[Fic Diabolik lovers] Bloody Sakura ซากุระสีเลือด [END]

ตอนที่ 41 : กลิ่นเลือดครั้งที่ 38 : ซากุระสายใย [END]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,900
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    24 มี.ค. 60

สายลมผู้งดงาม...

จงชักนำสายใยให้กลับคืน...

 

            แทนที่จะเลือกกลับบ้านเพื่อแจ้งข่าวว่ายูสึตายแล้ว ทั้งสองกลับเลือกที่จะเข้าไปในคฤหาสน์ตามหาความทรงจำที่ยูสึเคยมีกับที่แห่งนี้ ข้าวของส่วนใหญ่ถูกทำลายแสดงให้เห็นว่าภายในบ้านน่าจะเกิดการต่อสู้กันก่อนหน้าหนี้ ชูกับอายาโตะมองหน้ากันแทบจะทันทีเหมือนใช้สายตาเป็นตัวสื่อสาร

 

            พวกเขาเดินลึกเข้าไปอีก ยังคงมีกลิ่นหอมของยูสึจางๆในคฤหาสน์หลังนี้ จนกระทั่งพวกเขามาหยุดยืนอยู่หน้าห้องห้องนึง ซึ่งมีการล็อคอย่างแน่นหนาราวกับต้องการปิดตายมันยังไงยังงั้น

 

            ความรู้สึกที่เหมือนกับผูกสัมพันธ์ทำให้ชูเลือกที่จะตัดโซ่ตรวนนั้นให้ขาดออกจากกัน ปล่อยให้มันร่วงลงพื้นพร้อมกับที่อายาโตะผลักประตูเข้าไป เล่นเอาหัวใจเตียงกระหน่ำ มันคือห้องนอนของยูสึ สภาพยังคงดีไม่ต่างจากเพิ่งทำความสะอาด ทั้งๆที่ถูกปิดตายเอาไว้แท้ๆ

 

            ความอบอุ่นชโลมไปทั่วร่าง พวกเขาสัมผัสได้ถึงตัวตนของยูสึจริงๆ

 

            ห้องนอนของยัยนั่น

 

            “ได้กลิ่นเต็มไปหมดเลยชูว่าพลางไล่สายตามองทุกอย่าง ซึมซับให้มันเข้าไปในหัวของเขา หลับตาลงเล็กน้อยให้หัวใจได้รับรู้ได้ด้วย ให้ความรู้สึกเหมือน...ยังมีชีวิตอยู่

 

            “ดูสิ

 

            “…”

 

            “รูปของยัยนั่นอายาโตะพูดพร้อมชี้ไปที่กรอบรูป มันเป็นภาพของยูสึที่ยกยิ้มกว้างยิ่งกว่าอะไรแสดงให้เห็นว่าตอนถ่ายรูปนี้นั้นเธอมีความสุขมากแค่ไหน รูปถัดไปเป็นรูปของเธอกับผู้ชายคนนึง ถึงจะไม่แน่ใจว่าคนเดียวกันไหม แต่น่าจะเป็นยูตะ คนรักของยูสึ

 

            ในห้องนี้มีรูปมากมาย ทั้งถ่ายเดี่ยว ถ่ายคู่ ส่วนใหญ่จะมีภาพท่านแม่ของยูสึกับรูปของยูตะมากที่สุด ที่เหลือก็จะเป็นถ่ายเดี่ยวหรือไมก็ถ่ายร่วมกับพี่น้องคนอื่น ชูชะงักนิดหน่อยตอนเห็นรูปที่เขากับยูสึเคยถ่ายด้วยกัน ตอนนั้นพวกเราสนิทกันมากจนแทบไม่คิดเลยว่าจะแยกจากกันได้ยังไง

 

            ยังมีรูปของเรย์จิที่ยูสึไว้ จนกระทั่งพวกเขาสองคนเลื่อนสายตามาที่รูปสุดท้าย

 

            รูปของยูสึที่ถ่ายกับยูชินะ

 

            นายคิดว่ายัยนั่นสร้างภาพขึ้นมาหรือเปล่า

 

            “ตอนนั้นอาจจะยังไม่ได้แตกคอกันก็ได้

 

            “…”

 

            “ยังไงก็เป็นพี่น้องกันชูพูดพลางมองรูปนั้นด้วยแววตาเรียบเฉย ผิดกับอายาโตะที่แทบจะไม่เชื่อสายตาของตัวเอง มันเป็นภาพของยูสึและยูชินะที่ถ่ายคู่กัน ทั้งสองยกยิ้มมีความสุขจับมือกันไม่ต่างจากคู่แฝด เพิ่งสังเกตเห็นก็ตอนนี้ว่าพวกเธอสองคนเหมือนกันขนาดไหน

 

            น่าแปลกใจที่พอโตมาแล้วเปลี่ยนไปยิ่งกว่าฟ้ากับเหว

 

            ถึงอย่างนั้นในรูปนั้นก็ให้ความรู้สึกอบอุ่นและอ่อนโยน เหมือนว่าตอนนั้นอะไรๆมันก็ดีไปหมด ไม่มีการบาดหมาง ไม่มีการเอาชนะ ไม่มีอะไรทั้งนั้นนอกจากคำว่าครอบครัวอย่างที่มันควรเป็น ทั้งสองเลือกที่จะหยิบรูปเดี่ยวของยูสึกลับมาที่คฤหาสน์ซาคามากิ

 

            การเดินทางกลับมาโดยมีแค่พวกเขาสองคนพร้อมกับรูปถ่ายหนึ่งใบคือตัวบ่งชี้ได้อย่างดีว่าบทสรุปเป็นยังไง

 

            ไม่นะ…”

 

            “ไม่จริง...ฮึกยูเมะซึถึงกับทรุดฮวบลงไปร้องไห้กับพื้นเมื่อเห็นพวกเขา เล่นเอายูริกะถึงกับก้มลงไปปลอบ ยูสึ ฮึก ยูสึตายแล้ว

 

            “ฉันเสียใจด้วยนะ

 

            “ฮึก

 

            “และขอโทษที่ปกป้องยัยนั่นไว้ไม่ได้ชูพูดเสียงแผ่ว ในใจของเขาเองก็ปวดร้าวไม่แพ้กัน เขาย่อตัวลงขณะยื่นรูปที่ยูสึและพี่สาวอีกสามคนถ่ายด้วยกันให้กับยูเมะซึ แต่ยัยนั่นคงดีใจถ้าเธอเก็บรูปนี้ไว้ และไม่ลืมเธอ

 

            “ฮือยูเมะซึปล่อยโฮอย่างไม่สนใจอะไร เธอรับรู้นั้นไปไว้แนบอกปล่อยน้ำตาไหลลงมาซ้ำๆ ผิดกับพ่อของเธอที่เพียงแค่มองภาพนั้นด้วยแววตาเศร้าสร้อย ไม่มีใครพูดอะไรต่อจากนั้น ชูกับอายาโตะเอารูปของยูสึไปวางไว้บนโต๊ะที่ห้องโถง สถานที่เดียวที่พวกเขารวมตัวกันบ่อยที่สุด

 

            ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ เอาแต่มองภาพของผู้หญิงปากร้ายที่มักใช้เวทย์มนต์ประหลาดกับพวกเขาเป็นประจำ

 

            เธอ...ตายแล้วจริงๆเหรอครับ

 

กึก !

 

            “ทำไมถึงรู้สึกเหมือนว่าโกหกจังนะคานาโตะกอดตุ๊กตาหมีแน่นตอนที่พูดความรู้สึกออกมา เหมือนเธอยังมีชีวิตอยู่เลย

 

            “ใช่ ฉันเองก็รู้สึกแบบนั้นถึงเอารูปนี้มาให้พวกนาย

 

            “…”

 

            มันจะได้เป็นของเตือนใจว่านี่คือสิ่งเดียวที่เหลืออยู่

 

            ความเศร้าแลดูจะเกาะกินไปทั่วคฤหาสน์ซาคามากิ สามวันต่อจากนั้นพวกยูเมะซึก็ย้ายกลับไปอยู่คฤหาสน์ตัวเอง แม้ว่าจะยังดูทำใจไม่ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้นก็ตาม ถึงอย่างนั้นทุกคนก็เคารพการตัดสินใจของเขา ไม่มีใครรู้ว่าแท้จริงแล้วอะไรคือสาเหตุที่ทำให้ยูชินะกับยูสึบาดหมางกันขนาดนี้

 

            ขนาดยูริกะหรือตัวของท่านพ่อก็ยังไม่รู้

 

            มันกลายเป็นปริศนาที่ทุกคนเลือกที่จะไม่รื้อฟื้นมันขึ้นมา และใช้ชีวิตอย่างปกติเหมือนตอนที่ยูสึยังไม่เข้ามาในชีวิต แต่พวกเขาก็รู้ดีว่าลึกๆในใจก็ยังยอมรับเรื่องนี้ไม่ได้

 

            โดยเฉพาะกับชูเขาเดินไปยืนมองดูต้นซากุระที่ยูสึสร้างไว้ทุกวัน บางวันก็แทบไม่กลับบ้านจนเรย์จิต้องออกไปตาม พอได้เห็นเงาต้นไม้ทอดผ่านร่างพี่ชายเขา มันก็อดรู้สึกไม่ได้ว่าเหมือนอีกฝ่ายถูกยูสึกอดเอาไว้ ถ้าว่ากันตามตรงชูคงเป็นคนเดียวที่ยูสึไว้ใจ

 

            เขามักชอบโผล่ไปตอนเธอต้องการที่พึ่งทางใจ ซึ่งพวกเขาส่วนใหญ่ก็ไม่ได้มีให้นักหรอก

 

            สายลมอ่อนๆผ่านไปแล้วซ้ำแล้วซ้ำเล่า ปล่อยเวลาล่วงไปถึงสามเดือน ต้นซากุระก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะเหี่ยวเฉา มันยังบานสะพรั่งราวกับบอกใบ้ว่าเจ้าของมันยังมีชีวิตอยู่ ทั้งๆที่ความจริงยูสึตายไปได้สามเดือนกว่าแล้ว และวันนี้คือวันครบรอบวันตายของเจ้าตัว

 

            ในซาคามากิไม่มีใครมาที่นี่ เพราะรู้ว่าสถานที่แห่งนี้กลายเป็นสมบัติของชูไปแล้ว

 

            เขาเฝ้าดูแล ทะนุถนอมต้นไม้อย่างที่ไม่เคยทำ ไม่มีใครคิดหรอกว่าคนแบบเขาจะมาทำอะไรแบบนี้ได้ แม้แต่ตัวเขายังไม่เชื่อเลยว่าจะมานั่งพรวนดิน คอยรดน้ำต้นไม้ จากนั้นก็นอนพิงกายให้กลิ่นของซากุระตลบอบอวลไปทั่วทั้งตัว

 

            เช่นเดียวกับวันนี้ เขายังคงเดินมาที่นี่เหมือนปกติ

 

            ทว่าสิ่งที่ไม่ปกติคือการที่มีใครบางคนยืนรออยู่ก่อนแล้ว

 

กึก !

 

            “เธอ...

 

            “นายดูแลมันดีมากเลยนะชู

 

            “อะ...

 

            “พวกมันบอกฉันว่านายดูแลมันดีกว่าฉันที่เป็นเจ้าของมันซะอีก ราวกับต้องมนต์สะกด หัวใจของชูที่เคยหลับใหลได้กำเนิดเต้นดังขึ้นใหม่อีกครั้ง เมื่ออีกฝ่ายพูดพร้อมหันมามองหน้าเขา แวบแรกเขาคิดว่าตัวเองฝันไป แต่พออีกฝ่ายยิ้มให้ความอบอุ่นก็ตลบไปทั่วทุกที่

 

            ต้นซากุระเบ่งบานและออกสีมากกว่าเดิม กลิ่นของมันเชิญชวนใครในบ้านให้ออกมาในที่แห่งนี้ วินาทีนั้นทุกคนต่างตกใจกับสิ่งที่ได้เห็น ยูสึหัวเราะเบาๆขณะหันกลับไปมองต้นไม้ของตัวเองอีกครั้ง มือบางยกขึ้นรับกลีบดอกซากุระที่ร่วงลงมา

 

            สายลมแสนหวานพัดพาเอาหัวใจให้เต้นระรัว

 

            ยินดีต้อนรับกลับบ้าน

 

            “...

 

            “ยังไม่มีใครลืมเธอหรอกนะน้ำเสียงทุ้มต่ำของชูเรียกรอยยิ้มบางให้ประดับบนใบหน้าหวาน รอบข้างถูกขนาบด้วยเหล่าซาคามากิที่เหลือทันที ทุกคนตกใจ ยูสึรู้ดี ถึงอย่างนั้นก็ขอบคุณที่ต้อนรับการกลับมาของเธอ ยังคงรอเธอกลับมา

 

            “ขอบคุณที่อดทนกันขนาดนี้ ฉันดีใจจริงๆ

 

            “แล้วทำไมเธอถึงยังมีชีวิต ? อายาโตะถาม ไม่ใช่ว่าหัวใจถูกทำลายไปแล้วเหรอ

 

            “หัวใจของฉันแตกออกเป็นสองเสี่ยง เสี้ยวนึงของมันยังมีชีวิตอยู่เพราะลึกๆฉันรู้ดีว่าฉันไม่ได้อยากฆ่ายูชินะให้ตาย

 

            หมายความว่าไง ?

 

            “พวกนายคงเห็นรูปถ่ายใบนั้นแล้วใช่ไหม ที่ฉันสองคนถ่ายด้วยกันยูสึพูดโดยไม่มองหน้าหากแต่ให้ความสนใจดอกซากุระในมือ เมื่อก่อนฉันกับยูชินะถูกขนานนามว่าเหมือนฝาแฝดกันมากที่สุด มากกว่าฉันกับยูตะที่อยู่ด้วยกันตลอดเวลาซะอีก ทว่าวันนึงจู่ๆยูชินะก็เปลี่ยนไป

 

            “…”

 

            “ดูเหมือนว่าเธอจะถูกจิตใจชั่วร้ายครอบงำตอนไปทำงานกับท่านพ่อ พอผสมกับการเป็นพี่คนโตต้องทำงานเยอะก็เกิดริษยาพวกน้องๆที่ไม่ต้องทำอะไร ท่านพ่อก็ปูพรมไว้ให้เดินตามร่างบางแสดงความเศร้า เธอหลงลืมไปก่อนหน้านี้ว่าอะไรคือสาเหตุที่ทำให้ยูชินะเป็นแบบนี้ เอาแต่คิดว่ายูชินะร้ายกาจ และสมควรตายชดใช้กับที่ฆ่ายูตะไป

 

            แต่ทุกอย่างมีเหตุก็ย่อมมีผล สาเหตุของยูชินะก็เหมือนกับผู้คน

 

            เหนื่อย ท้อแท้ สิ้นหวัง งานที่ท่านพ่อให้ทำคืองานทั่วไปที่ไม่มีวันได้เหยียบเป็นเจ้าบ้าน ในตอนนั้นตัวฉันที่ไม่ได้ทำอะไร เอาแต่ใช้ชีวิตไปวันๆกลับถูกเลือกให้เป็นผู้ที่เหมาะสม เนื่องจากขุมพลังที่หลับใหลอยู่ในตัวของฉันสามารถปกป้องคนในบ้านได้มากกว่า นั่นแหละที่ทำให้ฉันกับยูชินะแตกหักกันมาโดยตลอด

 

            มานึกได้เอาตอนบั้นปลายของชีวิต

 

            มาคิดได้ตอนนี้ก็สายไปแล้ว ถึงอย่างนั้นตัวยูชินะเองก็รู้ดีว่าทำผิด ตอนเราอยู่ปลายทางแสงสว่างถึงได้ปรับความเข้าใจกัน ยูชินะเลือกที่จะไม่กลับไปยังโลกแห่งความจริง กลัวว่าตัวเองจะทำความผิดอีก เลยมอบพลังส่วนนึงให้ฉันกลับมา

 

            แต่เชื่อสิว่าฉันต้องใช้เวลานานมากในการฟื้นฟูพลังโดยไม่ขอความช่วยเหลือจากใคร ฉันตามหาเศษเวี้ยวของหัวใจที่เหลืออยู่และพบว่ายูเมะซึเป็นคนเก็บมันไว้

 

            ต้องขอบคุณเธอที่ทำให้ฉันได้กลับมา

 

            งั้นแสดงว่าตอนนี้เธอกลับมาจริงๆสินะ

 

            “จะคิดว่าฉันเป็นผีก็ได้ แล้วแต่นาย

 

            “อย่างเธอผีไม่ให้ร่วมกลุ่มหรอก ประสาทจะแตกตาย

 

            “โทษทีนะ คนที่ผีบอกไม่ให้ร่วมกลุ่มมันน่าจะเป็นนายมากกว่า เพราะขนาดคนปกติยังเอียนเลย

 

            “ยัยนี่...!”

 

            “อายาโตะเรย์จิปรามน้องชายตัวเองทันทีที่เห็นว่าเขาเริ่มทำลายบรรยากาศดีๆระหว่างพวกเรา เล่นเอาเจ้าตัวสะบัดหน้าหนีเรียกเสียงหัวเราะจากยูสึได้เป็นอย่างดี ตอนนี้เธอมีความสุขมากกับการได้เจอหน้าพวกเขา แน่นอนเธอกลับไปเยี่ยมครอบครัวก่อนมาที่นี่ จัดการหลุมศพของคนที่เธอรักรวมถึงยูชินะและพี่น้องคนอื่นอย่างดี

 

            ตอนนี้ไม่มีอะไรต้องติดค้างแล้ว

 

            ฉันยังอยู่ที่นี่กับพวกนายได้ใช่ไหม จะไล่ฉันออกไปไหนหรือเปล่า ?

 

            “อยากอยู่ก็ตามสบาย

 

            “…”

 

            “ยังไงนี่ก็ที่ของเธอ ชูยกยิ้มอ่อนโยนหลังพูดแบบนั้น ยูสึถึงได้ตอบรับก่อนที่พวกเขาจะหันกลับไปมองต้นซากุระด้วยกันอีกครั้ง ทุกคนต่างรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องพูดคำหวานเพื่อแสดงให้เห็นว่าพวกเรารักกัน เพียงแค่อยู่เคียงข้างกันในวันที่ต้องการความช่วยเหลือ และในวันที่เราสามารถอยู่ด้วยกันได้ก็พอ

 

            ขอเพียงแค่นั้นก็มากพอสำหรับพวกเขาแล้ว...

 

            ถึงเวลาอำลา

 

            สายลมเอ่ย...เจ้าจงผูกสายใยไว้ที่ตัวJ

 

THE END

 

 

LOADING 100 PER

 

###คุยกันตามประสาคนอ่านคนเขียน

มาอัพแล้วจ้า นางเอกก็กลับมาไวปานสายลมสีซากุระ

ก็จบลงแล้วสำหรับฟิคเรื่องนี้นะคะ ขอบคุณทุกการติดตาม

ทุกคอมเม้น ทุกกำลังใจที่พาฟิคนี้มาไกลได้ ถ้ามีโอกาสจะกลับมารีไรท์ใหม่

ถึงตอนนั้นก็ฝากติดตามด้วยนะคะ อะไรที่เอลทำไม่ดีไปก็ขออภัยด้วยน้า

ขอบคุณสำหรับทุกอย่างค่ะ J

ใครอยากอ่านเม้นรายงานตัวไว้แล้วเราจะล่องลอยไปไม่นานเกินรอ

อย่าลืมเม้น เม้น เม้น !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

1 คน 1 เม้น = 1,000,000กำลังใจเลยน้า เพราะงั้นมาผลักดันอิเอลหน่อยเร็ววว

 

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

653 ความคิดเห็น

  1. #651 elpanpon (@elpanpon) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 03:05
    ขอบคุณที่แต่งนิยายดีๆออกมานะคะ ถึงจะผ่านมาหลายปีแล้วเราเพิ่งมาเจอ แต่เราชอบมากเลยค่ะ
    #651
    0
  2. #628 keaw sl (@pitchayathida) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 18:24

    ขอบคุณที่แต่งนิยายดีๆอย่างนี้ให้อ่านนะคะไรท์
    #628
    0
  3. #627 256122 (@256122) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 15:31
    แต่งเกี่ยวกับกลุ่มซาคามากิอีกนะค่ะจะเกาะติดทุกเรื่องเลยค่ะ
    #627
    1
  4. #626 256122 (@256122) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 15:28
    สนุกมากกกกกกกกกกกกกค่ะอนากให้มีเป็นเล่มจังค่ะ หรือไม่ก็เป็นอนิเมะก็ได้ เรื่องนี้จำจนวันตายเลยค่ะ
    #626
    1
  5. #608 sukit254470 (@sukit254470) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 21:16
    ซึ้งค่าา ฮืออๆร้องให้หนักมาก
    #608
    1
  6. #607 Namtaln-Chugar (@Namtaln-Chugar) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 19:01
    ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆคะ ประทับใจมากเลยยย ฮืออ ร้องมาเยอะมาก ขอบคุนจริงๆค่ะ^^
    #607
    1
  7. #606 TThippa (@0967807166) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 02:16
    ปวดตับตะเตือนไตสุดๆT^T แต่ก็จบแฮบปี้เอนดิ้งสุดเหมือนกัน
    #606
    1
  8. #605 NgaemNoi (@NgaemNoi) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 08:52
    จบแฮปปี้ ดีใจสุดๆเลย^0^
    #605
    1
  9. #604 saketto (@100011525075436) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 19:25
    จบแล้วเหลอตกลงเค้าเยือกคายยย
    #604
    1
  10. วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 21:25
    ซึ้งสุดๆ ชูน่ารักมาก

    #603
    1
  11. #602 Secretsnow (@icezy9) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 16:54
    ชูอบอุ่นมาก งื้ออ
    #602
    1
  12. #601 LuCinENa (@nanamisora) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 14:38
    พระเอกหายค่ะ อย่าลืมมาลงตอนพิเศษด้วยนะค่ะ
    #601
    1
  13. #600 Kuizumi (@furnaunchanita) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 09:42
    เดี๋ยวๆๆๆกลับมาเฉลยก่อนว่านางจะคู่กับใคร๊~~~
    #600
    1
  14. #599 Lilina konome (@Alice_magatroy) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 08:50
    จบสวยมากค่ะ
    #599
    1
  15. #598 LuCinENa (@nanamisora) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 12:05
    รออ่านนะค่ะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #598
    1
  16. #597 Lilina konome (@Alice_magatroy) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 11:05
    เเล้วไหงยูชินะกับยูสึถึงเเตกคอกันเนี่ย
    #597
    1
  17. วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 21:31
    ตอนสุดท้าย เย่! มาลุ้นกัน
    #596
    1
  18. #595 LuCinENa (@nanamisora) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 23:34
    รออ่านนะค่ะ

    #595
    1
  19. #594 InDy RinDa (@bunny-rdee) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 18:46
    รอจ้าาาา
    #594
    2
  20. #593 SasitornJanjit (@SasitornJanjit) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 14:23
    รอออออออออออออ
    #593
    1
  21. #592 Himechan (@Himechan) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 12:00
    รออออออ~~~~~
    #592
    1
  22. #591 00Secrets00 (@kuuyuuki) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 11:02
    รอ~~~~~~
    #591
    1
  23. #590 Lilina konome (@Alice_magatroy) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 10:35
    รอค่าาา
    #590
    1
  24. วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 08:57
    ตอนสุดท้ายแล้วเหรอ
    #รอออ
    #589
    1
  25. #588 NgaemNoi (@NgaemNoi) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 08:49
    ตอนสุดท้ายแล้งหรอ ไม่อยากให้จบเลย ขอให้นางเอกกลับมาที ชั้นชอบเธอฮือออ ;0;; ชอบนางเอกนิสัยแบบนี้ ชอบมากก อย่าตายนะ;0;;
    #588
    1
    • #588-1 [12GODs ll POSEIDON]RIVER PIE (@nicharee-33) (จากตอนที่ 41)
      20 มีนาคม 2560 / 09:03
      ช่าย ตอนสุดท้ายแล้วว
      อยากให้กลับมาต้องรอลุ้นนน
      #588-1