[Fic Diabolik lovers] Bloody Sakura ซากุระสีเลือด [END]

ตอนที่ 28 : กลิ่นเลือดครั้งพิเศษ : ซากุระวาเลนไทน์ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 949
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    27 พ.ย. 59

ตอนพิเศษไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่องแต่อย่างใด

สายลมผู้งดงาม...

จงเริงร่าดั่งผีเสื้อเล่นราตรี...

 

ตึก !

           

            “อ่า อายาโตะคุงรับช็อกโกแลตจากฉันด้วยนะคะ !”

 

            “ผมเองก็มีของมาให้ยูสึจังเหมือนกันนะ

 

            “รบกวนรับของจากผมไว้ด้วยนะครับ

 

            อ่า...ขอบคุณนะ จะดูแลอย่างดีเลยล่ะ ฉันส่งยิ้มให้กับแวมไพร์หนุ่มตรงหน้าที่ส่งช็อกโกแลตให้ฉัน จนตอนนี้มือของฉันเริ่มจะถือของขวัญไม่ไหวแล้ว ก็นะ ดูเหมือนว่าวันนี้จะเป็นวันพิเศษที่เรียกว่า วันวาเลนไทน์ น่ะ พวกนักเรียนหนุ่มสาวเลยดูจะคึกคักกว่าทุกวัน แน่นอนว่าฉันไม่ใช่คนเดียวที่ได้รับของขวัญมากมาย คนข้างๆฉันก็ได้รับเหมือนกัน

 

            ติตดรงที่ว่าฉันไม่ได้โวยวายตอนที่มีคนมากมายเข้ามารุมล้อมก็เท่านั้นเอง

 

            ชิ ! บอกว่าไม่เอาไงพวกบ้า น่ารำคาญชะมัด ตื้ออยู่ได้ !”

 

            “อายาโตะคุง...ยุยถึงกับเหงื่อตก ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะปรามอายาโตะยังไงไม่ให้เขาอาละวาดไปมากกว่านี้ แต่ถึงอีกฝ่ายจะโวยวายแค่ไหนก็ยอมรับของจากผู้หญิงพวกนั้นมาถือไว้ แต่ก็สักพักเท่านั้นแหละ เพราะไม่นานนักเขาก็โยนให้ยุยเป็นคนถือ อ๊ะ !”

 

            “ให้ฉันช่วยไหมยุยจัง ?

 

            “ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ ยูสึจังเองก็เต็มมือเหมือนกันนี่น่า

 

            “แต่ฉันก็ถือของตัวเองนะ ไม่ได้ถือของคนอื่นฉันเหน็บร่างสูงที่หันมายู่ปากใส่ แน่นอนว่ามันไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกรำคาญใจเลยสักนิด กลับกันมันเป็นภาพที่ฉันเห็นจนชินตาไปแล้ว ฉันคิดว่านายควรถือของของตัวเองนะอายาโตะ ไม่ควรให้ผู้หญิงถือให้แบบนี้

 

            “ใครจะสนกัน ฉันไม่ได้อยากได้ของพวกนี้สักหน่อย !”

 

            “งั้นก็เลิกรับของจากคนอื่นสิ ไม่ใช่ปากบ่นแต่มือไปรับของเขามาฉันว่าพลางเหล่ตาไปมองของขวัญในมือของเขาที่เพิ่งไปรับมาจากผู้หญิงเมื่อกี้ที่เดินผ่าน เล่นเอาอีกฝ่ายถึงกับย่นคิ้วใส่ก่อนจะโยนไปให้ยุยตามเดิมราวกับว่าคำพูดของฉันมันเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา

 

            ช่างเป็นคนที่น่าตีอะไรขนาดนี้นะ เห็นทีคงต้องใช้เวทย์มนต์กันหน่อยแล้วJ

 

            “อะ...อะไรกันฉันแสร้งทำเป็นยกมือขึ้นกุมดวงตาข้างขวาของตัวเองทั้งๆที่มันไม่ได้เป็นอะไร ดูเหมือนจะมีอะไรเข้าตาฉัน ช่วยดูให้หน่อยสิอายาโตะ

 

            “อะไรของเธอ ?

 

            “เนี่ย อะไรก็ไม่รู้

 

            “ชิ ยุ่งยากจริง ไหนดูสิ !” ฉันลอบยิ้มเจ้าเล่ห์ตอนที่อีกฝ่ายขยับร่างมาเชยคางฉันขึ้นเพื่อตรวจสอบให้ว่าอะไรเข้าตาของฉัน แน่นอนว่าทันทีที่เราสบตากัน นัยน์ตาสีหม่นของฉันก็กลายเป็นสีทองสะกดเขาเอาไว้ทันที อ๊ะ...!”

 

            “พอจะสำนึกได้บ้างหรือยัง ว่าควรช่วยยุยถือของน่ะJฉันยกยิ้มร้ายกาจตอนที่เห็นว่าเขาหลงกลแผนของฉันเต็มๆ ซึ่งยุยเองที่รู้ก็ทำท่าจะเข้ามาห้าม แต่ฉันก็ปรามเธอไว้ก่อนจะยกของขวัญทั้งหมดไปให้อายาโตะถือ รวมถึงของของฉันด้วย เก่งมากเลยอายาโตะคุง เป็นสุภาพบุรุษมากเลย

 

            “ยูสึจัง...

 

            “ยังไงก็ช่วยเอาไปวางให้ที่ห้องทีนะ แล้วฉันกับยุยจะตามไป~” ฉันโบกมือให้อีกฝ่ายหมุนตัวเดินไปอีกทางก่อนจะหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจที่เห็นว่าตอนนี้อายาโตะไม่ต่างจากหมาเชื่อเจ้าของ พอเขาเดินลับสายตาไปฉันก็หันมามองหน้ายุย แค่นี้เราก็ไปเล่นได้เต็มที่แล้วยุยจัง~”

 

            “ทำแบบนั้นไม่ดีเลยนะยูสึจัง ถ้าอายาโตะคุงรู้เข้าก็จะ...

 

            “ไม่เป็นไรหรอกน่า อายาโตะไม่ว่าหรอกฉันทำแววตาซุกซนก่อนจะหันซ้ายหันขวามองหาทิศทางที่ควรไป ฉันว่าเราน่าจะไปเดินเล่นรอบๆนี้ซะหน่อย คงจะได้ของขวัญไม่น้อยเลยทีเดียว

 

            “แต่ว่า...

 

            “ไปกันเถอะยุยจัง ต้องสนุกมากๆแน่เลย !” ฉันพูดราวกับเด็กน้อยที่ได้ของเล่นใหม่ จากนั้นก็จูงมือเธอให้เดินตามไปกึ่งบังคับ ซึ่งมันก็เป็นอย่างที่ฉันคาดการณ์เอาไว้ ฉันได้รับของขวัญจากเหล่าแวมไพร์รวมชั้นมากมาย เรียกได้ว่าเยอะจนยุยต้องเข้ามาช่วยถือเอาไว้อีกแรง ตลอดทางฉันหัวเราะให้กับความคึกคักของวันวาเลนไทน์ที่ฉันไม่เคยพบเจอมาก่อน

 

            จำได้ว่าตั้งแต่เกิดมา วันวาเลนไทน์จะเป็นเพียงวันนึงในปฏิทินเท่านั้น เพราะฉันแทบจะไม่เคยได้ออกไปไกลคฤหาสน์ของตระกูลเลย แม้จะเคยได้ยินจากท่านแม่มาบ้างว่ามันเป็นยังไง

 

            แต่ตอนนั้นสิ่งที่ทำได้มากสุดก็แค่ทำช็อกโกแลตกินกับ...

 

            ยูสึ...

 

            “อ๊ะ...!” ฉันเบิกตากว้างทันทีที่ได้ยินเสียงคุ้นเคยที่ฉันจดจำได้ดีมาตลอด วินาทีนั้นความเศร้าสลดที่กลืนกินจิตใจก็พลันจะหายวับไปกับตาเมื่อฉันเงยหน้าขึ้นมา สบเข้ากับนัยน์ตาสีเดียวกันที่ฉันรู้จัก ในตอนนั้นมันเหมือนกับว่าหัวใจฉันสร้างภาพหลอนของคนที่ฉันรักขึ้นมา

 

            ภาพหลอนของ ยูตะที่เอื้อมมือมาสัมผัสแก้มของฉันอย่างแผ่วเบา...

 

            ทำหน้าเศร้าอีกแล้ว ไม่มีฉันมันเหงาขนาดนั้นเลยเหรอ ?

 

            “ยูตะ...

 

            “ไม่ต้องเหงาแล้วนะ ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว

 

            “…”

 

            “ฉันอยู่กับเธอแล้วยูสึสัมผัสเย็นเยียบที่แผ่ซ่านไปทั่วแก้มขาวทำให้หัวใจของฉันเต้นกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งก่อนที่จะยกมือคว้ามือขาวของคนตรงหน้าเอาไว้ ทันทีที่สัมผัสตัวตนของเขาได้ ฉันก็พบว่าตัวเองไม่ได้ฝันไป คนตรงหน้ามีตัวตนขึ้นมาจริงๆ

 

            ยูตะกำลังยิ้มให้ฉัน เขายืนอยู่ตรงนี้ ตรงหน้าของฉัน !

 

            “ไม่จริงน่า ทำไมกัน...!”

 

            “ตอนนี้เราอย่าเพิ่งพูดเรื่องนี้กันเลยนะ

 

            “ทำไม...!”

 

            “ฉันอยากใช้เวลาอยู่กับเธอ เธอจะไปกับฉันได้ไหมยูสึ ?น้ำเสียงเว้าวอนมีอิทธิพลกับหัวใจของฉันจนฉันหลงลืมทุกอย่าง มันเหมือนกับว่าหัวใจของฉันได้เจอกับสิ่งที่ตามหามาตลอด แม้จะไม่รู้ว่านี่คือภาพมายาหรือว่ากลลวงอะไรที่ใครสร้างขึ้นมา ฉันก็ไม่คิดจะสนใจทั้งนั้น

 

            เพราะตอนนี้ฉันอยากจะทำตามความปรารถนาของเขา

 

            โดยไม่สนว่ามันจะเป็นเรื่องจริงไหม ฉันแค่จับมืออีกฝ่ายไว้แน่นกันไม่ให้อีกฝ่ายเดินหนีไปก่อนจะหันไปบอกกับยุยที่เพิ่งเดินตามมาแล้วมองเราด้วยแววตาตกใจว่า...

 

      “ฉันจะไปกับเขา

 

สวนสนุก

 

            ฉันถึงกับเลิกคิ้วทันทีที่เห็นว่าอีกฝ่ายพาฉันมาที่ไหน ไม่มีถ้อยคำใดหลุดออกมาจากปากของยูตะที่จู่ๆก็พาฉันมาที่สวนสนุก แน่นอนว่าตอนนี้เราไม่ได้อยู่ที่โรงเรียน และฉันก็ไม่ได้บอกยุยว่าจะไปไหน เพราะยูตะขอแค่ให้ฉันตามเขาไป ไม่ได้บอกว่าจะพาไปที่ไหนนี่น่า

 

            แล้วสวนสนุกที่พามา คือสถานที่ที่เขาว่างั้นเหรอ ?

 

            อะไรกัน หมายความว่าไง ?

 

            “ฉันคิดว่าเรามีชีวิตที่น่าเบื่อเกินไป

 

            “หา ?

 

            “หาความสนุกใส่ตัวบ้างก็ไม่เลวเจ้าตัวยิ้มให้ฉันอย่างสดใสก่อนจะลากฉันเข้าไปในสวนสนุกสำหรับแวมไพร์โดยเฉพาะ ฉันไม่เคยมาที่นี่มาก่อน เรียกได้ว่าฉันแทบจะไม่เคยออกไปไหนไกลจากคฤหาสน์ซาคามากิหรือว่าโรงเรียนเลยสักนิด เพราะส่วนตัวแล้วฉันไม่ใช่คนที่รู้แผนที่

 

            และก็ไม่ได้มีสถานที่ที่อยากไปด้วย

 

            มาเร็วยูสึ เรามีเวลาไม่มากนะ !” ยูตะหัวเราะอย่างสดใสตอนที่ดึงฉันให้ขึ้นไปนั่งบนเบาะรถไฟเหาะ ซึ่งมีผู้เล่นอยู่ไม่มากนัก ก็จริงที่แวมไพร์ไม่น่าจะมีเครื่องเล่นอะไรแบบนี้ แต่นี่มันก็ยุคใหม่ เราไม่ได้หัวโบราณแบบเมื่อก่อนแล้ว พร้อมแล้ว ไปเลย !”

 

            “เดี๋ยว...!”

 

ครืน !

 

            “กรี๊ดดด !!!!!” ฉันกรี๊ดลั่นด้วยความตกใจตอนที่รถไฟเหาะเคลื่อนตัวออกไปพร้อมกับแสดงลีลาน่าหวาดเสียวของมันตามแบบฉบับ เล่นเอาฉันถึงกับจับมือของยูตะไว้แน่น ทว่าแทนที่เจ้าตัวจะรู้สึกผิดที่ทำร้ายฉันแบบนี้ เขากลับหัวเราะร่าอย่างมีความสุข บอกให้ฉันลืมตามองโลกในมุมใหม่ ในตอนแรกฉันส่ายหน้าพรืดใหญ่

 

            แต่พออีกฝ่ายกระซิบบอกให้ฉันเชื่อใจ...

 

            ฉันก็ยอมเปิดเปลือกตาขึ้นมามองโลกแห่งความเป็นจริง

 

            โว้ว...ฉันอุทานเสียงแผ่วเบิกตากว้างมองรอบข้างที่แปรเปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหว จากตอนแรกที่รถไฟเหาะวิ่งด้วยความเร็ว ตอนนี้มันกลับเหมือนค่อยๆเคลื่อนตัวช้าๆให้เราหลงใหลไปกับภาพมายาที่สร้างขึ้นมา ฉันไล่สายตามองหิ่งห้อยตัวน้อยที่ส่องแสงบินวนไปรอบๆ

 

            มันบินมาเกาะมือของฉันที่ถูกยูตะกุมเอาไว้ เราสองคนมองตากัน มันทำให้ฉันอยากจะร้องไห้

 

            ทำไมทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แบบนั้นล่ะ วันแห่งความรักแบบนี้เธอไม่ควรเสียน้ำตานะเจ้าตัวที่เหมือนกับอ่านความคิดได้พูดออกมา เขายิ้มให้ฉันพร้อมกับแตะปลายนิ้วลงบนพวงแก้มขาวแสนนุ่มนิ่ม อย่าร้องไห้เลยนะ ยิ้มออกมาดีกว่า ยูสึน่ะสวยมากเลยนะเวลายิ้ม

 

            “งั้นถ้าอยากให้ยิ้มบ่อยๆก็อยู่ด้วยกันตลอดไปสิ

 

            “…”

 

            “ไม่ทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียวได้ไหม ?รอยยิ้มของร่างสูงอ่อนลงนิดหน่อย ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะรวดเร็วอีกครั้ง รถไฟเหาะที่เคยช้าเนิบนาบกลับมาพุ่งทะยานราวกับจะโบยบินขึ้นฟากฟ้าอีกครั้ง ในตอนนั้นฉันลืมว่าคุยอะไรกับยูตะเอาไว้ รู้แค่ว่าฉันกำลังหัวเราะขณะที่จับมือกับอีกฝ่าย

 

            เราสองคนยิ้มให้กันเหมือนว่านี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่จะได้ทำแบบนั้น

 

            ซึ่งถ้านี่เป็นโอกาสสุดท้ายอย่างที่ว่าจริงๆ...

 

            ฉันก็ขอให้เวลาช่วยยืดออกไปมากกว่านี้ ให้เราได้เก็บเกี่ยวความทรงจำร่วมกัน

 

            จับมือฉันไว้นะ อย่าปล่อยนะยูตะ

 

กึก !

 

            “คิดว่าเราปล่อยให้สองคนนั้นเล่นด้วยกันนานไปไหม ?

 

            “…”

 

            “ฉันไม่ได้มีความอดทนสูงขนาดนั้นหรอกนะอายาโตะว่าเสียงขุ่นหลังจากที่รู้ว่ายูสึหนีออกมากับผู้ชายคนนึงที่ไม่รู้ว่าเป็นใคร เล่นเอาทั้งเขา ชู เรย์จิ และสุบารุต่างก็แปลกใจเพราะอีกฝ่ายไม่ใช่คนที่จะไปไหนกับใครก็ได้ ทว่าพอเห็นว่าใครคือคนที่ชักนำเธอออกมา พวกเขาก็เข้าใจ

 

            คนคนนี้ที่ยูสึเฝ้ารอตลอดมา...

 

            เราทำอะไรไม่ได้นิครับ นอกจากรอเวลา

 

            “เวลาอะไร ?

 

            “เวลาที่พวกเราได้อยู่ด้วยกันเรย์จิพูดพร้อมไล่สายตาไปมองที่คู่หนุ่มสาว ซึ่งกำลังหัวเราะให้กันอย่างมีความสุข อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าทั้งคู่เหมาะกันดีจนน่าใจหาย แม้พวกเขาทั้งหมดจะเป็นว่าที่คู่หมั้น แต่ก็ยังไม่เคยมีใครได้ย่างกายเข้าไปในกำแพงที่ยูสึสร้างเอาไว้เลยสักครั้ง

 

            ถึงจะเปิดใจให้กันบ้าง มันก็ไม่เท่ากับที่ยูตะได้รับไปหรอก

 

            ไม่เอา ไม่น่ารักเลย

 

            “ฉันว่าน่ารักดีออก เหมาะกันยูสึด้วย

 

            “ไม่เอายูตะ มันตลก !”

 

            “ฉันจะเอานิ ฮ่าๆ !” เสียงหัวเราะของทั้งคู่ทำให้บรรยากาศบนดาดฟ้าเริ่มมาคุ  ทั้งสี่เริ่มไม่พอใจที่ยูตะได้ความรักจากยูสึไป ทั้งๆที่ของพวกนั้นมันควรจะเป็นสิ่งที่พวกเขาควรได้ และไม่ใช่ว่ายูตะไม่รู้ว่าพวกเขาคอยเฝ้ามองอยู่ เขารู้ทุกอย่างเพียงแค่ไม่พูดออกมา เพราะคงอยากจะใช้เวลากับยูสึให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้

 

            ก่อนหมดคืนนี้ ก่อนเวลาตีบอกเที่ยงคืน ก่อนที่ร่างของเขาจะหายไป

 

            ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม เขาอยากจะเก็บเกี่ยวทุกอย่างที่มีร่วมกับยูสึเอาไว้เพื่อเป็นเครื่องเตือนใจว่าครั้งหนึ่งเขาได้เคยให้ความรักมากมายกับผู้หญิงที่สำคัญกับเขามากที่สุดในโลก

 

            และพวกซาคามากิก็เป็นได้แค่ธาตุอากาศที่ได้แต่มองในมุมสูงเท่านั้น

 

            เขาไม่มีสิทธิ์ที่จะ...!

 

            “พอที ฉันไม่ทนแล้ว !”

 

            “อายาโตะ เดี๋ยว...!” ยังไม่ทันที่พี่น้องจะได้ห้ามปราม ร่างสูงก็พุ่งตัวไปขัดขวางเหตุการณ์สำคัญของพวกเขาทั้งคู่ เพราะไม่อาจจะทนเห็นยูสึให้ความสำคัญกับคนอื่นได้ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือขาวในตอนที่ยูตะทำท่าเหมือนจะจูบยูสึให้กลายเป็นของเขาตรงนั้น เล่นเอาเจ้าตัวถึงกับตกใจหันขวับมามองอย่างรวดเร็ว

 

            อายาโตะ ?

 

            “แปลกใจอะไร คิดนอกใจอย่ามาทำเป็นใสนะ !”

 

            “หา ?ยูสึถึงกับขมวดคิ้วมุ่ย งุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่อายาโตะไม่ได้อธิบาย เขาแค่ดึงอีกฝ่ายมาไว้ด้านหลังพร้อมกับหันไปเผชิญหน้ายูตะที่มองเขาอยู่เช่นกัน

 

            นัยน์ตาสีเดียวกับยูสึนั้นช่างเรียบนิ่งดั่งรัตติกาลที่ไม่ไหวเอน

 

            ฉันปล่อยนายเล่นเกมมานานแล้ว ถึงเวลาที่นายต้องไป

 

กึก !

 

            “เลิกวุ่นวาย กลับหลุมของตัวเองไปได้แล้วไอ้ผีดิบ ! ไม่มีที่ให้คนที่ตายไปแล้วอย่างแก !” น้ำเสียงไม่พอใจแสดงอารมณ์ ณ ตอนนี้ของอายาโตะได้เป็นอย่างดี หนำซ้ำเขายังตวัดสายตาที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดไปมองอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัวอะไร ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เรย์จิขอเอาไว้ แต่เขาก็ทำให้ไม่ได้

 

            ใครจะปล่อยให้คนที่ชอบอยู่กับคนอื่นกัน ถึงจะรู้ว่ายูตะมีเวลาแค่ถึงเที่ยงคืนก็ตาม

 

            แต่มันก็ห้ามตัวเองไม่ไหวจริงๆ !

 

            “ผมรู้ว่านายหึง แต่ผมขอเวลาแค่ถึงเที่ยงคืนไม่ได้เหรอ ?

 

            “อะ...

 

            “นี่เป็นเวลาห้านาทีสุดท้ายของผม ขอให้ผมใช้มันกับคนที่ผมรักได้ไหม ?ยูตะพูดเสียงนุ่มไม่มีการข่มขู่หรือบังคับ กลับกันมันเต็มไปด้วยการขอร้องที่เหมือนกับคุกเข่า เล่นเอาอายาโตะชะงักกึกไม่รู้ว่าตัวเองควรจะพูดอะไร ผมไม่อยากเสียเวลาที่ได้ตื่นขึ้นมาไป ขอให้ผมเถอะนะ ห้านาทีสุดท้ายนี่

 

            “…”

 

            “ผมอยากใช้มันให้คุ้มราวกับใบ้กิน อายาโตะนิ่งงันไปกับคำขอร้องของยูตะ ทั้งน้ำเสียงและสายตา ทุกอย่างล้วนแสดงความอ่อนล้าเพราะเวลาแห่งชีวิตใกล้หมดลง และเพราะแบบนั้นยูสึที่ยืนเงียบไปนานก็เริ่มเข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้น เธอดึงมือของอายาโตะออกพร้อมกับเดินเข้าไปหายูตะ

 

            ช่วงเวลาสุดท้ายที่จะได้เจอคนรัก ขอฝากดาวเก็บความทรงจำนี่ที

 

            ยูตะ...ฉันน่ะ จะไม่มีโอกาสได้เจอยูตะอีกแล้วใช่ไหม ?

 

            “...ก็คงจะใช่

 

            “ฉันห้ามนายไม่ให้หายไปไม่ได้ใช่ไหม ?

 

            “...

 

            “ฉันต้องเสียนายไปอีกครั้งใช่ไหม ยูตะ ?ยูสึถามเสียงสั่นพลางเลื่อนมือไปจับมือขาวที่เตรียมรอเอาไว้ ความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านไม่อาจปกคลุมหัวใจที่ใกล้กัน ไม่มีถ้อยคำใดออกมาจากปากของยูตะ เขาเพียงแค่ส่งรอยยิ้มแสนหวานมาให้เท่านั้น ริมฝีปากเย็นจัดประทับลงบนหน้าผาก

 

            ฝากจูบสุดท้ายเอาไว้

 

            ต่อให้ต้องตายอีกกี่ครั้ง ฉันก็ไม่เสียใจที่ได้รักเธอเลยยูสึ

 

            “ยูตะ...

 

            “เธอเป็นมากกว่ารัก เป็นมากกว่าชีวิตของฉัน เพราะงั้นต่อให้ต้องเสียใจแค่ไหน ก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปนะ ไม่ใช่เพราะแค่ทำตามคำขอของฉัน แต่เพราะยังมีคนเห็นความสำคัญของเธออยู่ร่างสูงพูดพร้อมรั้งร่างของยูสึไปกอด ทิ้งร่อยรองอ้อมกอดเอาไว้ให้อีกฝ่ายได้จดจำ พวกเขาจะดูแลเธอแทนฉัน เธอต้องเปิดใจให้พวกเขานะ ดูแลพวกเขาแทนตัวฉันที่หายไป

 

            “มันทำแทนกันได้ที่ไหน นายกับพวกเขาต่างกันเกินไป

 

            “แต่ไม่สายที่จะเปิดใจรับกันและกันใช่ไหม ?ยูตะถามด้วยรอยยิ้มผละออกมาเกลี่ยแก้มขาว ตอนนี้เหลือเวลาเพียงแค่สิบวินาทีเท่านั้น และแทนที่จะปล่อยให้ตัวเองได้พูดอะไรมากมาย เขาแค่หันไปยิ้มให้อายาโตะแล้วบอกกับเขา ฝากดูแลยูสึด้วยนะ เธอต้องการพวกคุณมากกที่คิดเอาไว้

 

            “ยูตะ…”

 

            “มีชีวิตอยู่ต่อไป เพื่อดูแลหัวใจตัวเองนะ ยูสึราวกับเวทย์มนต์หมดเวลา ร่างของยูตะค่อยๆเลือนรางหายไปกับสายลมที่มีกลีบซากุระลอยวนอยู่ในนั้น มันพัดพาร่างของเขาให้ลอยขึ้นไปบนฟ้าทิ้งให้ยูสึอยู่กับถ้อยคำและสัมผัสของเขาที่ยังคงไม่เสื่อมคลายไปไหน

 

            น่าแปลกใจที่ยูสึไม่ได้รู้สึกเศร้าที่เสียยูตะไป อาจเป็นเพราะเธอรู้อยู่แล้วว่ายังไงก็คงอยู่กับอีกฝ่ายตลอดไปไม่ได้ นัยน์ตาสีหม่นก้มลงมองกลีบดอกซากุระที่ร่วงลงบนฝ่ามือ ไม่มีน้ำตาให้รื้อฟื้นขึ้นมา มีเพียงแค่รอยยิ้มที่ปรากฏอยู่บนใบหน้า

 

            ได้มาแล้ว ความทรงจำในวันวาเลนไทน์ร่วมกับยูตะ...

 

            จะยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อีกนานไหม รักมันมากหรือไงถึงได้อ้อร้อซะเหลือเกิน !” พลันยูสึก็ต้องกลอกตาส่ายหน้าให้กับอีกคนที่ยังคงแสดงความไม่สบอารมณ์ออกมาเต็มใบหน้า ส่งผลให้ยูสึหันไปยิ้มให้กับอายาโตะที่กอดอกยืนมองอยู่ ไม่ต้องมายิ้มให้ฉัน ฉันไม่อยากได้

 

            “อย่าหึงกันสิอายาโตะ นายไม่ควรหึงฉันเรื่องนี้เลยนะ

 

            “อ้อเหรอ เพิ่งรู้ว่าควรยิ้มรับตอนเห็นว่าที่คู่หมั้นไปกับผู้ชายอื่น

 

            “อะ...

 

            “นี่ต้องไปตัดริบบิ้นเปิดงานฉลองเลยไหม จะได้ยิ่งใหญ่สมฐานะ !” ถ้อยคำประชดประชันทำให้ฉันยูสึชะงักก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมาอย่างหนัก ถึงขั้นกุมท้องเพราะทนไม่ไหว เล่นเอาอายาโตะถึงกับตวัดสายตามามองอย่างไม่เข้าใจ หัวเราะอะไร มีอะไรน่าขำนักเหรอ !?”

 

            “ฮ่าๆ อย่าหัวร้อนสิ เรื่องแค่นี้เอง

 

            “ก็เธอ...!”

 

            “นายนี่นะ ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย

 

            “อะไร ?”

 

            “ไม่รู้เลยเหรอว่าตัวเองทำตัวน่ารักแค่ไหน ?

 

            “หา ?

 

            “สงสัยคงต้องแกล้งให้หึงบ่อยๆซะแล้ว เพราะเวลาเห็นคนขี้ซึนหึงเนี่ย..มันมีความสุขมากเลยล่ะยูสึป้องปากหัวเราะระคนยิ้มขำที่เห็นใบหน้างุนงงของอายาโตะ ถึงกระนั้นเธอก็ไม่ได้อธิบายอะไรเพียงแค่เดินเข้าไปหาเขาเท่านั้น ปลายนิ้วเย็นสัมผัสเข้าที่แก้มบางก่อนที่ริมฝีปากหวานจะประทับลงไป

 

            ความนุ่มละมุนที่ฝากฝังไว้ทำให้อายาโตะเบิกตากว้าง

 

            ขอบคุณที่แสดงความรักต่อหน้าฉันนะ

 

            “อะ...

 

            สุขสันต์วันวาเลนไทน์อายาโตะ หวังว่าหลังจากนี้ระหว่างเราจะเป็นความรักที่ดีนะJ

 

            ก็เพราะยูตะบอกให้เปิดใจ เธอก็เปิดใจแล้วยังไงล่ะ เปิดให้กับคนที่กล้าเข้ามาแสดงความบ้าต่อหน้าเธอนั่นเอง...

 

            สุขสันต์วาเลนไทน์ จงหลงรักราตรีสีทมิฬJ

 

LOADING 100 PER

 

###คุยกันตามประสาคนอ่านคนเขียน

ขออภัยที่ปล่อยให้รอนานน้า ช่วงนี้ยุ่งมากจริงๆค่ะ วุ่นวายสุดไปเลย

มีทั้งสอบ มีทั้งกิจกรรมเลยปั่นงานไม่ทัน แต่มาช้าดีกว่าไม่มาเนอะ

ยังไงก็ขอฝากติดตามด้วยนะคะ เรื่องหลักเตรียมลงให้อ่านต่อแล้วจ้า

ใครอยากอ่านเม้นรายงานตัวไว้แล้วเราจะล่องลอยไปไม่นานเกินรอ

อย่าลืมเม้น เม้น เม้น !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

1 คน 1 เม้น = 1,000,000กำลังใจเลยน้า เพราะงั้นมาผลักดันอิเอลหน่อยเร็ววว

เจิมรอซากุระวาเลนไทน์ ! ตอนพิเศษฟินกระจายเลย !

รอเยอะอัพไวนาจา มีคนรีเควสมานะคะ เราจะมาลั้ลล้าๆกันบ้าง

ตอนพิเศษนี่ไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อหาหลักแต่อย่างใด มีคนขอมาเอลก็จัดให้เพราะแฟนเพจครบพันคนแล้วจ้า

ฝากติดตามด้วยน้า

ใครอยากอ่านเม้นรายงานตัวไว้แล้วเราจะล่องลอยไปไม่นานเกินรอ

อย่าลืมเม้น เม้น เม้น !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

1 คน 1 เม้น = 1,000,000กำลังใจเลยน้า เพราะงั้นมาผลักดันอิเอลหน่อยเร็ววว

 

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

653 ความคิดเห็น

  1. #644 elpanpon (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 22:45
    ยูตะแบบ แงงงง ชอบความแบบก่อนอยู่คุกวาเลนไทน์ทุกปีก็อยู่กับยูตะ พอได้ออกจากคุกวาเลนไทน์ปีนั้นก็ยังอยู่กับยูตะ แต่ก็นะ ปีถัดๆไปคงไม่อยู่ด้วยกันแล้ว ยูตะแบบมาแรงมากแค่ตอนเดียวก็กินขาดมาก
    #644
    0
  2. #391 kanashima (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 22:40
    ยูตะะะะ สงสารง่าาา อยากให้มียูตะอยู่ด้วยจัง อ่านแล้วน้ำตาไหลเลย
    #391
    1
    • #391-1 nicharee-33(จากตอนที่ 28)
      26 พฤศจิกายน 2559 / 22:52
      เศร้า แงงงง
      #391-1
  3. #390 icezy9 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 17:05
    น่าร้ากกก แต่เหมือนมียุยเป็นตัวประกอบเลย TT
    #390
    2
    • #390-1 nicharee-33(จากตอนที่ 28)
      26 พฤศจิกายน 2559 / 18:28
      ใช่ค่ะ ขึ้นชื่อว่าแฟนฟิคไรท์มีสิทธิ์กำหนดใครอยู่บทไหนก็ได้
      ไม่จำเป็นว่านางเอกในเมะต้องเป็นนางเอกในฟิคนิค่ะ :)
      #390-1
    • #390-2 icezy9(จากตอนที่ 28)
      27 พฤศจิกายน 2559 / 19:39
      อ่ะค่าา ขอโทษนะคะ แกะๆ
      #390-2
  4. #389 100011525075436 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 15:21
    อือหือมีความฟิน
    #389
    1
    • #389-1 nicharee-33(จากตอนที่ 28)
      26 พฤศจิกายน 2559 / 18:27
      เนอะะะะะะะ
      #389-1
  5. #388 ying21346 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 22:54
    เปลี่ยนใจล่ะ สวดคาถาเรียก He ขึ้นมาจากหลุมดีกว่า -.,-
    #388
    1
    • #388-1 nicharee-33(จากตอนที่ 28)
      26 พฤศจิกายน 2559 / 07:34
      แหนะ คนเรา55555
      #388-1
  6. #387 Yoosang (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 21:36
    กรี๊ดดดดดด อายาโตะโว้ยยยยย อ้ากกกกกก เยสสสสสสสส

    พอๆ ใจเย็นๆนะ//บอกตัวเอง
    #387
    1
    • #387-1 nicharee-33(จากตอนที่ 28)
      26 พฤศจิกายน 2559 / 07:34
      ใจเย็นๆ555
      #387-1
  7. #384 ployzaza4477 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 23:47
    อร๊ายยยย มีความชอบค่ะ แต่งได้ถูกใจมากเลย บอกเลย ยูตะ นางไม่ได้มาเล่นๆนะคะ 55555
    #384
    1
    • #384-1 nicharee-33(จากตอนที่ 28)
      20 พฤศจิกายน 2559 / 08:17
      ฝากติดตามด้วยน้าา
      #384-1
  8. #383 ying21346 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 21:40
    ไอหย๋า ! ใครไปปลุก He ขึ้นมาจากหลุมเนี่ย ?! กลับๆ รีบกลับหลุมตัวเองเลย !!
    #383
    1
    • #383-1 nicharee-33(จากตอนที่ 28)
      20 พฤศจิกายน 2559 / 08:14
      อย่าเพิ่งกลับสิ ยังไม่ได้เล่นเกมเลย5555
      #383-1
  9. #382 nanamisora (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 / 18:52
    รอนะค่ะ
    #382
    1
    • #382-1 nicharee-33(จากตอนที่ 28)
      18 พฤศจิกายน 2559 / 18:50
      กำลังปั่นน้า
      #382-1
  10. #381 ___ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 / 18:33
    มาไวๆนะคะ
    #381
    1
    • #381-1 nicharee-33(จากตอนที่ 28)
      18 พฤศจิกายน 2559 / 18:50
      กำลังปั่นน้า
      #381-1
  11. #380 khawhom26 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 19:38
    รอๆๆวนไปค่ะ
    #380
    1
    • #380-1 nicharee-33(จากตอนที่ 28)
      16 พฤศจิกายน 2559 / 19:43
      รอวนไปค่ะ5555
      #380-1
  12. #379 Kurone_Kuro (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 16:19
    มาไวๆ(หมูสับ?)นะคะ><
    #379
    1
    • #379-1 nicharee-33(จากตอนที่ 28)
      16 พฤศจิกายน 2559 / 16:40
      รับทราบจ้า5555
      #379-1
  13. #378 Thip-Thip- (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 09:20
    มาต่อเร็วๆน้าาาาาา. รออยุ ติดตามมานานล้ะ สนุกมาก
    #378
    2
    • #378-1 nicharee-33(จากตอนที่ 28)
      16 พฤศจิกายน 2559 / 16:40
      จะรีบมาอัพน้า
      #378-1
    • #378-2 nicharee-33(จากตอนที่ 28)
      16 พฤศจิกายน 2559 / 16:40
      จะรีบมาอัพน้า
      #378-2
  14. #377 Alice_magatroy (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 20:09
    รอค่าาา
    #377
    1
    • #377-1 nicharee-33(จากตอนที่ 28)
      15 พฤศจิกายน 2559 / 20:28
      ฝากติดตามด้วยน้า
      #377-1