[Fic Diabolik lovers] Bloody Sakura ซากุระสีเลือด [END]

ตอนที่ 33 : กลิ่นเลือดครั้งที่ 30 : ซากุระช้ำใจ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 762
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    8 ม.ค. 60

สายลมผู้งดงาม...

จงช้ำใจเมื่อตนพลาดพลั้ง...

 

            หลังจากตอนนั้นทุกอย่างก็เหมือนจะตกอยู่ในความเงียบ ราวกับว่าโลกนี้จะไม่สามารถสร้างแสงสีเสียงใดๆได้นอกจากความมืดมิด ที่พร้อมกลืนกินจิตใจทุกคน เหล่าซาคามากิช่วยรักษาพ่อฉันและพามาพักที่ห้องพัก ซึ่งได้จัดเอาไว้รองรับ เขาดูแลพ่อฉันดีทุกอย่างจนคิดว่าถ้าพ่อตื่นขึ้นมาแล้วรู้เรื่องนี้คงปลาบปลื้มไม่ใช่น้อยที่เขาสามารถเลือกลูกเขยดีๆได้สักคนในบรรดาพวกเขา

 

            ผิดกับฉันที่ไม่ทำอะไรเลยสักอย่าง

 

            ความเจ็บปวดแสนบอบช้ำทำให้ฉันปลีกตัวมายืนอยู่ตรงหน้าต้นซากุระที่ลงมือปลูกไว้เอง

 

            สายลมเอ่ย...ได้ยินเสียงร่ำไห้ของข้าหรือไม่

 

ฟู่ว

 

            หากเจ้าได้ยิน ช่วยบอกข้าได้ไหมว่าข้าควรทำอย่างไร ควรทำยังไงให้ความทุกข์ทรมานนี้หายไปสักที ฉันพึมพำถามสายลมเสียงแผ่ว ทาบมือบางลงกับลำต้นแกร่งของต้นซากุระก่อนจะพิงหน้าผากลงไปแนบกับมัน ราวกับใช้มันเป็นเครื่องพึ่งพาทางจิตใจ

 

            ตอนนี้ในหัวใจของฉันสับสนไปหมด ฉันไม่รู้ว่าฉันสามารถเชื่อใจใครได้บ้าง คนที่ฉันเกลียดชังและจะไม่มีวันหวนกลับไปหาตลอดกาล กับกลายเป็นเพียงหุ่นชักใยของพี่สาวแสนน่ารังเกียจของตัวเอง ถึงฉันจะรู้ว่าพวกเขาร่วมมือกัน แต่มันก็เป็นไปได้ที่ท่านพ่อจะไม่รู้เรื่องนี้

 

            อำนาจตราบาปของคนไม่รักดี มันสามารถลบความดีในจิตใจไปได้จดหมด

 

            และเพราะแบบนั้น ฉันจึงไม่ลังเลใจที่จะเชื่อว่าท่านพ่อเป็นคนสั่งการ ก็ตั้งแต่เล็กจนโต ท่านเข้ามาโอ๋ เข้ามาคุยกับฉันไม่กี่ครั้ง พอพวกพี่ๆเห็นว่าท่านพ่อใส่ใจฉัน พวกเขาก็จะเข้ามาดึงรั้งท่านพ่ออกไป ทิ้งให้ฉันอยู่กับยูตะและท่านแม่เพียงสองคน

 

            มันเลยทำให้ฉันเข้าใจว่าฉันมีเพียงแค่ทั้งสองคนเท่านั้นที่เชื่อใจได้

 

            แต่ตอนนี้ฉันไม่แน่ใจแล้ว

 

            ฉันไม่อยากเชื่ออะไรหรือว่าเจ็บปวดหัวใจกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นมาอีกแล้ว

 

            บอกฉันทีว่าฉันควรทำยังไง...ฮึก

 

            “ก็เลิกร้องไห้แล้วหัดยอมรับความจริง

 

            “อะ...!”

 

            “บางอย่างมันก็เรียกคืนมาไม่ได้ เธอน่าจะเข้าใจมากที่สุดไม่ใช่หรือไงเสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำให้ฉันค่อยๆยกมือเช็ดน้ำตาที่เปรอะเปื้อนใบหน้า หันไปมองชูที่มองมาทางฉัน นัยน์ตาของเราสบกัน แล้วฉันก็เห็นสภาพตัวเองในดวงตาสีน้ำเงินทะเลลึกคู่นั้น

 

            ดวงตาที่งดงามที่ฉันตกหลุมรักมันไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

 

            ร้องไห้อีกแล้ว

 

            “ก็ไม่ได้อยากร้องหรอก

 

            “…”

 

            “แต่มันห้ามไม่อยู่นิฉันฝืนยิ้มให้เขา รู้สึกปวดร้าวจนเจ็บไปทั้งอก ที่ผ่านมา...ฉันทำผิดมาโดยตลอด และยังทิฐิสูง ไม่กล้าให้อภัยเขาอีก ถึงจะไม่รู้ว่าความจริงแล้วทุกอย่างจะเป็นอย่างที่ฉันเข้าใจไหม แต่ตอนนี้แม้แต่หน้าของท่านพ่อฉันยังมองไม่ได้

 

            “…”

 

            “ถ้าเกิดเขาไม่ได้ทำผิดอะไร เป็นเพียงคนถูกชักใยเท่านั้น ฉันจะทำยังไง

 

            “…”

 

            “ฉันไม่สามารถทนมองคนที่ฉันทำผิดด้วยมาตลอดได้หรอกนะชูเสียงของฉันมันสั่นเครือยิ่งกว่าเกลียวคลื่นที่สั่นไหว พยายามอดทนไม่ให้ร้องไห้สุดท้ายก็ต้องยกมือขึ้นปิดหน้าทรุดตัวลงไปร่ำไห้ให้กับความโง่เขลาของตัวเอง ฮึก ตอนนี้ฉันไม่รู้ ไม่รู้แล้วจริงๆ อะไรที่คิดว่าผิดมันกลับถูก อะไรที่มันถูกมันอาจจะผิดเพี้ยนไปหมดแล้วก็ได้ ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป และคนที่ผิดมากที่สุดมันก็คือฉัน…! ฉันคนนี้ไง ชู !”

 

            ฉันสะอื้นตัวโยนอย่างหนัก ไม่อาจห้ามความรู้สึกที่ประทุอยู่ในอกได้ ภาพของท่านพ่อที่เค้นเสียงบอกกับฉันว่าใครเป็นคนทำมันยังติดตรึงอยู่ในความทรงจำของฉัน ตลอดมาฉันไม่เคยคิดให้อภัยท่านพ่อ และตอนนี้ก็ยังคงไม่คิดให้อภัย

 

            ความทิฐิสูงที่สะสมมานานมันไม่อาจจะทำลายลงได้ มันมีอีกหลายปัจจัยที่ทำให้ฉันไม่กล้ายอมรับความจริง และเพราะแบบนั้นชูเลยเดินมาทิ้งตัวลงนั่งใกล้ๆ อ้อมกอดเย็นเคลื่อนมาโอบกายของฉันเอาไว้ ฉันเลยยกมือขึ้นไปจับแขนเขาแน่น

 

            ไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้เลย ฮึก ไม่อยากเลย !”

 

            “ยูสึ...

 

            “ไม่อยากรับรู้อะไรแล้ว ไม่อยากเข้าใจอะไรอีกแล้ว !” ฉันร้องไห้ออกมาอย่างหนักหน่วง ยกมือสองข้างกุมหัวระคนปิดหูราวกับว่ามันสามารถช่วยให้ฉันไม่ต้องพบเจอกับความจริงของโลกใบนี้อีก เล่นเอาเส้นผมของฉันถึงกับยุ่งเยิงไม่ต่างจากคนบ้า

 

            แต่อารมณ์ตอนนี้ของฉันก็ไม่ต่างจากคนไร้สติอยู่ดี

 

            ฉันควรทำไงดีชู ฉันควรทำไงดี ฉันไม่อยากยอมรับมัน ฮึก ฉันคงทำใจไม่ได้แน่ๆ

 

            “ฉันรู้ว่ามันยาก แต่เธอต้องทำใจยอมรับมันนะยูสึ

 

            “ฮึก...!”

 

            “บางอย่างถ้าได้ลองปรับความเข้าใจใหม่ บางทีมันอาจจะง่ายขึ้นก็เป็นได้น้ำเสียงของชูมันฟังดูอ่อนโยนดั่งหยาดน้ำที่ไล้ชโลมไฟในอกของฉัน เขาประคองใบหน้าฉันให้เงยขึ้นมาสบตากับเขา ปลายนิ้วเย็นจัดก็ลากผ่านเช็ดน้ำตาให้อย่างแผ่วเบา ลองทิ้งสิ่งที่ทำให้เธอเจ็บปวดลงดูสิ ตอนนี้เธอยังถือมันไว้อยู่เลยนะ

 

            “ฉันเปล่านะชู...

 

            “จะเปล่าได้ไงในเมื่อตัวเธอก็รู้อยู่

 

            “…”

 

      “ถึงเวลาวางหัวใจที่แตกร้าวลงแล้วยูสึ มันมีหัวใจที่ดีกว่ารอเธออยู่นะ

 

            ฉันสะอื้นฝังหน้าลงกับอกแกร่งของเขา ชูเป็นคนเดียวที่เข้ามาปลอบใจฉันในเวลาที่ถูกต้อง มันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กจนถึงตอนนี้ เขายังเป็นคนเดียวที่มาเจอฉันในสภาพแบบนี้ ทั้งๆที่คนอื่นอาจจะยังหาฉันไม่เจอเลยด้วยซ้ำ ฉันไม่อยากบอกได้ว่าชูคือคนที่ใช่ ฉันรู้แค่ว่าเขาสำคัญกับฉันมาก

 

            เขาเป็นคนเดียวที่หยิบยื่นน้ำใจมาให้ เข้ามาปลอบใจในตอนที่ฉันสิ้นหวัง

 

            มือหนาลากผ่านแผ่นหลังที่สั่นเทา ปลอบประโลมอยู่อย่างนั้นจนในที่สุดฉันก็ยอมฟังที่เขาพูด ชูพาฉันกลับมาที่คฤหาสน์บอกให้ฉันเข้าไปดูอาการของท่านพ่อ แน่นอนทันทีที่ทุกคนเห็นฉันโดยเฉพาะอายาโตะ เขาแทบจะเข้ามาทึ้งร่างฉันออกเป็นชิ้นๆ ดีที่เรย์เข้ามาขวางเอาไว้

 

            พ่อตัวเองอาการหนักยังมีหน้าไปบีบน้ำตาอยู่ได้ ! จะบ้าหรือไงยัยบ้าเอ้ย !”

 

            “ไม่เอาน่าอายาโตะ เราไม่รู้อะไรก็อย่าไปพูดทำร้ายจิตใจเธอเลยดีกว่า

 

            “…”

 

            “เราควรให้กำลังใจเธอมากกว่านะคำพูดของเรย์จิทำให้อายาโตะกัดฟันกรอด เขาพ่นลมหายใจสะบัดหน้าหนีอย่างไม่สบอารมณ์ ฉันเสตามองพื้นรู้สึกถึงความเลื่อนลอยในจิตใจของตัวเอง เล่นเอาชูถึงกับต้องบีบแขนฉันเบาๆเป็นการเรียกสติ จังหวะเดียวกับที่เรย์จิเปิดประตูห้องของท่านพ่อ เข้าไปสิ อาการของเขาเริ่มดีขึ้นแล้ว

 

            “…”

 

            “อย่ามัวแต่ก้าวถอยหลังยูสึ

 

            “…”

 

            “หัดเรียนรู้ที่จะเดินไปข้างหน้าบ้างได้แล้วความหนาวเหน็บแลจะดูกลืนกินจิตใจเมื่อได้ยินแบบนั้น สุดท้ายแล้วฉันก็หลีกหนีชะตากรรมของตัวเองไม่ได้ ฉันดึงมือของชูออก ก้าวเข้าไปในห้องตรงเข้าไปหาร่างของท่านพ่อที่หลับใหลราวกับไม่รู้ตัวใดๆ

 

            จนกระทั่งบานประตูปิดลง เปลือกตาบางเลยลืมขึ้นมา

 

            ยูเซะสึ...ไม่มีการตอบรับอะไรจากฉัน มันเหมือนกับว่าพูดอะไรไม่ออก สภาพร่างกายของท่านพ่อดูดีกว่าตอนที่ตราบาปปรากฏค่อนข้างมาก ถึงจะสัมผัสได้ถึงความเหนื่อยล้า แต่พักสักวันสองวันก็คงหายเป็นปลิดทิ้ง นัยน์ตาสีเดียวกันเลื่อนมามองเขา การที่ฉันไม่พูดอะไรคงทำให้เขาเข้าใจได้ไม่ยากว่าฉันพูดอะไรไม่ออกในตอนนี้

 

            แววตาที่ฉายชัดว่าสับสนกำลังสะท้อนภาพของท่านพ่อที่แสดงความสำนึกผิดออกมา

 

            และในที่สุดฉันก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบนั้นลง

 

            มีอะไร...อยากเล่าให้ลูกฟังไหม

 

            “…”

 

            “ลูกอยากทำความเข้าใจกับสิ่งที่มันเป็นความจริงฉันพยายามอย่างมากที่จะไม่ร้องไห้หรือแสดงด้านอ่อนแอออกมา แต่ว่ามันก็เป็นอะไรที่ยากมาก พอควบคุมเสียงไม่ให้สั่นได้ ร่างกายของฉันกลับสั่นซะเอง ลูกจะไม่ใช้พลังเค้นความจริงออกจากปากท่านพ่อ ลูกจะให้ท่านพ่อพูดมันออกมาเอง

 

            “ถ้าพูดแล้วเจ้าจะให้อภัยพ่อได้ไหม

 

            “…”

 

            “ถ้าพูดไป เจ้าจะเชื่อคำพ่อไหมยูเซะสึฉันเม้มปากแน่นถอนหายใจข่มอารมณ์ตัวเอง ความอึดอัดที่สุมอยู่ในอกฉายชัดอยู่บนใบหน้าของฉัน และนั่นทำให้ท่านพ่อเบือนสายตาไปมองทางอื่น ถ้ามันฝืนที่จะยอมรับความจริงขนาดนั้น บางทีเจ้าไม่ต้องมาถามพ่อก็ได้

 

            “...

 

            “มันไม่ใช่ว่าเจ้าลูกแย่เพียงคนเดียว พ่อเองก็ไม่ต่างจากเจ้าเหมือนกันวินาทีนั้นหัวใจฉันกระตุกวูบเมื่อน้ำตาสีใสไหลเอ่ออาบแก้มขาวของท่านพ่อ ผู้ชายที่ไม่เคยร้องไห้ออกมาเลยสักครั้ง แถมยังสั่งสอนให้ฉันเข้าใจว่าการร้องไห้มันคือการแสดงความอ่อนแอ แต่นั่นคือสิ่งที่เขากำลังทำตอนนี้

 

          ท่านพ่อกำลังร้องไห้ราวกับปลดปล่อยทุกอย่างผ่านหยาดใสพวกนั้น

 

            พ่อสาบานได้ว่าพ่อไม่เคยอยากให้เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้น ถ้าย้อนเวลาไปได้พ่อจะทำทุกทางให้มันไม่เป็นแบบนี้ทั้งๆที่ไม่ได้สะอื้น เสียงของท่านพ่อกลับสั่นเทาเช่นเดียวกับฉัน จะทำทุกทางเพื่อปกป้องยูตะ จะทำทุกทางเพื่อปกป้องแม่เจ้า และจะทำทุกทางเพื่อปกป้องตัวเจ้า จะไม่ยอมให้ตราบาปนี่มันช่วงชิงเอาจิตวิญญาณไป แต่เจ้าเข้าใจใช่ไหม พ่อกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้

 

            “…”

 

            “พ่อทำได้เพียงแค่ยอมรับมัน เจ้าไม่รู้หรอกว่ามันทรมานแค่ไหนที่ต้องถูกจองจำในตราบาป เจ้าไม่รู้หรอกว่าพ่อต้องนอนฝันร้ายถึงภาพคืนวันที่มีร่วมกับแม่ของเจ้าแค่ไหน เจ้าไม่รู้หรอกว่าภายใต้หน้ากากที่พ่อสวมไว้ พ่อร้องไห้ไปแล้วกี่รอบ เจ้าไม่รู้เลยยูสึ ไม่เคยมีใครรู้

 

            “ท่านพ่อ...

 

            “ตอนที่ได้เห็นเลือดของแม่เจ้า มันเหมือนว่าหัวใจพ่อกำลังแตกสลาย พ่ออยากกอดแม่เจ้าแทบตาย แต่ตราบาปนั้นมันทำให้พ่อหันหลังกลับไปอย่างไร้เยื่อใยน้ำเสียงของท่านพ่อฟังดูเจ็บปวดมากจนฉันปวดร้าวไปทั้งอก สั่งให้ทุกคนกักขังเจ้า ทำลายศพของแม่เจ้ากับน้องชายเจ้าจนไม่เหลือแม้แต่เถ้าธุลี ทำลายทุกๆสิ่งที่เจ้ารัก เพียงเพราะว่าพี่สาวของเจ้าเกลียดชังเจ้า พ่อเชื่อว่าตัวเองมีอำนาจพอที่จะข่มเหงทุกคน ทำให้ทุกคนอยู่ใต้บังคับ แต่เมื่อตราบาปสถิตร่าง...

 

            “แม้แต่จิตวิญญาณก็ไม่ใช่ของตน

 

            “ยูเซะสึ...

 

            “ลูกรู้ดีว่าอำนาจตราบาปของยูชินะมันร้ายแรงแค่ไหน ลองได้เผลอตัวให้มันแตะต้องไปอย่าหวังจะได้ออกจากเวทย์มนต์ฉันกดเสียงต่ำน้ำตาไหลรินทั้งสองข้างไม่ต่างจากท่านพ่อที่หันกลับมามองหน้าฉัน ตลอดเวลาที่ผ่านมา ลูกเกลียดชังท่านยิ่งกว่าอะไรดี สาบานว่าชีวิตนี้จะเอาไปลงนรกให้ได้ ทั้งท่าน ทั้งยูชินะ ทั้งพวกท่านพี่ และตัวลูกเอง

 

            “…”

 

            “แต่ตอนนี้พอมารู้ว่าท่านไม่ได้อยากทำ แต่เพราะอำนาจของมนต์ดำบีบบังคับ มันก็ทำให้ลูกสับสนไม่รู้ว่าควรจะให้อภัยท่านหรือไม่ ฉันว่าพร้อมเขยิบร่างเข้าไปยืนติดกับข้างเตียงที่ท่านพ่อนอนอยู่ ลูกเจ็บช้ำเพราะท่านมามากมาย บาดแผลที่ท่านสร้างไว้มันฉกรรจ์เกินกว่าจะสมานกันได้ท่านพ่อ ลูกเจ็บปวดมากเหลือเกิน

 

            “ยูเซะสึ

 

            “ลูกไม่เหลืออะไรเลย ลูกไม่มีอะไรเลยท่านพ่อฉันสะอื้นทิ้งตัวลงนั่งข้างท่านพ่อ เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความรู้สึกที่บอบช้ำเกินทนไหว วินาทีนั้นท่านพ่อเอื้อมมือมากอดฉันไว้ ร่างกายที่เหน็บหนาวของฉันแลดูจะอุ่นอย่างน่าประหลาดใจ มันเหมือนกับว่าทุกสิ่งที่ฉันรอมานานมันได้กลับมาหาฉันแล้ว

 

            ฉันแค่หวังว่าจะได้รับคำสารภาพจากท่านพ่อ...เขาพูดออกมาแล้ว

 

            ฉันแค่หวังว่าท่านพ่อจะเห็นใจฉันบ้าง...นั่นคือสิ่งที่ฉันไม่เคยรู้

 

            ฉันแค่หวังว่าท่านพ่อจะกอดฉันในฐานะลูกคนนึง...เขากำลังทำ

 

            ฉันแค่หวังว่าเราได้กอดกันสักครั้งโดยที่ไม่ต้องเป็นวาระสุดท้ายของชีวิต ฉันหวังเพียงแค่ให้ท่านพ่อยอมรับผิดต่อหน้าแล้วฉันจะยอมให้อภัยท่าน

 

            และตอนนี้มันก็เป็นแบบนี้ มันเป็นแบบนั้นทุกอย่าง

 

            พ่อขอโทษยูสึ พ่อขอโทษที่เข้มแข็งไม่พอที่จะดูแลเจ้าท่านพ่อกอดฉันไว้แน่นมาก ส่งผลให้ใบหน้าของฉันฝังลงกับอกของท่าน ตรงด้านซ้ายข้างที่มีหัวใจ น้ำตาของฉันกำลังรินรดมัน ขอโทษที่ปกป้องยูตะกับแม่เจ้าไม่ได้ ขอโทษที่ทำอะไรให้เจ้าไม่ได้เลย

 

            “ไม่...ท่านพ่อทำแล้ว แต่ลูกไม่รู้เอง ฮึก เอาแต่ทิฐิสูง ไม่มองอย่างอื่นนอกจากความผิดของท่าน

 

            “…”

 

            “ลูกผิดเอง...ฮึก ลูกผิดเองฉันส่ายหน้าโทษตัวเองซ้ำไปซ้ำมาปวดใจแทบบ้าจนเหมือนจะขาดใจตายอยู่แล้ว ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะร้องไห้ได้เยอะขนาดนี้ มันพอๆกับตอนที่เสียยูตะกับท่านแม่ไป ฉันแค่หวังว่านี้มันจะเป็นการร้องไห้หนักครั้งสุดท้าย

 

            หลังจากนี้ไปฉันจะไม่ร้องไห้ ฉันจะไม่ร้องไห้ให้โชคชะตาอีกแล้ว

 

            เช่นเดียวกันในเมื่อโชคชะตาหันหลังให้ฉัน ทำให้พี่สาวแสนรักของฉันเกลียดชังฉันมากขนาดนี้ ฉันก็จะสนองความเกลียดชังนี้คืนไปให้

 

            ยูชินะยัยปีศาจร้าย...

 

            ฉันจะวอนขอความตายให้มาพรากเธอไปจากโลกนี้ !

 

            มันไม่ตายดีแน่ ยูชินะ

 

LOADING 100 PER

 

###คุยกันตามประสาคนอ่านคนเขียน

มาอัพครบแล้วฮาฟ ขออภัยที่ปล่อยให้รอนาน ช่วงนี้เอลปั่นงานเยอะมาก

แต่ก็ไม่ลืมมาอัพน้า กำลังเข้มข้นกันเลยทีเดียว แอบร้องไห้หนักมากเหมือนกันตอนแต่ง

แบบปวดใจแทนยูสึไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเจออะไรขนาดนี้ //เอ๊งแต่งเองนะเว้ย !

ยังไงก็ขอให้ฝากติดตามด้วยน้า มีให้ลุ้นและปาดน้ำตาอีกเยอะเลยจ้า

เป็นกำลังใจให้ด้วยน้า อย่าลืมเม้นนาจา

ใครอยากอ่านเม้นรายงานตัวไว้แล้วเราจะล่องลอยไปไม่นานเกินรอ

อย่าลืมเม้น เม้น เม้น !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

1 คน 1 เม้น = 1,000,000กำลังใจเลยน้า เพราะงั้นมาผลักดันอิเอลหน่อยเร็ววว

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

653 ความคิดเห็น

  1. #645 elpanpon (@elpanpon) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 01:01
    แม่!!!! ร้องไห้หนักมาก มันแบบ เจ็บใจไปหมด
    #645
    0
  2. วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 22:18

    เกือบแล้วๆ น้ำเกือบร่วงแล้ว

    #624
    0
  3. #473 Lilina konome (@Alice_magatroy) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 11:57
    นํ้าตาจะร่วง
    #473
    1
  4. #472 tonkaw26 (@tonkaw26) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 19:28
    ซึ้งจัง
    #472
    1
  5. #471 Kuizumi (@furnaunchanita) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 19:11
    ซึ้งเลย โฮฮฮฮ
    #471
    1
  6. #470 Kurone_Kuro (@Kurone_Kuro) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 19:00
    น้ำตาซึมกันเลยทีเดียว;-;
    #470
    1
  7. #469 CHRONA (@Yoosang) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 18:52
    อ่านไปน้ำตาไหลตาม ฮืออออออ~~
    #469
    1
  8. #468 Secretsnow (@icezy9) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 15:32
    งืออออ ชูอบอุ่นจัง
    #468
    1
  9. #467 tonkaw26 (@tonkaw26) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 13:44
    รอยุน้า
    #467
    1
  10. #466 thethirdlovemom (@thethirdlovemom) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 05:31
    ฟินมากค่ะ>< รออยู่นะค่ะ
    #466
    1
  11. #465 Kurone_Kuro (@Kurone_Kuro) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 18:19
    รอค่าาาา อ๊ากกก ต่อเร็วๆนะคะ><
    #465
    1
  12. #464 Lilina konome (@Alice_magatroy) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 18:07
    ชูมาปลอบสินะ
    #464
    2
  13. #463 Praew (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 17:53
    ติดตามนะค่ะ
    #463
    1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  14. #462 จันทิรารัตน์ (@sunsiara) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 19:15
    รอออออ อยากอ่านแล้วอ่าา
    #462
    1
  15. #461 LuCinENa (@nanamisora) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 17:10
    ช้ำตายเลยค่ะ (คนอ่านตายแน่) ถ้าไรท์ไม่มาเร็วๆ ?~?
    #461
    1
  16. #460 Lilina konome (@Alice_magatroy) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 08:43
    รอค่าา
    #460
    1
  17. #459 อิ๊หนูน้อย (@benzsuthanya) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 07:49
    รอค่ะรอ
    #459
    1