[Fic Diabolik lovers] Bloody Sakura ซากุระสีเลือด [END]

ตอนที่ 15 : กลิ่นเลือดครั้งที่ 13 : ซากุระหาเหยื่อ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,204
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    26 มิ.ย. 59

สายลมผู้งดงาม...

จงแสดงมองหาเหยื่อตัวน้อยแสนรัก...

 

หลายวันต่อมา

 

ณ ห้องโถง

 

กึก !

 

            “น่าเบื่อจัง ฉันพึมพำพลางเหลือบมองดวงจันทร์ที่สาดแสงส่องลงมาทางฉันที่นอนอยู่ตรงโซฟาตัวยาวติดกับหน้าต่างบานใหญ่ วันนี้ฉันไม่อยากไปเรียนเลยอ้างกับเรย์จิว่าตัวเองรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เรย์จิก็ไม่ได้ว่าอะไร บอกตามตรงเขาดูไม่ได้สนใจด้วยซ้ำ ซึ่งมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

 

            ก่อนจะออกไปเขาเพียงแค่บอกกับฉันว่า...

 

          อย่าทำอะไรเสียหายแล้วกันนะครับ

 

            ฉันดูเหมือนพวกชอบทำข้าวของพังพินาศหรือไงถึงได้พูดกับฉันแบบนั้น แต่มันก็มีผลกระทบอะไรกับฉันเพราะถ้าเกิดว่าข้าวของพัง...

 

            มันก็จะกลายเป็นแค่เรื่องโกหกยังไงล่ะJ

ฟึ่บ !

 

            “มานี่ฉันยกมือขึ้นกวักนิ้วเรียกเจ้าผีเสื้อตัวน้อยที่บินผ่านหน้าฉันไป ปีกสวยๆของมันกระพือถี่ๆก่อนจะหยุดลงเมื่อมาเกาะบนเรียวนิ้วของฉัน นัยน์ตาสีหม่นไล่มองมันก่อนจะถอนหายใจออกมา บางทีการที่ไม่ออกไปไหนมันคงไม่ใช่ความคิดที่ดีเท่าไหร่

 

            แต่ฉันก็ไม่อยากไปโรงเรียนนั้นอีก...มีแต่พวกน่ารำคาญ

 

            หลังจากตอนนั้นฉันก็ถูกจับตามองโดยพวกมุคามิ ข่าวลือเกี่ยวกับฉันเรื่องที่มีพลังเวทย์มนต์เหมือนแม่มดก็กระจายออกไปเช่นกันทำให้ฉันตกเป็นเป้าสายตาทุกครั้งที่ขยับตัว พวกเขาเหล่านักเรียนจะชอบสร้างเรื่องปวดหัวให้กับฉันโดยการท้าทายอำนาจ

 

            ช่วงแรกๆ การได้กลั่นแกล้งพวกเขาถือว่าเป็นเรื่องสนุก

 

            แต่นานวันเขามันก็กลายเป็นแค่ขยะที่เก็บเอามาทิ้งใหม่เท่านั้น

 

            พวกเขามันน่ารำคาญ การเสียพลังไปกับคนพรรค์นั้นไม่ได้ทำให้พลังของฉันพัฒนาขึ้นเลย มีแต่จะทำให้เปลืองและลดลงโดยใช่เหตุ เพราะงั้นเวลาที่เจอคนมาลองอำนาจ ฉันก็มักจะปฏิเสธแบบนิ่มๆเช่นการทำให้พวกเขาเห็นความตายของตัวเองกับการมาลองดีกับฉัน

 

            และแทนที่ชีวิตฉันจะสงบสุขลง ผู้คนกลับแสดงท่าทีรังเกียจฉันออกมาอย่างเต็มรูปแบบ

 

            ฉัน...กลายเป็นอสูรกายในรูปโฉมของดอกไม้งาม

 

            ชีวิตของฉันนี่มันไม่มีอะไรดีเลยฉันพึมพำมองปีกหลากสีของเจ้าผีเสื้อตัวน้อยที่กระพือปีกเบาๆราวกับพร้อมจะปีกหนีไปตลอดเวลา ฉันมองมันเหมือนกับว่ามันคือเหยื่อตัวน้อยแสนน่ารัก แต่สุดท้ายก็ส่งมันกลับขึ้นนภาไป

 

            มองมันบินผ่านหน้าต่างออกไปล่องลอยท่ามกลางแสงจันทร์ก่อนที่ฉันจะหันกลับมามองคนที่แอบมองตัวเองอยู่

 

            เข้ามานั่งคุยกันได้นะถ้าหากนายไม่รังเกียจ...ไรโตะคุงฉันหันไปแสร้งยิ้มให้กับไรโตะที่ยืนพิงประตูมองหน้าฉันอยู่ ใบหน้าเจ้าเล่ห์แสนน่ามองดูมีรอยยิ้มร้ายกาจประทับอยู่ไว้อย่างเช่นเคย เพราะฉันกำลังเบื่ออยู่พอดี

 

            พูดแบบนี้เหมือนกำลังบอกว่าฉันคือของเล่นแก้เบื่อของเธอเลย ซินจัง

 

            “แล้วไม่ใช่หรือไง ?

 

            “หึ...ฉันเป็นของเล่นที่ดีนะเผื่อเธอไม่รู้ คำโฆษณาของเขาทำให้ฉันป้องปากหัวเราะก่อนจะยันตัวเองขึ้นมานั่งส่งผลให้สายลมสามารถพัดผ่านพาเอาเส้นผมของฉันปลิวไสว ไรโตะก้าวเข้ามาในห้องโถงใหญ่เข้ามายืนใกล้ๆเกือบติดตัวของฉัน

 

            นัยน์ตาสีสวยก้มลงมาสบตากับฉันก่อนจะคุกเข่าลงตรงหน้าไม่ต่างจากอัศวินที่รอการแต่งตั้งให้เป็นกษัตริย์

 

            น่าเสียดายที่เขาไม่ได้อยู่ในตัวเลือกของฉันเลยJ

 

            “เล่นอะไรของนายไรโตะ ? ฉันระบายยิ้มบางอย่างเสแสร้ง ทำตัวเป็นอัศวินไปได้ นายคือปีศาจร้ายไม่ใช่เหรอ ?

 

            “ถ้าเธออยากให้ฉันเป็นแบบนั้น ฉันก็จะเป็นตามที่เธอต้องการนะซินจัง เพราะฉัน...มีความรักต่อเธอยังไงล่ะฉันส่ายหน้าแสร้งไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูด จะให้ฉันเชื่อได้ยังไงในเมื่อคำว่า รักจากปากของปีศาจร้ายก็ไม่ต่างจากคำว่า ตายของมนุษย์ผู้โง่เขลา

 

            ไรโตะไม่มีความรักที่แท้จริงหรอก เขาแค่กำลังหลอกตัวเองเหมือนที่แม่ของเขาเคยทำ...

 

            อดีตของเขานั้นมันย่ำแย่มากจริงๆ...มันไม่ควรไหลเข้ามาในหัวของฉันเลย

 

            ฉันเบื่อ บางทีเราควรหาอะไรเล่นกัน

 

            “เธออยากเล่นอะไร ?

 

            “อะไรก็ได้ที่มันสนุก ฉันตอบอย่างตรงประเด็น ตอนนี้ฉันรู้สึกเบื่อมากจริงๆและฉันก็มักจะทนความเบื่อของตัวเองไม่ได้ ถ้าเกิดว่าตอนนี้ฉันยังไม่มีอะไรทำ บางทีฉันคงต้องไปโรงเรียนจริงๆ อย่างน้อยที่นั้นก็มีอะไรให้ทำกว่าที่นี่

 

            ทว่ายังไม่ทันที่ฉันจะได้คิด มือของไรโตะก็เอื้อมมือมาคว้ามือของฉันไปกุม

 

            เมื่อฉันทอดสายตาลงมา นัยน์ตาของเราทั้งสองก็ผสานกันเป็นหนึ่งเดียวพร้อมกับเรียวปากของเขาขยับปล่อยคำพูดออกมาว่า...

 

      งั้นมาเล่นซ่อนหากัน รับรองว่าฉันจะทำให้เธอสนุกไม่รู้ลืมJ

 

            ดูเป็นเกมที่น่าสนุกดีนิฉันเหยียดยิ้มเหมือนสนใจก่อนจะลุกขึ้นยืน แต่ถ้าเล่นเฉยๆมันคงน่าเบื่อแย่ เรามาเดิมพันกันไหมไรโตะ ?

 

            “เดิมพันอะไรดีล่ะเจ้าหญิงของฉัน ?”ไรโตะแสร้งทำเป็นใสซื่อทั้งๆที่เขาน่าจะรู้อยู่แล้วว่ามันคืออะไร และเมื่อฉันกอดอกยกยิ้มเหมือนรู้ทักเขาก็หัวเราะออกมาไม่ต่างจากโจรที่ถูกตำรวจดักทาง ฉันรับการเดิมพัน ถ้าเกิดฉันหาซินจังเจอก่อนที่ซินจังเจอฉัน ซินจังต้องมา เล่นสนุกกับฉันคืนนี้นะ

 

            “ดูเป็นคำขอที่น่ากลัวนะ ว่าไหม ?ฉันทำหน้าเหมือนว่ามันไม่ใช่เรื่องที่ดี การเล่นสนุกของเขาต้องเป็นเรื่องที่ฉันไม่ชอบเอามากๆแน่ๆ ก็คนอย่างไรโตะมีอะไรที่เหมือนคนปกติบ้าง

 

            แน่นอนว่าฉันไม่เสี่ยงกับเขาหรอก จึงไม่แปลกถ้าฉันจะขออะไรที่มันมากกว่า

 

            ถ้าเกิดฉันแพ้ก็ตามนั้น แต่ถ้าฉันชนะ…”

 

            “…”

 

          “ฉันขออะไรก็ได้ตามใจฉัน 3 ข้อนะJ

 

            มีเหรอที่ฉันจะยอมเป็นฝ่ายเสียเปรียบน่ะ ไรโตะน่ะพลาดที่มาเล่นกับฉัน

 

            มีแต่คนโง่เท่านั้นที่มาต่อรองกับงูเห่า J

 

 

            หลังจากตกลงอะไรกันเรียบร้อย ฉันก็เป็นฝ่ายไปซ่อน คฤหาสน์แห่งนี้มีที่ซ่อนมากมาย แต่สำหรับแวมไพร์ ไม่ว่าจะไปซ่อนที่ไหน ก็หาเจอได้ไม่ยาก ตอนแรกฉันจะไปซ่อนในห้องของผู้หญิงผมม่วงที่ฉันเจอคราวนั้น แต่คิดอีกทีไม่เสี่ยงดีกว่ากลัวประสารทเสียอีก

 

            เพราะงั้นการหนีออกมาซ่อนนอกคฤหาสน์เลยเป็นความคิดที่ดีที่สุดของฉันโดยฉันใช้เวทย์มนต์โกหกให้กลิ่นของฉันลอยวนอยู่ในคฤหาสน์ ลอยไปตามที่ต่างๆให้ไรโตะสับสน คนที่ไม่มีพลังพิเศษแบบเขาก็แย่หน่อยนะที่มาเล่นกับฉัน

 

          หรือไม่ก็ต้องเรียกว่าโง่มากที่มาเล่นกับแม่มด

 

            ซินจังอยู่ไหนน้า~”

 

กึก !

 

            “ออกมาหากันดีกว่า ซ่อนอยู่ตรงไหนส่งเสียงหน่อยสิ~”เสียงของไรโตะที่ดังขึ้นในคฤหาสน์ทำให้ฉันที่แอบอยู่ตรงกำแพงนอกคฤหาสน์แอบยิ้มขำเล็กน้อย เขานี่มันไม่มีไหวพริบเอาซะเลย ตะโกนหาแบบนั้นมีเหรอที่คนแอบจะออกไปหา

 

            ถ้าฉันออกไปหาก็เท่ากับว่าโง่มาก ดีไม่ดีเขาอาจจะคิดว่าฉันให้ท่า

 

            อยากเล่นกับเขามากจนตัวสั่น

 

ซึ่งความจริงนั้นฉันไม่ได้ต้องการแบบนั้นเลย สะอิดสะเอียน !

 

            พลันร่างกายของฉันก็ชะงักเมื่อเสียงกระซิบดังขึ้นข้างหู

 

            ดูเหมือนฉันจะเจอเธอแล้วนะ...เจ้าหญิงซินจัง คำพูดนั้นทำให้ฉันหมุนตัวพลางผงะถอยจากไรโตะเล็กน้อย ร่างสูงไล่สายตามองฉันพร้อมส่งยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างผู้มีชัยมาให้ น่าแปลกใจนิดหน่อยที่เขาหาฉันเจอเร็วขนาดนี้ ทั้งๆที่ฉันก็ใช้พลังไปค่อนข้างเยอะ และมันมากพอที่จะทำให้เขาสับสนเป็นชั่วโมง

 

            แต่นี่เขาเจอฉันแล้วในเวลาที่ไม่ถึง 10 นาที

 

            ดูเหมือนประสาทสัมผัสนายจะดีเกินคาดนะ ฉันยิ้ม แต่ต่อไปตาฉันหานาย ถ้าเกิดฉันเจอนายก่อนเราก็เสมอกัน

 

            “ไม่ต้องห่วงหรอกซินจัง

 

            “อะ...

 

            “ฉันเจอเธอก่อนแน่นอนJไรโตะทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะแวบหายไปทิ้งให้ฉันขมวดคิ้วใส่ลมที่พัดมา ฉันไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้เขามั่นใจขนาดนั้น แต่ฉันก็มั่นใจว่าฉันสามารถแก้ไขสถานการณ์ต่อจากนี้ได้ ฉันเดินมาตามทางสอดส่องมองหาไรโตะว่าซ่อนอยู่ที่ไหน

 

            จู่ๆฉันก็สัมผัสได้ถึงความไม่ง่าย เหมือนว่าเขาจะรู้ได้ตลอดว่าฉันกำลังหาเขาอยู่ตรงไหน

 

            ซากุระ...จงลอยหา ฉันหมุนเกลียวพายุขนาดเล็กที่นิ้วชี้ก่อนจะส่งมันไปหาไรโตะในคฤหาสน์แห่งนี้ ด้วยความที่ฉันไม่ค่อยชอบกลิ่นอายของเขาเลยทำให้ฉันไม่จดจำว่ากลิ่นของเขาเป็นยังไง มันเลยเป็นปัญหาใหญ่ที่ทำให้ฉันไม่รู้ว่ากลิ่นไหนมันคือกลิ่นของเขา

 

            ดีหน่อยที่มีพลังเลยทำให้มันกลายเป็นเรื่องง่าย

 

            ไม่นานนักสายลมก็กลับมาพร้อมกับเสียงกระซิบว่าเขาอยู่ในห้องนั่งเล่น แน่นอนว่าฉันไม่รอช้ารีบตรงไปหาเขาทันที

 

แอ๊ดดดด

 

            ดูเหมือนว่าเกมนี่มันจะน่าเบื่อไปนิดนายว่าไหม ? ฉันถามร่างสูงที่เล่นสนุ๊กอยู่เหมือนไม่รู้ว่าตัวเองต้องไปซ่อนจากฉัน บางทีเราควรหาเกมอื่นเล่นกัน

 

            “จะเล่นเกมอื่นทำไม

 

            “ก็...

 

      “เธอยังไม่ได้โป้งฉันเลยนะ เท่ากับว่าฉันคือคนหาเธอเจอ...ซินจังJ

 

LOADING 100 PER

 

###คุยกันตามประสาคนอ่านคนเขียน

ช่วงนี้ติดเรียนจ้า กำลังจะสอบกลางภาคเลยไม่ค่อยมีเวลามาเขียน

แต่ไม่ทิ้งแน่นอน หวังว่านักอ่านเองก็คงไม่ทิ้งเอลเช่นกันน้า

เอลเปิดพรี #ฟิควายไดโบลิค ใครสายวาย จิ้มตรงนี้ โลดดดด

ใครอยากอ่านเม้นรายงานตัวไว้แล้วเราจะล่องลอยไปไม่นานเกินรอ

อย่าลืมเม้น เม้น เม้น !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

1 คน 1 เม้น = 1,000,000กำลังใจเลยน้า เพราะงั้นมาผลักดันอิเอลหน่อยเร็ววว

 

 

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

653 ความคิดเห็น

  1. #615 Myumisama-chan (@Myumisama-chan) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 21:25
    ไรโตะ...ความเจ้าเล่ห์นี้ พี่ท่านได้แต่ใดมา?
    #615
    1
  2. #204 nongmuiza (@nongmuyza) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 19:15
    ไรโตะแกมันเจ้าเล่ห์จริงๆ เกลียดแกกกกก
    #204
    1
  3. #203 sunisasrisupan (@sunisasrisupan) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 16:36
    รอค่ะ สู้ๆนะ
    #203
    1
  4. #202 Jessica (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 22:31
    รอค่ะ~ เป็นกำลังใจให้นะคะ b(^^b)
    #202
    1
  5. วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 19:54
    ไรท์~~~ มิฟจังมารออ่านแล้วนะ....มาเร็วๆล่ะ ????????????
    #201
    1