ขณะที่นิ้วแต่ละคนกำลังจะลั่นไกปืน ชั่วพริบตาที่โจ๊กเกอร์คว้าตัวบิลมาทางตนเองอย่างรวดเร็วและผลักบิลออกไปนอกห้องได้ทัน

ปังปังปังปังปัง!

โจ๊กเกอร์ก้มหลบลูกระสุน แต่ทว่าเขายืนอยู่โดนปราศจากสิ่งที่จะช่วยเขาให้หลบได้เลย มันเป็นห้องว่างๆที่มีแค่โซฟาที่บราวนั่งเท่านั้น จึงช่วยไม่ได้ที่โจ๊กเกอร์จะโดนลูกกระสุนบ้าง

อึ่ก..เชี่ยบิลวิ่งสิวะ!!” โจ๊กเกอร์หันไปตะโกนบอกบิลสุดเสียง ทั้งโมโหที่บิลไม่วิ่งหนี ทั้งโมโหตัวเองที่หลบกระสุนไม่ได้ทำให้พลาดมาโดนขาและเฉยดเอวและไหล่ ดีที่ยังไม่มีกระสุนไหนโดน...

ปังปัง!

อั่กก!....หนีสิวะวิ่ง...” โจ๊กเกอร์ยังคงตะโกนบอกคนด้านนอก แม้ว่าเสียงจะอ่อยลงก็ตามที..

บิลพยายามยันขาสั่นๆที่อ่อนแรงอย่างมาก ก้าวขาวิ่งไปยังทางที่มีแสงสว่างของรถส่องอยู่ ในตอนนี้เขาคิดว่าถ้าเขาไปช่วยพี่โจ๊กเกอร์มีแต่จะเกะกะเปล่าๆ เมื่อกี้ได้ยินเสียงปืนอีกสองนัดก็ไม่รู้ว่าโจ๊กเกอร์จะโดนตรงไหนบ้างหรือเปล่า

ทางข้างหน้าเรือนลางไปหมด เพราะบิลวิ่งไปร้องไห้ไปจนแทบมองทางไม่เห็น โทรศัพท์ก็ถูกบราวริบไปหมดแล้ว ไม่เหลืออะไรที่จะติดต่อคนภายนอกได้เลยจัสก็ไม่รู้ว่าถูกปล่อยตัวจริงหรือไม่

วิ่ง...ต้องวิ่ง...วิ่งสิ..ฮึกกกก..พี่ต้องปลอดภัยนะ...ฮึก

ทางด้านโจ๊กเกอร์เองก็สะบักสะบอมเต็มที่ รอยเลือดตามทางนั้นเห็นไม่ชัดเพราะมันมืด โจ๊กเกอร์พอจะดีดตัวเองออกไปนอกห้องแล้วหลบตามซากเหล็กสูงๆได้ ถ้าจะให้เขาตามบิลไปเลยตอนนี้ จากสภาพตอนนี้เขาคงหนีไม่รอดแน่ๆในทางตรง

เชี่ย..คุณบราวน้อคไปแล้ว มึงไปดูซิ้ เอาสามคนตามกูมา มันต้องอยู่แถวนี้เจอก็ยิงแม่งให้ตายเลย” เสียงชายคนนึงสั่ง โจ๊กเกอร์ประเมินสภาพตนเองและช่องทางการหนี คนที่ตามเขามามี3คน...จากตรงนี้ไปยังทางออกก็ไม่ไกลขนาดนั้น ติดที่ไม่มีอะไรบัง สรุปคือต้องจัดการพวกมัน3ตัวก่อน

แต่ด้วยสภาพตอนนี้...ท้อง2 เฉียดไหล่เอวและขา...รอดไปได้ก็ไม่แคล้วจะเลือดหมดตัว โจ๊กเกอร์ถอดเสื้อนอกตัวเองมาขยำๆแล้วกดท้องไว้ลวกๆ ไม่รู้ว่าโชคดีหรือพระเจ้าเปิดทางกันแน่ ไอ้โง่ที่เดินมาทางเขากลับดูเป็นพวกงี่เง่าที่สุด โจ๊กเกอร์ขัดขาจนมันสะดุดล้มปืนกระเด็นมาทางฝั่งโจ๊กเกอร์พอดี แขนกำยำคว้าปืนมาได้ จากนั้นก็เล็งอย่างชำนาญในความมืดไปที่ไอ้โง่ตรงหน้าทันที

ปัง!

อ๊ากกก!” แค่นัดเดียวโจ๊กเกอร์ก็มั่นใจว่าไอ้งี่เง่านี่คงลุกตามเขาไม่ได้หรอก...เสียงปืนทำให้อีก2คนรีบมาทางนี้ทันที

ไอ้สามโดนยิงว่ะมันอยู่ไหน!” หนึ่งในสองคนนั้นตะโกนโหวกเหวก ทำให้โจ๊กเกอร์รู้ตำแหน่งการยืนของพวกมัน ถ้ามันโง่เดินมาอีกสองก้าว...เขาก็จะ..

ปัง!

โดนไปอีกหนึ่งดอก ไอ้คนที่โหวกเหวกเมื่อกี้ดันเดินมาในตำแหน่งที่โจ๊กเกอร์เล็งไว้พอดี โจ๊กเกอร์ยิงเข้าที่กลางอกอย่างแม่นยำ

พี่หนึ่งแม่งเอ้ย!! อยู่ไหนวะ

ปังปังปัง!

เหมือนว่าคนที่เหลือจะสติแตกไปเรียบร้อย จึงยิงมั่วไปทั่ว โชคดีที่ไม่โดนโจ๊กเกอร์เลย และความโง่ของมันก็ทำให้โจ๊กเกอร์รู้ตำแหน่งของมันอีกแล้ว แต่โจ๊กเกอร์ต้องขยับหนีไปหลบตรงอื่น ตรงที่หลบใหม่นั้นเป็นที่ๆมีท่อนไม้วางเกลื่อน และมีพวกซากเก้าอี้พังๆอยู่ ไอ้โง่ตัวที่สามเดินอย่างระวังสุดๆ แต่ทว่าคนที่ชำนาญในความมืดอย่างโจ๊กเกอร์กลับได้เปรียบ โจ๊กเกอร์เล็งยิงไปที่กลางอกของมัน แต่เพราะอาการเจ็บไหล่จึงเล็งพลาดไปโดนท้องของอีกฝ่ายแทน แต่ก็ถือว่าตัดกำลังมันไปได้

โจ๊กเกอร์เริ่มออกจากที่หลบแล้ววิ่งตรงไปยังทางสว่าง...โดยที่ไม่รู้ว่า..ศัตรูถ้าฆ่าไม่ตาย..มันจะกลับมาทำร้ายเราเนี่ยสิ

บิลแก้มัดให้จัสเรียบร้อยแล้ว และโดนจัสด่ากราดไปเรียบร้อย แต่ตอนนี้ไม่สนอะไรทั้งนั้นแหล่ะ จะด่าจะขอบคุณหรือจะร้องไห้ บิลก็จะไม่ปลอบไม่ตอบโต้อะไรทั้งนั้น เพราะเขาเป็นห่วงโจ๊กเกอร์ที่สุด...และเมื่อโจ๊กเกอร์เดินสะบักสะบอมกลับออกมา บิลก็โล่งใจอย่างบอกไม่ถูก...อย่างน้อยก็หนีออกมาได้!

พี่โจ๊กเกอร์!!” บิลวิ่งเข้าไปกระโดดกอดโจ๊กเกอร์ทันที โจ๊กเกอร์เสหลังไปนิด แต่แขนแกร่งก็เปิดรับร่างบางเข้ามาในอ้อมกอดตนเอง...

อืม...” ใบหน้าหล่อซุกเข้าที่ซอกคอร่างบางอย่างโหยหาในกลิ่นที่คุ้นเคย

เรา..เราต้องไปโรงพยาบาล...พี่โดนยิง ผะ..ผมปฐมพยาบาลได้ ขึ้นรถก่อนนะ” บิลประคองโจ๊กเกอร์ไปยังรถ...จัสก็มองมาอย่างหงุดหงิด แต่สายตาก็ทันเห็นใครสักคนฝ่าความมืดออกมาพร้อมด้วยท่อนไม้ใหญ่ๆ

ข้างหลัง!!!!!!!!” โจ๊กเกอร์รู้โดยอัตโนมัติว่าข้างหลังต้องมีใครจะทำอะไรพวกเขาสักอย่าง สิ่งแรกที่ทำก็คือ..บังด้านหลังบิลไว้

มึงตาย!!!!”

ผัวะ!!

อั่กก!”

พี่!!!” เลือดสีแดงเข้มไหล่ริมลงมาจากหัวจรดปลายคางได้รูปของโจ๊กเกอร์ ร่างสูงทิ้งน้ำหนักลงมาที่บิลอย่างช่วยไม่ได้ บิลประคองโจ๊กเกอร์ให้นอนลงกับพื้นก่อนจะเงยหน้ามองคนตรงหน้า ร่างไม่สูงใหญ่นัก แต่เจ็บหนักที่ท้องอยู่ และบ้าคลั่งพอสมควร..

อาวุธของบิลน่ะหรอ...ก็มีนะ

มึงก็ต้องตาย!!” ไอ้โง่นั่นง้างมือที่ถือท่อนไม้เตรียมจะฟาดใส่บิลเต็มที่ บิลถอดรองเท้าผ้าใบของตัวเองออกข้างนึงแล้วขว้างใส่แผลของมัน

ชิท!” มันปล่อยท่อนไม้ลงแล้วงอตัวจับแผลของตนเอง บิลรีบอาศัยจังหวะนั้นลุกไปหยิบท่อนไม้มาฟาดหัวมันต่อ

อ๊ากกก!” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายสลบแล้ว บิลก็ไม่วายจะถอดรองเท้าอีกข้างฟาดใส่หน้าไอ้โง่ที่สลบไปแล้ว จากนั้นจึงรีบมาประคองโจ๊กเกอร์ขึ้นรถ

โจ๊กเกอร์ยังพอมีสติอยู่บ้างตอนนี้..ถึงจะมองอะไรไม่รู้เรื่องแล้วก็เดินเซๆแถมเจ็บท้องก็เถอะ

จัส ขับรถเป็นไหม” บิลถามจัส สีหน้าจริงจังจนจัสเรื่องมากไม่ออก อีกอย่าง เขาก็เป็นห่วงพี่ชายเหมือนกัน

ขับได้ แต่ถ้าชนก็...ก็ช่างแม่งเหอะ” จัสพูดแล้วรีบขึ้นไปฝั่งคนขับทันที บิลก็ประคองโจ๊กเกอร์ไปที่เบาะหลัง แล้วขึ้นตามไป อุปกรณ์ปฐมพยาบาลมีติดรถโจ๊กเกอร์เสมอ บิลเปิดแผลที่ท้องดูก่อนเป็นอันดับแรก...กลางท้องและด้านซ้าย...

เห้อ...เลือดไหลรินออกมาเป็น้ำตกเลยทีเดียว...

จัส..รีบหน่อยนะ รพ.ใกล้สุด อยู่หน้าหมู่บ้านแถวๆนี้!”

อื้ม!! อย่างสั่งนักได้ไหมที่พี่เจย์เป็นแบบนี้ก็เพราะนายนะ!”

เธอไม่เถียงเราจะได้ไหมพี่ชายของเธอจะเสียเลือดตายไหมก็ไม่รู้ ทั้งท้องหัวไหล่ขา เต็มไปทั้งตัวแล้วต้นเหตุจริงๆก็คือเธอนั่นแหล่ะ!!! คบใครไม่คบ คบไอ้พี่บราว ดูแค่เงินหรือไงวะ” บิลเริ่มเหลืออดจนจะบ้า ที่พูดไปมีเหตุผลหรือเปล่าเขาก็ไม่รู้ แต่ตอนนี้แค่รู้สึกว่าถ้าโจ๊กเกอร์เป็นอะไรไป..เขาคงไม่ให้อภัยทุกคน..รวมถึงตัวเองก็ด้วย

ไอ้จนอย่างนายจะไปเข้าใจอะไร!!!” จัสยังคงเถียงอยู่

เมื่อพี่โจ๊กเกอร์ปลอดภัย..เธออยากรู้อะไรเราจะตอบทั้งหมด ถามยันโคตรตระกูลเราได้เลย เรามั่นใจว่าเรามีทุกอย่างที่เธอต้องการ” บิลพูดเสียงหนักแน่นจนจัสไม่กล้าเถียง ได้แต่ขับรถไปเงียบๆ

บิลให้จัสเลี้ยวไปตรง emergency ทันที ตอนนี้โจ๊กเกอร์หมดสติไปแล้ว ร่องรอยการปฐมพยาบาลนิดๆหน่อยๆของบิลคงไม่ค่อยช่วยอะไรเท่าไหร่...

ร่างสูงถูกนำเข้าห้องผ่าตัดที่1...แสงไฟเปลี่ยนเป็นสีแดงทำให้คนรอรู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย...นึกอยู่ว่าทำไมไม่เอาเป็นสีชมพูหรือสีรุ้งไปเลย

นายจะรับผิดชอบเรื่องนี้ยังไง” จัสถามขึ้นมาในขณะที่ผมกำลังนั่งขวัญเสียใจหายอยู่

รับผิดชอบเราคือคนที่ควรรับผิดชอบเรื่องนี้หรอ?”

แล้วจะให้ใครรับผิดชอบ

ไอ้พี่บราวไง!!! มันจับตัวเธอ จับตัวเรา ลูกน้องมันเป็นคนยิงพี่โจ๊กเกอร์นะ!”

นายคืออริเก่าของพี่บราวใช่ไหมล่ะ ต้นเหตุจริงๆก็นายนั่นแหล่ะ!” จัสยังคงหาเรื่องเถียงบิลอยู่ บิลกำหมัดแน่นอย่างหมดความอดทน ครั้นจะให้ต่อยผู้หญิงก็เกินไปหน่อย

เราเป็นแฟนเก่าพี่บราว พี่บราวจับเรามาเพราะอยากเอาชนะพี่โจ๊กเกอร์เฉยๆล่ะมั้ง ส่วนเธอน่ะ ตัวแทน ของเล่น ตัวประกันไร้ค่า จะอะไรก็เลือกเอาเถอะ เห้อ....ไม่อยากจะทวงบุญคุณอะไรหรอกนะ แต่จะบอกไว้ก็ได้ว่าเราช่วยเธอไว้ ถึงจะช่วยไม่ค่อยสำเร็จก็เถอะ” บิลเรียบเรียงคำพูดไม่ถูกแล้ว ตอนแรกว่าจะพูดให้จัสรู้สึกผิด แต่คิดอีกทีก็ห่วงใจว่าจัสจะโทษตัวเองหรือเปล่า...

นายมันจอมลวงโลก” จัสตอบมาแค่นั้น ก่อนจะเดินหนีไปทางบันไดหนีไฟ....บิลแอบเห็นน้ำตาของสาวน้อยอยู่เหมือนกัน

แต่ตัวเขาเองก็ไม่มีปัญญาจะไปปลอบใจใครหรอกนะ..ในเมื่อคนรักที่เขาเฝ้ารอกำลังอยู่ในห้องผ่าตัดนั่น น้ำตาไหลแทบไม่ออกอีกแล้ว ร้องจนไม่เหลือน้ำตาอีกแล้ว  



+

+

+


มาแว้วววววววววววววววววววว ตอนแรกว่าจะม่า แต่เปลี่ยนแผนละ =__= ค่อยม่านู่นละกัน ฮ่าๆๆ (หรือนี่ม่า?)


รักทุกคนค่าาา #พับนกเป็นกำลังใจให้พี่โจ๊กคนดีของไรท์ด้วยนะ 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

241 ความคิดเห็น

  1. #151 Sophita Sinpomart I'mso (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 15:13
    จัส บิลน่ะ ลูกหมอ ทั้งตระกูล555
    #151
    0
  2. #150 LYNIN (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 14:31
    โอ๊ย หนูจัส หนูโง่หรือโง่ลูกกกก ขัดใจจจจจจ
    #150
    0
  3. #149 ออนซ์ซัง (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 14:11
    จัสกินปลาบ้างนะลูกกก อะไรที่บังตาไว้ก็เอาออกซ่ะนะ
    #149
    0
  4. #148 abcabcasd976 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 02:39
    ไม่นะพี่โจ๊กเกอร์อย่างเป็นอะไรไม่นะ /อินเกินน
    #148
    0
  5. #147 Tangmoksw (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 02:28
    พรุนหมดแล้วโจ๊กเกอร์55555
    #147
    0
  6. #146 abcabcasd976 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 15:19
    พี่โจ๊กเกอร์รู้ทันบราวเหรอ
    #146
    0
  7. #145 Sophita Sinpomart I'mso (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 06:49
    รีบเร็วสิเฮียโจ๊ก
    #145
    0
  8. #144 Tangmoksw (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 06:15
    รีบหน่อยโจ๊กเกอร์
    #144
    0
  9. #143 super__p (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 01:49
    หมายความว่าไงที่โจ๊กเกอร์พูด ตามๆ
    #143
    0