[Fic Diabolik lovers] Bloody Sakura ซากุระสีเลือด [END]

ตอนที่ 23 : กลิ่นเลือดครั้งที่ 21 : ซากุระกดดัน [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 894
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    20 ต.ค. 59

สายลมผู้งดงาม...

จงกดดันด้วยพลังที่อ่อนแอ...

 

            คำพูดของฉันแลดูไร้ผลกับเรย์จิ เขาให้สุบารุมาอยู่เป็นเพื่อนฉัน ส่วนตัวเองก็เริ่มปรุงยาที่มันจะรักษาฉันได้ ทว่ายิ่งเขาค้นหามากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งขมวดคิ้วหนักมากเท่านั้น หนังสือมากมายที่โยนไว้กับพื้นเพราะเรย์จิหาการรักษาสิ่งที่ฉันเป็นไม่เจอ

 

            มันไม่มีหรอกวิธีรักษา อย่าลืมสิว่าพวกเลือดพิเศษอย่างฉันมันใช้ยาปกติทั่วไปไม่ได้

 

            มันไม่แปลกที่จะไม่มีใครจารึกเอาไว้ พวกเลือดพิเศษไม่ได้เกิดขึ้นมาบ่อยนักหรอก

 

            อย่าพยายามเลยเรย์จิซัง

 

            “…”

 

            “คุณช่วยไม่ได้หรอกฉันบอกเสียงแผ่ว พลังของฉันมันกำลังแปรผันต่อสู้กับบางสิ่งที่มองไม่เห็น พลังรบกวนของคาริสต้า มันหนักหนายิ่งกว่าอะไร ราวกับว่าฉันไปทำอะไรให้เธอแค้นไว้ เธอเลยรังควานฉันไม่หยุด พอที...!”

 

            “ใจเย็นยูสึ ตั้งสติหน่อย

 

            “บอกให้เธอหยุด

 

            “ใคร ?”

 

            “แม่...แม่ของนายสุบารุขมวดคิ้วมุ่ย เขาดูทำอะไรไม่ถูกกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น การที่พลังของคาริสต้ารบกวนฉัน มันทำให้ฉันรักษาตัวเองได้ยาก เรย์จิเลยทำได้แค่ปรุงยาที่ช่วยรักษาอาการบอบช้ำภายในให้เท่านั้น แต่ก็ยังไม่ละความพยายามจะรักษารอยแตกร้าวที่ขาของฉัน

 

            ทุกคนที่สายตาทั้งสองคู่ไล่มองฉัน มันทำให้ฉันรู้สึกแปลกประหลาด

 

            อึก...!” ฉันหอบหายใจหนัก จิกโซฟาไว้แน่น กระสับกระส่ายอย่างที่ไม่เคยเป็น พอตัวเองอ่อนแอแบบนี้ก็ดูเหมือนอะไรๆที่ฉันมองไม่เห็น จะถาโถมและจู่โจมเข้าใส่ได้ง่ายมาก ดวงตาของฉันพร่าเลือน แทบจะไม่เหลือสติให้ครองตนอีกแล้ว

 

            คุณน่าจะช่วยเธอพูดหน่อย

 

            “ฉันเหรอ ?สุบารุหันไปถามเรย์จิด้วยเสียงแปลกใจ ทำไมล่ะ ?

 

            “มันจะดีกว่าถ้าจะทำให้เธอมีสติเอาไว้

 

            “…”

 

            “ยังไงก็อย่าให้เธอหลับไปเด็ดขาด ช่วยยื้อจนกว่ายาจะเสร็จภาพของฉันมันเลือนรางจนมองไม่เห็นว่าสุบารุตอบรับอะไรเรย์จิ รู้แค่ว่ามือเย็นเยียบของเขาเคลื่อนมาจับมือของฉันเอาไว้ มันทำให้ฉันพยายามฟื้นร่างกายปรับภาพตรงหน้าให้ชัดที่สุด

 

            เธอไหวไหม ?

 

            “มะ...ไม่แน่ใจ

 

            “ทำไมขาเธอถึงเป็นแบบนี้

 

            “…”

 

            “มันเหมือนกับ...

 

            “ตุ๊กตาที่ทำจากเซรามิก...ใช่ไหม ?ฉันว่าอย่างรู้ทันเหม่อมองเข้าไปในดวงตาสีทับทิมของเขา ก่อนจะหลุบตาต่ำลง ตอนนี้ฉันไม่เหลือสติให้ครองตนมาก ตัวตนที่แข็งกร้าวของฉันมันไม่ได้ฉาบหน้าอีกต่อไปแล้ว เลือดพิเศษอย่างฉันมีข้อจำกัดมากมายในการใช้พลัง ถ้าหากใช้มากเกินไปร่างกายจะบอบช้ำเหมือนกับแก้วที่เกิดรอยร้าวพร้อมแตกออก

 

            “…”

 

            “ถ้าฉันได้พัก ได้รับพลังในการรักษา ฉันจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม เป็นปกติอย่างที่ควรเป็นเสียงของฉันแผ่วลงเผลอกระชับมือของเขาเพื่อยืนยันว่าเขายังอยู่ตรงนี้ แต่ถ้ามันร้าวกว่าที่ควรจะเป็น มันจะแตกออก กลายเป็นเถ้าธุลี

 

            “บ้าน่า...

 

            “แม่ของฉันเคยท่องกลอนให้ฉันฟัง ฉันจำไม่ได้ว่ามันท่องว่าอะไร แต่จำท่อนสุดท้ายได้

 

            “…”

 

        “เมื่อดวงแก้วกระทบฝั่ง ร่างกายจะร้าวรานดั่งผลึกใส หัวใจจะบอบช้ำเหนือสิ่งอื่นใด ร่างเจ้าจะสลายกลายเป็นเถ้าธุลี…”

 

            ท่อนสุดท้ายนี้มันฝังอยู่ในหัว ลบไม่เคยออกเลยล่ะ...

 

            หลังจากตอนนั้นเราก็เงียบกันไปสักพักเหมือนสุบารุไม่รู้ว่าจะชวนฉันพูดอะไรต่อ ปกติเขาก็ไม่ชวนใครคุยอยู่แล้ว ทุกคนที่นี่อยู่แบบตัวใครตัวมัน ไม่สนใจกันแม้แต่น้อย เรียกได้ว่าเหมือนเอาคนแปลกหน้ามาอยู่ร่วมกันมากกว่า ถึงกระนั้นฉันก็มองเห็นสายใยบางๆของพวกเขา

 

            ทว่าด้วยความที่ร่างกายของฉันไม่ไหว สติของฉันก็เริ่มจะบั่นทอนจิตใจ ภาพของคาริสต้าพุ่งเข้ามาฝังรากในหัวของฉัน

 

            พลังของเธอทำให้ฉันจะคลั่งอยู่แล้ว !

 

เพล้ง !

 

            “ยูสึ ! ทำใจดีไว้ๆ !”

 

            “ปล่อย ! อย่ามาจับฉัน ! เอาเธอออกไป ! เอาเธอออกไป !!!” ฉันอาละวาดทึ้งผมตัวเองไปมาราวกับขาดสติ สุบารุพยายามมาจับมือฉันเอาไว้ แต่ฉันก็ดิ้นจนทำให้แจกันมันตกลงมาแตก ยารักษาอาการบอบช้ำด้านในที่เรย์จิให้กิน ฉันก็บ้วนออกทิ้งหมด ร่างกายมันต่อต้านไม่รับยาอะไรทั้งนั้น

 

            ซ้ำร้ายกว่านั้นพลังของคาริสต้าทำให้ฉันได้ยินเสียงข้างในแตกร้าวเต็มไปหมด

 

            เธอกำลังบดขยี้ร่างกายของฉัน !

 

            “อึก ! อ็อกซ์ !” ฉันสำลักเลือดออกมารุนแรงกว่าสิ่งอื่นใด พยายามใช้พลังขับไล่แต่ก็ยิ่งเหมือนความร้าวรานให้ร่างกายของตัวเอง ปล่อย ! ฮึก !”

 

            “เอาไงดีเรย์จิ ยูสึจะแย่แล้ว !” สุบารุหันไปถามพี่ชายของเขาที่เข้ามาจับฉันไว้ ไม่ให้ฉันทำร้ายร่างกายของตัวเอง ที่ตอนนี้มันร้อนผ่าวและเจ็บปวดไปหมด ถ้าปล่อยไว้แบบนี้แย่แน่

 

            “ฉันหาทางรักษาแล้ว แต่มันไม่มียา

 

            “แล้วเราจะ...!”

 

            “กรี๊ด !!!” ฉันร้องไห้สะอื้นฮักด้วยความเจ็บปวด ยิ่งเวลาที่มือเย็นๆนั้นแตะตัวก็เหมือนยิ่งเพิ่มความปวดร้าวให้กับฉัน ฉันมองขาตัวเองมันกำลังแตกสลาย บางทีอีกไม่นานขาฉันจะหายไปเลยก็ได้ ฉันส่ายหน้าเมื่อความกลัวเข้าจู่โจม เป็นเวลาเดียวกับที่ภาพของคาริสต้าเข้ามาในหัว

 

            เธอบอกกับฉัน เสียงของเธอมันรบกวนฉัน !

 

            น่าขยะแขยง เจ้าเด็กสกปรก

 

          ‘ฉันเจ็บช้ำเหลือเกิน ทรมานเหลือเกิน

 

          เอามาให้ฉัน ! ชีวิตเธอ เอามาให้ฉัน !’

         

            พอที ! บอกให้เธอหยุด ! บอกให้เธอหยุดเดี๋ยวนี้ ! อย่าให้เธอทำแบบนี้กับฉัน กรี๊ดดดด !!!!!”

 

            ยูสึ !” เสียงกรีดร้องของฉันทำให้ทั้งชูและอายาโตะที่เดินอยู่ข้างนอก พุ่งตัวเข้ามาดูอาการฉันที่ตอนนี้ไม่ดีเท่าไหร่ ภาพของคาริสต้าลอยวนอยู่ในหัวพร้อมกับที่พลังของเธอทำร้ายฉันซ้ำๆ ฉันสำลักเลือดออกมา มันหนักหนากว่าอะไรที่ฉันเคยได้รับ

 

            ถ้าปล่อยไว้...ฉันอาจตายได้ !

 

            ไม่ ! ฉันไม่อยากตาย ! ฉันตายไม่ได้นะ !

 

            “เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ?

 

            “ดูเหมือนจะมีใครบางคนกำลังทำร้ายเธออยู่เรย์จิหันไปตอบน้องชายของเขาแล้วสั่งให้ทั้งสองจับฉันไว้ให้แน่นๆ มีบางอย่างรบกวนภายในของเธอ ถ้าปล่อยให้รักษาตัวเองเธออาจไม่รอด

 

            “แล้วนายไม่มียารักษาเลยเหรอ !?”

 

            “ไม่มีเลย ยาตัวไหนก็ใช้ไม่ได้ ซ้ำร้ายเธอยังกินมันไม่ลง

 

            “อึก !” ฉันสะท้านหอบหยัดหลังขึ้นมาเพราะภายในเจ็บปวดเกินจะทนไหว รับรู้ได้ว่าของภายในกำลังเละเทะไม่มีชิ้นดี ตอนนี้ดวงตาของฉันพร่ามัวไปหมด คิดอะไรไม่ออกแม้แต่นิดเดียว ตอนนี้ในใจของฉันกำลังภาวนาขอให้มันจบลง

 

            ต่อให้ต้องร้องไห้ออกมาจนโลกถล่ม ถ้ามันช่วยฉันได้ ฉันก็จะทำ...!

 

            ฉันยอมอ่อนแอเพื่อหลีกพ้นความตาย อันเป็นการพ่ายแพ้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด...

 

            พลันฉันก็นึกถึงหน้าของใครบางคนที่ฉันรักสุดหัวใจ ดวงตาสีอเมทิสสดใสกำลังสะท้อนภาพของฉันออกมา ภาพของเขาที่ฉันจดจำได้ตลอดเวลา ไม่มีครั้งไหนที่ฉันลืมไปเช่นเดียวกับตอนที่เขาจากไป ฉันยังคงจำได้

 

            บางทีนี่อาจเป็นเวลาของฉัน...

 

            เวลาที่ฉันจะได้ไปพบกับเขา

 

            ยู...ยูตะ

 

            “หา ?

 

            “ยูตะ...ฉันเลิกดิ้นรนเพราะมันไม่มีแรงเหลือ ตอนนี้สติของฉันเริ่มพร่าเลือนมองเห็นภาพน้องชายสุดรักที่ครั้งนึงเราเคยเป็นคู่หมั้นกัน เราสองคนรักกันมาก ตั้งสัจสาบานว่าจะไม่มีทางทอดทิ้งกัน ทว่าคนพวกนั้นก็ฆ่าเขา ทำร้ายเขาจนเขาจากโลกนี้ไป

 

            ทำเพื่อสังเวยให้กับความหยิ่งผยองของฉัน สังเวยเขากับยมทูตแห่งความตาย

 

            มือของฉันถูกฝืนให้เอื้อมขึ้นไปราวกับกำลังคว้าใครสักคนที่ไร้ตัวตน รอบข้างฉันกลายเป็นเสียงอื้ออึงไปหมด ฉันไม่ได้ยินอะไรเลยนอกจากเสียงลมหายใจของตัวเอง ฉันมองเห็นภาพของเหล่าซาคามากิที่เหมือนพยายามพูดอะไรกับฉันสักอย่าง แต่ฉันกลับไม่สามารถรับรู้มันได้

 

            ฉันมองภาพนั้นแล้วเหลือบมองเพดาน เห็นภาพของคนที่ฉันรัก

 

            ถึงเวลาของฉันแล้วใช่ไหม...

 

            ยูสึ เธอยังตายไม่ได้นะ

 

          ‘ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป เธอคือความหวังของพวกเรา

 

          ‘อย่าตาย...อย่าตายถ้ายังไม่ได้ใช้ชีวิต

 

          ‘อย่าตายด้วยความอ่อนแอของตัวเอง

 

            คำพูดที่ลอยวนทำให้ฉันเบิกตากว้างนิดหน่อยก่อนจะหรี่ตาลง รู้สึกไม่เข้าใจความหมายที่บางคนกำลังพูด ทั้งๆการที่ฉันตายน่าจะเป็นเรื่องที่ดี มันอาจจะดีกว่าอะไรทั้งหมดบนโลกเลยก็ว่าได้ ทว่าสุดท้ายร่างกายของฉันมันก็แบกรับไม่ไหว

 

            ทุกอย่างกลายเป็นสีดำพร้อมกับที่ฉันพึมพำบางอย่าง

 

            บางอย่างที่แม้แต่ตัวฉันก็ไม่ได้ยิน...

 

            จงกลืนกินชีวิต...ให้เราได้อยู่กับเขา ยูตะของเรา

 

LOADING 100 PER

 

###คุยกันตามประสาคนอ่านคนเขียน

มาอัพให้ครบแล้วนาจา ดูเหมือนว่าตอนนี้นางเอกเราจะทุกข์เต็มๆเลย

ตอนหน้ามาเพิ่มปริศนาให้ดีกว่า มารอดูกันว่าเป็นอะไร

ฝากติดตามด้วยน้า

ใครอยากอ่านเม้นรายงานตัวไว้แล้วเราจะล่องลอยไปไม่นานเกินรอ

อย่าลืมเม้น เม้น เม้น !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

1 คน 1 เม้น = 1,000,000กำลังใจเลยน้า เพราะงั้นมาผลักดันอิเอลหน่อยเร็ววว

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

653 ความคิดเห็น

  1. #640 elpanpon (@elpanpon) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 20:44
    ยูตะ รักไม่เคยเก่าเลย
    #640
    0
  2. #298 Thip2232 (@Thip2232) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 12:28
    ยูสึน่าสงสารอ่ะ
    รออยู่นะคะไรท์
    อัพต่อเร็วๆน้า เปนกำลังใจให้ค่ะ
    #298
    1
  3. #297 ✰--Mr.UL--✰ (@ying21346) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 12:24
    ยะ ยูตะใครกัน ?

    Noooooo !!! อย่าตายนะ ยูสึจัง !
    #297
    1
  4. #296 Nice _ anima (@0964595209) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 19:26
    จะรอน่ะค่ะ
    #296
    1
  5. #295 ✰--Mr.UL--✰ (@ying21346) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 14:05
    ทะ ทำไมคุณแม่ช่างน่ากลัวเช่นนี้ T^T
    #295
    1
  6. #294 sanglert (@sanglert) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 13:34
    รอค่ะรอ
    #294
    1
  7. #293 IRIS (@nanamisora) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 10:28
    รออ่านอยู่นะค่ะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #293
    1
  8. #291 Inkky Inkky (@vilawan1206) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 11:03
    สู้ๆนะค่ะไรต์ อยากอ่านต่อเเล้วน้า เป็นกำลังใจให้ค่าาาาาาาา
    #291
    1
    • #291-1 [12GODs ll POSEIDON]RIVER PIE (@nicharee-33) (จากตอนที่ 23)
      15 ตุลาคม 2559 / 11:26
      ขอบคุณนะคะ ถ้าสภาพจิตใจดีขึ้นแล้วจะกลับมาอัพต่อค่ะ
      #291-1
  9. #284 sanglert (@sanglert) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 19:02
    เจิมรอค้าาาาาาา
    #284
    1
  10. #283 ✰--Mr.UL--✰ (@ying21346) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 18:30
    รอเจิมมมมม 5555
    #283
    1
  11. วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 17:55
    ขอโทษที่หายไปนานนะคะไรท์เอล......ไม่ได้มาเม้นให้เลยTT.....พอดีไม่ค่อยว่างค่ะ....แต่ยังไงตอนนี้ก็ว่างแล้วว....สู้ๆนะคะไรท์เอล....เรายังรออยู่น้าาาท><
    #282
    1