[Fic Diabolik lovers] Bloody Sakura ซากุระสีเลือด [END]

ตอนที่ 36 : กลิ่นเลือดครั้งที่ 33 : ซากุระเยือนถิ่น [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 641
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    6 ก.พ. 60

สายลมผู้งดงาม...

จงเหยียบย่ำพื้นที่ของตน...

 

เพล้ง !

 

            “อึก !”

 

            “ยูสึ !” ราวกับโลกเสียการควบคุม ทันทีที่ฉันยกแก้วชาขึ้นดื่ม สัมผัสแสนน่ารังเกียจก็ลอยมาตาม ลมผลักดันให้ฉันล้มลงไปกับพื้น เล่นเอาแก้วชาในมือถึงกับหล่นแตก ส่วนตัวฉันได้อายาโตะมารับเอาไว้ได้ทัน หัวเลยไม่ได้ฟาดพื้นแตกเหมือนถ้วยชา เป็นอะไรไป ?

 

            “พระเจ้า...

 

            “หือ ?

 

            “แย่แล้วฉันหลุบตาต่ำจู่ๆก็เกิดหอบหนักขึ้นมา ภาพของพี่ชายแสนรักลอยวนไปทั่วหัวเช่นเดียวกับกลิ่นเลือดของเขาที่ลอยคละคลุ้งไปหมด ทั้งๆที่เจ้าตัวไม่ได้อยู่ที่นี่แท้ๆ ร่างของฉันถูกประคองให้ยืนขึ้น แต่ขาแทบไม่มีแรงเหลือเลยสักนิด เพราะฉันรับรู้ได้ถึงความจริง

 

            ความจริงที่สั่นสะเทือนไปทั่วในอก

 

            พี่ยูคิโตะ...ตายแล้ว

 

            อะไร...นะ ?อายาโตะทำหน้างงตอนที่ฉันพึมพำแบบนั้น ฉันเลยเลื่อนสายตาไปสบกับเขา เหงื่อกาฬผุดซึมไปทั่วใบหน้า อีกฝ่ายเองก็ทอดสายตาลงมามองด้วยความไม่เข้าใจ ทว่าฉันก็ไม่ได้อธิบายอะไร ฉันส่ายหน้าไปมาเหมือนยอมรับชะตากรรมไม่ได้

 

            มันไม่ใช่แค่ฉันที่รับรู้ได้ถึงการจากไป คนอื่นในตระกูลฉันเองก็รับรู้ได้เหมือนกัน โดยเฉพาะ...

 

            กรี๊ดดดดดดดดดด !!!!!!!”

           

            “ยูเมะซึ !” ฉันหันขวับไปมองตามเสียงที่ได้ยินแผดลั่นมาจากชั้นสอง วินาทีนั้นฉันฝืนกายรีบวิ่งไปหาพี่สาวที่จิตใจอ่อนแอเหนือสิ่งใด ภาพที่ฉันเห็นคือยูเมะซึกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง มียูริกะที่ร้องไห้กำลังพยายามควบคุมเธออยู่ แต่เหมือนตัวเองก็บอบช้ำเกินกว่าจะทำอะไรได้เช่นกัน

 

            พี่สาวทั้งสองของฉันร่ำไห้ให้กับความเจ็บช้ำ ตัวฉันอาจจะแค่ตกใจที่จู่ๆพี่ชายคนโตก็มาตายไปโดยไม่ทั้งตัวตน เราไม่ได้สนิทกันถึงขั้นร้องไห้ฟูมฟาย มันเทียบไม่ได้กับยูเมะซึและยูริกะที่อยู่กับเขาตลอดมา ความเจ็บปวดของการสูญเสียของพวกเรามันต่างกัน ทว่าหากมองในมุมกลับ...

 

            ความเสียใจของพวกเธอคงเหมือนกับตอนที่ฉันเสียยูตะไป

 

            ฮึก ยัยปีศาจ ! ยัยปีศาจนั่นฆ่าพี่ยูคิโตะ !” ยูเมะซึยกมือกุมหัวทึ้งผมตัวไปมาจนยุ่งเหยิง ใบหน้าเธอเปรอะเปื้อนน้ำตา สะอึกสะอื้นราวกับร้องไห้เป็นสายเลือด เล่นเอาอายาโตะที่ยืนอยู่เคียงข้างฉันเอื้อมมือมาจับมือฉัน บีบเบาๆเหมือนฉันรู้สึกตัวขณะที่ตัวเองไม่ได้หันมามองฉันเลยสักนิดเดียว

 

            เขาเองก็คงตกใจ ไม่คิดว่าพี่น้องฉันจะบ้าคลั่งแบบนี้

 

            แต่บางทีเขาอาจจะเข้าใจดีว่าการสูญเสียมันคือการฆ่าคน

 

            ต้องฆ่ามันนะ ฮึก ต้องฆ่ามันนะ ไม่งั้น ฮึก ไม่งั้นยูไคกับยูชิมะต้องตายแน่ๆยูเมะซึคร่ำครวญจนน่าสงสาร ฉันไม่เคยเจอใครร้องไห้ได้น่าสงสารขนาดนี้มาก่อน มันทำให้ฉันรู้สึกปวดไปทั้งอก ยืนนิ่งมองภาพนั้นไม่ขยับเข้าไปในห้องพักของเธอ ฆ่ามัน ต้องฆ่ามันให้ตายนะ ได้โปรดเถอะ ฮึก ฮือ

 

            “ยูเมะซึ ตั้งสติไว้ ฮึก ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรหรอกนะ ทุกอย่างต้องเรียบร้อย

 

            “ยูริกะ ฮึก ถ้ายัยนั่นตามมาฆ่าพวกเราล่ะ

 

            “…”

 

            “เราก็จะตายใช่ไหม เราก็จะตายเหมือนกับยูตะใช่ไหม เราต้องเป็นแบบนั้นเหรอ ไม่เอานะ ไม่เอายูริกะโอบกอดน้องสาวตัวเองแน่นราวกับพยายามปกป้องไม่ให้ยูเมะซึกลัว ทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่ได้ต่างกันเลยสักนิด เจ้าตัวหันมามองฉันนิดหน่อยแสดงความเศร้าออกมาให้ได้เห็น

 

            วินาทีนั้นแหละที่ทำให้ฉันตัดสินใจ

 

            ฉันจะไปหายูชินะ

 

            “ว่าไง...

 

หมับ !

 

            “เดี๋ยว !” อายาโตะรั้งข้อมือฉันไว้ทันทีที่ฉันทำท่าเหมือนจะเดินออกไปจากที่นี่โดยไม่คิดจะอธิบายอะไรทั้งนั้น มือหนาจับข้อมือฉันไว้แน่นมากระชากให้ฉันหันไปมองเขาอีกครั้ง เธอจะบ้าหรือไง อย่ามาตัดสินใจง่ายๆแบบนี้สิวะ

 

            “ถ้าฉันไม่ไป คนที่นั่นจะตายอีก

 

            “แล้วถ้าไปแล้วเป็นเธอที่ต้องตายล่ะ ?

 

            “มันก็คงเป็นชะตากรรมของฉัน

 

            “ยัยบ้า !” ร่างสูงตวาดลั่น เสียงของเขาอาจจะลอดเข้าไปในห้องของยูเมะซึเล็กน้อย แม้ว่าฉันจะปิดประตูไปแล้วก็ตาม มือหนาจากที่เคยจับข้อมือฉันไว้เปลี่ยนมาคว้าหมับเข้าที่แขน บีบแรงๆสลับกับเขย่าเหมือนต้องการเรียกสติฉันให้กลับมา อย่าเอาชีวิตตัวเองไปทิ้งเพราะการตัดสินใจโง่ๆของตัวเองสิ ! คิดให้ดีก่อนได้ไหม !”

 

            “แล้วนายจะให้ฉันคิดอะไร !”

 

ปึง !

 

            “นายไม่เข้าใจเหรอว่าถ้าฉันไม่ไป อะไรมันจะเกิดขึ้นอีก !” ฉันกระแทกร่างของเขาลงกับกำแพงตวัดนัยน์ตาสีแดงเฉิดฉายสบเข้ากับดวงตาของเขา ส่งผลให้อีกฝ่ายถึงกับชะงัก ดูตกใจที่จู่ๆฉันก็สวมร่างนางมารแบบนี้ ผู้คนจะตายขึ้นอีก ดีไม่ดีถ้ายัยนั่นมาที่นี่ พวกนายเองก็จะถูกหางเลขไปด้วย ! ไม่คิดถึงผลกระทบของตัวเองบ้างหรือไง

 

            “ก็มัน...!”

 

            “ฉันรู้ดีว่ายูชินะจะมาที่นี่ ยัยนั่นต้องมาเพื่อฆ่าฉัน เอาพลังของฉันไปเสียงของฉันแผ่วลงพร้อมกับผละถอยมาหลุบตาต่ำ ทุกอย่างจะตาย ฉันปล่อยให้พวกนายมาตายไม่ได้ ปล่อยให้คนอื่นมาเจ็บเพราะฉันเป็นต้นเหตุไม่ได้ ได้โปรด อายาโตะ ช่วยทำความเข้าใจ

 

            “…”

 

            ไม่ว่ายังไง ฉันก็จะกลับไปหายูชินะ !”

 

            คิดเองเออเองแบบนี้เป็นนิสัยที่แก้ไม่หายสักทีสินะครับ

 

กึก !

 

            “จะด่วนตัดสินใจบางครั้งมันก็จำเป็น แต่ในสถานการณ์แบบนี้เราควรช่วยกันตัดสินใจ คุณไม่ได้ตัวคนเดียวจำได้ไหมเสียงที่ดังขึ้นทำให้ฉันหันไปมองเรย์จิที่ยืนกอดอกอยู่ไม่ไกลจากอายาโตะ โดยที่ไม่รู้เลยว่าเขาโผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ ดวงตาสีเดียวกับคาร์ลไฮนส์ทอดลงมามองฉัน ในความนิ่งเรียบนั้นแฝงไปด้วยความเป็นห่วงจนฉันต้องเบือนหน้าหนี

 

            ฉันอาจไม่รู้ดีถึงความรู้สึกของพวกเขา แต่ต่อให้เขาจะโน้มน้าวยังไงฉันก็จะกลับไป

 

            ยูชินะร้ายกว่าที่เราคิดไว้มาก ถ้าปล่อยให้เธอหลงระเริงต่อไป เธออาจฆ่าล้างเราทั้งตระกูลก็เป็นได้

 

            อย่าปิดใจตัวเองยูเซะสึ

 

            “ฉันไม่ได้ปิดใจตัวเองเรย์จิ ฉันแค่ทำในสิ่งที่ถูกต้องฉันพูดเสียงนิ่งแสดงให้เห็นว่าฉันจริงจังแค่ไหน นี่มันเรื่องของครอบครัวฉัน ฉันไม่ต้องการให้ใครมายุ่งทั้งนั้น ฉันจัดการเองได้

 

            “แม้ว่าเส้นทางที่คุณเลือกจะทำให้พวกเราเป็นห่วงยังงั้นเหรอ ?

 

            “อะ...!”

 

            “แบบนั้นมันดีแล้วเหรอที่มองข้ามความรู้สึกของพวกเรา ไม่ใช่ว่าเราเป็นคู่หมั้นกันหรือไงร่างสูงยกยิ้มมุมปาก ทำเหมือนว่านี่เป็นเรื่องเล็กน้อยไม่ใช่เรื่องใหญ่ ผิดกับฉันที่ร้อนรนเป็นไฟ ไม่คิดจะยิ้มออกมาสักนิดเดียว เป็นคู่หมั้นก็ควรช่วยกันตัดสินใจนะครับ

 

            “ธรรมดาก็ไม่เคยคิดอยู่แล้วนิ จะมา...

 

ผัวะ !

 

            “อึก !”

 

            “ยูสึ !”ทั้งสองถึงกับเบิกตากว้างเมื่อจู่ๆพลังงานบางอย่างก็กระแทกเข้ากับร่างของฉันอัดเข้ากำแพงจนสะท้านไปทั้งกายบาง วินาทีนั้นความเจ็บปวดกลืนกินร่างที่ร่วงลงกับพื้น กลิ่นอายความดำมืดทำให้ฉันรู้ดีว่านี่เป็นฝีมือใคร และรู้ดีว่าถ้าปล่อยไว้อะไรจะเกิดขึ้น ไหวไหม ?

 

            “มากกว่าที่นายคิดฉันดันตัวของอายาโตะออกไปหลังจากที่เขาเข้ามาพยุงร่างฉันให้ยืนได้เป็นที่เรียบร้อย ดีหน่อยที่พลังของฉันครอบคลุมภายในเอาไว้ มันเลยไม่ได้ส่งผลกระทบเท่าไหร่

 

            แต่การที่พลังของยูชินะรอดผ่านเข้ามาในนี้ได้แสดงว่าสิ่งที่เธอได้รับไปมันไม่ธรรมดา

 

            มันอาจจะมากกว่าพลังที่เธอช่วงชิ่งไป !

 

            “ยัยบ้านั่น คงเอาของแปลกๆมารวมกับพลังของตัวเองแน่ ฉันพึมพำนัยน์ตาหลุกหลิกคิดหาหนทาง ถ้ารวมกับพลังคงมีหวังพลังได้เทียบเท่าเราเป็นแน่

 

            “เฮ้...

 

            “เพราะงั้นพวกนายควรถอยไป

 

            “หา ?

 

            อย่ามาขวางฉัน !”

 

วูบ !

 

            คลื่นพลังหมุนรอบพวกเราดั่งสายลม ฉันบังคับให้มันพาพวกเขาทั้งสองหลุดพ้นไปจากตรงนี้ก่อนที่จะใช้สายลมพาตัวเองออกไปจากคฤหาสน์ ล่องลอยไปกับกลีบซากุระที่หมุนวนอยู่ในนั้น จุดหมายปลายทางของฉันคือดินแดนที่ห่างหายไปนาน ฉันไม่คิดจะฟังเสียงเรียกร้องจากใครทั้งนั้น

 

            ไม่ใช่เพราะฉันเกลียดชังหรือว่าสงสาร ฉันแค่ไม่อยากให้พวกเขาต้องมาเจอชะตากรรมที่ฉันต้องได้รับ อย่างน้อยถ้าเกิดฉันตาย...

 

            พวกเขาจะได้ไม่ต้องเห็นสภาพคู่หมั้นที่แพ้พ่ายยังไงล่ะ

 

            ขอโทษนะ...แต่นี่มันดีแล้วล่ะ

 

            ใช้เวลาไม่นานในการเดินทางกลับมาที่คฤหาสน์ แน่นอนว่าตลอดระยะทางที่ผ่านมาฉันได้กลิ่นอายความมืดที่ปกคลุมไปทั่วพื้นที่ โดยเฉพาะที่คฤหาสน์ มีเมฆดำลอยวนอยู่บนนั้น แถบพื้นที่เคียงข้างร้างลาราวกับไม่ได้รับการดูแล มีหลายส่วนที่ผุพังไปแล้ว เหมือนพลังจะถูกปลดปล่อยออกมา

 

            ฉันเลือกที่จะปรากฏตัวลงบนดินในสวนหลังคฤหาสน์

 

            หน้าป้ายหลุมศพของคนที่ฉันรักใคร่ยิ่งกว่าอะไร

 

            ยูตะ ท่านแม่ฉันเอ่ยเสียงแผ่วก้มลงไปลูบป้ายหลุมศพของคนที่ฉันรักมากที่สุด ดอกไม้ตรงนี้เหี่ยวเฉาหมดแล้ว ดูท่าว่าคงไม่มีใครให้สำคัญกับมัน ฉันเลยใช้เวทย์มนต์เรียกให้มันกลับมาสดใสอีกครั้งแสดงให้เห็นถึงการมาเยือนในครั้งนี้

 

            การมาเยือนที่ไม่รู้ว่าจะได้กลับออกไปอีกไหม

 

            ลูกกลับมาแล้วท่านแม่ฉันกลับมาแล้ว ยูตะ

 

ฟู่ว

 

            ขอโทษที่ไม่เคยกลับมา ขอโทษที่ปล่อยให้นายต้องอยู่คนเดียวนะสายลมแสนหอบหวานหมุนรอบฉันและป้ายหลุมศพทั้งสอง ความเจ็บปวดกลืนกินจิตใจเมื่อนึกถึงเวลาที่เคยอยู่ด้วยกันและฉันไม่สามารถปกป้องมันไว้ได้ และขอโทษที่ช่วยนายไม่ได้ ฉันน่ะ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ก็อยากจะ...

 

            “เสียสละตัวเองให้ตายแทนสินะ

 

            “อ๊ะ !”

 

            “ไม่ต้องห่วงนะยูเซะสึเธอได้ทำแน่

 

            “...

 

            เพราะฉันจะเป็นคนที่ส่งเธอไปลงนรกเอง !”

็น

 

LOADING 100 PER

 

###คุยกันตามประสาคนอ่านคนเขียน

ในที่สุดยูสึของเราก็กลับถิ่นฐานที่จากมาแล้ว !

คราวนี้ยูชินะจะทำยังไงกับน้องสาวแสนรักของตัวเอง

รับรองว่าเด็ดดวงแน่นอนค่ะ ! จะเป็นยังไงฝากติดตามด้วยน้า

เอลอาจจะอัพช้าหน่อยน้าเพราะติดเรียนติดสอบ แล้วก็ติดติวที่จุฬาด้วย

แต่จะพยายามไม่ปล่อยให้รอนานค่า รอติดตามได้เลย !

ใครอยากอ่านเม้นรายงานตัวไว้แล้วเราจะล่องลอยไปไม่นานเกินรอ

อย่าลืมเม้น เม้น เม้น !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

1 คน 1 เม้น = 1,000,000กำลังใจเลยน้า เพราะงั้นมาผลักดันอิเอลหน่อยเร็ววว

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

653 ความคิดเห็น

  1. #647 elpanpon (@elpanpon) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 01:55
    นางหล่อแมนมาก นี่เป็นผชจะจีบแล้วนะ55555 ไรท์ต้องบอกว่าที่เป็นตอนแรกที่เราเห็นรูปภาพ55555
    #647
    0
  2. #528 dekkun2 (@dekkun) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:38
    ชอบมาก ต่อเรวๆน้าาา
    #528
    1
  3. #527 khawhom26 (@khawhom26) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:04
    เจิมมมมม
    #527
    2
  4. #526 Lilina konome (@Alice_magatroy) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:54
    อะไรไอคำนั้นส่งไปนรกน่ะ
    #526
    1
  5. #525 Aiko-chan (@Aiko-chan) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:20
    เจ้านกน้อยคล้อยบินสู่เวหา เจ้าถลาเล่นลมสมฤดี บินๆไปถลาเล่นลม บินล่องบินลอย~~~ #หมอเรียกรับยา #เพิ่งกลับมาจากเข้าค่ายลส.
    #525
    1
  6. #523 Misuyo Maki (@ployzaza4477) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:19
    ยูสึ ลูกสตรองมากค่ะ 5555555
    #523
    1
  7. #522 Kurone_Kuro (@Kurone_Kuro) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:00
    ยูสึ หนูควรเปลี่ยนจากนางเอกของเรื่อง มาเป็นพระเอกของเรื่องดีกว่านะลูก กรรม555
    #522
    1
  8. #521 「✷MELON」 (@ying21346) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:30
    รออีกเปอร์เซนต์ที่เหลืออออออ
    #521
    1
  9. #520 khawhom26 (@khawhom26) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:50
    ,รอออออออ
    #520
    1
  10. #519 Lilina konome (@Alice_magatroy) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:02
    จัดไปเลยยูสึ
    #519
    1
  11. วันที่ 28 มกราคม 2560 / 21:00
    ยูชินะระรอดมั้ยเนี่ย

    #518
    1
  12. #517 pawanee5568 (@pawanee5568) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 19:11
    จัดการมันเลยค่า~~ฆ่ายูชินะให้ตายเลย
    #517
    1
  13. #516 LuCinENa (@nanamisora) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 13:15
    อย่ารอช้า จัดเลยค่ะ
    #516
    1
  14. #515 「✷MELON」 (@ying21346) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 13:02
    จัดปาย555
    #515
    1
  15. #514 pinphet2546 (@pinphet2546) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 12:09
    เอาให้หนัก
    #514
    1
  16. #513 Himechan (@Himechan) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 10:13
    อยากอ่าาใจจะขาดดดด
    #513
    1
  17. #512 Lilina konome (@Alice_magatroy) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 09:50
    จัดหนักเลยเอาให้ตายเลย
    #512
    1
  18. #511 จันทิรารัตน์ (@sunsiara) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 09:48
    จัดการยูชินะหนักๆไปเลยยยย
    #511
    1