[Fic Diabolik lovers] Bloody Sakura ซากุระสีเลือด [END]

ตอนที่ 4 : กลิ่นเลือดครั้งที่ 2 : ซากุระกลลวง [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,238
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 99 ครั้ง
    7 เม.ย. 59

สายลมผู้งดงาม...

จงเผยกลลวงในค่ำคืน...

 

            เธอนี่มัน...!” พวกเขาดูหัวเสียกับคำพูดของฉัน ทว่าฉันกลับไม่ได้สนใจนัก ในเมื่อเขาต้องการใช้ความรุนแรง ฉันก็ไม่มีสิทธิ์ไปห้ามเพราะสิ่งที่ต้องทำมันมีแค่อย่างเดียว...

 

            คือเลือกใครสักคนในพวกเขามาเป็นแพะรับบาปแต่งงานกับฉัน

 

            แน่นอนให้ฉันเลือกตอนนี้ ฉันก็เลือกได้ สองเพื่อนรักเก่าก็เป็นตัวเลือกที่ไม่เลว น่าเสียดายที่ฉันทำแบบนั้นไม่ได้ คาร์ลไฮนส์ตกลงเอาไว้ว่าจะให้ฉันอยู่ที่นี่ไปจนกว่าฉันจะรู้ใจของตัวเองว่ารู้สึกรักใคร แต่ฉันก็ต่อรองขอเวลาแค่สามเดือน

 

            พอถึงตอนนั้นฉันก็จะทำเหมือนที่คิดเอาไว้ เลือกใครก็ได้ที่เหมาะสมที่สุด

 

            หรือไม่ก็รอคำสั่งจากท่านพ่อที่คงมีคนที่อยากให้ฉันเลือกไว้อยู่แล้ว...

 

            กลิ่นเลือดยัยนี้ มันหอมมากสุบารุพูดวนเวียนอยู่ข้างหู ความรู้สึกหลากหลายบิดควานไปทั่วร่างกาย ในตอนแรกฉันก็กะจะปล่อยให้พวกเขาตามใจ ทว่าสัญชาติญาณแสนดุร้ายในร่างกายมันกลับตื่นขึ้นมา

 

            อย่าให้ใครมาข่มเหงเธอได้ !’

 

พรึ่บ !

 

            “อ๊ะ !” ร่างกายของฉันกลายเป็นกลีบดอกซากุระทันที กลิ่นหอมหวานพาเอาร่างกันปลิววอนไปทั่วห้องกว้างเล่นเอาอายาโตะถึงกับสบถเสียงดัง ชิ ! อันตรายกว่าพวกเราก็ยัยนี้เนี่ยแหละ !”

 

            ฉันเหยียดยิ้มหยัน สัญชาติญาณดินครอบงำจนใช้ร่างกายที่กลายเป็นกลีบดอกซากุระหมุนวนผ่านร่างของเขา นัยน์ตาสีหม่นสว่างวาบกลายเป็นสีทองอร่าม ฉันแผ่ฤทธิ์เดชเข้าไปรุกราน พวกคุณคงอาจคิดว่าพลังของฉันทำให้ผู้คนคลายความลับ

 

            แต่เปล่า เปล่าเลย นั่นมันเป็นแค่เศษเสี้ยวเท่านั้น

 

            พลังที่แท้จริงของฉัน มันไม่ได้เป็นแบบนั้น มันร้ายกาจกว่านั้นมาก ทว่ามันจะถูกนำมาใช้ก็ต่อเมื่อฉันรู้สึกว่าตัวเองเจอกับอันตรายจนทำให้สัตว์ร้ายในร่างกายตื่นขึ้นมา ฉันไม่ใช่อสูรกายหรอก คำคำนั้นมันไม่ได้ตีค่าในสิ่งที่ฉันเป็น

 

            บางทีคำว่าปีศาจอาจจะทำให้คุณมองเห็นได้กว้างกว่า

 

            แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ในตอนนี้นั้นฉันไม่สามารถควบคุมพลังได้เพราะฉันไม่ได้ใช้มันเลยตั้งแต่ท่านแม่จากไป เพราะงั้นจึงไม่แปลกถ้ากลีบซากุระพวกนั้นจะบาดผิวของเหล่าซาคามากิจนเกิดรอยขีดข่วนมีเลือดไหลออกมา

 

            กลิ่นเลือดแสนคาวคละคลุ้งไปทั่วในอากาศ ดวงตาของฉันสว่างวาบขึ้นมากว่าเดิม มันทับซ้อนกับความทรงจำที่ฉันมักเมินเฉย ความทรงจำแสนเลวร้ายที่ท่านพ่อบีบบังคับให้จดจำ

 

          แสดงมันออกมา อย่าเก็บมันเอาไว้

 

          ‘ฆ่าทุกคนที่เข้ามาทำร้าย อย่าให้อันตรายเข้าถึงตัว

 

          ‘เวทย์มนต์แห่งการหลอกลวงจำเป็นมากสำหรับโลกใบนี้และกับคนที่ไม่มีค่าอะไรอย่างเธอ

 

            “อึก ! ยัยบ้านี่ !” ฉันมองเห็นพวกเขา มองเห็นว่าพวกเขายกมือขึ้นมาบังความเจ็บปวดเหล่านั้น ทว่ามันเหมือนกับร่างของฉันแข็งทื่อ ไม่รับรู้อะไร ฉันได้แต่มองภาพนั้นเหมือนภายในมันว่างเปล่า ได้แต่มองเหมือนทุกอย่างมันกลวงไปหมด

 

            มองเลือดของพวกเขา สูดดมกลิ่นเลือดของพวกเขา

 

            มองดูความเจ็บปวดของพวกเขาโดยที่ฉันนึกไม่ออกว่าฉันทำไปทำไม นึกไม่ออกว่าเหตุผลอะไรที่ทำให้ฉันทำแบบนี้ ไม่เข้าใจว่าทำไมดวงตาของฉันร้อนผ่าว รู้สึกสะอิดสะเอียนเลือดพวกนั้น ผ้าปิดตาร่วงลงไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ บาดแผลที่ใบหน้าเลือนหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

 

            ทว่ายิ่งฉันไม่รู้หรือนึกไม่ออกเท่าไหร่ พลังอันเลวร้ายก็รุนแรงขึ้น...

 

พวกเขาล้มลงไปนอนกับพื้น นอนจมกองเลือดของตัวเองพร้อมกับลมหายใจที่รวยริน

 

            หยุดนะ...หยุดเดี๋ยวนะยูสึ

 

            เสียงใคร ?

 

            ‘หยุดได้แล้วยูสึ

 

            นั่นเสียงของใครกัน ?

 

            จำไม่ได้ นึกไม่ออก พลันร่างกายก็กระตุกวูบคืนร่างกลับกลายเป็นมนุษย์ ทว่าจู่ๆโลกทั้งใบก็มืดดำพร้อมกับที่คำพูดบางอย่างหลุดออกมาจากเรียวปากอิ่มเอิบของฉัน

 

            จงกลายเป็น...เรื่องโกหก

 

            แย่แล้วสิ ลืมอีกแล้วว่าเราพูดอะไรออกไป...

 

 

 

กึก !

 

            “ยัยนี่เป็นอะไร ทำไมถึงเป็นลมไป ?อายาโตะถามขึ้นมาเพราะในตอนที่พวกเขาพูดคุยอยู่กับเจ้าของนัยน์ตาสีหม่น จู่ๆเธอก็เกิดเป็นลมขึ้นมาโดยที่พวกเรายังไม่ได้แม้แต่ถามชื่อเธอเลยด้วยซ้ำเล่นเอาเรย์จิต้องไปอุ้มเธอมาวางบนโซฟา

 

            เหล่าซาคามากิไล่สายตามองใบหน้าอันงดงามสลับกับมองหน้าพวกเดียวกันเอง ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขาต่างตกใจกับสถานการณ์ ก่อนจะผงะเมื่อพบกับอะไรบางอย่างที่ลุกลามไปทั่วร่างกายเธอ

 

            อะไรกัน !?” ทั้ง 6 เบิกตากว้างมองรอยร้าวแบบแผ่นดินไหวที่เคลื่อนผ่านไปทุกส่วนของร่างกายบาง ร่างเล็กตรงหน้าไม่ต่างจากแก้วกระจกที่เกิดรอยร้าวที่หากแตะแรงไปอาจจะทำให้มันสลายออกมาเป็นเสี่ยงๆหรือไม่ก็เถ้าธุลี พวกเขาไม่เคยเจอกับอะไรแบบนี้ ถึงเรื่องเหลือเชื่อจะเกิดขึ้นที่นี่มากมาย

 

            แต่พวกเขาก็มั่นใจว่าเรื่องเหลือเชื่อนี่พวกเขายังไม่เคยเจอ เว้น...

 

            พักเถอะ

 

            “หือ ?

 

            “เธอคงเหนื่อย คำพูดของชูไม่ได้ไขข้อข้องใจให้กับใครได้เลย พวกเขายังคงสงสัยแม้ว่าจะถามออกไป แต่ใหญ่ของบ้านก็ไม่คิดจะตอบ เขาเอียงกายนอนลงบนโซฟาตัวยาวอีกตัว หลับตาลงนึกย้อนไปถึงเรื่องราวที่ตัวเองเคยพบเจอ

 

            สิ่งที่เธอเป็นเขาเรียกว่า กลไกลวงซากุระ มันจะเกิดขึ้นกับคนที่มีพลังแบบเธอคนนี้เท่านั้น มันจะเป็นอาการที่ควบคุมพลังตัวเองไม่อยู่ เกิดในสถานการณ์ที่เราไม่อยากให้เรื่องนั้นเกิดขึ้นจริง คนที่เวทย์มนต์แบบนี้จะเปลี่ยนมันให้กลายเป็นเรื่องโกหก ผลพ่วงที่ได้คือจะทำให้ร่างกายตัวเองร้าวไม่ต่างจากแก้วที่ทำตกเพียงแค่ไม่แตกออกเป็นเสี่ยงๆ ทว่าหากเกิดแบบนี้บ่อยๆร่างกายก็จะได้รับผละกระทบหนักจนถึงขั้นกลายเป็นเศษแก้วแหลกละเอียดได้

 

            ชูเคยเห็นมัน...เคยเห็นเมื่อตอนยังเด็ก เขายังคงจดจำได้ดี แต่มันแตกต่างกับตอนนี้มาก เขาใช้นัยน์ตาสีน้ำเงินสวยนั้นกวาดมองร่างเล็กที่คืนสภาพมีเนื้อหนังปกติช้าๆ

 

            กลิ่นหอมอ่อนๆมันทำให้ใครหลายคนอยากลิ้มลองเลือดที่อยู่ภายในของเธอ แต่มันยังคงน่าสงสัยเท่ากับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกี้...

 

            เธอโกหกอะไร...ยูสึ

 

            คงต้องฝากสายลมไปถามเธอสินะ

 

 

            เปลือกตาบางค่อยๆเลื่อนขึ้น สิ่งแรกที่ฉันเห็นคือความมืดมิดในห้องห้องหนึ่งที่ไม่เคยผ่านตาฉันมาก่อน ฉันไล่สายตามองกลิ่นหอมอ่อนๆลอยตลบไปทั่วทุกที ทว่าฉันกลับไม่รู้อยู่ดีว่ากลิ่นนี้มันคืออะไร แต่สิ่งที่ปะปนมากับกลิ่นแสนหวานพวกนี้คือกลิ่นโลหิตของใครบางคน

 

            ตื่นแล้วเหรอคะยูเซะสึจัง เสียงใสที่ดังขึ้นทำให้ฉันค่อยๆเลื่อนสายตาไปมองหญิงสาวคนนึงที่นั่งอยู่ข้างเตียง ใบหน้าใสซื่อยกยิ้มน้อยๆแม้ว่าจะมีร่องรอยความหวาดกลัวแต่งแต้มไว้อยู่ก็ตาม ภายในหัวของฉันดูเหมือนมันจะประมวลผลช้าลงกว่าจะรู้ตัวก็ถูกเธอพยุงให้ขึ้นนั่งดีๆ

 

            มือเล็กๆนั้นส่งน้ำมาให้ฉันดื่ม ความเป็นมิตรนั่นทำให้ฉันกล่าวขอบคุณเธอเบาๆ

 

            รู้สุกยังไงบ้างคะ ปวดหัวหรือปวดตัวไหม ?เธอถาม ฉันเลยพยักหน้าน้อยๆ ร่างเล็กเลยหยิบยาส่งให้ฉัน เรย์จิซังบอกว่าถ้าคุณตื่นมาให้รีบกินยา เพราะคิดว่าคุณน่าจะป่วย

 

            “...อืมฉันมองยานั่นอย่างไม่ไว้วางใจ คนตรงหน้าเลยรีบอธิบาย

 

            ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ มันไม่ใช่ยาพิษหรอก มันเป็นแค่ยาแก้ปวดธรรมดาน่ะ คุณทานแล้วจะได้นอนพักเพราะคุณดูอิดโรยมากเลย

 

            “...ขอบคุณอีกครั้งนะคะฉันรับยามากิน ถ้าหากมันเป็นยาพิษร่างกายของฉันจะทำให้มันกลายเป็นเรื่องโกหก แต่มันเสี่ยงกับชีวิตของฉัน การใช้พลังมากๆ ไม่ใช่สิ่งที่ฉันควรทำ มันอาจจะทำให้ฉันตายเร็วได้ พอพบว่ามันไม่ได้เกิดผลร้ายอะไร ฉันเลยกวาดตามองไปรอบห้องสีชมพูเหลือบม่วงนี่แทนก่อนจะหยุดสายตาไว้ที่เธอ คุณคือใคร ?

 

            “ฉันโคโมริ ยุย ยินดีที่ได้รู้จักค่ะเธอแนะนำตัวอย่างเป็นกันเอง

 

            แล้วคุณเป็น ?

 

            “เอ่อ...เรื่องมันยาวน่ะค่ะ เอาไว้ฉันจะเล่าให้ฟังทีหลังนะเธอยิ้มให้แล้วช่วยเลื่อนผ้าห่มมาคลุมให้ฉัน เรย์จิซังขอให้ฉันมาดูแลยูเซะสึจังเพราะเห็นว่าเราเป็นผู้หญิงเหมือนกัน แม้ว่าฉันจะเป็น...

 

            “มนุษย์ ฉันแทรกก่อน กลิ่นเลือดของมนุษย์มันต่างจากกลิ่นเลือดแวมไพร์ ความสดใหม่แสนร้อนระอุนั่นแผ่ออกมาจนฉันรับรู้ได้ แต่ฉันก็ไม่ได้รู้สึกกระหายหรืออะไร อาจเป็นเพราะว่าฉันอยู่ในคุกนานความอยากเลือดเลยแทบหายไปหมดแล้ว

 

            สิ่งที่ประทั่งชีวิตไว้คงเป็นความรู้สึกต่อต้านความตายในหัวใจของฉัน

 

            ขอบคุณที่ดูแลฉัน แล้วก็ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน ฉันระบายยิ้มบางๆให้เธอ ฉันไม่กินเลือดมนุษย์หรอก ฉันไม่ใช่แวมไพร์แบบนั้น

 

            “อ้าว...แล้วยูเซะสึจังมีชีวิตอยู่ด้วยการกินอะไรล่ะ ?

 

            “ถ้าไม่ได้หมายถึงความรู้สึกที่ไม่อยากตายก็คงเป็น...เลือดของสัตว์ทั่วไปล่ะมั้งฉันตอบไปแบบนั้นเพราะจำไม่ค่อยได้เท่าไหร่ แต่จำได้อยู่ว่าตอนอยู่ในคุกก็ถูกพ่อสอนให้กินเลือดสัตว์ไม่ต่างจากมังสวิรัติ คล้ายๆกับมนุษย์ที่กินแต่ผักประมาณนั้น

 

            “อ้อ...แบบนี้ยูเซะสึจังก็ใสซื่อบริสุทธิ์น่ะสิ

 

ใสซื่อและบริสุทธิ์เหรอ...ฉันทวนคำนั้นแล้วหัวเราะออกมานิดหน่อย เธอคงหมายถึงว่ากินแต่เลือดสัตว์เลยทำให้ร่างกายสะอาดเหมือนมนุษย์ที่กินผักสินะ จริงๆจะกินเลือดคนหรือสัตว์มันก็ไม่ต่างกันหรอก คำคำนั้นมันดูไม่น่าจะเข้ากับฉันนะคะยุยซัง มันน่าจะเหมาะกับเหยื่ออย่างคุณมากกว่าJ” 

 

            อะ...

 

            “รอยกัดที่คอคุณ ฉันชี้ไปที่รอยเขี้ยวคู่ที่คอของเธอ จากที่ดูแล้วเธอน่าจะเพิ่งได้มันมา ฉันไม่มั่นใจว่ามันคือรอยของใคร แต่กลิ่นคล้ายๆกับอายาโตะ แน่นอนฉันไม่ได้คิดว่าเธอเป็นคนสำคัญหรือว่าเป็นคนรักของพวกเขา จากที่ฉันฟังจากคาร์ลไฮนส์มา เขาจะส่งหญิงสาวมาเป็นเครื่องสังเวยให้กับลูกชายของเขา ผู้หญิงพวกนั้นจะถูกดูดเลือดจนตาย ส่วนยุยฉันไม่แน่ใจว่าเธออยู่มานานแค่ไหนแล้ว

 

            แต่ความใสซื่อและใจดีของเธอคงทำให้พวกเขาอยากเก็บเธอไว้...ในฐานะเหยื่อ

 

            เขยิบมานั่งตรงนี้สิ ฉันจะทำให้มันหายไปเอง

 

            “อะ...เอ่อ

 

            “ไม่ต้องกังวลไป ฉันไม่ทำร้ายคุณหรอก ยุยดูไม่มั่นใจที่ฉันพูดแบบนั้น แต่สุดท้ายเธอก็ยอมมานั่งลงข้างๆ ฉันเลยแตะมือที่บาดแผลนั่นก่อนจะสั่งให้ยุยทำตามเพื่อใช้เวทย์มนต์ของตัวเอง แน่นอนถึงจะเสี่ยงอยู่บ้างแต่แค่นี้คงไม่เป็นไร มองเข้ามาในดวงตาฉันสิ มองเข้ามาฉันจะทำให้เรื่องแสนเลวร้ายกลายเป็นแค่เรื่องโกหกเอง

 

            “อะ...

 

วูบ !

 

            ฉันเห็นนัยน์ตาตัวเองเป็นสีทองมันสะท้อนผ่านจากดวงตาของหญิงสาวตรงหน้า นัยน์ตาของยุยกลายเป็นสีทองนิดหน่อยแสดงให้เห็นว่าเวทย์มนต์ได้ผล ฉันไล่สายตามองลำคอระหงส์ก่อนจะพบว่ารอยเขี้ยวนั้นหายไปแล้ว

 

            เรียบร้อยแล้ว

 

            “พระเจ้าเธออุทานพร้อมสัมผัสคอตัวเอง มันหายไปแล้ว ขอบคุณนะคะยูเซะสึจัง คุณใจดีจัง

 

            “ถือว่าตอบแทนที่คุณ...เอ่อ ยุยซังช่วยดูแลฉันก็แล้วกันนะ ฉันระบายยิ้มบางๆลังเลอยู่นานว่าควรจะเรียกเธอยังไง ฉันไม่ค่อยเก่งเรื่องพูดคุยกับคนเท่าไหร่ ยุยเลยให้ฉันเรียกเธอว่ายุยจังเหมือนที่เธอเรียกฉันว่ายูเซะสึจัง ฉันไม่ได้ขัดอะไรเธอเลยยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

 

            น่าแปลกที่ยุยมีใบหน้าที่แสดงให้ถึงความกังวลอย่างเห็นได้ชัด แต่เวลายิ้มกลับดูน่ารักขึ้นเป็นกอง เธอยังสดใส ขาวสะอาดและบริสุทธิ์

 

            ผิดกับฉันที่มัวหมอง มืดดำและสกปรก...

 

            งั้นเดี๋ยวฉันจะยกอาหารมาให้ยูเซะสึจังนะ ทานข้าวแล้วจะได้นอนพัก ดีหน่อยที่ยานั่นให้กินก่อนทานข้าวเลยไม่เป็นไร เธออธิบายก่อนจะเดินไปที่ประตู ฉันจะรีบกลับมานะ

 

            “ขอบคุณนะยุยจังเธอยิ้มให้แล้วเดินออกไป ฉันเลยถอนหายใจออกมา นัยน์ตาสีหม่นเหลือบมองมือตัวเอง ฉันจำเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ไม่ได้ รู้แค่ว่าตัวเองใช้พลังไปเยอะมากจนรู้สึกเจ็บร้าวไปทั่งร่างกาย แต่ก็จนปัญญาที่จะลุกขึ้นมาจัดการกับอะไรได้ รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนตื่นมาอยู่ในห้องนี้เนี่ยแหละ

 

            นึกไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้น จำได้แค่เจอกับซาคามากิเท่านั้น

 

            แย่จัง...จำไม่ได้แฮะ

 

แอ๊ดดด

 

            หืม ? ฉันหันขวับไปมองที่ประตู แต่ก็พบว่ามันปิดสนิททั้งๆที่เสียงเปิดประตูมันดังขึ้นมาเล่นเอาฉันขมวดคิ้วแน่นมากเพราะนอกจากจะต้องเรียบเรียงความทรงจำใหม่ยังต้องมาผวาไปกับอะไรก็ไม่รู้ ทว่าความรู้สึกที่เหมือนมีคนอยู่ก็ทำให้ฉันกวาดตามองรอบตัว

 

            ก่อนจะหยุดสายตาที่ใครคนนึงที่นอนอยู่ข้างๆฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เรือนผมสีทองนั้นทำให้ฉันพึมพำชื่อของเขาออกมา

 

            ชู...

 

            “...

 

            “ทำไมไม่ไปนอนที่ห้องตัวเอง

 

            “นี่ก็ไม่ใช่ห้องของเธอ

 

            “…”

 

            “ง่วงชะมัด เขาว่าเสียงแผ่วแล้วพ่นลมหายใจออกมา ใบหน้าที่เหมือนกับรูปสลักนั่นนิ่งเรียบเหมือนรูปปั้นไม่มีผิด ฉันไล่สายตามองดูเขาอย่างพินิจและคงเผลอจะมองนานไปเลยทำให้คนถูกมองพูดขึ้นมา มองฉันแบบนั้น หลงเสน่ห์ฉันหรือไง

 

            “อะ...จะบ้าเหรอ ฉันว่าไม่หนักนัก แค่มองนิดเดียว

 

            “เหรอ... เขาปรือตาขึ้นมามองฉัน มุมปากที่หยักลึกนั้นยกยิ้มน้อยๆเหมือนรู้ทัน ทว่ามันกลับทำให้เขาดูเจ้าเล่ห์และหล่อขึ้นเป็นกองจนฉันต้องเลื่อนสายตาไปทางอื่น พลันร่างกายก็ชาวาบเมื่อเขาเอ่ยถามบางอย่างออกมา เธอกลับมาที่นี่ทำไม ?

 

กึก !

 

            “อะไรทำให้เธอกลับมาที่นี่อีกคำถามของชูเหมือนเข้าหูซ้ายทะลุออกหูขวา ฉันไม่ได้ตอบอะไรเขาเพียงแค่ลดตัวลงนอน หยิบผ้าห่มมาคลุมกายโดยนอนหันหลังเขา สัมผัสเย็นชืดทำให้ฉันรู้ว่าชูยังคงไม่คิดจะไปไหนเหมือนรอคำตอบ และเมื่อเห็นว่าฉันไม่ตอบเขาก็ถามย้ำอีกครั้ง เธอกลับมาที่นี่เพราะอะไร

 

            “...พ่อของฉันส่งฉันมา

 

            “เธอยังกลัวพ่อของตัวเองอยู่อีกเหรอ

 

            “กลัวสิฉันตอบเสียงแผ่วพอนึกถึงวันคืนที่เลวร้ายแล้วมันทำให้หัวใจของฉันแน่นไปหมด ไม่มีวันไหนที่ฉันไม่กลัว

 

            “...

 

            “แต่นายคงไม่เข้าใจหรอก

 

            “…”

 

            เพราะนายไม่ได้อยู่กับฉันในวันที่ฉันต้องการนาย...ชู

 

LOADING 100 PER

 

###คุยกันตามประสาคนอ่านคนเขียน

นางเอกเรามีด้านมืด+โดะเอสหน่อยๆ แต่เดี๋ยวทุกคนจะรู้ว่าทำไมเธอถึงเป็นแบบนี้

คนที่ถูกสั่งสอนให้เป็นเครื่องมือสังหาร ถูกขังอยู่ในคุกนานนับพันปีย่อมมีจิตใจไม่ปกติ

แต่รับรองว่าเธอคนนี้มีเหตุมีผลแน่นอน คอยดูกันต่อไปว่าเธอจะเป็นยังไงต่อ

ที่สำคัญเธอมีความหลังฝังใจกับชูด้วย แต่จะเป็นเรื่องอะไรต้องรอติดตามนะคะ

ใครอยากอ่านเม้นรายงานตัวไว้แล้วเราจะล่องลอยไปไม่นานเกินรอ

อย่าลืมเม้น เม้น เม้น !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

1 คน 1 เม้น = 1,000,000กำลังใจเลยน้า เพราะงั้นมาผลักดันอิเอลหน่อยเร็ววว

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 99 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

653 ความคิดเห็น

  1. #442 Himechan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 19:19
    พึ่งมาอ่านเเต่ชอบมัก
    #442
    1
    • #442-1 nicharee-33(จากตอนที่ 4)
      25 ธันวาคม 2559 / 20:06
      ฝากติดตามด้วยน้า
      #442-1
  2. #289 COOKKIE17 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 01:10
    อ่านอีกรอบ งุ้ย ._.
    #289
    1
    • #289-1 nicharee-33(จากตอนที่ 4)
      15 ตุลาคม 2559 / 11:25
      ถ้าสภาพจิตใจดีขึ้นแล้วจะกลับมาอัพต่อค่ะ
      #289-1
  3. #285 Chaleebun (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2559 / 08:42
    ไรท์คะ?!ชูเป้นพระเอกหรอคะ!?
    #285
    1
    • #285-1 nicharee-33(จากตอนที่ 4)
      14 ตุลาคม 2559 / 09:01
      เปล่าค่า ไรท์ยังไม่ได้เลือกน้า เขียนไปเรื่อยๆค่า
      #285-1
  4. #244 241uuu (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2559 / 17:53
    น่าสนุกจัง
    #244
    1
    • #244-1 nicharee-33(จากตอนที่ 4)
      21 สิงหาคม 2559 / 07:05
      ฝากติดตามด้วยน้า
      #244-1
  5. #95 MYKAMshishu (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 12:02
    ดูท่าทางยูสึน่าจะมีปมเยอะนะเนี่ย.....
    #95
    1
    • #95-1 nicharee-33(จากตอนที่ 4)
      23 เมษายน 2559 / 16:38
      เยอะมากๆเลยล่ะค่ะ
      #95-1
  6. #46 96mon (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 10:37
    ชักอยากอ่านมากกกกก สาเหตุเพราะค้างมากกกกก
    #46
    0
  7. #45 32721sutatta (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 01:05
    ยูสึน่าสงสารTOT
    ตอนนี้ค้างมากกกก รออ่านตอนหน้าค่าาาา
    #45
    0
  8. #44 nongmuyza (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 21:04
    ทำไมตอนนี้อยู่ๆก็รู้สึกสงสารยูสึขึ้นมาเฉยเลยอ่ะ เราบ้าป่ะเนี่ยยยย ปล.รอต่อน้า
    #44
    0
  9. #43 MissForturen (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 17:55
    สมกับที่รอคอย
    #43
    0
  10. #42 nongmuyza (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 15:36
    ไม่น้าาาายูสึจะมาแหลกกลายเป็นเศษแก้วตอนนี้ไม่ได้น้าาา เป็นกำลังใจให้นะคะไรท์
    #42
    0
  11. #41 nanamisora (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 11:05
    ต่อเร็วๆนะค่ะ
    #41
    0
  12. #40 nanamisora (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 11:04
    ต่อเร็วๆนะค่ะ
    #40
    0
  13. #39 Fasai410 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 10:00
    ต่อเร็วๆนะ อยากอ่านอ่ะ
    #39
    0
  14. #38 MissForturen (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 16:27
    รักมากๆเบย
    #38
    0
  15. #37 MissForturen (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 09:17
    #37
    0
  16. #35 pimyada2546 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 07:32
    ฮึกๆ ทิ้งกันอย่างเนี้ยมันค้างคา...(คาลาเมล)//เอ๊ะยังไง
    #35
    0
  17. #34 pimyada2546 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 07:32
    ฮึกๆ ทิ้งกันอย่างเนี้ยมันค้างคา...(คาลาเมล)//เอ๊ะยังไง
    #34
    0
  18. #33 pimyada2546 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 07:31
    ฮึกๆ ทิ้งกันอย่างเนี้ยมันค้างคา...(คาลาเมล)//เอ๊ะยังไง
    #33
    0
  19. #32 pimyada2546 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 07:31
    ฮึกๆ ทิ้งกันอย่างเนี้ยมันค้างคา...(คาลาเมล)//เอ๊ะยังไง
    #32
    0
  20. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  21. #30 runrun-cat (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 21:12
    แงงงงงงง!!! อยากอ่านๆๆๆๆ! ต่อไวๆ น้า!; ^ ;
    #30
    0
  22. #29 pimyada2546 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 20:59
    ต่อเร็วน่าาาาาาาเห็นใจคนอยากอ่านเถอะน่าาาา ????????????????
    #29
    0
  23. #28 pimyada2546 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 20:59
    ต่อเร็วน่าาาาาาาเห็นใจคนอยากอ่านเถอะน่าาาา ????????????????
    #28
    0
  24. #27 poywareetrorapan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 20:06
    มาสปอยให้ลุ้นอ่าาา อยากอ่านๆ><
    #27
    0