ll Near&Far ll ส่งรักให้ไกล ขยับใจให้ใกล้เธอ

ตอนที่ 8 : Chapter 8 ll ต่าง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 832
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    21 มิ.ย. 59

Chapter 8 ll ต่าง

 

 

 

 




ญี่ปุ่นเริ่มร้อนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ -_-;

มันก็น่าดีใจอยู่หรอกที่อีกไม่ถึงอาทิตย์จะปิดเทอมหน้าร้อนแล้ว แต่อากาศร้อนที่กำลังคืบคลานเข้ามาทำให้ฉันนึกถึงตอนเดินตากแดดอยู่ที่ไทยเลย

ไม่อยากจะคิดว่าถ้าเข้าหน้าร้อนแบบจริงๆ จังๆ มันจะทรมานขนาดไหน TOT

ฉันเพิ่งจะเลิกเรียนได้ไม่นาน วันนี้ฉันมีเป็นเวรทำความสะอาดห้อง พั้นช์กับปกป้องก็เลยไปรอที่ร้านอาหารแถวๆ โรงเรียนก่อน ตอนนีฉันกำลังจะตามไปเจอพวกเขาที่นั่น

“ไอจัง~” ฉันหยุดฝีเท้าที่กำลังก้าวเดินเมื่อได้ยินเสียงคนเรียกจากด้านหลัง พอหันไปก็เห็นไดกิคุงเดินตรงมาทางนี้พร้อมกับโบกมือให้ฉันหย็อยๆ

ไดกิคุงหยุดลงตรงหน้า เขาส่งรอยยิ้มน่ารักๆ มาให้จนฉันเผลอยิ้มตอบไปอัตโนมัติ

どこに行ってるの (จะไปไหนเหรอ)

そのレストラン (ไปร้านอาหารร้านนั้น)” ฉันชี้ไปยังร้านประจำที่อยู่อีกฝั่งของถนน

僕も (ฉันก็กำลังจะไปเหมือนกัน)” ไดกิคุงตอบฉันด้วยท่าทางกระตือรือร้น

ฉันไม่ปฏิเสธอะไร เราสองคนพากันข้ามถนนไปอีกฝั่งแล้วเข้าไปในร้านอาหาร พั้นช์กับปกป้องนั่งโต๊ะตัวประจำที่อยู่เกือบจะด้านในสุด ทั้งสองคนต่างก็พากันมองไดกิคุงที่เดินตามมานั่งด้วย

ฉันนั่งลงข้างพั้นช์ ส่วนไดกิคุงก็นั่งลงข้างปกป้องซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

“มาได้ไงเนี่ย” พั้นช์หันมาถามฉันพลางปรายตามองไดกิคุงที่กำลังนั่งยิ้มแฉ่งไม่รู้เรื่อง

มีแต่คนรักเขาทั้งนั้น มีแต่นายนี่ล่ะพั้นช์ที่ทำท่าเหมือนไม่ค่อยชอบเขาน่ะ -_-

“มากินข้าวไง”

“ใครชวนมา”

“ก็เขาจะมาที่นี่พอดี นายนี่”

“...หน้าม่อ” ฉันถลึงตาใส่พั้นช์

แม้ว่าเขาจะพูดภาษาไทย แต่ฉันมองว่าหมอนี่ทำตัวเสียมารยาทอยู่ดี ก็เล่นแสดงออกทางสีหน้าอย่างเด่นชัดขนาดนี้ แต่ดีที่ไดกิคุงไม่ได้สนใจเพราะหันไปคุยกับปกป้องอยู่

พั้นช์กับปกป้องต้องรอเราสองคนกินข้าวเพราะพวกเขากินเสร็จแล้ว ไดกิคุงก็ชวนพวกเขาคุยตามภาษาคนเฟรนด์ลี่ จากตอนแรกที่พั้นช์ดูไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ที่เขามา กลายเป็นว่าคุยกันไปได้แบบเนียนๆ ซะแบบนั้น =_=

เราสี่คนข้ามถนนกลับมาที่ฝั่งโรงเรียนหลังจากที่กินข้าวกันเสร็จเพราะต้องมาเอาจักรยาน ส่วนไดกิคุงเองก็ต้องกลับมาหาเพื่อนที่โรงเรียนเช่นกัน เขากับพั้นช์กำลังเถียงอะไรกันไม่รู้ ฉันกับปกป้องก็เลยเดินนำเขาทั้งสองคนมา

“อ๊ะ ไอจัง~” ฉันหันไปมองไดกิคุงที่เรียกฉัน พั้นช์เองก็หันมามองตามมาฉันเช่นกัน

ไดกิคุงไม่ได้มองฉันอยู่ เหมือนสายตาเขาจะโฟกัสอยู่กับกระเป๋าเป้ที่ฉันสะพายไว้

かばんが。。。 (กระเป๋าเธอ...)”

หือ? O.O

ไดกิคุงเดินเข้ามาใกล้และเอื้อมมือมาเหมือนจะทำอะไรสักอย่างกับกระเป๋าฉัน แต่ยังไม่ทันจะทำอะไร พั้นช์ก็คว้ากระเป๋าฉันไว้แล้วออกแรงดึงไปทางเขาอย่างรวดเร็ว จนฉันเซถอยเข้าไปใกล้เขาตามไปด้วย

ฉันมองพั้นช์อย่างงุนงง เขากำลังทำอะไรกับกระเป๋าฉันสักอย่าง ก่อนจะเหลือบมองฉันด้วยสีหน้าปกติเมื่อจัดการกับมันเสร็จ

“แค่ลืมรูดซิป”

=O=

“ไป เดิน” เขาใช้มือจับต้นคอฉันไว้เพื่อดันให้ฉันเดินไปข้างหน้าต่อ

ฉันยังคงมึนงงแล้วหันไปมองไดกิคุงที่ไม่ได้พูดอะไร ก่อนจะหันไปมองปกป้องที่เหลือบมองฉันแล้วยิ้มแบบแปลกๆ และเดินนำหน้าไปเช่นเดิม

ฉันเดินไปเงียบๆ โดยมีมือคนข้างๆ จับต้นคอคอยคอนโทรลการเดินของฉันเอาไว้แบบนั้น ฉันเห็นพั้นช์หันไปทำท่าชูกำปั้นใส่ไดกิคุงแบบทีเล่นทีจริงด้วย ดีที่อีกฝ่ายไม่ได้ว่าอะไรนอกจากหัวเราะออกมา

แค่ลืมรูดซิปกระเป๋าแล้วไดกิคุงจะรูดให้ ทำอย่างกับเขาจะมาทำอะไรฉันน่ะ =O=///

...เดี๋ยวนะ นี่ฉันกำลังคิดอะไรอยู่

ไม่เลย...มันมีอะไรเลย พั้นช์นี่ก็แค่ไม่ค่อยชอบไดกิคุงก็แค่นั้น หมอนี่ไม่ได้ทำเพราะหวงฉันซะหน่อย

ฉันไปคิดอะไรเลยเถิดแบบนั้นได้ยังไง ไปกันใหญ่แล้ว! T///T

ฉันพยายามสลัดความคิดบ้าๆ นี้ออกไประหว่างที่ขี่จักรยานกลับมาที่หอ นี่ฉันกำลังเป็นอะไรไปนะ

หรือว่าช่วงนี้พอไม่มีเรื่องให้คิดมาก ฉันเลยมาคิดเรื่องนี้แทนงั้นเหรอ TOT ม่ายยย

มันเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ!

“ทำการบ้านเลยดีมั้ย ทำเสร็จจะได้ขึ้นไปนอน เย็นค่อยลงมากินข้าวรวดเดียว” พั้นช์เอ่ยถามฉันกับปกป้องระหว่างที่เราเข้ามานั่งแช่ที่ล็อบบี้หลังจากเพิ่งกลับมาถึงหอ

“ได้นะ ฉันขี้เกียจขึ้นห้องตอนนี้เหมือนกัน” ปกป้องพูดขึ้น

ฉันทำเพียงพยักหน้าเออเออตามไป แล้วเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเช็กเฟซบุ๊กเหมือนทุกวัน ขณะที่ปกป้องกับพั้นช์เอาหนังสือเรียนออกมาจากกระเป๋า

“ไอบ้า ทำการบ้านสิ มือถือค่อยเล่น -_-”

บ่นอย่างกับแม่ฉันตลอดเลย ชิ “แป๊บนึง~

พอฉันบอกแบบนั้น เขาเลยเอาหนังสือตีศีรษะฉันเบาๆ แล้วก็ไม่ได้สนใจอะไรฉันอีก

ฉันเลื่อนหน้าฟีดไปเรื่อยๆ เมื่อไม่มีอะไรน่าสนใจ พลันมือก็หยุดชะงักกะทันหันพร้อมกับหัวใจที่กระตุกวูบเมื่อเห็นรูปของใครบางคนโชว์หราอยู่บนหน้าจอ

...เวย์

มันไม่ใช่รูปเวย์เดี่ยวๆ คนเดียว แต่มันเป็นรูปเขาคู่กับผู้หญิงคนหนึ่งที่ฉันไม่รู้จัก มันเป็นรูปที่ฝ่ายหญิงเป็นคนเซลฟี่โดยมีเวย์นั่งอมยิ้มให้กล้องอยู่ข้างๆ เธอ และผู้หญิงคนนั้นก็เป็นฝ่ายอัพโหลดรูปและแท็กมาหาเขาตั้งแต่เมื่อคืน

 

แฮ่~’

 

แค็ปชั่นของรูปภาพที่ดูไม่มีอะไร แต่มันกลับทำให้ใจฉันหนักอึ้งได้ขึ้นมาอย่างร้ายกาจ ฉันเม้มริมฝีปากแล้วกดดูคอมเม้นต์ของรูปภาพนั้น

 

หนุ่มที่ไหนคะ 55555’

ง่อววว เอาแล้ววว

แน่ะ จีบเลยมะ รู้นะคิดอะไร

เพื่อนของเพื่อนนน ไม่จีบบบ >///<’

 

คอมเม้นต์สุดท้ายเป็นของผู้หญิงคนนั้นที่ตอบเพื่อนของเธอ และมันก็ทำให้ฉันรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาจนแทบควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่

ครืด~

ฉันลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันทีจนพั้นช์กับปกป้องถึงกับเงยหน้าขึ้นมองตาม

“ฉันขึ้นห้องก่อนนะ” ฉันพูดแค่นั้นก่อนจะเอากระเป๋าขึ้นสะพายแล้วเดินออกจากล็อบบี้

ฉันกลับขึ้นมาที่ห้อง ทิ้งตัวนั่งลงบนเตียง ก่อนจะกดเข้าไปหน้าแชตไลน์ของคนที่ไม่ได้คุยกันมาสักพัก

แค่จ้องหน้าแชตไลน์ของเวย์...หัวใจฉันก็เต้นแรงเพราะอารมณ์โมโหซะแล้ว

ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร จริงอยู่การที่เราห่างกันแบบนี้มันทำให้ฉันสบายใจขึ้นเพราะเราไม่ต้องมานั่งทะเลาะกันทุกวัน และมันก็ทำให้ฉันมีเวลาไปสนุกกับเรื่องอื่นได้อย่างเต็มที่

แต่พอฉันเห็นรูปของเขากับผู้หญิงคนนั้นเมื่อกี้นี้...

หัวใจฉันไม่ปกติเลย ฉันไม่พอใจมาก ฉันยอมรับว่ากำลังโมโห และฉันก็รู้สึกว่าทุกอย่างในร่างกายมันหน่วงไปหมดเหมือนมีคนเอาอะไรมาถ่วงเอาไว้

ฉันกัดริมฝีปากแน่นแล้วเซฟรูปนั้นก่อนจะส่งเข้าไปในหน้าแชตไลน์ของเวย์ด้วยอารมณ์คุกรุ่น ไม่ถึงนาทีเขาก็กดดู

 

นายไม่ไว้ใจฉันที่ฉันอยู่กับเพื่อนผู้ชาย แล้วสิ่งที่นายทำมันไม่แย่กว่าเหรอ

 

ไม่รู้อะไรดลใจให้ฉันพิมพ์ไปหาเขาโดยไม่ไตร่ตรองให้ดีก่อน อาจจะเพราะว่าฉันกำลังโมโหจนลืมยับยั้งสติ เวย์อ่านข้อความของฉันแล้ว และไม่ถึงวินาทีด้วยซ้ำเขาก็ไลน์คอลมาหา

ฉันข่มความรู้สึกโมโหเอาไว้แล้วกดรับโดยไม่พูดอะไร จนเวย์ต้องเป็นฝ่ายเอ่ยออกมาก่อน

[ฮัลโหล]

“อือ”

[คนในรูปน่ะมันเพื่อนของเพื่อน] เวย์พูดกับฉันด้วยน้ำเสียงราบเรียบปกติ เพราะแบบนั้นเลยยิ่งทำให้ฉันโมโหเขาเข้าไปใหญ่

เพื่อนของเพื่อนแล้วยังไงล่ะ ผู้ชายที่มีแฟนอยู่แล้วจะถ่ายรูปกับผู้หญิงที่ไหนก็ได้งั้นเหรอ แถมผู้หญิงคนนั้นดูเหมือนจะชอบเขาอีกต่างหาก เรายังไม่ได้เลิกกันนะ เราแค่ห่างกัน ทำแบบนั้นมันไม่เกินไปหน่อยเหรอ

“แล้วไปถ่ายรูปกับเขาทำไม”

[เขาขอถ่ายด้วย มันไม่มีอะไร วันนั้นแค่ไปแฮงก็เอ้าต์ด้วยกัน]

“ดีเนอะ ไม่ได้คุยกันแค่แป๊บเดียว อยู่ๆ ก็มีผู้หญิงที่ฉันไม่รู้จักมาถ่ายรูปกับนาย มีเฟซนาย แถมยังแท็กรูปนายมาไม่ได้เกรงใจกันเลย”

[...]

“ไม่พอใจที่ฉันมาสนิทกับผู้ชายคนอื่น แล้วสิ่งที่นายทำมันต่างกันตรงไหนเหรอ” ฉันพูดไม่หยุด

[ไอด้า]

“อย่างน้อยฉันก็เล่าทุกอย่างให้นายฟัง แต่นายไม่บอกอะไรฉันสักอย่าง จู่ๆ ก็มีผู้หญิงที่ไหนไม่รู้โผล่มาถ่ายรูปคูนาย คนที่ควรจะเป็นฝ่ายที่ไม่ไว้ใจควรจะเป็นฉันมากกว่าไม่ใช่เหรอ”

[แล้วจะให้ฉันบอกยังไง ในเมื่อเธอยังไม่อยากคุยกับฉัน]

“...”

ฉันถึงกับเงียบเมื่อเวย์เอ่ยออกมาแบบนั้น

...มันเป็นเหตุผลที่บ้าที่สุด

ฉันคิดไม่ออกว่าตัวเองควรพูดอะไรต่อ ใช่...จริงอยู่ที่ว่าเราห่างกันแล้ว แต่ถ้าเขาอยากคุยกับฉันจริงๆ ทักมาฉันก็ต้องตอบอยู่แล้ว แต่นี่ฉันไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง เป็นใครใครจะพอใจบ้างที่แฟนตัวเองไปทำแบบนี้ ไม่รู้ว่าเพิ่งเจอกันหรือเจอกันไปกี่รอบแล้ว

...ที่จริงมันก็ตั้งนานแล้วนะ ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ฉันแทบไม่รู้เลยว่าวันวันหนึ่งเวย์ไปที่ไหนทำอะไรกับใครบ้าง แต่ในหัวฉันก็ไม่เคยคิดเรื่องที่เขาจะไปยุ่งกับคนอื่นเลย

“ถ้าอยากคุยจริงๆ ก็ทักมาก่อนได้มั้ย แล้วถ้าฉันไม่เอาเรื่องนี้มาพูด นายก็คงไม่คิดจะบอก นายไม่เคยพูดอะไรก่อนเลยถ้าฉันไม่ถามหรือเค้นเอาคำตอบจากนาย” ฉันพูดออกไปพร้อมกับความรู้สึกเสียใจลึกๆ

[ไม่ใช่ ก็เพราะมันไม่มีอะไรไง ฉันเลยคิดว่าไม่ต้องบอกก็ได้ มันไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องคิดมากเลย เธอจะโมโหทำไม] ไม่รู้ทำไมน้ำเสียงเรียบนิ่งที่ดูเหมือนใจเย็นของเขาถึงทำให้ฉันยิ่งหงุดหงิดได้ขนาดนี้

“เรื่องตัวเองไม่เป็นอะไรงั้นสินะ”

[...]

“ทีเรื่องฉันนายยังคิดมากเลย แล้วทำไมเรื่องนายฉันจะคิดไม่ได้”

[ด้า มันไม่เหมือนกัน]

“ไม่เหมือนยังไง นายเองก็ไม่พอใจฉันเรื่องผู้ชายคนอื่น พอถึงทีฉันบ้าง นายกลับทำเหมือนฉันไม่สิทธิ์จะไม่พอใจนายบ้าง”

[...]

ฉันไม่ได้ยินเสียงเวย์ตอบอะไรนอกจากเสียงถอนหายใจ และมันก็ยิ่งทำให้สติของฉันยิ่งขาดผึงเข้าไปใหญ่

“นี่เรามาถึงจุดนี้กันได้ยังไง จุดที่ต้องมานั่งทะเลาะกันเรื่องไร้สาระแบบนี้ ไม่เข้าใจเลยอ่ะ แต่ก่อนมันไม่เป็นแบบนี้นะ”

[ครั้งนี้เธอเริ่มก่อนนะ]

ว่ายังไงนะ...ฉันเนี่ยนะเริ่มก่อน? ก็ถ้าเขาไม่ถ่ายรูปกับผู้หญิงคนอื่น ฉันจะเป็นแบบนี้มั้ย! “ทำไมพูดอะไรง่ายๆ แบบนี้”

[...]

“เป็นใครใครก็ต้องไม่พอใจมั้ยเวย์ แฟนตัวเองถ่ายรูปกับผู้หญิงคนอื่นแบบนั้น”

[แต่ฉันก็บอกเธอแล้วว่ามันไม่มีอะไร ฉันให้คำตอบกับเธอไปแล้ว]

“...”

[แล้วจะให้ฉันทำยังไง ถ้ามาคุยกับเธอ เธอก็ต้องไม่อยากคุย พอไม่ได้คุยกัน เธอก็หาว่าฉันมีอะไรกลับไม่บอกกัน ฉันก็ทำตามที่เธอต้องการทุกอย่างแล้ว แต่เหมือนตอนนี้ฉันทำอะไรมันก็ผิดไปหมด โอเค...ฉันยอมรับว่าฉันเป็นฝ่ายเริ่มก่อนเรื่องที่ไม่พอใจและระแวงเธอจนทำให้เราต้องเป็นแบบนี้ ฉันก็พยายามจะหาทางออกที่ดีที่สุด แต่สำหรับเธอดูเหมือนมันจะไม่มีอะไรที่ฉันทำถูกเลย]

นี่คงเป็นประโยคที่เวย์พูดยาวที่สุดตั้งแต่เราคบกันมา

อย่างที่บอกว่าเขาไม่ใช่คนจะมานั่งอธิบายอะไรยืดยาว และการที่เขาพูดออกมารวดเดียวแบบนี้...มันคงเป็นอะไรที่สุดๆ สำหรับเขาแล้ว

...ความโกรธของฉันค่อยๆ มลายหายไปเพราะคำพูดของเวย์ และมันทำให้ต้องกลั่นกรองกับสิ่งที่ตัวเองกำลังเป็นอยู่อีกครั้ง

มันก็ใช่...ที่เขาบอกว่าถ้าฉันอยากคุยกับเขาเมื่อไหร่ให้ฉันทักเขาไป แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าฉันไม่อยากคุยกับเขาเลยอะไรแบบนั้น เขาก็น่าจะรู้ดีว่าฉันเป็นคนยังไงไม่ใช่เหรอ ขอแค่มีอะไรแล้วบอกกัน...ฉันก็ไว้ใจเขาแล้ว อย่างเรื่องนี้พอเขาบอกว่าไม่มีอะไร ฉันก็เชื่อแล้วว่าไม่มีอะไร แต่ที่ฉันกำลังโมโหคือการที่เขาเอาแต่บอกเรื่องที่ว่าฉันไม่อยากคุยกับเขา แล้วยกมันมาเป็นเหตุผลในการที่เขามีอะไรแล้วไม่มาบอกฉัน

มันไม่ใช่เลย...ไม่ใช่สักนิด เหตุผลบ้าๆ บอๆ

แบบนี้ถ้าฉันไม่ทักเขาไปตลอดชีวิต เขาก็ไม่คิดจะคุยกับฉันเลยใช่มั้ย

บ้า...มันบ้ามาก ฉันเหนื่อยไปหมด...เหนื่อยใจ เหนื่อยที่ต้องมานั่งทะเลาะกันกับเรื่องแต่ละเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง มันเป็นเรื่องเล็กๆ ทั้งนั้น แต่สำหรับเรามันกลายเป็นปัญหาไปหมด

ไม่มีครั้งไหนเลยที่จะได้คุยกันดีๆ ไม่มีเลยตั้งแต่มาอยู่ที่นี่

เรามองอะไรต่างกันเหรอ ทุกอย่างมันถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้

[...ฉันไม่รู้เลยว่าที่เธอกำลังโกรธ เป็นเพราะว่าเธอหึงฉัน หรือเพราะอะไรกันแน่ ดูเหมือนว่าถ้าฉันทำหรือพูดอะไรไปเธอก็ไม่พอใจอยู่ดี]

“พูดแบบนี้หมายความว่าไง” ยิ่งเวย์พูดฉันก็ยิ่งโมโห

[...เปล่า]

“...”

[ตอนไม่ได้คุยกัน เธอรู้สึกยังไง] อยู่ๆ เขาก็ถามฉันขึ้นมา

“ก็...ดี” ฉันตอบออกไปไม่เต็มเสียงนัก ใจหนึ่งก็อยากประชดเขา แต่อีกใจก็ไม่ได้รู้สึกดีอย่างที่พูดออกไป

[สบายใจกว่าตอนที่คุยกันใช่มั้ย] ฉันกัดริมฝีปากตัวเองแน่น

เพราะสิ่งที่เวย์ถาม...คำตอบของฉันต้องไม่เป็นไปตามที่เขาอยากได้ยินแน่ๆ

“อื้อ”

[...]

“ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ คุยกับนายทีไร...น้อยครั้งมากที่ฉันจะรู้สึกดี”

[...]

“ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมมันเป็นแบบนี้...”

[...อีกไม่กี่เดือนเราก็จะได้เจอกันแล้วนะ]

“...” ฉันเงยหน้ามองเพดานแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ มือกำโทรศัพท์มือถือแน่นกว่าเดิมอย่างไม่รู้ตัว

[เธอยังอยากให้เราคบกันจนถึงวันที่ฉันไปหาเธอที่นั่นมั้ย]

“...” ฉันนิ่งเงียบไปกับคำถามของเวย์...

หัวใจฉันมันหน่วงไปหมด...เหมือนมีก้อนหินก้อนใหญ่ผูกเชือกถ่วงตรึงมันเอาไว้แบบนั้น

...ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ฉันเป็นแบบนี้

ฉันไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังรู้สึกอะไรอยู่ และต้องการให้มันเป็นไปแบบไหน

ฉันไม่เคยคิดจะเลิกกับเขาเลย...ไม่เคยเลยสักนิด แต่ตอนนี้ฉันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าฉันเหนื่อยกับการที่เราเป็นแฟนกัน เหนื่อยกับการที่ต้องทะเลาะกันไปเรื่อยๆ และไม่รู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่

ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ฉันรู้สึกว่าต่อไปฉันจะมีเวย์หรือไม่มีเวย์อยู่ในอนาคตหรือไม่มันก็คงไม่เป็นไร แต่ฉันก็ยังรู้สึกไม่พอใจเขาที่ถ่ายรูปกับผู้หญิงคนอื่นอยู่ดี

ฉันยังรักเขาอยู่มั้ย ฉันยังอยากให้เราคบกันไปเรื่อยๆ รึเปล่า

นี่ฉัน...กำลังรู้สึกแบบไหนนะ

[อยากจะคบกับฉันต่อมั้ย]

“...” ฉันหลับตาลง...

[...] เวย์ยังคงเงียบเพื่อรอฟังคำตอบจากฉัน

“...ฉันไม่รู้”







ทอล์คทอล์ค <3


           สวัสดีค่าา หายไปนานอีกแล้ววว แงงง

ไม่ใช่อะไรค่ะ พอดีว่าช่วงนี้เก๊าย้ายบ้านใหม่

เน็ตที่บ้านเลยไม่มีเล่น ก็เลยเงียบไปเลย TT

เพิ่งมีโอกาสได้มาลง ขอโทษนะค้าา

ใกล้จะเดือน กค. แล้วส เรื่องนี้ใกล้จะวางแผงแล้วค่ะ

ตื่่นเต้นนนน 555555555555


นี่อยากจะบอกว่านั่งคิดชื่อตอนนานมาก

ไม่รู้จะตั้งว่าอะไรดี 55555555

จะตั้งว่าทะเลาะก็ดูจะตรงตัวเกินไป ฮาาาา

แต่ไม่ว่าจะชื่อตอนอะไรก็แล้วแต่...

ที่รู้ๆ แย่แล้วค่าา ไอด้ากับเวย์จะรอดมั้ยค้าาาา

5555555555 งี้ล่ะค่ะ รักระยะไกล

ทะเลาะกันทีก็เคลียร์ยาก อะไรนิดอะไรหน่อยก็ผิดใจกัน

เอ๊ะ มันเป็นเพราะระยะทาง หรือว่าใจใครมันไม่เหมือนเดิมรึเปล่านะ?

5555555555555555

ยังยืนยันว่าเวย์มานะคะ ใจร่มๆ นางมาแน่ค่ะ หึๆๆๆ


ขอโทษตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ

ว่าจะมาลงให้ตั้งแต่ค่ำ สุดท้ายก็เลยเถิด

ลงดึกซะงั้นเลย แงงงงงงงง



 

 

ไว้เจอกันตอนหน้าค่ะ

1 คอมเม้นท์ 1 กำลังใจน้า

 

          ม๊วฟฟฟฟฟ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

107 ความคิดเห็น

  1. #91 La Siesta (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 06:52
    ผิดมั้ยไม่ค่อยชอบนางเองตงิดๆ หัวช้าเกินไปมั้ยยยย บางทีก็ไม่นึกถึงคนอื่นเลยยยย เหมือนคนไม่ค่อยรู้ทันใจตัวเอง ปล่อยตัวเองไปให้เผลอไผลไปกับพั้นช์ แล้วทำร้ายเวย์อีก เวย์นี่ดูพยายามใจเย็น ตามใจนางเอกมากอะ
    #91
    0
  2. #85 Eyp (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2559 / 14:03
    เวย์ของเค้าาาาาาTT

    #85
    0
  3. #84 MaiL-MelodY (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 23:24
    ทำไงดีชอบเวย์ แต่พันช์ก็อยากได้ เอ๊ะ? 5555555
    เริ่มเชียร์ไม่ถูกแล้ววว ไม่รู้จะทีมใครดี TT
    #84
    0
  4. #83 Kuran >///< (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 08:14
    เห้ออออ ยิ่งเวลาผ่านไปไอด้ากับเวย์เริ่มห่างกันเพราะไม่ได้คุยกัน น่าสงสารทั้งคู่จังเลยยยยยยY_Y ผู้หญิงที่ถ่ายรูปคู่กับเวย์นี่ร้ายจริงๆ กล้าดียังไงถึงมาทำร้ายจิตใจไอด้า เกลียดแทนไอด้าเลย (อินกับเรื่องนี้มากค่ะ555) รีบอัพต่ออีกน้าาาาาาา จะรอนะคะ><
    #83
    0
  5. #82 I am sone (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 04:47
    อร๊ายยยยยย ลุ้น
    #82
    0
  6. #81 I am sone (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 04:47
    อร๊ายยยยยย ลุ้น
    #81
    0