ร้ายแผลงรัก

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 3 แหบมหาเสน่ห์ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,440
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 94 ครั้ง
    10 ม.ค. 62

คำเตือน : นิยายเรื่อนี้ มีคำพูดไม่ค่อยสุภาพ และ คำดูถูdและเหยียดเพศนะคะ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน เพระทุกอย่างมีที่มาและที่ไปเสมอ






ตอนที่ 3 แหบมหาเสน่ห์

 

ฮัดชิ้ว!


ทันทีที่แตะเบรกหยุดรถสปอร์ตคู่ใจตรงหน้าบ้านเรือนไทยกลางไร่ภูผาหินตามที่ป้ายนำทางชี้มา ต้องจันทร์ก็ต้องปิดปากจามจนตัวโก่ง ไม่ต้องสงสัยว่าการมาจันทบุรีอย่างดื้อดึงแถมดันทุรัง กระทั่งหลงทางตลอดสาย ทำให้ไข้หวัดใหญ่เล่นงานเอา ต้องเสียเวลาหยุดเข้าโรงพยาบาลอีกหนึ่งวัน


อะแฮ่ม! โหลเทสๆ หนึ่ง สอง สาม บ้าเอ๊ย!


เสียงแหบและห้าวถูกเปล่งออกมา ก่อนเจ้าตัวจะสบถอย่างอารมณ์เสีย ยังจำได้ว่าหมอที่เธอไปหาระหว่างทางมาที่จันทบุรี บอกเธอโดนไข้หวัดใหญ่เล่นงาน หวัดลงคอจนเสียงหาย แล้วเธอยังดื่มน้ำเย็นจัดซ้ำลงไปอีก ผลลัพธ์เลยทำให้เสียงแตกพร่าขนาดนี้ ต้องใช้หน้ากากอนามัยปิดหน้าเอาไว้ เพราะขยันจามและไอเป็นพักๆ


ซวยจริงๆ จะเจอพ่อในรอบยี่สิบสองปีทั้งที ทำไมสภาพดูไม่ได้แบบนี้ จมูกแดง ตาปรือ เสียงก็ยังโคตรมหาแหบอีก


ต้องจันทร์บ่นอุบ พลางเอื้อมมือหยิบทิชชู่มาเช็ดน้ำมูกแรงๆ ก่อนดึงหน้ากากอนามัยขึ้นปิดหน้าอีกหน พลางช้อนสายตาหวานขึ้นมองสำรวจตัวเองในกระจกหน้ารถอีกครั้ง จึงกลั้นใจพาร่างบอบบางในชุดกางเกงยีนรัดรูป เสื้อยืดสีซีดๆ มีเสื้อลายสก็อตสวมทับอีกที กันลมหนาว เสื้อผ้าที่พอหาได้ง่ายๆ หลังจากแวะหาหมอที่โรงพยาบาลจันทบุรี ก่อนจะดิ่งมาหาพ่อที่นี่


ต้องจันทร์ไม่ลืมหยิบกระเป๋าเอกสารทุกอย่างของพ่อขึ้นแนบอกตอนที่ปิดประตูรถ แหงนเงยขึ้นมองบนบ้าน พลางสูดหายใจแรงๆ แล้วก้าวเดินขึ้นไปเพื่อเผชิญความจริง ความจริงที่เธอรอคอยมาตลอดชีวิต


ทว่าเสียงห้าวจัดนั้นทำเอาความมั่นใจเต็มเปี่ยมแทบปลิวหาย


คุณอยากเอามันไปดัดสันดานที่ไหนก็เอาไปเถอะ


เสียงเข้มบอกความหนักใจดังมาจากด้านบนบ้านตอนที่ต้องจันทร์ก้าวขึ้นเรือนมาด้วยท่าทีกล้าๆ กลัวๆ เธอมีแต่ความสงสัยว่าผู้ชายแบบไหนกันนะที่แม่หลงรักจนยอมใจกล้าคลอดเธอกับพี่ออกมาทั้งที่รู้ว่าต้องขัดใจคุณตามากๆ เธอไม่มีทางเชื่อว่าพ่อไม่เคยคิดจะไปหาเธอกับแม่ที่กรุงเทพฯ


พ่อต้องรักต้องสิ ไม่มีพ่อแม่ที่ไหนเกลียดลูกตัวเองหรอกปลอบใจตนเองขณะตั้งสติ สุดหายใจเข้าปอดลึกๆ ก้าวเท้าขึ้นบ้าน พร้อมหูผึ่งต่อเสียงสนทนาของคนบนเรือน


ผมจนปัญญากับมันแล้วจริงๆ ผมไม่รู้จะเอาหน้าที่ไหนไปพบแม่ของมันได้เสียงแข็งปนกระด้างขาดหายไปพักหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยแต่ด้วยเสียงอ่อนโยนลง เธออุตส่าห์ฝากฝังให้ผมดูแลลูกให้ อยากให้มันเป็นผู้ชายอย่างผม แล้วดูมันสิ ทำความหวังความฝันทั้งผมกับแม่มันพังหมด


งั้นคงไม่มีปัญหา ถ้าผมจะรับภาระนี้เอง ผมเองก็ไม่อยากให้หลานชายคนเดียว ตัดสินใจผิด แล้วนี่เธอเอ่อเขาอยู่ไหนล่ะครับ


พายัพหันมองรอบบ้าน หาต้นตอของเรื่อง ก่อนจะมาหยุดที่คนที่ยืนกอดกระเป๋าแนบอก มองกวาดตั้งแต่ศีรษะยันปลายเท้า เห็นว่าเหมือนผู้หญิงมาก หุ่นบอบบาง ขมวดคิ้วยุ่งอยู่นานก่อน สบสายตาสั่นไหวคู่นั้นก็เดาเอาเองว่า


นี่แหละมั้ง ผัว เอ๊ะ เมีย หรือจะทั้งผัวทั้งเมียของไอ้ปัจมัน


และพอพิจารณาอย่างจริงจัง ก็ไม่แปลกที่ปัจฉิมจะหลงรัก และฝ่ายพ่อของเจ้าเด็กนี่หนักอกหนักใจ เพราะมีลูกชายท่าทีกระเดียดไปทางหญิงทั้งรูปร่างหน้าตาแบบนี้


พ่อคะ แฮ่ม!


ต้องจันทร์เอ่ยเสียงแหบพร่าออกไปทันที แต่พอฟังแล้วก็ตกใจกับเนื้อเสียงประหลาดๆ ที่กระแทกหูเข้า ต้องกระแอมไล่เสมหะในลำคอ ก่อนเอ่ยต่อ


คือๆ หนูๆ


เสียงขาดๆ หายๆ ของหญิงสาวมาจากความตื่นเต้นที่ได้เจอพ่อครั้งแรก พร้อมกับผู้ชายแปลกหน้าที่จ้องเธออย่างสำรวจตรวจตราทุกอณูคนนั้น ดวงตาของเขามันทำเอาอกสาวที่ไม่เคยสั่นคลอนให้ใครมาก่อนเต้นระทึกอยู่ด้านในอย่างไม่ทราบสาเหตุ


จะคิดซะว่า ที่มองนี่เพราะฉันสวยกระแนะกระแหนอีกฝ่ายอยู่ในอก


ต้องจันทร์แทบจะบอกได้เลยว่า เธอไม่เคยคบค้าสมาคมกับผู้ชายอย่างเขามาก่อนเลย ส่วนมากจะผอมบาง สะโอดสะอง ผิวขาวๆ สะอ้าน ออกจะสำอาง และสูงไล่เลี่ยกับเธอ ถ้าจะสูงกว่าก็จะเป็นเพื่อนต่างชาติไปเลย


ต่างจากเขาคนนี้


คิดแล้วลอบมองดวงตาสีดำเข้มแสนคมกริบ ที่ดุ และเจ้าอำนาจอย่างคุณตาของเธอ บ่งบอกได้เลยว่าเขาชอบบังคับและมีอำนาจในตัวโดยไม่ต้องสำแดงออกมาเลย ซึ่งมันทำให้ใจเธอสั่นไหวอย่างไม่ทราบสาเหตุ ถัดมาคือจมูกที่โด่งทื่อๆ รับกับปากเหยียดตรงไม่บอกอารมณ์ที่ถูกปกคลุมและล้อมรอบไปด้วยเครา


มาถึงตรงนี้ต้องจันทร์ต้องบอกตนเองว่าไม่เคยคิดอยากจับเคราใครเลย จนเป็นคนนี้ เคราที่ขึ้นเป็นตอยาวจากจอนข้างหนึ่งมาจรดอีกข้างเขียวเป็นปื้น แล้วปากสีชมพูของเขาก็เด่นอยู่ท่ามกลางดงหนวดรกๆ นั่น มันทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นแรงขึ้น


หัวใจเต้นขนาดนี้ โทรหาแม่บอกว่าเจอลูกเขยเลยดีไหมเนี่ยตอนแรกกะบ่นแก้เขิน แต่ครั้นบ่นเสร็จหน้าสวยก็แดงระเรื่อขึ้นทันตา


ต้องจันทร์ครางกับตนเอง แล้วไล่สายตาขึ้นไปด้านบน ผมสีดำสนิทของเขาถูกหวีเสยขึ้นเปิดหน้าผากแคบๆ เขาดูเข้ม และมีเสน่ห์จนเธอถอนสายตาไม่ได้ แล้วบ่าเขาก็กว้าง กำยำ มาก ตัวเขาคงหนา เพราะขนาดนั่งอยู่บนเก้าอี้รับแขกในบ้าน เก้าอี้ยังดูตัวเล็กไปถนัดใจ แล้วช่วงขาหนาๆ และยาวนั่นก็บอกได้ดีว่าเขาคงสูงกว่าเธอแน่ๆ


มันคือสิ่งที่เธอต้องการจากพ่อ และพี่ชาย แต่กลับมาพบในตัวชายคนนี้


นั่นไงมัน!


ภูผาเจ้าของบ้านเรือนไทยเอ่ยเสียงเบา พอได้ยินระหว่างตนกับพายัพ ก่อนตาขวางใส่ลูก เมื่อเห็นบุคคลที่ก้าวขึ้นเรือนมามีแมสปิดหน้าเห็นเพียงดวงตาเท่านั้นโผล่มา


ไอ้ตะวัน ที่มึงปิดหน้าปิดตานี่ ไปทำหน้ามาอีกแล้วใช่ไหม กูบอกแล้วไง ว่าบ้านนี้จะไม่ต้อนรับ ถ้ามึงเกิดเสริมเติมแต่งหรือตัดอะไรออกไป


ในขณะที่ต้องจันทร์มองพายัพเพลินๆ เสียงตวาดตามมาพร้อมกับแก้วน้ำที่อยู่ใกล้มือเหวี่ยงลอยข้ามมาหาเป็นการทักทาย ดีที่เธอกระโจนหลบได้ทันท่วงที ทำเอาคนที่มัวแต่มองผู้ชายหวีดร้องเสียงหลง


ว้าย!


เพล้ง!


เสียงแก้วตกกระทบพื้นแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ทำเอาหญิงหน้าเหวอ หวาดกลัวขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ ภาพพ่อที่วาดเอาไว้ในหัวถูกสั่นคลอนอย่างไม่น่าเชื่อ หญิงสาวหันไปมองดวงหน้าขรึมแกมกระด้างของพ่ออย่างกล้าๆ กลัวๆ กระนั้นก็หวังว่าถ้าพ่อรู้ว่าเป็นเธอ ท่านจะรักเธอ


พ่อคะ คือหนูไม่ได้…” กลั้นใจ หันกลับไปเพื่ออธิบาย ทว่ายังไม่จบด้วยซ้ำ


ถ้ามึงกรีดแว้ดๆ อีกครั้ง รับรองได้เลยว่ากูจะกระชากลิ้นมึงออกมาตัด และกูก็ไม่เคยเลี้ยงหนู แม่งเกลียดบรรลัยเลย ไอ้สัตว์หน้าขน พับผ่าสิวะ! มึงนี่มันวอนจริงๆ


เสียงเกรี้ยวกราดของคนพูดที่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ช่างเป็นภาพพ่อในฝันที่ต้องจันทร์ฝันมาตลอดว่าจะได้พบเจอ มีความเป็นผู้นำ แข็งแกร่ง ถ้าความโหด และร้ายกาจ จะไม่มาบดบังมันไปเสียก่อน


ภูผาพาร่างหนากำยำอย่างคนที่ทำงานไร่หนักมาค่อนชีวิต ตรงมาหาร่างบอบบาง ด้วยท่าทีไม่พอใจแกมหัวเสีย


พายัพเองก็ผุดลุกขยับหัวไปมาท่าทางขี้เกียจ ทว่าสายตาคอยหยั่งเชิงพ่อลูกอยู่ตลอด เขาพบว่าเรื่องหลานชายที่คิดว่าจะจัดการได้ง่าย พอพบเด็กมนต์ตะวันนี่เข้า ก็ต้องบอกตัวเองอีกครั้งว่านี่งานใหญ่และหิน เมื่อมองมุมไหน เจ้าเด็กนี่ก็แทบไม่เหมือนผู้ชายเลย ดวงตากลมๆ ที่จ้องมองพ่ออย่างขลาดนั่น ก็เหมือนกวางสาวตัวจ้อย แล้วหุ่นก็เพรียวลม แบบบางจนราวกับของที่หิ้วติดตัวมาก็ทำท่าจะหนักสำหรับข้อมือเล็กๆ ขาวๆ นั่น ไม่แปลกใจว่าทำไมหลานชายหลงรักเข้า


แล้วนี่หอบอะไรมา


เสียงกระด้างของผู้เป็นพ่อเอ่ยกับลูก ก่อนกระชากเอกสารในอ้อมแขนไปดู ไม่ได้มองเลยว่าคนที่เดินทางไกล ยืนเบิกตาโตมองพ่อ น้ำตาคลอคล้องไปหมด คำพูดมากมายที่รอมาจอที่ริมฝีปากแต่เอ่ยอะไรไม่ออกเลย


พ่อขานี่ต้องจันทร์ลูกสาวพ่อ


พ่อเคยคิดถึงหนูบางไหม


ทำไมพ่อไม่ไปหาหนู หาแม่บ้าง


เพียะ!


ทว่าคำพูดเหล่าถูกกลืนลงคออย่างรวดเร็ว เมื่อฝ่ามือพ่อสะบัดลงบนหน้าสวยจนหน้าชาไปทั้งแถบ หลังท่านเปิดดูเอกสารทุกอย่างในถุงผ้าที่เธอหิ้วมาจากกรุงเทพฯ


พ่อ…”

_______________________________________________________________________________




:หัวใจเต้นขนาดนี้ โทรหาแม่บอกว่าเจอลูกเขยเลยดีไหมเนี่ย’ 

ต้องเอ๊ย! หนูเป็นคุณหนูนะลูก จะมาคิดอะไรอย่างนี้ไม่ได้ คีพลุค นิ๊ดหนึ่งนะลูก 555555

อย่าลืม คอมเมนต์ โหวต แชร์ กด Fav. ด้วยนะ

ฝากเพจด้วยนะคะ 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 94 ครั้ง

491 ความคิดเห็น

  1. #360 NO2H (@NO2H) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:52
    พ่อขาฟังหนูก่อน!!!!!
    สงสารซันเลย...กว่าจะโตมาได้เจออะไรบ้างก็ไม่รู้...
    #360
    0
  2. #98 tanyawikit (@tanyawikit) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 21:17

    มาถึงไร่ภูผาหิน ก็กินมาม่า เลย ไม่ชอบความรุนแรง เฮ้อ!!

    #98
    0
  3. #52 pretty-p (@rod_usawadee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 22:19

    นี่จำลูกตัวเองไม่ได้ เลยสินะคะ ว่าไม่ใช่คนเดียวกัน

    เข้าใจค่ะ ว่าเป็นฝาแฝด แต่ ........ สงสารเธอจังไม่แปลกใจว่าทำไมพี่ชายเธอถึงอยากให้เธอมาดูกับตา

    แล้วแม่รักผู้ชายคนนี้ไปได้ยังไงคะ

    #52
    0