ร้ายแผลงรัก

ตอนที่ 83 : ตอนที่ 23 รับเฮียไปเลี้ยงดู 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,804
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    21 ก.พ. 62

แต่ให้บอก ปากนะเอาไว้ทำไม บอกสักคำไม่เป็นหรือ ไม่เห็นหรือไงว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง

เพราะคิดว่าเขาห่วงรถที่พึ่งซ่อมออกมาจากอู่สดๆ ร้อนๆ ต้องจันทร์กลั้นสะอื้นลงคอ ทั้งที่น้ำตาไหลเป็นทาง

เห็น! เดี๋ยวหนูเอาเงินของหนูมาซ่อมรถให้ก็ได้ จะกี่บาทกัน

อวดรวย!

พายัพหลุบสายตาลงมองกลุ่มผมที่ก้มต่ำ ถ้าไม่ใช่เพราะเสียงสะอื้นเล็กๆ ที่หลุดมา คงไม่รู้ว่าอีกคนกำลังร้องไห้ ตอนนี้อกเขาเหมือนถูกบีบ ทรุดนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าอีกคน ช้อนดวงหน้าสวยขึ้น จึงเห็นดวงตาแดงก่ำ น้ำตาฉ่ำไหลเป็นทาง ปากสั่นเพราะกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้

แล้วถ้าแขนขาด ขาขาด จนถึงตายล่ะ เงินเท่าไหร่มันก็ช่วยไม่ได้หรอกนะ ทำอะไรคิดเสียบ้างสิว่าเฮียเป็นห่วง

ความเข้มของน้ำเสียงไม่ได้ลดลง แค่ความห่วงใยเพิ่มเข้ามาแทนที่ จนเสียงดังแบบนั้นฟังแล้วอบอุ่นเข้าไปถึงหัวใจ

คนที่กลั้นสะอื้นเอาไว้เลยสะอื้นหนัก น้ำตาที่ไหลอยู่ก่อนแล้ว ยิ่งไหลบ่าราวกับน้ำตก เงยหน้าขึ้นมองพายัพ

ไม่มีคำพูดใดมาอธิบายอารมณ์นั้น เพราะมันอบอุ่นมาก จนเปิดใจยอมรับไปจนหมด

ภาพคนร้องไห้สะอึกสะอื้นตรงหน้า ทำให้พายัพหมดความยับยั้งชั่งใจ แนบเรียวปากลงบดเคล้าเย้าหยอก แล้วถอยห่าง ค่อยกลับมาขยับเม้มไปทั่วรวงปาก ปิดกั้นเสียงสะอื้นไห้อย่างได้อย่างชะงัด

ก่อนรอยจูบพริ้มเพราจะประทับไปตามหยาดน้ำตาที่ไหลรินอาบพวงแก้ม ปลายคาง เปลือกตาสองข้าง เสียงสะอื้นตอนต้นคงเหลือเพียงเสียงครางเบาๆ

ทว่าเสียงน่ารักของต้องจันทร์ ทำเอาพายัพถอนจูบ ออกมาจ้องมองดวงหน้าระเรื่อ พร้อมยกยิ้มพอใจ

ก่อนกลีบปากระอุไปด้วยความร้อนจัด จะแนบลงมาบนปากนุ่มอีกหน เริ่มต้นด้วยแรงบดเคล้าเย้าหยอก กดคลึง แล้วถอยหนี พร้อมแกล้ง กัด เม้ม ดึง รวงปากสาว วาดไล้ปลายลิ้นร้อนไปตามรูปปาก แล้วแนบริมฝีปากเอาไว้ รอจนคนที่ถูกจูบขยับปากตอบโต้เบาๆ อย่างไม่มั่นใจในตอนแรก

ท่าทีขลาดกลัวไม่ค่อยมั่นใจนั้น กลับทำเอาพายัพหลุดยิ้มพอใจออกมา แนบจูบหนักๆ ลงบนกลีบปากสาว สองมือสอดรัดช้อนร่างบางเข้ามาในอ้อมแขน พาคนในวงแขนก้าวตรงไปที่ห้องนอน ทอดวางกายสาวลงบนเตียงนุ่ม ก่อนขยับออกห่างเพียงเพื่อจะขยับไปทอดกายทาบทับกกกักอีกคนไว้บนเตียง

ในขณะเดียวกัน อ้อมแขนเล็กๆ  ก็คล้องคอฉุดรั้งเขาเข้ามา แบบคนที่ไม่อยากห่างจากความอบอุ่นและสัมผัสแสนเสน่หานี้

สายตาของคนทั้งคู่เสื่อมประสาทกัน โดยไม่มีคำพูดใดมาแทรกกลางระหว่าง ครั้งนี้จะไม่มี ผัดเผ็ดงู หนูฝัน หรือเฮียหิว มาแทรกกลางให้ขาดตอนเสียบรรยากาศอย่างแน่นอน

ฝ่ามือที่เท้าอยู่บนที่นอน เลื่อนมาปลดกระดุมเสื้อ ทั้งที่ดวงตาตรึงดวงตาคู่สวยเอาไว้ รอให้เธอห้าม แต่ต้องจันทร์กลับไม่ได้ต่อต้าน

ตอนที่สาบเสื้อถูกแยกออกพร้อมปลดเสื้อกล้ามซับในออกไปพร้อมกัน เสียงถอนหายใจเบาราวกับหนาวสะท้านก็ดังขึ้นมา ต้องจันทร์รู้ว่าหัวใจเต้นแรง หายใจแทบไม่ออก แต่ไม่อยากหยุดทุกความอบอุ่นอ่อนหวานนี้

ทั้งสี่ห้องหัวใจตะโกนบอกว่าเธอต้องการเขา

ดังนั้นตอนที่พายัพแตะ

NCncncncncnncncnncncncncncncnncncncncnncncncncncncncncncnncncncncncncnNCNCNCNCNCNCNCNNCNCNCNNCNNCNNCNCNCNCNCNCNNCNCNNCNCNCNCNCNCNCNNCNCNCNNCNNCNNCNCNCNCNCNCNNCNCN

พายัพแพ้ราบให้กับจูบไม่ประสา ที่ทำเอาหัวใจเขาเต้นแรงแทบทะลุออกมา ร่างอ่อนระทวยแนบตลอดกายสาว จูบตอบกลับไปด้วยความโหยหา เรียกร้อง

NCNCNCNCNCNCNCNNCNCNCNNCNNCNNCNCNCNCNCNCNNCNCNNCNCNCNCNCNCNCNNCNCNCNNCNNCNNCNCNCNCNCNCNNCNCNNCNCNCNCNCNCNCNNCNCNCNNCNNCNNCNCNCNCNCNCNNCNCNNCNCNCNCNCNCNCNNCNCNCNNCNNCNNCNCNCNCNCNCNNCNCN

และคนที่กำลังหอบหายใจหนัก เพราะความกระหายหา ก็ผวาห่างจากร่างสาว ขยับกายมารูดกางเกงพร้อมซับในตัวน้อยออกจากเรียวขาสวย

หนูหนู

นาทีที่ความอบอุ่นผละห่าง ต้องจันทร์ถึงกับเอ่ยเสียงติดๆ ขัดๆ เขาคงเห็นชัดเจนจนหมดตลอดสรรพางค์ แต่พายัพยกนิ้วชี้ขึ้นแตะที่ริมฝีปากบาง ทำให้คำอธิบายมากมายในปากถูกกลืนหายไป พร้อมสายตาที่ลดลงมองหน้าท้องเป็นลอนด้วยกล้ามเนื้อสวย เมื่อพายัพถกเสื้อถอดออกไปจากร่าง ลมหายใจของต้องจันทร์ถึงกับสะดุด ก่อนคนตัวโตจะขยับรวดเดียวกางเกงยีนก็ปลิวออกจากตัว

พายัพเพียงยืนนิ่งทอดสายตามาหา ราวกับให้เธอได้ตัดสินใจเท่าที่เธอต้องการ และสิ่งที่ต้องจันทร์ตัดสินใจและต้องการ คือการชูมือทั้งสองข้างขึ้น ต้อนรับเขาลงมา แนบทุกอณูด้วยเนื้อกายอุ่นจัด สองมือที่กร้านทว่าทุกสัมผัสที่แตะต้องลงมากลับนุ่มนวล กำลังประคองดวงหน้าสวยเอาไว้ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความกระหายลดลงจับจ้องอยู่ที่รวงปากอิ่ม ก่อนที่ปากได้รูปของเขาจะแนบลง ไม่ใช่เย้าหยอก หลอกล่อ อย่างเก่า แต่มันเต็มไปด้วยความเรียกร้องรุนแรง

และความเรียกร้องรุนแรงนั้น เตือนให้ต้องจันทร์ทราบว่า ตนเองกลั้นหายใจจนตอนที่จูบดุเดือดขยับห่าง ฝ่ามือเขากระชับซอกไหล่ ยกร่างบางวางลงบนหมอนหนุนใบสูง NCNCNCNNCNCNCNCNCNCNCNNCNCNCNNCNNCNNCNCNCNCNCNCNNCNCNNCNCNCNCNCNCNCNNCNCNCNNCNNCNNCNCNCNCNCNCNNCNCNNCNCNCNCNCNCNCNNCNCNCNNCNNCNNCNCNCNCNCNCNNCNCNNCNCNCNCNCNCNCNNCNCNCNNCNNCNNCNCNCNCNCNCNNCNCN

 จนต้องครางเอ่ยเสียงพร่า

เฮียหนูกลัว

กลัวเฮีย?”






_________________________________


จันคิดว่าอาจจะอัพเสร็จในพรุ่งนี้นะคะ ขออนุญาตตลอดปิดตอนเลยแล้วกันนะ ใครจะรออ่านเสาร์อาทิตย์ส่งเสียงหน่อยนะ

ลงไม่จบ แต่คิดว่าถ้าคนที่ไม่ซื้อก็ไม่ค้างคานะคะ ตอนจบพระเอกนางเอกแต่งงานกัน จบ!!! 

ส่วนใครอยากได้อีกบุ๊ก EBOOK เฉพาะเดือนกุมภาพันธ์ จันจัดโปรลดราคาอยู่นะคะ สิ้นเดือนนี้โปรก็หมด ราคาจะไปขายราคาเต็มนะคะ

 

ส่วนในตอนที่ลงขาย มีทั้งหมด สามสิบตอนนะคะ ฉบับที่จ้างพิสูจน์อักษรจันจะลงให้ในอาทิตย์หน้านะคะ

ส่วนเล่มถ้าอยากได้ ซึ่งจันไม่นแน่ใจเท่าไหร่ว่าจะมีคนเอา จันจะเปิดจองสักเดือนหน้านะคะ (ขอไปนอนคิดก่อน)


อย่าลือมอุดหนุนอิเฮียนะ 



ร้ายแผลงรัก
แรกอรุณ
www.mebmarket.com
“เฮียรู้ว่าหนูเป็นต้องจันทร์ เลยหลอกหนูใช่ไหม ทำไมเฮียเป็นคนแบบนี้ หลอกหนูทำไม” ตะโกนออกมาสุดเสียง แต่คนที่ถูกตะโกนใส่ กลับวางหน้านิ่งใจเย็นนิ่งอยู่ขอบเตียง ในสภาพเปลือย อวดหุ่นล่ำๆ ไม่คิดจะปกปิดสักนิด “เฮียไม่ได้หลอก หนูนั่นแหละมาหลอกเฮียเอง” พายัพยอมรับผิดแค่ครึ่งเดียว“เพราะหนูหลอกเฮีย เฮียเลยสวมรอยหลอกหนู” “ไม่สวมรอย แค่พอเฮียรู้ว่าหนูเป็นใคร เฮียก็แค่ไม่บอก เห็นหนูชอบเป็นไอ้หนูของเฮีย เฮียเลยไม่อยากให้เสียน้ำใจ อุ๊บ!” ‘มันต่างจากหลอกตรงไหนกันเล่า รู้แต่ไม่บอกเนี่ย’ คิดอย่างเหลืออดอีกคน ยกหมอนหนุนขึ้นฟาดพัลวัน จนพายัพต้องหาวิธีหลบ ยึดหมอนเอามาปิดตัวเองไว้ ต้องจันทร์เหลืออดกับความนิ่งเฉยและใจเย็นของอีกคน ลนลานคลานไปอีกฟากของเตียงมองหาเสื้อผ้าที่ถูกถอดออกไป“หนูจะเอาอะไรเฮียจะหยิบให้” “หนูจะเอาเสื้อผ้า ข้าวของ หนูจะไปจากที่นี่” ตวาดทั้งไม่มองหน้าเขา พยายามจะหย่อนขาลงพื้น แต่ก็ไม่ไวเท่าพายัพที่เดินไปหยิบเสื้อผ้ามายื่นให้ แล้วความใจดีเอาใจใส่ของเขาก็ทำให้ต้องจันทร์ต้องมองเมินไปทางอื่น คนอะไรไม่รู้หรือไงว่าเธออาย แม้จะพึ่งมีอะไรกันมา แต่ก็ใช่ว่าจะมองเขาเดินโชว์อวดเนื้อตัวไปทั่วห้องแบบนี้ได้“เสื้อผ้าน่ะเฮียให้ได้ แต่จะไปจากเฮียนะยาก หนูได้เฮียแล้วนะ จะมาทิ้งขว้างเฮียแบบนี้ไม่ได้ เฮียเสียหาย เสียตัวให้หนูแล้ว จะใจดำไปหน่อยไหมที่จะไม่รับผิดชอบการกระทำของตนเอง”___________________________________โหลดตัวอย่างมาอ่านก่อนตัดสินใจซื้อนะคะนิยายรักนี้ เส้นชีวิตราบเรียบมา ติดจะน่ารัก กุ๊กกิ๊ก อยู่บนพื้นฐานของคำว่า อะไรก็เกิดขึ้นได้
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

491 ความคิดเห็น

  1. #461 Thutsanaphon Thongmee (@jum-123) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:53
    รออออฟินต่อค่ะ
    #461
    0
  2. #455 มินตรา (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:48

    รอค่าาาาาา ขอบคุณค่ะ

    #455
    0
  3. #454 emtida (@emtida) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:42
    ขอบคุณค่ะไรท์
    #454
    0
  4. #453 Barbara13 (@paning13) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:32
    กลัวงูเหลือมเฮีย
    #453
    0
  5. #452 aranyaorchid (@aranyaorchid) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:19
    รอต่อค่า
    #452
    0
  6. #451 NBaiBon (@NBaiBon) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:14
    อยากได้เล่มค่ะ
    #451
    0
  7. #450 Ing_ing_na (@Ing_ing_na) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:36
    รอเล่มคร้าาา
    #450
    0
  8. #449 Witchiizz (@Witchiizz) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:28
    ยังยืนยันจะเปย์เล่มของเฮียยยยยย
    #449
    1
    • #449-1 แรกอรุณ (@berryrow) (จากตอนที่ 83)
      21 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:35
      ขอเวลาเพิ่มตอนพิเศษก่อนนะคะ เครียดกับตอนพิเศษมาก เพราะไปเริ่มเรื่อง รักเหลือแสน แล้วพอหันมาอิเฮียไปไม่เป็นเลยทีนี้ คนละอารมณ์เลย 5555
      #449-1
  9. #448 norngmay (@norngmay) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:01
    อ่าเขาจะกินกันใช่ไหม
    #448
    0
  10. #447 AlisaKetthong (@AlisaKetthong) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:57

    รอค่ะชอบมาก
    #447
    0
  11. #446 nutty89 (@nutty89) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:56
    รออ่านค่าาา
    #446
    0