[Fic Diabolik lovers] Bloody Sakura ซากุระสีเลือด [END]

ตอนที่ 21 : กลิ่นเลือดครั้งที่ 19 : ซากุระช่วงชิง [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 920
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    27 ก.ย. 59

สายลมผู้งดงาม...

จงช่วงชิงความเป็นธรรม...

 

หมับ !

 

            “งั้นมาดูกัน

 

            “…!”

 

            “ว่าเธอจะหนีปีศาจอย่างฉันพ้นหรือเปล่า !”ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ตอบคำถากถาง ร่างของฉันก็ถูกฉุดกระชากให้ตกลงไปในอ้อมกอดของเขา ความเหน็บหนาวตีกรอบล้อมรอบตัวฉันเอาไว้ บีบรัดแน่นมากจนฉันขยับตัวไม่ได้ อายาโตะเหยียดยิ้มหยันเมื่อเห็นว่าฉันตกอยู่ใต้อำนาจของเขา

 

            พลันร่างกายก็สะท้านเร่า เมื่อคมเขี้ยวขาวฝังลงมา...!

 

            “อึก !” ฉันนิ่วหน้าเจ็บ รู้สึกราวกับร่างจะแหลกสลาย อายาโตะกดคมเขี้ยวลงมาเม้มปากแน่นดูดกลืนหยาดเลือดของฉันที่อยู่ในร่าง กลิ่นคาวเลือดตลบอบอวลไปหมด ทุกหยาดหยดกำลังไหลลงคอของเขา ฉันสัมผัสได้ถึงความปวดร้าวที่ทำให้ร่างกายชาหนึบไปหมด

 

            หนำซ้ำฉันยังหายใจติดขัดเพราะลมหายใจถูกช่วงชิง...

 

            หยะ...หยุด

 

            “กำลังร้องขอฉันอยู่งั้นเหรอ ?

 

            “!!!!”

 

            “อ่อนแอแล้วสินะ เขาผละออกมาหลังจากดื่มด่ำกับเลือดของฉันไปสักพัก ร่างกายฉันหอบหนักแต่ยังมีแรงตวัดสายตาไปมองเจ้าของเขี้ยวขาวที่ชโลมไปด้วยเลือดของฉัน นัยน์ตาสีสวยทอดมองลงมาอย่างเย้ยหยัน แววตานั่นมันทำให้ฉันเม้มปากเป็นเส้นตรง

 

            ฉันไม่ได้อ่อนแอ

 

            “แต่เมื่อกี้เธอกำลังร้องขอชีวิต

 

            “…”

 

            “เธอบอกให้ฉันหยุด...

 

“…”

 

หยุดความเจ็บปวดของเธอฉันเกลียดภาพของตัวเองที่สะท้อนอยู่ในดวงตาคู่ตรงหน้า เกลียดที่อีกฝ่ายกำลังแสดงการข่มขู่เหยียดฉันให้อยู่ในจุดที่ต่ำกว่า เกลียดการมองว่าฉันคือของเล่นที่จะหยิบเมื่ออยาก จะคลายเมื่อเบื่อ ลมหายใจเย็นจัดรินรดอยู่ที่ลำคอของฉัน เรียวลิ้นชื้นตวัดลิ้มเลือดที่ไหลออกมาเป็นทางยาว

 

ก่อนจะกระซิบราวกับตัวเองคือมัจจุราชแห่งความตาย

 

น่าสมเพช

 

หา ?

 

เธอมันน่าสมเพช ได้ยินไหม ยัยของเล่นJ

 

ว่าไงนะ...!”

 

พลั๊ก !

 

            “อั๊ก !” ร่างของอายาโตะกระแทกเข้ากับต้นไม้จนเขาร้องดังอั๊กก่อนที่จะถูกเหวี่ยงไปชนกับต้นไม้อีกต้นซ้ำไปมาอยู่สองสามครั้งแล้วหยุดลงที่กระแทกพื้นดินจนมันร้าว ฉันเดินเข้าไปหาปรายนัยน์ตาสีแดงฉานมองอีกฝ่ายอย่างเหยียดต่ำเหมือนที่เขามองฉัน

 

            ความโกรธคุกรุ่นยากที่จะดับ สายลมผันแปรโอบกอดร่างของฉันเอาไว้

 

            กลิ่นซากุระโชยออกไป นั่นคือเค้าลางแห่งความตายของผู้ที่กล้าท้าทายอำนาจของซากุระสีเลือด ฉันเดินมาหยุดยืนตอนที่ปลายเท้าอยู่ติดกับมือของเขา อายาโตะชักมือกลับ เขาพยายามจะยันตัวขึ้นมามองฉันที่ตอนนี้ไม่ต่างจากยมทูตที่เห็นเขาเป็นเครื่องสังเวย

           

            “รู้ทั้งรู้ว่าฉันมีพลัง ก็ยังจะท้าทายพลังของฉันไม่เลิก

           

ธะ...เธอ

 

ไม่รู้ว่านายละเมอหรือว่าไม่เคยเข้าใจว่าฉันจะไม่มีวันให้อภัยกับคนที่ว่าฉันอ่อนแอฉันกดเสียงต่ำใช้สายลมดึงดันให้เขาลอยตัวสูงขึ้นเพื่อที่เราจะได้คุยกันได้ ฉันเห็นเลือดที่มุมปากของเขา มันมาพร้อมกับนัยน์ตาที่แสดงถึงการไม่ยอมใคร ฉันเลยเอื้อมมือไปแตะแก้มที่บอบช้ำของเขาเบาๆ คุณพลาดที่มากล่าวหาฉัน และบ้ามากที่ลองของกับคนที่เหนือกว่าตัวเอง

 

เฮอะ คนที่คิดว่าตัวเองเหนือกว่าคือคนที่อ่อนแอ

 

งั้นคุณก็ถือว่าอ่อนแอ เพราะคุณคิดว่าตัวเองเหนือกว่าฉัน

 

อึก !” อายาโตะนิ่วหน้าเจ็บปวดเมื่อฉันเลื่อนมือลงมาบีบเข้าที่คอของเขา ให้เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดแสนน่าอึดอัดที่ไม่สามารถจะทำอะไรได้ ร่างกายของเขาลอยอยู่เหนือพื้น แน่นอนการทำให้เขาล้มลงไปกองกับพื้นเป็นเรื่องง่ายมากสำหรับฉัน

 

แต่ทว่าแค่เห็นเขาทุรนทุราย...

 

ฉันก็มีความสุขจนต้องระบายยิ้มออกมา

 

อย่าคิดว่าฉันไม่กล้าฆ่าคุณอายาโตะ คุณก็รู้ว่าถ้าดีมา ฉันย่อมดีกลับ แต่ถ้าร้ายมา...ฉันจะร้ายกว่าที่คุณคิดเป็นสิบเท่าฉันออกแรงบีบจนร่างสูงพยายามขัดขืนราวกับว่าทนไม่ไหว สุดท้ายฉันก็ปล่อยร่างเขาคงส่งผลให้เขาลงไปนั่งคุกเข่าจับคอของตัวเองที่เป็นรอยแดงยาวรอบคอ ซ้ำร้ายยังสำลักอากาศเพราะรีบสูดอากาศเข้าปอดมากเกินไป

 

ฉันเองก็เป็นคนขี้สงสารเลยย่อตัวลงไปลูบหัวของเขาเป็นการปลอบประโลม

 

นี่แค่เตือนเบาๆนะอายาโตะ หวังว่ามันจะทำให้คุณค้นพบวิธีการที่จะทำให้ตัวเองไม่ต้องมาเจออะไรแบบนี้อีกเป็นครั้งที่สอง

 

คะ...แค่กๆ เธอมัน...แค่กๆบ้า

 

ฉันบ้าได้มากกว่าที่คุณคิดอีก ถ้าคุณยังเล่นไม่เลิก ฉันยิ้มหวานผิดกับสถานการณ์ตอนนี้ก่อนจะค่อยๆยื่นหน้าไปกระซิบด้วยคำพูดที่คมกริบเฉือนใจเขา อย่ามาว่าคนอื่นว่าเป็นของเล่น ถ้าไม่รู้ว่าตนก็เป็นของเล่นเหมือนกัน

 

“…”

 

แต่จริงๆสำหรับฉัน คุณไม่ใช่ของเล่นหรอกนะ

 

“…”

 

      แต่เป็นแค่ตัวหมากที่อยู่ในแผนการของฉันต่างหาก ซึ่งถ้าฉันไม่อยากใช้งาน...แค่เขี่ยทิ้งไปมันง่ายนิดเดียวJ

 

            ฉันทิ้งร่างของอายาโตะไว้ตรงนั้นก่อนจะเดินกลับมาเข้ามาในคฤหาสน์ ดูเหมือนว่าคาร์ลไฮนส์จะไปแล้วเพราะฉันไม่สัมผัสถึงพลังของเขาเลยสักนิด ฉันเดินตรงมาที่ห้องของตัวเองเพื่อพักผ่อน ทว่าก็ดันเจอกับยุยซะก่อน แน่นอนว่าเธอไม่เคยปล่อยให้ฉันไปโดยไม่ได้ถาม

 

            ยูสึจัง ไปไหนมาเหรอ ?

 

            “เดินเล่นน่ะฉันตอบแล้วแสร้งยกยิ้มให้เธอพอใจ มีอะไรหรือเปล่า เธอเหมือนกำลังตามหาใครสักคนอยู่นะ

 

            “ฉันตามหาสุบารุคุงอยู่

 

กึก !

 

            “ยูสึจังเห็นเขาบ้างไหม ?ฉันขมวดคิ้วกับชื่อที่ได้ยินพลางคิดว่าตัวเองได้เจอกับเขาไหม ซึ่งหลังจากที่ทานอาหารร่วมกัน ฉันก็ไม่เจอเขาเลยตั้งแต่ตอนนั้น พอนึกออกก็ส่ายหน้าบอกเป็นเชิงว่าฉันเองก็ไม่เห็นเขาเหมือนกัน งั้นเหรอ ขอบคุณมากนะ ฉันขอตัวก่อน…”

 

            “ให้ฉันช่วยตามหาเขาไหม ?

 

            “เอ๋ ?ยุยทำหน้าตกใจ จะดีเหรอ รบกวนเวลาพักผ่อนของยูสึจังหรือเปล่า ?

 

            “ไม่หรอกฉันส่ายหน้า ยืดเส้นยืดสายบ้างก็ดี ว่าแต่เธอตามหาเขาทำไมล่ะ ถ้าเจอตัวเขาฉันจะได้บอกเขาถูก

 

            “เอ่อ...ไม่มีเหตุผลอะไรสำคัญหรอก

 

            “หืม ?

 

          “ฉันแค่เห็นว่าเขาดูเศร้าๆน่ะ

 

 

            หลังจากพูดคุยกับยุยเสร็จ ฉันก็แยกย้ายมาช่วยตามหาสุบารุอีกทาง แม้ว่าจะไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่ยุยพูดก็ตาม ยุยบอกว่าเห็นสุบารุดูเศร้าๆเลยตามหาเขาเพราะเป็นห่วง ซึ่งในความคิดฉัน ถึงยุยจะเจอตัวสุบารุแล้วเธอจะทำอะไรให้อีกฝ่ายได้ แค่หมอนั่นออกแรงนิดเดียวยุยก็ปลิวแล้ว

 

            อีกอย่างบางทีการตามหาเขาอาจจะไม่ใช่เรื่องที่ดีก็ได้ ก็อีกฝ่ายชอบอยู่คนเดียวแค่ไหน ยุยก็น่าจะรู้ดีที่สุด แต่นั่นยังไม่สะดุดเท่ากับคำพูดของยุย

 

            สุบารุดูเศร้างั้นเหรอ...?

 

            เกิดอะไรขึ้นกับเขา ?

 

            เด็กน้อย...

 

            “อ๊ะ !” ฉันสะดุ้งสุดตัวตอนที่เดินผ่านหน้าห้องที่ได้รับการลงกลอนอย่างแน่นหนา ห้องนี้คือห้องที่ทำให้ฉันแทบบ้าในวันนั้นเพราะเจอกับคลื่นพลังที่ไม่เคยพบที่ไหนมาก่อน ซ้ำร้ายในนั้นก็ดูเหมือนจะมีวิญญาณหลอนของใครบางคนที่ถูกกักขังเอาไว้

 

            ไม่สิ แทนที่จะเรียกว่าถูกกักขังเอาไว้

 

            ต้องพูดว่าไม่ยอมจากไปมากกว่า...

 

            เข้ามาสิ เข้ามาหาฉัน

 

          ‘ขอแค่เลือดเธอเท่านั้น ฉันก็จะกลับมา

 

          ‘กลับมาเล่นสนุกกับเธอไง มาเล่นกับฉันเร็วเข้า

 

            “เสียงนั้นอีกแล้ว...ฉันพึมพำแตะมือลงกับบานประตูที่ปิดสนิท ในตอนนี้พลังในนั้นไม่สามารถทำอะไรฉันได้เพราะพลังของฉันก็อยู่ในเกณฑ์เข้มแข็ง อีกอย่างกลอนมันก็ล็อคไว้อย่างแน่นหนา ถ้าประตูไม่เปิดออกมา ก็ไม่มีทางที่คนในนั้นจะทำลายฉันได้

 

            ทว่าเสียงที่เรียกหาก็ทำให้ฉันแปลกใจ

 

            ความโอหังมลายกลายเป็นเสียงร้องไห้แห่งความโดดเดี่ยวแทน...

 

            ฮึก...ฮือ เอาฉันออกไป ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่

 

          ‘ฉันไม่อยากแตะต้องมัน ฉันรังเกียจ เจ้าเด็กสกปรก

 

          ‘เอามันออกไป เอาออกไป เอาออกไป ฮือ

 

            “ไม่ได้มาจากในห้องนี้นิ...ฉันขมวดคิ้วมุ่ยเมื่อพบว่าเสียงที่ดังออกมาไม่ได้มาจากห้องที่ฉันแนบหูฟังอยู่ หนำซ้ำน้ำเสียงที่ได้ยินก็แตกต่างไปจากเดิม ฉันเลยผละออกพยายามมองหาเสียงที่ได้ยินก่อนที่นัยน์ตาสีหม่นจะเหลือบไปเห็นหอคอย

 

            พลันร่างกายก็ชะงักเมื่อใครบางคนที่หอคอยนั่นก็ทอดสายตาลงมาพอดี

 

            นัยน์ตาสีแบบนี้มันเหมือนกับ...

 

            เด็กสกปรก

 

            “อึก !” ฉันยกมือกุมหัวใจที่เกิดอาการบีบรัดอย่างหนักหน่วง ร้ายแรงกว่านั้นคือมันทำให้ฉันหายใจไม่ออกเล่นเอาถึงกับเซไปชนกำแพงด้านหลัง ร่างของฉันทรุดลงไปกับพื้นกุมอกด้านซ้ายของตัวเองแน่นมาก หอบหายใจอย่างหนักพยายามใช้พลังขับไล่สัมผัสแสนน่ากลัว แต่ก็เหมือนเงื่อนตายที่แก้ไม่ออก

 

          เด็กสกปรก

 

          ‘เจ้าเด็กสกปรก

 

          ‘น่าขยะแขยง

 

            “มันอะไรกัน... ฉันพึมพำใช้แรงทั้งร่างในการประคองตัวเองเอาไว้เล่นเอาถึงกับเหงื่อตกเลยทีเดียว คำพูดด้วยน้ำเสียงน่ารังเกียจลอยวนอยู่ในหัวของฉัน มันมาพร้อมกับคลื่นพลังกดดันที่ไม่แพ้เจ้าของเรือนผมสีม่วงในวันนั้น หากแต่นี่มันไม่ได้มาจากเธอคนนั้น มันมาจาก...

 

            คนบนหอคอย...!

 

            ฉันตวัดสายตาไปมองที่หอคอยอีกครั้ง ยังคงเจอเจ้าของนัยน์ตาสีทับทิมที่จ้องมองมาที่ฉันอยู่ ใบหน้าแสนเศร้าทำให้ฉันเม้มปากแน่น ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกัน ทำไมเธอถึงได้ดูเศร้าขนาดนั้น พลันความทรงจำครั้งเก่าก็คืนเข้ามา

 

            ทำให้ฉันเบิกตากว้างเมื่อพบว่าเธอคือคนเดียวกับ...

 

      คาริสต้า...แม่ของสุบารุ

 

            พลังที่อยู่ในใจของเธอ มันน่ากลัวกว่าคนที่แสดงพลังออกมาตรงๆเสียอีก

 

LOADING 100 PER

 

###คุยกันตามประสาคนอ่านคนเขียน

มาอัพครบแล้วน้า อาจจะอัพช้าหน่อยติดสอบค่า

แต่เสาร์หน้าก็ปิดเทอมแล้ววว รออัพถี่ๆได้เลย ตอนนี้แสดงให้เห็นว่ายูสึเราก็กล้าไม่เบา

ถึงขั้นฆ่าพระเอกได้ก็น่ากลัวพอๆกัน555555 ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยน้า

มันจะเริ่มเข้มข้นขึ้นตั้งแต่ตอนนี้แหละค่ะ ! ปล.ก่อนหน้านี้พิมพ์ผิดว่า 30 เปอร์แต่จริงๆคือ 50 เปอร์นะคะ

มันชินเพราะทุกเรื่องแบ่งสามพาร์ท แต่เรื่องนี้แบ่งแค่สองพาร์ท แงงง

ใครอยากอ่านเม้นรายงานตัวไว้แล้วเราจะล่องลอยไปไม่นานเกินรอ

อย่าลืมเม้น เม้น เม้น !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

1 คน 1 เม้น = 1,000,000กำลังใจเลยน้า เพราะงั้นมาผลักดันอิเอลหน่อยเร็ววว

 

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

653 ความคิดเห็น

  1. #276 nongmuiza (@nongmuyza) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 20:10
    พออ่านตอนนี้แล้วรู้สึกว่าเราเริ่มจะกลัวยูสึแล้วล่ะ
    #276
    1
    • #276-1 [12GODs ll POSEIDON]RIVER PIE (@nicharee-33) (จากตอนที่ 21)
      28 กันยายน 2559 / 07:22
      เธอยังมีความน่ากลัวกว่านี้อีกค่าา
      #276-1
  2. #275 IRIS (@nanamisora) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 03:00
    มาอัพต่ออีกนะค่ะ
    #275
    1
  3. วันที่ 18 กันยายน 2559 / 14:21
    น้องสาว:เค้าปล่าวทิ้งน้าาาาาถึงจะเพิ่งโผล่หน้าแต่อย่าหายไปนานน้าา
    พี่ชาย:แหมที่งี้ล่ะไวเชียวนะยัยแสบ
    ไอริ(เพื่อนพี่ชาย):แล้วแกจะไปยุ่งอะไรกับน้องมากล่ะปล่อยๆบ้างเถอะเด็กก็เงี้ยแหละ
    น้องสาว:พี่ไอริมาเป็นพี่ชายหนูเถอะ~
    (ขำๆนะไม่เครียดๆ)
    #274
    1
  4. #273 sanglert (@sanglert) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 08:33
    เจิมค้าาาาาา
    #273
    1
  5. #272 Guniko Sanaki (@Sukino_Secret) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 05:36
    ร๊อออออแ
    #272
    1
  6. #270 sunisasrisupan (@sunisasrisupan) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 21:02
    รองับบบบ
    #270
    1
  7. #269 | Mr.UL ❥ R. (@ying21346) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 17:30
    รอจ้าาาาา
    #269
    1