[Fic Diabolik lovers] Bloody Sakura ซากุระสีเลือด [END]

ตอนที่ 35 : กลิ่นเลือดครั้งที่ 32 : ซากุระทรมาน [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 724
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    26 ม.ค. 60

สายลมผู้งดงาม...

จงทรมานให้หนักหน่วง...

 

            ใบหน้าของยูริกะถอดสีแทบจะทันทีที่ฉันพูดแบบนั้น ดูก็รู้ว่าเธอรู้สึกแย่แค่ไหนที่การตัดสินใจของตัวเองได้ผลประโยชน์แค่เพียงอย่างเดียวเท่านั้น คือความปลอดภัยที่จะได้รับจากฉัน ถึงจะไม่ได้อยากเชื่อใจหรือให้อภัยอะไรมาก แต่ในเมื่อเธอเองก็ถูกเล่นงานไม่ต่างจากท่านพ่อฉันก็ต้องช่วย อุตส่าห์หนีตายมาพึ่งใบบุญฉันก็ไม่ได้ใจร้ายพอที่จะทรมานพวกเธอได้

 

            ยังไงซะก็เป็นพี่น้องกัน อีกอย่างถ้าว่ากันตามตรงแล้วฉันเกลียดพวกเธอน้อยกว่ายูชินะเสียอีก

 

            ทว่านอกจาผลประโยชน์ที่เธอได้ ยังมีการสูญเสียที่เธอต้องรับไปเช่นกัน คือเมื่อเธอได้รับความปลอดภัยตราบใดที่ยังอยู่กับฉัน อีกสามพี่น้องฝ่ายชายของเราอาจจะถูกเล่นงานเมื่อไหร่ก็ได้ตราบใดที่ยังอยู่กับยูชินะ

 

            นี่คือสิ่งที่พวกเธอไม่ได้คิดก่อนมา แต่ต่อให้คิดทบทวนมานานเท่าไหร่...

 

            ถ้ายูชินะอยากจะเล่นงานใคร ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี สำหรับพวกที่มีพลังอย่างพวกเธอ

 

            ยังเหลือพลังอยู่ไม่ใช่เหรอ ถ้ากลับไปยังไงก็ต้องโดนชิงพลังปิดตายไปอยู่แล้ว

 

            “…”

 

            “ยิ่งเธอมีใจเชื่อมกับยูเมะซึในฐานะพี่น้องที่สนิทกันมากที่สุด ยูชินะก็สามารถพลิกเกมดึงดูดพลังของยูเมะซึได้อีกคน เท่ากับว่าเธอไม่ได้ส่งตัวเองไปตายแค่คนเดียว แต่ทำให้คนอื่นตายตามไปด้วย

 

            “ไม่...

 

            เธอทำอะไรไม่ได้แล้วยูริกะ นอกจากอยู่เฉยๆ เพราะเมื่อเธอก้าวขาออกจากอาณาเขตที่คาร์ลไฮนซ์สร้างไว้เมื่อไหร่...

 

กึก !

 

            ยูชินะจะฆ่าเธอให้ตาย...เหมือนที่เคยทำตลอดมาน้ำเสียงของฉันกดต่ำเต็มไปด้วยความจริงจังที่อยากให้เธอรับรู้ถึงความผิดพลาดของพี่สาวคนโตของพวกเรา ที่โลภมากต้องการทุกอย่างโดยไม่คำนึงถึงผลกระทบว่ามันจะโต้ตอบเธอยังไง เล่นเอายูริกะสั่นไหว ร่างกายของเธอถูกชโลมไปด้วยความหวาดหวั่น เธอเงยหน้าสบตากับฉัน ฉายชัดความเกรงกลัวผ่านดวงตา

 

            แสดงให้รู้ว่าเธอคงเคยเจอความเลวทรามของพี่สาวเรามามากแค่ไหน

 

            อาจจะมากกว่าที่ฉันรู้ด้วยก็เป็นได้...

 

            ช่วย...ช่วยพวกเราด้วยยูเซะสึ

 

            “…”

 

            “นอกจากเธอก็ไม่มีใครช่วยพวกเราได้แล้ว ถ้าเธอไม่ทำ พวกเขาต้องตายแน่ๆ ยูริกะพูดเสียงสั่นเอื้อมมือมาจับมือของฉัน ดวงหน้าสะท้อนความปวดร้าวระคนเป็นห่วงคนทางนั้นออกมาอย่างไม่ปิดบัง จะให้ฉันทำอะไรก็ได้ แต่อย่าปล่อยให้ยูชินะทำลายทุกอย่าง จะโกรธเคืองเรื่องที่ฉันเคยทำไม่ดีกับเธอก็ได้ แต่เชื่อเถอะว่าพวกเราไม่มีใครอยากทำแบบนั้น

 

            “…”

 

            “ในบรรดาพวกเราไม่มีใครต่อต้านอำนาจของยูชินะได้ เธอเองก็รู้นิว่าการถูกกดต่ำมันเป็นยังไง มันเจ็บปวดและทรมานแค่ไหน...

 

            “ใช่ มันเจ็บปวดเหมือนตอนที่พวกเธอพรากยูตะจากฉันไป

 

            “อะ...

 

            “ทั้งๆที่พวกฉันไม่เคยทำอะไรให้ แต่พวกเธอกลับทำร้ายพวกเรา...ซ้ำไปซ้ำมาหัวใจของฉันรู้สึกบีบอัดเมื่อพูดคำนั้นออกมา ทุกครั้งที่ฉันเห็นหน้าพวกเขาไม่ว่าจะคนใดคนนึง ฉันจะรับรู้ได้ถึงการตายแสนน่าโศกเศร้าที่พวกเขามอบให้ยูตะโดยที่อีกฝ่ายไม่เคยทำอะไรให้พวกเขาเลย

 

            ไม่เคยเลยสักครั้ง หนำซ้ำยังมอบความจริงใจให้อีกต่างหาก แต่ดูสิว่าพวกเขาตอบแทนความจริงใจของยูตะด้วยอะไร

 

            ด้วยความตายเพียงเพราะไม่กล้าขัดคำสั่งพี่สาวแสนร้ายของตัวเองยังไงล่ะ

 

            เราไม่กล้าขัดคำสั่งยูชินะ คนที่ไม่มีพลังพิเศษอย่างพวกเราท้าทายยูชินะไม่ได้

 

            “จริงๆถ้าพวกเธอมีสมองกันสักนิด จะรู้ว่าถ้ารวมพลังกันจะสามารถต้านทานยูชินะได้

 

            “อะ...

 

            “แต่เพราะพวกเธอมันขี้ขลาดเกินไป ยูชินะถึงข่มเหงพวกเธอได้ พวกเธอต่างหากที่เปิดโอกาสให้ยัยนั่นครอบงำยูริกะทำหน้าสลดเม้มปากแน่นเมื่อฉันตอกย้ำถึงความโง่เขลาของพวกเขาเอง ซึ่งฉันคิดว่าพวกเขาน่าจะรู้กันมาสักพักแล้ว แต่ที่ไม่ทำก็เพราะเรื่องมันบานปลายจนถอยหลังกลับไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นพลังของยูชินะก็เพิ่มขึ้นมาก

 

            เทียบกันแล้วตอนนั้นยังจัดการได้ง่ายกว่าตอนนี้เยอะ

 

            แต่มาพูดตอนนี้ก็สายไปแล้ว มันไม่มีโอกาสให้พวกเธอได้แก้ตัวอีกแล้วฉันถอนหายใจพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่สุมอก ดึงมือตัวเองออกจากการจับกุมของยูริกะก่อนจะดันหลังเธอให้เดินไปตามทาง เธอควรกลับไปหายูเมะซึได้แล้ว ป่านนี้คงกลัวแย่ที่หาเธอไม่เจอ

 

            “ยูเซะสึ...เธอจะช่วยพวกเราใช่ไหม

 

            “ตราบใดที่พวกเธอยังอยู่ที่นี่ ฉันยินดีจะคุ้มกะลาหัวของพวกเธอแม้ว่าจะไม่อยากทำก็ตาม

 

            “…”

 

            “แต่การฆ่าพวกเธอไปมันก็ไม่ได้ทำให้ยูตะฟื้นขึ้นมา

 

            “…”

 

            บางทีการฆ่ายูชินะอาจจะมีประโยชน์มากกว่าเยอะเลย

 

อีกฝั่งของนภา

 

            เสียงลากยาวของโซ่ตรวนดังไปทั่วคุกใต้ดิน ซึ่งเต็มไปด้วยห้องขัง หนึ่งในนั้นเคยเป็นที่กักอิสระของน้องสาวคนเล็กที่ตอนนี้เติบใหญ่กว่าทุกคนในบรรดาพี่น้อง ทว่านั่นยังไม่น่าสนใจพอเท่ากับตอนนี้ที่พี่ชายคนโตกลายเป็นผู้ถูกคุมขังแทน

 

            ด้วยฝีมือของปีศาจใจร้าย

 

            เป็นไงยูคิโตะ เหงาไหมที่ต้องอยู่ในนี้ยูชินะเหยียดยิ้มถามปรายตามองบุรุษตรงหน้าที่ถูกล่ามโซ่ไว้กับเตียงนอนฝุ่นเขรอะ สถานที่ที่น้องสาวของเขาเคยต้องทนทุกข์นานร่วมหลายปี เหงาพอที่จะทำให้นายสำนึกไหมว่าทำอะไรลงไป

 

            “...

 

            “ไม่ตอบเหรอที่รักของฉัน หนูท่อในนี้ขโมยลิ้นนายไปหรือไง

 

            “…”

 

            “หรือประชดที่ฉันตอบแทนความรักของนายกัน ? ร่างเล็กเอียงคอถามเอื้อมมือไปจับลูกกรงที่กั้นกลางระหว่างพวกเขาสองคนเอาไว้ ถึงอย่างนั้นยูคิโตะก็ยังไม่คิดจะพูดอะไรออกไป เพราะรู้สึกว่าการโต้ตอบกับยูชินะมันไม่ได้อะไร และเขาก็ไม่ได้รู้สึกผิดที่ปล่อยให้นักโทษทั้งสองคนหนีไป

 

            มันคือสิ่งที่ถูกต้อง น้องๆของเขาไม่ควรมาเจอกับมารร้ายอย่างยูชินะ แม้ว่าเขาจะยังช่วยยูไคกับยูชิมะไม่ได้ก็ตาม แต่อย่างน้อยยูริกะกับยูเมะซึก็ผ่านพ้นไปได้

 

            เหลือเพียงแค่หวังให้ยูเซะสึรับพวกเธอเข้าไปในหัวใจ ปกป้องพวกเธอในฐานะพี่น้องคนนึง...

 

            ดูเหมือนพูดยังไงนายก็ไม่ยอมตอบสินะ

 

กึก !

 

            “งั้นคงต้องทำให้นายโอดครวญออกมาแทนJ ยังไม่ทันที่ยูคิโตะจะได้ตั้งตัว นัยน์ตาสีแดงของยูชินะก็เฉิดฉายในความมืดพร้อมกับที่ความเจ็บปวดแล่นลิ่วไปทั่วร่าง กรีดแทงไปทั่วทุกที แม้จะไม่มีหยาดเลือดใดๆไหลรินออกมาก็ตาม

 

            อ๊ากกก !!!!”

 

            “ยอมส่งเสียงออกมาแล้วเหรอที่รัก

 

            “หยุด อ๊าก อ๊ะ หยุดที อ๊ากกก !!!!!”

 

            หึ ฉันไม่คิดจะหยุดง่ายๆหรอก อย่างน้อยมันต้องเจ็บปวด เจ็บปวดให้มากกว่านี้ เจ็บให้เท่ากับที่นายหักหลังฉัน ยูคิโตะ !”

 

            อ๊ากกกกก !!!!!” ยูคิโตะแผดเสียงลั่นทรมานกับความเจ็บปวดที่ยูชินะมอบให้ ถึงขั้นน้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสองข้างลงไปดิ้นอยู่กับพื้นเพราะไม่มีแรงต่อต้านอำนาจพิศวงได้ ยูชินะที่เห็นแบบนั้นก็เหยียดยิ้มร้ายเมื่อเห็นว่าคนทรยศได้แพ้พ่ายให้กับเธอ

 

            นี่คือผลกรรมของคนที่หักหลัง โดยเฉพาะคนที่เธอไว้ใจมาก ผลกรรมย่อมหนักกว่าคนอื่น ยูคิโตะหอบหายหนักร่างกายเหมือนจะปิดตายลงได้ทุกเมื่อ ถึงอย่างนั้นก็พยายามทนฝืนเหลือบตามองปีศาจใจร้ายที่เปิดลูกกรงเดินมาหาเขา ร่างบางย่อตัวลงวางมือลงบนหัวของคนที่เธอรัก

 

            หรือเรียกอีกอย่างว่าคนที่ช่วยให้แผนการเธอสำเร็จก็ได้

 

            ยูชินะรู้ว่ายูคิโตะคือตัวต่อรองที่ดีสำหรับการชิงพลังปิดตายจากพวกน้องๆ เพราะไม่มีใครที่ไม่รักหรือนับถือพี่ชายคนนี้ที่ยอมเสียสละทุกสิ่งเพื่อความปลอดภัยของบรรดาน้องชายน้องสาวของเขา แม้ว่าตัวเองจะต้องกลายเป็นปีศาจร้าย เขาก็ยอมทุกอย่าง

 

            ไม่งั้นยูสึคงไม่ได้มีโอกาสรอดแบบนี้หรอก ที่ท่านพ่อไม่ตัดใจฆ่าเธอไม่ได้แปลว่าเขาจะไม่มีส่วนช่วย กลับกันแล้วเขาเนี่ยแหละคือหมากขวางทางที่ทำให้ท่านพ่อไม่สามารถฆ่าน้องเล็กได้

 

            ไม่มีใครรู้ว่าเนิ่นนานเท่าไหร่ที่เขาต้องจมอยู่กับความเจ็บปวดที่ฆ่าน้องชายกับแม่ของตัวเองไป เขาไม่เคยอยากให้เรื่องนี้มันเกิดขึ้น ยูคิโตะยังจำได้ดีวันที่น้ำตาไหลรินให้กับเลือดมากมายของยูตะที่เปรอะเปื้อนตัวเขา การที่เขาแสดงท่าทีสะใจออกไปมันแค่ฉากหน้าให้ยูชินะไว้ใจเขาเท่านั้น

 

            เขาอยากช่วยยูตะแทบขาดใจ แต่การเอาชีวิตคนคนเดียวมาเสี่ยงกับความปลอดภัยของคนที่เหลือมันไม่คุ้มกัน

 

            และมันก็ไม่ใช่เรื่องดีเหมือนกันที่ทุกอย่างมันกลายเป็นแบบนี้

 

            จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีวันไหนที่เขาไม่สำนึกถึงสิ่งที่ตัวเองทำลงไป คิดว่าสักวันถ้ามีโอกาสได้เจอยูสึเพียงลำพังจะยอมสารภาพบาปถึงสิ่งที่ตัวเองก่อไว้ และยินดีรับความตาย ถ้าหากน้องสาวไม่พอใจที่ตนฆ่าคนรักของเธอไปเช่นกัน

 

            เขายอมทุกอย่าง ถ้าเวลาของเขามันมาถึงจุดสิ้นสุด...

 

            เป็นไง สำนึกหรือยังว่าที่ทำลงไปมันผิดต่อฉัน

 

            “แฮ่ก...

 

            “หรือต้องให้ฉันกรีดเล็บลงไปกลางอกของนาย ควักหัวใจแสนบริสุทธิ์นั้นออกมา ? ยูชินะถามพลางลากมือสัมผัสไปทั่วเรือนผมสีสวย เหม่อมองพี่ชายคนโตที่ไม่เคยกำราบเธอได้เลย ฉันควรจะฉีกทึ่งร่างของนายออกจากกันไหม มันคงสนุกดีถ้าได้เห็นเลือดสีสวยนั้นไหลไปทั่วพื้น

 

            “เธอ...อยากทำอะไรก็ทำ

 

            “…”

 

            “ฉันมัน...ก็แค่หมากในเกมของเธอร่างสูงเค้นเสียงพูดให้คนตรงหน้าฟังเล่นเอายูชินะถึงกับชะงักมือที่ลูบหัวเขาอยู่ จะตายหรืออยู่ก็มีค่าเท่ากัน เพราะยังไงฉันก็หนีไปจากเธอไม่ได้

 

            “ถ้ารู้แล้วทรยศฉันทำไม

 

            “เพราะฉันไม่อยากให้น้องๆของฉันต้องมาตกอยู่ในกำมือของเธอ

 

กึก !

 

            “พวกเขาควรเป็นอิสระไม่ใช่ตกเป็นเบี้ยล่างของปีศาจร้ายแบบเธอ !” ราวกับจี้จุดใจดำสายลมมากมายโหมกระหน่ำไปทั่วห้องขัง ทั้งๆที่ในห้องขังนี่มีเพียงช่องว่างเล็กๆพอให้มองเห็นด้านนอกเท่านั้น ไม่มีทางที่ลมจะพัดเข้ามาแรงขนาดนี้ หนำซ้ำยังหอบร่างของยูคิโตะให้ลอยเหนือพื้น หมอกทมิฬสีเข้มรัดร่างแกร่งพร้อมกับลำคอหนาเอาไว้

 

            บีบบังคับให้ทางเดินหายใจมีปัญหา

 

            “คนที่พูดมากมักไม่ค่อยรู้เวลาที่ควรหุบปาก

 

            อึก !”

 

            “แต่ไม่เป็นไรนะ ฉันยินดีจะสงเคราะห์ให้เพราะนายคงเก็บปากตัวเองไม่เป็นยูชินะตวัดนัยน์ตาสีแดงฉานมองคนเบื้องหน้าด้วยแววตาเย่อหยิ่ง เมื่อก่อนก็เคยมีความรักดีๆให้กับอีกฝ่าย แต่พอความต้องการรวมถึงเป้าหมายมันอยู่เหนือทุกอย่าง พวกความรักเลยไม่ใช่สิ่งที่จำเป็นต่อเธอ

 

            กลับกันมันคือขยะที่เธอมีไว้หลอกล่อให้แมลงวันทำงานให้เท่านั้น เมื่อถึงคราวที่มันหมดประโยชน์...

 

            ก็ควรกำจัดมันทิ้งซะ รกโลก

 

            ไปตายเถอะยูคิโตะ นายกับฉันหมดประโยชน์ต่อกันแล้ว

 

            “ถ้าเธออยากทำแบบนั้นก็ตามใจ

 

            “…”

 

            “ฉันจะไม่ขอเรียกร้องให้เธอไว้ชีวิต แต่ฉันมีอยู่หนึ่งสิ่งที่อยากให้เธอทำเพื่อฉัน...สักครั้งนัยน์ตาสีสวยตวัดลงมามองผู้หญิงตรงหน้า ผู้เคยเป็นที่รัก แต่บัดนี้กลับถูกครอบงำด้วยกิเลสหนาเกินกว่าจะต้านทานไหว ฉันอยากให้เธอเห็นใจน้องของเราบ้าง อย่าให้พวกเขาได้มีชะตากรรมเดียวกับฉัน

 

            “…”

 

            “จะรักหรือไม่รักก็ไม่ต้องสนใจมัน เห็นแก่ฉัน...พี่ชายของเธอน้ำเสียงที่ยูคิโตะใช้มันเต็มไปด้วยการวิงวอนแสนน่าสงสารที่มีผลกระทบต่อจิตใจของยูชินะเป็นอย่างมาก อย่าทรมานให้พวกเขาทุกข์ใจ เมื่อเธอคิดว่าไม่ต้องการใช้ อย่าได้ทำลายพวกเขา ปล่อยพวกเขาไป อะไรที่เสียไปแล้วก็ปล่อยมันไป อย่าดึงดันให้ใครมาตามใจเธอ ยูชินะ

 

            “...คิดว่าจะตายแล้วเลยสั่งเสียกับฉันได้เหรอ

 

            “มันคือคำขอจากฉัน

 

            “แล้วถ้าฉันไม่ให้ล่ะ

 

            “…”

 

            “ก็แค่คำพูดของคนที่กำลังจะตาย ฉันไม่จำเป็นต้องสนใจด้วยซ้ำราวกับมีดนับพันปักอยู่กลางอก ยูคิโตะเม้มปากแน่นรู้ดีว่ายังไงยูชินะก็ไม่มีทางฟังคำขอของเขา ร่างบางชี้นิ้วไปที่อกด้านซ้ายตรงกับหัวใจของอีกฝ่าย ร่ายมนต์คาถาให้ความมืดกลืนกินจิตใจ

 

            แล้วปล่อยให้สายลมรัดร่างเขาให้แหลกสลายไม่มีชิ้นดี

 

            ลาก่อนนะพี่ชายคนดี

 

            “อึก !”

 

            ขอให้ความตายจงโอบกอดท่านพี่...เอาไว้

 

LOADING 100 PER

 

###คุยกันตามประสาคนอ่านคนเขียน

มาอัพครบแล้วน้า งานนี้คงเพิ่มความเกลียดยูชินะขึ้นไปอีก

มารอดูกันว่าตอนหน้าจะเป็นยังไง ถึงเวลาเอาจริงกันแล้ว

แทบจะไม่มีฉากหวานๆเลยสิน้า เอาเป็นว่าไปจิ้นกันตามชอบใจแล้วกัน 55555

ยังไงก็ขอฝากติดตามด้วยน้า ลุ้นกันว่ายูสึจะจัดการพี่สาวคนนี้ยังไง !

ปล.บอกไว้ก่อนว่าอีกไม่นานฟิคเรื่องนี้ก็จะจบแล้วน้า อย่าลืมติดตามนะเอ้อว์ !

ใครอยากอ่านเม้นรายงานตัวไว้แล้วเราจะล่องลอยไปไม่นานเกินรอ

อย่าลืมเม้น เม้น เม้น !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

1 คน 1 เม้น = 1,000,000กำลังใจเลยน้า เพราะงั้นมาผลักดันอิเอลหน่อยเร็ววว

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

653 ความคิดเห็น

  1. #646 elpanpon (@elpanpon) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 01:39
    เออเเต่ความจริงที่พวกพี่ชายเคยจะขมขื่นนางเอกนี่ ไม่ว่าจะถูกสั่งหรือไม่ถูกสั่งมันก็น่ารังเกียจอยู่ดี
    #646
    0
  2. #541 kittiyayim (@kittiyayim) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:22
    ยูชินะคะ รู้รึเปล่า?ว่า..........................ถ้าดิฉันไปอยู่ในโลกของคุณเธอเมื่อไร ........................เอ๊งตายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #541
    1
  3. #510 NgaemNoi (@NgaemNoi) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 07:08
    ฆ่ามันฆ่ามันฆ่ามันเลยลูกยูสึ เอาให้ตายยย
    #510
    1
  4. #509 Aiko-chan (@Aiko-chan) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 07:14
    ยูคิโตะพรรณนาถึงความเศร้าที่มีต่อยูตะ แล้วก้น้องคนอื่นๆ แต่ไม่เหนจะมียูสึเลย ทั้งๆที่ยูสึน่าจะเปนคนที่เจ็บที่สุด สุดท้ายก้หวังแค่ให้ยกโทษให้ -_-
    #509
    1
  5. #508 Lilina konome (@Alice_magatroy) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 18:59
    จะฆ่ายูชินะ
    #508
    1
  6. #506 khawhom26 (@khawhom26) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 23:52
    เจิมมมมมม
    #506
    1
  7. #496 Lilina konome (@Alice_magatroy) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 09:34
    งั้นที่เหลือรอดมีเเค่ยูริกะ ยูเมะสึ ยูคิโตะ อยากฆ่ายูชินะมาก
    #496
    1
  8. #495 Misuyo Maki (@ployzaza4477) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 22:32
    บอก ณ จุดๆนี้ ไม่เคยเกลียดนางร้ายคนไหนเท่ายูชินะอีกแล้ว 55555 ยูสึจ๋าาา เอายูชินะให้งายเงิบไปเลยนะลูก แม่เชียร์หนูอยู่กับเจ้เอล ปล.ขอโทษที่ไม่ค่อยได้เมนต์นะคะ พอดีไม่ค่อยได้เข้าเด็กดีแล้ว
    #495
    1
    • #495-1 [12GODs ll POSEIDON]RIVER PIE (@nicharee-33) (จากตอนที่ 35)
      22 มกราคม 2560 / 07:13
      อ้อว ก็ว่าหายไปไหนไม่เห็นนาน ฮืออออ
      นักเขียนคนนี้ยังรออยู่น้า คิดถึงเสมอ
      ถ้าวันไหนว่างก็กลับมาอ่าน กลับมาเม้นให้อีกน้า
      ขอบคุณที่ติดตามมาตลอดนะคะ //โดดกอด
      #495-1
  9. #494 khawhom26 (@khawhom26) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 21:11
    เจิมมมม
    #494
    1
  10. #493 Lilina konome (@Alice_magatroy) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 18:17
    รอค่า//ปักป้ายทีมเกลียดยูชินะ
    #493
    1
  11. #492 Aiko-chan (@Aiko-chan) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 18:17
    ?????(?_?)????????????
    #492
    2