[Fic Diabolik lovers] Bloody Sakura ซากุระสีเลือด [END]

ตอนที่ 38 : กลิ่นเลือดครั้งที่ 35 : ซากุระเล่นงาน [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 671
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    28 ก.พ. 60

สายลมผู้งดงาม...

จงเล่นงานให้สำนึก...

 

            หึ ! ว่าแล้วว่าแผนการนี่ต้องได้ผล !”

 

หมับ !

 

            “อ๊ะ !”

 

            “แกนี่มันโง่เสมอต้นเสมอปลายจริงๆ รู้ว่านี่ไม่ใช่ของจริงแกก็ยังหลงละเมอคำพูดเหยียดหยามไม่ได้น่ากลัวเท่าการที่ยูตะคว้ามือฉันที่จับหน้าเขาไปบีบอย่างรุนแรง จนฉันได้ยินเสียงกระดูกเคลื่อน แน่นอนว่าความเจ็บปวดมันย่อมลุกลามไปทั่วอยู่แล้ว

 

            ทว่าแทนที่จะอิดออด ฉันกลับแค่เม้มปากแน่นไม่แม้แต่จะโอดครวญร้องขอความเห็นใจ

 

            ฉันไม่เคยต่อต้านยูตะได้ ไม่ว่าจะดีหรือร้าย ฉันก็ไม่เคยคิดที่จะทำ เพราะฉันรักเขา รักเขามากกว่าอะไร ถึงขั้นยอมรับความตายหากว่าเขาต้องการจะมอบมันให้กับฉัน

 

            ฉันยินดีที่จะแบกรับทุกอย่างให้สมกับที่เขาต้องมาตายเพื่อฉัน

 

            อ้อ หรือว่ารู้สึกผิดกับสิ่งที่เกิดขึ้น ?

 

            “มันไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องมายุ่งนิ

 

            “จะไม่ให้ฉันยุ่งได้ไง ในเมื่อวันนั้นฉันเป็นคนฆ่ามันเองกับมือน้ำเสียงเยาะเย้ยที่มากับการหัวเราะชวนขนลุกนั่นทำให้ฉันเม้มปากแน่น ตวัดนัยน์ตาสั่นไหวไปมองพี่สาวที่แสนจะน่าเกลียดชังของตัวเอง เธอคงกำลังสำนึกผิดที่ทำให้เขาต้องตายสินะ ถ้ายูตะมีชีวิตอยู่เขาคงบอกเธอว่าไม่เป็นไรๆ

 

            “…”

 

            “แต่ตอนนี้เขาตายไปแล้วไง เพราะงั้นสิ่งที่เขาจะบอกเธอได้มันมีแค่...

 

            “ไปตายซะ

 

ผัวะ !

 

            ยังไม่ทันที่ฉันจะได้หันมามองสีหน้ายูตะตอนที่พูดคำนั้นกับฉัน ร่างกายของฉันก็ถูกคลื่นพลังอัดเข้าที่กลางลำตัวจนลอยละลิ่วกระเด็นไปไกลหลายเมตร กลิ้งลุ้นๆคลุกไปกับดินเล่นเอาเนื้อตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นผง ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังคงยืนหยัดขึ้นมาได้

 

            แต่ก็ไม่ทันได้ยืน เพราะจู่ๆร่างของฉันก็ถูกกระแทกลงกับพื้น

 

            ด้วยฝ่าเท้าของยูตะ

 

            อึก ! ยูตะ...!”

 

            “น่าสมเพชเชียวน้องรักของฉัน

 

            “…!!!”

 

            “เพราะความรักที่มีให้กับเขามันมากเกินกว่าจะทำร้ายเขาได้ เลยยอมให้เขาทำร้ายตัวเอง สมกับเป็นนางเอกจริงๆเลยนะเธอเนี่ยยูชินะหัวเราะเยาะขณะที่เดินมาเทียบคู่กับยูตะ ร่างสูงยังคงใช้ฝ่าเท้าเหยียบเข้าที่หลังของฉันกดฉันให้แนบลงกับดินจนแทบจะขยับไปไหนไม่ได้

 

            บอกตามตรงฉันไม่เคยกลัวยูชินะ แม้ตอนนี้เธอจะใช้พลังทำให้ยูตะมีชีวิต ฉันก็ไม่กลัว แต่สิ่งที่ฉันกลัวคือการทำให้ยูตะต้องเจ็บปวด เขาทนอะไรเพื่อฉันมาเยอะแล้ว เขาควรไปพักผ่อนให้สบายไม่ใช่มาถูกใช้งานให้ทำอะไรแบบนี้

 

            ทั้งๆที่นี่มันเป็นเรื่องระหว่างฉันกับยูชินะ แต่ยัยตัวร้ายก็เจ้าแผนการยืมมือคนอื่นมาเล่นงานฉันแทน !

 

      จริงๆวิธีนี้เธอเป็นคนเลือกเองนะน้องสาวแสนรักยูชินะย่อตัวลงมาคุยกับฉัน ดวงตาสีแดงสะท้อนภาพของฉันออกมาทั้งดวงตาที่เคลือบไปด้วยความน่ารังเกียจ ในเมื่อแกไม่อยากตายด้วยน้ำมือฉัน ก็ตายด้วยน้ำมือของคนที่แกรักซะนะ มันคงเป็นวิธีที่ทรมานมากเธอว่าไหม ?

 

ฉันไม่สนใจหรอกว่าตัวเองจะต้องตายแบบไหน

 

หืม ?

 

ฉันแค่ไม่ต้องการให้ยูตะต้องมาเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้ !”

 

งั้นเธอคงยินดีที่จะตายด้วยน้ำมือของคนที่เธอรักงั้นสิ ?

 

ถ้ามันคือสิ่งที่ยูตะต้องการ...ฉันก็ยอม

 

งั้นก็ขอแสดงความยินดีด้วย สิ่งที่เธอปรารถนามันเป็นจริงแล้วยูชินะลุกพรวดขึ้นยืนปรบมือระคนถอยห่างจากฉัน ปลายนิ้วเรียวยาวร่ายมนต์บางอย่างราวกับออกคำสั่งให้ยูตะทำตามที่เธอต้องการ ฉันรับรู้ได้จากแรงเหยียบที่มากขึ้นบนแผ่นหลัง

 

ยูตะกำลังจะฆ่าฉัน หากว่าฉันยังอยู่ใต้ฝ่าเท้าเขาแบบนี้

 

จงรับความปรารถนาดีจากฉัน ! ฆ่ามันยูตะ !”

 

            ใครจะไปยอมกันวะ !”

 

ผัวะ !

 

            “อึก !”

 

            “อ๊ะ !” ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ร่างของยูตะถูกถีบจนหงายหลังล้มลงไปกับพื้นโดยเจ้าของเรือนผมสีแดงฉานที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหน รู้แค่ว่าตอนนี้ร่างกายของฉันถูกชูที่ตามมาสมบทช่วยเอาไว้ พยุงให้ลุกขึ้นมาปัดเศษดินเศษฝุ่นตามร่างกาย นี่มัน...อะไรกัน พวกนายมาที่นี่ได้ไง ?

 

            “นั่นใช่สิ่งที่เธอควรถามตอนนี้ไหมล่ะ !”

 

            “!!!”

 

            “อยากตายมากหรือไงยัยบ้า !”อายาโตะตวาดลั่นขณะที่หันหลังให้ฉัน ใช้ร่างกายเป็นเกราะกำบังกันไม่ให้ยูตะเข้ามา เช่นเดียวกับที่ชูกำลังทำ ถ้ามาไม่ทันนี่คงได้เสียว่าที่คู่หมั้นจริงๆ ดีที่ชูมันความจำดีเลยพามาได้ และต้องขอบคุณพ่อของเธอด้วยที่ช่วยเราเอาไว้

 

            “หมายความว่าไง ?

 

            “หมายความว่ายัยพี่สาวปัญญาอ่อนของเธอร่ายเวทย์มนต์จนคนอื่นเข้ามาในนี้ไม่ได้ แต่พ่อเธอส่งพวกเราเข้ามาได้ยังไงล่ะ หัดใช้สมองคิดบ้างสิ ไม่ใช่มีไว้ตั้งหัวตัวเองให้ตรง !”

 

            “เฮ้ !” ฉันขมวดคิ้วใส่ ไม่อยากจะชวนทะเลาะหรือว่าตบตีตอนนี้หรอกนะ แต่ดูเขาพูดเข้าสิ ไม่คิดว่ามันแรงไปหน่อยเหรอ ไม่เห็นต้องพูดแรงขนาดนั้นเลยนิ ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเอาซะเลย

 

            “อ้อต้องสุภาพบุรุษแบบไอ้หมอนี่น่ะเหรอ เธอถึงจะยอมฟัง

 

            “…”

 

            “ถ้าเป็นแล้วถูกใช้ให้มาฆ่าเธอย้อนหลัง ฉันก็ขอพูดจาแบบนี้ทำร้ายจิตใจเธอซ้ำๆดีกว่า เพราะอย่างน้อยมันก็ทำให้ทุกคนรู้ว่าฉันไม่มีวันหักหลังเธอ !”คำพูดของอายาโตะเล่นเอาฉันถึงกับชะงัก หัวใจเจ็บแปลบกขึ้นมาโดยไร้สาเหตุ มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ทว่าในใจลึกๆฉันรู้ดีว่ายูตะไม่ได้อยากทำแบบนี้ ไม่มีใครคิดหรอกว่าวันนึงตัวเองจะกลายมาเป็นซอมบี้ฆ่าคนที่ตัวเองรักสุดหัวใจ

 

            ไม่มีใครอยากให้เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นและที่มันเกิดขึ้นก็เพราะปีศาจร้ายอย่างยูชินะ

 

            เพราะยัยนั่นเลยทำให้ยูตะต้องเป็นแบบนี้ !

 

            “พวกแกกล้าดียังไงมาสาระแนในเกมของฉัน !”

 

กึก !

 

            “คิดว่าท่านพ่อทำให้พวกแกผ่านม่านพลังของฉันเข้ามาได้แล้วพวกแกจะช่วยเหลือยูเซะสึได้หรือไง หึ ! ไม่มีวันซะหรอก เพราะเลือดแท้อย่างพวกแก มันสู้เลือดพิเศษอย่างพวกฉันไม่ได้ยังไงล่ะ !”ยูชินะตวาดกร้าวสร้างคลื่นพลังขนาดใหญ่ที่ด้านล่าง รับไปซะ ! แล้วไปลงนรกกับคู่หมั้นของแกได้เลย !”

 

            “ไม่นะ ! สายลมแห่งข้าเจ้าจงป้องกัน !”

 

ตู้ม !

 

            ควันมากมายพวยพุ่งออกมาจากจุดปะทะที่ฉันสร้างม่านพลังไปกันแสงสีดำที่ยูชินะส่งมาหา แน่นอนว่ามันทำให้ยูชินะโกรธจัด เธอรัวพลังใส่ฉันจนทำให้ฉันต้องสร้างม่านพลังขนาดใหญ่ควบคุมพวกเราสามคนเอาไว้

 

            ส่วนยูตะ...

 

            ฉันขอโทษที่ปกป้องเขาไม่ได้ มันคงไม่ดีแน่ถ้าเกิดว่าเขาในสภาพนี้ทำร้ายอายาโตะกับชูที่มาช่วยฉันให้พ้นภัย แม้ว่าก่อนหน้านี้ฉันจะยินดีรับความตายที่ยูตะมอบให้ก็ตาม

 

            พวกนายคิดอะไรอยู่ ถึงมาช่วยฉันเนี่ย ?

 

            “เธอต่างหากที่คิดอะไรอยู่ถึงได้ส่งตัวเองมาตาย !”

 

            “ฉันไม่ได้ส่งตัวเองมาตาย ฉันไม่ได้คิดว่ายัยนั่นจะใช้แผนนี้ด้วยซ้ำ

 

            “แล้วไง ? อายาโตะเลิกคิ้วใส่ พร้อมหาเรื่องฉันได้ตลอดเวลาจนน่าโมโห พอยัยนั่นใช้ก็เลยพิการ ตอบโต้ไม่ได้เลยยอมตายแทน ?

 

            “ก็ถ้ามันเป็นสิ่งที่ยูตะอยากให้มันเกิด ฉันก็ยินดีรับมันไว้

 

            “แล้วก็ไม่นึกถึงว่าคนข้างหลังจะเป็นไง ตัวเองตายก็หลุดพ้น ส่วนอื่นรับกรรมว่างั้นเถอะคำพูดของอายาโตะทำให้ฉันอยากจะซัดปากเขาด้วยคลื่นพลัง ทว่าคิดตามที่เขาพูด มันก็ถูกของเขา ฉันเลือกที่จะยอมแพ้ง่ายๆเพียงเพราะว่ายูชินะเอายูตะมาใช้ ทั้งๆที่ฉันก็น่าจะเข้าใจอยู่แล้วว่ายูตะไม่มีทางทำร้ายฉัน

 

            ที่สำคัญเพราะมัวแต่สนใจยูตะมากไป ฉันเลยไม่สนใจคนที่เหลือ

 

            แต่มันช่วยไม่ได้นิ มีใครจะไม่คิดเหมือนฉันบ้างถ้าอยู่ในสถานะเดียวกับฉัน คนที่ฉันรักมายืนอยู่ตรงหน้า คนที่ฉันห่วงหาและอยากกอดมาตลอดฟื้นคืนมาจากความตาย มีใครบ้างที่จะยอมทำร้ายเขา ฉันคนนึงแหละที่ไม่ทำ

 

            ถ้าเธออยากช่วยหมอนั่น เธอก็ต้องจัดการยัยบ้านั่นซะ อย่ามายอมแพ้ง่ายๆเข้าใจไหม !”

 

            “…”

 

            “ฉันถาม !”

 

            “ใจเย็นสิ ให้เวลาเธอหน่อยราวกับเพิ่งหาเสียงของตัวเองเจอ ชูห้ามปรามอายาโตะที่ตะคอกใส่ฉันไม่หยุด ถึงอย่างนั้นพลังของฉันที่กางม่านพลังให้เขามันก็ยังนิ่ง ปกป้องพวกเขาได้อยู่อย่างไม่ยากเย็น ถ้าเป็นคนอื่นถูกต่อว่าอารมณ์แปรปรวนคิดหนักขนาดนี้คงควบคุมพลังของตัวเองไม่ได้แน่

 

            แสดงให้เห็นว่าลึกๆในใจแล้ว ฉันไม่ได้คิดยอมแพ้เพียงอย่างเดียว

 

            ฉันยังคงอยากปกป้องพวกเขาอยู่ และมันก็จริงอย่างอายาโตะว่า ถ้าฉันอยากปกป้องยูตะฉันก็ต้องจัดการยูชินะ ไม่ใช่ปล่อยให้เขาตายหรือถูกหลอกใช้จนวิญญาณไม่ไปไหนแบบนี้ ฉันไม่ควรถอดใจตั้งแต่แรก ให้ตายเถอะ อะไรที่ทำให้ฉันสูญเสียความเป็นตัวเองขนาดนี้กัน

 

            และเหมือนชูจะสังเกตเห็นความผิดปกติบนร่างกายฉัน เพราะจู่ๆเขาก็เอื้อมมือมาจับที่ท้ายทอยของฉัน ออกแรงบีบเบาๆจนฉันต้องขมวดคิ้วใส่

 

            อะไรของนาย ?

 

            “ที่คอเธอมีอะไรติดอยู่

 

            “อะไร ?

 

            ไม่รู้สิ มันสีดำเหมือนตราสัญลักษณ์อะไรสักอย่าง...ใช่ ตราบาปหรือเปล่านะ ?

็น

 

LOADING 100 PER

 

###คุยกันตามประสาคนอ่านคนเขียน

มาอัพครบแล้วนะคะ ขออภัยที่มาอัพช้า

เอลติดสอบปลายภาค สอบเสร็จวันที่  3 มีนานู้น

แต่ก็ไม่ลืมมาอัพน้า ไว้หลังสอบเจอกันยาวๆ ไม่มีดองนานแน่นอนจ้า

ฝากติดตามด้วยน้า

ใครอยากอ่านเม้นรายงานตัวไว้แล้วเราจะล่องลอยไปไม่นานเกินรอ

อย่าลืมเม้น เม้น เม้น !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

1 คน 1 เม้น = 1,000,000กำลังใจเลยน้า เพราะงั้นมาผลักดันอิเอลหน่อยเร็ววว

 

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

653 ความคิดเห็น

  1. #552 LuCinENa (@nanamisora) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:55
    เอาแล้วไง ลุ้นมากค่ะ รออ่านนะค่ะ
    #552
    1
  2. #551 Lilina konome (@Alice_magatroy) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:16
    ตราบาปเหรอเเล้วจะยุงไงต่อล่ะเนี่ย
    #551
    1
  3. #550 Kurone_Kuro (@Kurone_Kuro) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:46
    รีบอัพต่อนะ><
    #550
    1
  4. #549 Lilina konome (@Alice_magatroy) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:45
    ไม่นะยูสึพวกชูหายไปไหน
    #549
    1
  5. #548 Himechan (@Himechan) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:01
    รีบๆมาอัพนร้าาา รออยู่
    ตามจริงเห็นเรื่องนี้มานานแล้วแต่ไม่กล้าเข้ามาอ่าน พอได้อ่านสุดยอดความสนุก
    ไรท์แต่งเหมือนเข้าใจความทุกข์ ความเจ็บปวดดีเลยอ่ะ ชอบมากกกเรื่องนร้จะติดตามทุกเรื่องเลย
    #548
    1
    • #548-1 [12GODs ll POSEIDON]RIVER PIE (@nicharee-33) (จากตอนที่ 38)
      18 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:39
      เอลชอบแนวดราม่ามากกกก (ก.ไก่ล้านตัว)
      ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้า ฝากติดตามด้วยนะคะ
      จะพัฒนาตัวเองให้มากขึ้นไปอีกแน่นอนค่า
      #548-1
  6. #547 Kurone_Kuro (@Kurone_Kuro) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:04
    รอค่ะ><
    #547
    1
  7. #546 LuCinENa (@nanamisora) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:26
    รอนะค่ะ
    #546
    1
  8. #545 Lilina konome (@Alice_magatroy) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:56
    รอค่าาา
    #545
    1
  9. #544 อิ๊หนูน้อย (@benzsuthanya) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:34
    รอค่ะรอๆๆๆๆๆๆๆ
    #544
    1